| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library | ||
| Alphabetical [« »] nowym 11 np 3 nuklearnej 1 o 259 obaj 1 obawy 1 obchodowi 1 | Frequency [« »] 347 z 345 jest 299 do 259 o 255 ducha 223 to 216 na | Ioannes Paulus PP. II Dominum et vivificantem IntraText - Concordances o |
Rozdzial, Numer
1 Wstep, 1 | dodaje: „A powiedział to o Duchu, którego mieli otrzymać 2 Wstep, 1 | Samarytanką, gdy Chrystus mówi o „źródle wody wytryskującej 3 Wstep, 1(1) | SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Kościele, Lumen gentium, 4 Wstep, 2 | potrzebę ożywienia nauki o Duchu Świętym, jak to podkreślił 5 Wstep, 2 | ogromne bogactwo nauki Ojców o Duchu Świętym. Stąd też 6 Wstep, 2 | wezwania niniejsza encyklika o Duchu Świętym, który od 7 Wstep, 2 | bowiem poprzez swoją naukę o Kościele — a zarazem o Kościele 8 Wstep, 2 | naukę o Kościele — a zarazem o Kościele w świecie — wzywa 9 Wstep, 2 | Są to słowa Chrystusa o Duchu Świętym, który jest 10 Wstep, 2 | zgłębić przebogatej nauki o Duchu Świętym ani też opowiadać 11 Wstep, 2(4) | SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 12 Wstep, 2(5) | SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 13 1, 3 | nich w takich słowach: „A o cokolwiek prosić będziecie 14 1, 3 | w świecie przez Kościół. O tej kontynuacji swego dzieła 15 1, 5 | pochodzi, On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie, 16 1, 5 | historyczne” świadectwo o Chrystusie łączy się ze 17 1, 5 | Świętego: „On będzie świadczył o Mnie”. W świadectwie Ducha 18 1, 5 | świadectwo Ducha Świętego stanowi o wiernym przekazie objawienia 19 1, 5(6) | SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Objawieniu Bożym, Dei Verbum, 20 1, 6 | który będzie „świadczył” o Chrystusie. Obecnie zaś 21 1, 6 | Obecnie zaś Chrystus mówi o Nim: „doprowadzi was do 22 1, 7 | jaśnieje chwała Chrystusa — jak o tym świadczą dalsze słowa 23 1, 7 | potwierdzone to wszystko, o czym mówiły wypowiedzi poprzednie: „ 24 1, 7 | dziejach zbawcze jej owoce, o tym mówi słowo „weźmie”: „ 25 1, 7 | tłumaczyć się inne jeszcze słowa o Duchu Świętym, wypowiedziane 26 1, 7 | przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości 27 1, 7 | przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie” ( 28 1, 7 | grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie” (J 16, 7 n.). Do 29 1, 8 | trzeciej i te między sobą. O Duchu-Pocieszycielu mówi 30 1, 8 | 14, 26), Duch „świadczy” o Synu (J 15, 26). Syn prosi 31 1, 8 | 15, 26). Syn prosi Ojca o posłanie Ducha-Pocieszyciela ( 32 1, 8 | tutaj zwrócić uwagę, że — o ile wszystkie inne obietnice 33 1, 8 | Duch Święty przyjdzie, o ile Chrystus odejdzie przez 34 1, 12 | tutaj używa Stwórca, mówiąc o sobie, sugeruje już w jakiś 35 1, 14 | Święty jest Duchem Ojca, jak o tym świadczą słowa mowy 36 1, 14 | Chrystusa, jak świadczyć będą o tym Apostołowie, a w szczególności 37 1, 15 | tekst doniosły, gdy chodzi o całą pneumatologię Starego 38 1, 15 | tym wypadku mówić jeszcze o objawieniu Parakleta — niemniej, 39 1, 15 | wraz z niejasną wzmianką o postaci przyszłego Mesjasza 40 1, 19 | radykalnym wyrazem prawdy o Odkupicielu, jak „Sługa 41 1, 19 | zostaje potwierdzone innym, o wiele wyższym świadectwem, 42 1, 19 | wiele wyższym świadectwem, o którym wspominają wszyscy 43 1, 19 | Mt 3, 17). ~Tak więc, o wyniesieniu Chrystusa przy 44 1, 19 | głębszy jeszcze wymiar prawdy o Jezusie Chrystusie z Nazaretu 45 1, 20 | opowiadają oni Mistrzowi o owocach swego posłannictwa. „ 46 1, 21 | Świętym Jezus mówi tylko o ojcostwie Boga i o swoim 47 1, 21 | tylko o ojcostwie Boga i o swoim synostwie; nie mówi 48 1, 21 | synostwie; nie mówi wprost o Duchu, który jest Miłością, 49 1, 21 | Syna. Niemniej to, co mówi o Ojcu i sobie-Synu, płynie 50 1, 22 | świetle tego, co Jezus mówi o Duchu Świętym w czasie mowy 51 1, 24 | tchnąć na nich” tą mocą, o jakiej czytam w Liście do 52 1, 25 | Sobór Watykański II mówi o narodzinach Kościoła w dniu 53 1, 25 | święta, aby dawać świadectwo o Chrystusie w mocy Ducha 54 1, 25 | zapowiedź: „On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie, 55 1, 25(10)| SOBÓR WAT. II, Konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 56 1, 25 | Apostołach, przesądzając o narodzeniu się Kościoła. 57 1, 25 | narodzeniu się Kościoła. Mówią o tym w wielkiej obfitości 58 1, 25 | szafarzy i troszczą się o to, by przez sakrament bierzmowania 59 1, 25(11)| Dekr. o działalności misyjnej Kościoła 60 1, 25(12)| Konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 61 1, 26 | Konstytucji Lumen gentium mówią o tym, jak rozpoczął się — 62 1, 26 | Równocześnie świadczą one o tym, że ten czas: czas Kościoła — 63 1, 26 | pneumatologiczne”: przeniknięte prawda o Duchu Świętym jako duszy 64 1, 26 | nauki oraz jego orientacji o charakterze pastoralnym 65 1, 26 | świata współczesnego, jak o tym świadczą podstawowe 66 2 | który przekonywa świat o grzechu ~ ~ 67 2, 27 | przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości 68 2, 27 | przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie” ( 69 2, 27 | grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie” (J 16, 7 n.). Ten 70 2, 27 | Ten, który „przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości 71 2, 27 | przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~ 72 2, 27 | grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~Znamienny wydaje 73 2, 27 | On (...) przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości 74 2, 27 | przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. 75 2, 27 | grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu — bo nie 76 2, 27 | sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu — bo nie wierzą 77 2, 27 | bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości zaś — bo 78 2, 27 | Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie — bo władca tego 79 2, 27 | śmierci. Kiedy z kolei mówi o „sprawiedliwości”, Jezus 80 2, 27 | 12, 47). Przekonywanie o grzechu i sprawiedliwości 81 2, 27 | Jeżeli Duch-Pocieszyciel ma o tym właśnie „sądzie” przekonywać 82 2, 28 | jest „przekonywanie świata o grzechu” — musimy jednak 83 2, 28 | zbawczego „przekonywania o grzechu”. To przekonywanie 84 2, 29 | przede wszystkim słowa o Duchu Świętym jako Paraklecie 85 2, 29 | Potwierdzenie tego — gdy chodzi o nasze stulecie — znajdujemy 86 2, 29 | Święty ma „przekonywać świat o grzechu, o sprawiedliwości 87 2, 29 | przekonywać świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~ 88 2, 29 | grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~Wskazuje już na 89 2, 29(16)| Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 90 2, 29 | w przeddzień Paschy mówi o Duchu Świętym jako Tym, 91 2, 29 | Tym, który „przekona świat o grzechu”, wypowiedź ta zdaje 92 2, 30 | Pocieszyciel (...) przekona świat o grzechu”. W dniu tym, na 93 2, 30 | Piotr i przemawia. Mówi o tym, czego z pewnością nie 94 2, 30 | obiecał: „On będzie świadczył o Mnie. Ale wy też świadczycie”. 95 2, 30 | początek: jest świadectwem o Chrystusie ukrzyżowanym 96 2, 30 | Piotra przekonywa świat o grzechu: o tym przede wszystkim 97 2, 30 | przekonywa świat o grzechu: o tym przede wszystkim grzechu, 98 2, 31 | który „przekonywa świat o grzechu” odrzucenia Chrystusa, 99 2, 31 | zespolone z dawaniem świadectwom o tajemnicy paschalnej: o 100 2, 31 | o tajemnicy paschalnej: o tajemnicy Ukrzyżowanego 101 2, 31 | samo owo „przekonywanie o grzechu” odsłania swój zbawczy 102 2, 31 | taki sposób „przekonywanie o grzechu” staje się równocześnie 103 2, 31 | równocześnie przekonywaniem o odpuszczeniu grzechów w 104 2, 31 | Nawrócenie domaga się przekonania o grzechu, zawiera w sobie 105 2, 31 | odnajdujemy w owym „przekonywaniu o grzechu” dwoiste obdarowanie: 106 2, 31 | Pocieszycielem. ~Przekonywanie o grzechu, przez posługę przepowiadania 107 2, 31 | się słowa wypowiedziane o Duchu Świętym przed Paschą: „ 108 2, 31 | Pięćdziesiątnicy, Piotr mówi o grzechu tych którzy „nie 109 2, 31 | jego są zarazem świadectwem o zwycięstwie nad grzechem. 110 2, 31 | ludzką śmierć: „Ero mors tua, o mors” (Oz 13, 14 Wlg; por. 111 2, 31 | wielkanocnej powtarzać co roku: „O felix culpa!” w śpiewanym 112 2, 32 | 32. O tej niewysłowionej prawdzie, 113 2, 32 | się proces „przekonywania o grzechu”, jak o tym świadczy 114 2, 32 | przekonywania o grzechu”, jak o tym świadczy wydarzenie 115 2, 32 | Pięćdziesiątnicy. ~Przekonując „świat” o grzechu Golgoty, o śmierci 116 2, 32 | świat” o grzechu Golgoty, o śmierci niewinnego Baranka — 117 2, 32 | Święty przekonuje zarazem o każdym grzechu, gdziekolwiek 118 2, 32 | Chrystusa. Nie może też być o nim „przekonany”, jak tylko 119 2, 32 | poza Krzyżem Chrystusa. I o nim również nie może być „ 120 2, 33 | w przeddzień swojej męki o grzechu tych, którzy „nie 121 2, 34(20)| Konst. dogm. o Objawieniu Bożym Dei Verbum, 122 2, 35 | może w pełni „przekonać o grzechu” ludzkiego początku 123 2, 35 | grzechu” ludzkiego początku o tym grzechu, który jest 124 2, 35 | Święty przekonywa więc świat o grzechu w związku z tym „ 125 2, 35 | Duch Święty może przekonać o grzechu ludzkiego początku, 126 2, 35 | Miłości, które stanowią o początku świata i człowieka. ~ 127 2, 36 | rozumności i wolności, mówi o wielkości i godności podmiotu 128 2, 36 | może sam od siebie stanowić o tym, co jest dobre i złe — 129 2, 36 | suwerennym źródłem stanowienia o dobru i złu poprzez wewnętrzną 130 2, 36 | wyłącznym źródłem stanowienia o tym, co dobre i złe. Duch, 131 2, 36 | początku. On tez nie przestaje o nim „przekonywać świata” 132 2, 37(21)| Por. Rdz 3, 22 o „drzewie życia”; por. również 133 2, 37 | bowiem zakłamana prawda o tym, kim jest człowiek, 134 2, 37 | dogłębnie „zakłamana” prawda o tym, kim jest Bóg. Bóg-Stwórca 135 2, 37 | może w pełni „przekonać o grzechu” czy o tej motywacji 136 2, 37 | przekonać o grzechu” czy o tej motywacji pierworodnego 137 2, 38 | utrzymując, że stanowi ona o podstawowej „alienacji” 138 2, 38 | mroki przez zapomnienie o Bogu”24. Ideologia „śmierci 139 2, 38(24)| Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 140 2, 39 | ażeby „przekonywał świat o grzechu”. Jest do tego definitywnie 141 2, 39 | Krzyżem Chrystusa. Przekonywać o grzechu — to znaczy: wykazywać 142 2, 39 | Czyż więc „przekonywać o grzechu” — nie musi równocześnie 143 2, 39 | jednak Pismo Święte mówi nam o Ojcu, który współczuje człowiekowi, 144 2, 39 | Chrystusowych „przekonywa o grzechu”, jest Miłością 145 2, 39 | Ducha Świętego „przekonywać o grzechu” — to znaczy zarazem 146 2, 39 | Pocieszyciel, „przekonywa o grzechu”. ~ 147 2, 40 | oczyszczenie ciała”, dodaje: „(...) o ileż bardziej krew, Chrystusa, 148 2, 40 | interpretacji, to jednak rozważania o obecności Ducha Świętego 149 2, 40 | pierwszych słowach, które mówią o tej ofierze, z kolei zaś 150 2, 40 | zbawczego „przekonywania o grzechu”. Jest to zaś tenże 151 2, 41 | Testamencie kilkakrotnie jest mowa o „ogniu z nieba”, który spalał 152 2, 41 | wiecznego życia. ~Ta prawda o Duchu Świętym znajduje swój 153 2, 42 | który przekonuje świat o grzechu, o sprawiedliwości 154 2, 42 | przekonuje świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. 155 2, 42 | grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. Tylko bowiem w 156 2, 42 | Duch Święty „przekonywa o grzechu” — to znaczy daje 157 2, 42 | wezwania jest „przekonywanie o grzechu”, jakie Duch Święty 158 2, 43 | przypomniał katolicką naukę o sumieniu mówiąc o powołaniu 159 2, 43 | naukę o sumieniu mówiąc o powołaniu człowieka, w szczególności 160 2, 43 | człowieka, w szczególności zaś o godności osoby ludzkiej. 161 2, 43 | szczególny sposób stanowi o tej godności. Jest ono bowiem „ 162 2, 43 | wyłącznym źródłem stanowienia o tym, co dobre i złe; głęboko 163 2, 43 | Ewangeliczne „przekonywanie o grzechu” pod wpływem Ducha 164 2, 43(27)| Por. Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 165 2, 43(28)| SOBÓR WAT. II, Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 166 2, 43 | Synod Biskupów w 1983 roku o pojednaniu i pokucie określił 167 2, 44 | Odkupienia. „Przekonywanie świata o grzechu” nie kończy się 168 2, 44 | właściwe. Przekonując świat o grzechu, Duch Prawdy spotyka 169 2, 44 | 15. 19). ~„Przekonywanie o grzechu”, jakie towarzyszy 170 2, 44 | pierwotnych wymiarów grzechu, o których była już mowa. Duch 171 2, 44 | Duch Święty „przekonywa o grzechu” w relacji do tajemnicy 172 2, 44 | Święty-Pocieszyciel „przekonywa o grzechu” zawsze w relacji 173 2, 44(32)| Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 174 2, 44 | się z grzechem w oparciu o głos własnego sumienia, „ 175 2, 45 | który „przekonywa świat o grzechu”, spotyka się z 176 2, 45 | trudem sumienia ldzkiego, o którym tak sugestywnie mówią 177 2, 45 | tego, co św. Augustyn pisze o tajemnicy człowieka, dając 178 2, 45 | stale słowa z Wieczernika o Duchu Świętym jako „innym 179 2, 46 | Można by je nazwać słowami o „nieprzebaczeniu”. Zostały 180 2, 46 | Tomasz z Akwinu, że chodzi tu o grzech „nieodpuszczalny 181 2, 46 | przyjmuje owego „przekonywania o grzechu”, które pochodzi 182 2, 47 | zbawczego „przekonywania o grzechu”, spotyka się w 183 2, 47 | nie przestaje błagać Boga o tę łaskę, ażeby nie zanikała 184 2, 47 | największą żarliwością błagać o to, ażeby w świecie nie 185 2, 47 | On, by „przekonywać świat o grzechu, o sprawiedliwości 186 2, 47 | przekonywać świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~ 187 2, 47 | grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~ 188 2, 48 | Duchowi Świętemu „przekonać o grzechu”, pozwalają się 189 2, 48 | pozwalają się również „przekonać o sprawiedliwości i o sądzie”. 190 2, 48 | przekonać o sprawiedliwości i o sądzie”. Duch Prawdy, który 191 2, 48 | sposób ci, którzy „przekonani o grzechu” nawracają się pod 192 2, 48 | który „przekonywa świat o grzechu” — objawia się i 193 3, 50 | chrystologiczny, chodzi bowiem o uczczenie narodzenia Jezusa 194 3, 51 | stosunku do wszystkich, o których powie Chrystus, 195 3, 52 | i całe stworzenie. Mówi o tym św. Paweł, którego kosmiczno-teologiczna 196 3, 52(45)| SOBÓR WAT. II. Konst. dogm. o Objawieniu Bożym, Dei verbum, 197 3, 53 | przyjść Chrystusa. Świadczy o tym w sposób szczególny 198 3, 53 | Kościoła — przypomina nam o działaniu Ducha Świętego 199 3, 53 | Kościoła. Mówi przecież o „wszystkich ludziach dobrej 200 3, 53(46)| Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 201 3, 53(46)| spes, 22; por. Konst. dogm. o Kościele, Lumen gentium, 202 3, 54 | św. Augustyn powiedział o Nim: „Ty byłeś bardziej 203 3, 55 | ciału” (por. Ga 5, 17). O tym grzechu, jak już powiedzieliśmy, 204 3, 55 | że nie chodzi Apostołowi o upośledzenie i potępienie 205 3, 55 | podmiotowość. Chodzi natomiast o uczynki czy też raczej stałe 206 3, 56 | chociaż nie można mówić o ateizmie w sposób jednoznaczny 207 3, 56 | interpretacji tej mówi się także o „duchu” i „sprawach ducha” — 208 3, 56 | moralności — to zawsze tylko jako o pochodnych (epifenomenach) 209 3, 56 | również zbawcze „przekonywanie o grzechu” za sprawą Ducha 210 3, 56(48)| Por. Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 211 3, 57 | częste. Wystarczy pomyśleć o wyścigu zbrojeń i związanym 212 3, 57 | ludzi. Jakże nic wspomnieć o zamachach na życie ludzkie 213 3, 57 | bardziej świadome wołanie o Ducha, który daje życie? 214 3, 58 | kontynuuje świadectwo Apostołów o zmartwychwstaniu Jezusa 215 3, 58 | powiedziane w encyklice o Chrystusie Odkupicielu49, 216 3, 58 | powtarzam w obecnej encyklice o Duchu Świętym. Zjednoczony 217 3, 59 | pełna realizacja tej prawdy o istnieniu dokonuje się tylko 218 3, 59(52)| Por. Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 219 3, 59 | narodzeniu Chrystusa chodzi o to, ażeby coraz więcej ludzi 220 3, 59 | wyrażenia Soboru. Chodzi o to, by — pod działaniem 221 3, 59 | jesteśmy» (...) daje znać o pewnym podobieństwie między 222 3, 59 | miłości”54. Taką prawdę o człowieku głosi Sobór, a 223 3, 59(54)| Por. Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 224 3, 60 | którym rodzina ludzka zabiega o uczynienie własnego życia 225 3, 60 | życia bardziej ludzkim i o poddanie całej ziemi temu 226 3, 60(57)| SOBÓR WAT. II, Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 227 3, 61 | jako Ducha Prawdy, i mówi o swoim własnym „odejściu” 228 3, 61 | pierwszego spełnienia już o wieczorze dnia wielkanocnego, 229 3, 62 | wewnętrznego człowieka”, o którym mowa w Liście do 230 3, 62 | sens swego ludzkiego życia, o jakim mówi Sobór. Jest to 231 3, 62 | człowiekowi”, dając zarazem „znać o pewnym podobieństwie między 232 3, 62(60)| Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym 233 3, 62(62)| SOBÓR WAT. II, Dekr. o ekumenizmie Unitatis redintegratio, 234 3, 62(63)| por. SOBÓR WAT. II, Konst. o liturgii świętej, Sacrosanctum 235 3, 63 | swoją własną tajemnicę, jak o tym świadczy cała eklezjologia 236 3, 63 | bardziej widoczny, lecz stale o niej stanowi. To wszystko 237 3, 63(64)| Konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 238 3, 64 | rodzaju ludzkiego”. Chodzi o tę jedność, jaką rodzaj 239 3, 64 | Odkupicielem. Prawdę tę, w oparciu o nauczanie Soboru, możemy 240 3, 65 | Bożego, Duch Święty, daje o sobie znać — w swej najprostszej 241 3, 65 | oficjalnym oświadczeniom o areligijnym czy wręcz ateistycznym 242 3, 65 | donośne wołanie” Chrystusa, o którym mówi List do Hebrajczyków ( 243 3, 65 | dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec z nieba 244 3, 66(66)| Konst. dogm. o Kościele Lumen gentium, 245 3, 66 | swego boskiego Oblubieńca, o czym świadczą słowa z Apokalipsy, 246 Zakon, 67 | sądów owego „oskarżyciela”, o którym mówi Apokalipsa, 247 Zakon, 67 | Odkupicielem człowieka, stanowi o ciągłości Jego dzieła: z 248 Zakon, 67 | Duch Święty „przekonywa o grzechu”, o złu, w tym celu, 249 Zakon, 67 | przekonywa o grzechu”, o złu, w tym celu, ażeby odbudowywać 250 Zakon, 67(69)| Por. J 4, 14; Konst. dogm. o Kościele, Lumen gentium, 251 Zakon, 67 | prosi, nieustannie prosi o prawość ludzkich czynów 252 Zakon, 67 | Jego sprawą. Prosi także o radość i pociechę, którą 253 Zakon, 67 | głębi ludzkich serc72; prosi o łaskę cnót, które wysługują 254 Zakon, 67 | chwałę niebieską. Prosi o zbawienie wieczne w pełni 255 Zakon, 67 | ludzkie, prosi Ducha Świętego, o szczęście, które tylko w 256 Zakon, 67 | ostateczne urzeczywistnienie: o radość, której „nikt (...) 257 Zakon, 67 | zdoła odebrać” (J 16, 22), o radość, która jest owocem 258 Zakon, 67 | który jest Miłością; prosi o „sprawiedliwość, pokój i 259 Zakon, 67 | przestaje z ufnością błagać o pokój i służyć pokojowi