Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    2    |           Jesteśmy więc w naszej epoce na nowo wezwani odwieczną,
  2 Wstep,    2    |               słowach używanych często na początku liturgii eucharystycznej: „
  3 Wstep,    2    |           dokonuje się w Synu posłanym na świat przez Ojca, „aby świat
  4 Wstep,    2    |              wzywa nas do tego, abyśmy na nowo wnikali w trynitarną
  5 Wstep,    2    |          sposób Kościół daje odpowiedź na pewne głębokie pragnienia,
  6 Wstep,    2    |             tysiąclecia po Chrystusie. Na tle „przemijania nieba i
  7     1,    3    |   Pocieszyciela da wam, aby z wami był na zawsze — Ducha Prawdy” (
  8     1,    5    |              ujrzeli własnymi oczyma”, na Niego „patrzyli”, a nawet „
  9     1,    5    |         dotykali swymi rękami”, jak to na innym miejscu wyrazi tenże
 10     1,    6    |           wszystkim nieodzowne z uwagi na wyniszczenie Chrystusa przez
 11     1,    7    |       historyczną obecność Odkupiciela na ziemi i Jego zbawcze dzieło,
 12     1,    9    |          najwznioślejszych słów, które na końcu zaowocują wielkim
 13     1,   10    |             Ducha Świętego Bóg bytuje „na sposób” daru. Duch Święty
 14     1,   11    |             Świętego, wskazują zarazem na nowy początek zbawczego
 15     1,   12    |             wersetach Księgi Rodzaju: „Na początku Bóg stworzył niebo
 16     1,   12    |                 który został stworzony na obraz i podobieństwo Boga: „
 17     1,   12    |               Boga: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam” (
 18     1,   12    |          zdawczego udzielania się Boga na miarę tego „obrazu i podobieństwa”,
 19     1,   13    |          Napisze św. Paweł, że właśnie na skutek grzechu „stworzenie (...)
 20     1,   14    |           człowiekowi w Duchu Świętym. Na dowód tego, że jesteście
 21     1,   15    |                 jest właśnie tą Osobą, na której „spocznie” Duch Pański.
 22     1,   15    |            otwiera się poniekąd droga, na której już się przygotowuje
 23     1,   16    |     równocześnie wybranym Sługą Jahwe, na którym spoczywa Duch Boży: ~„
 24     1,   16    |                 Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął” (Iz 42, 1). ~
 25     1,   16    |         potomków twoich synów,~odtąd i na zawsze — mówi Pan” (Iz 59,
 26     1,   16    |               sprawiedliwy i pobożny”, na którym „spoczywał Duch Święty”,
 27     1,   17    |               Pański”, jaki „spoczywa” na przyszłym Mesjaszu, jest
 28     1,   18    |              Księgę Izajasza, natrafił na miejsce, gdzie było napisane: „
 29     1,   18    |        napisane: „Duch Pański spoczywa na mnie, ponieważ mnie namaścił”
 30     1,   19    |              głosi, urzeczywistnia się na oczach wszystkich. Jezus
 31     1,   19    |                przyjąć chrzest pokuty. Na widok nadchodzącego, Jan
 32     1,   19    |               Nazaretu. „Baranek Boży” na ustach Jana Chrzciciela
 33     1,   19    |            niebo i Duch Święty zstąpił na Niego w postaci cielesnej
 34     1,   20    |              nauczał” (Dz 1, 1). Zanim na drogach tego nauczania,
 35     1,   20    |              zawiedzionego przez Ducha na pustynię” (por. Łk 4, 1),
 36     1,   20    |   promieniowaniem tego Bożego ojcostwa na „prostaczków”. A wszystko
 37     1,   21    |        narodził się z Dziewicy, której na imię było Maryja. ~ ~
 38     1,   22    |              Mesjasza, jako Ten, który na Nim spoczywa, kierując od
 39     1,   22    |               J 16, 13). Dokona się to na mocy szczególnej komunii
 40     1,   23    |                     23. Znajdujemy się na progu wydarzeń paschalnych.
 41     1,   24    | zmartwychwstałego, aby przemieniał nas na Jego podobieństwo9. ~Oto „
 42     1,   24    |                 Po tych słowach tchnął na nich i powiedział im: «Weźmijcie
 43     1,   24    |               Ojciec namaścił i posłał na świat, dobiegają końca.
 44     1,   24    |       dobiegają końca. Chrystus, który na Krzyżu „oddał ducha” (por.
 45     1,   24    |          Zmartwychwstaniu, aby „tchnąć na nich” tą mocą, o jakiej
 46     1,   24    |              Ducha Świętego, składając na końcu najwyższą ofiarę z
 47     1,   24    |              najwyższą ofiarę z siebie na drzewie Krzyża. Równocześnie
 48     1,   25    |                Ojciec powierzył Synowi na ziemi (por. J 17, 4), zesłany
 49     1,   25    |               źródłem wody tryskającej na żywot wieczny (por. J 4,
 50     1,   25    |           Ojciec ożywia ludzi umarłych na skutek grzechu, zanim śmiertelne
 51     1,   25    |    Pięćdziesiątnicy, zostaje objawione na zewnątrz, wobec ludzi. Drzwi
 52     1,   25    |                Duch Święty działał już na świecie, nim jeszcze Chrystus
 53     1,   25    |                Zielonych Świąt zstąpił na uczniów, aby pozostać z
 54     1,   25    |           uczniów, aby pozostać z nimi na zawsze; Kościół zaś publicznie
 55     1,   25    |               zesłaniem Ducha Świętego na Apostołów, zgromadzonych
 56     1,   25    |            oczywistością wypełniać się na Apostołach, przesądzając
 57     1,   26    |                eklezjologiczny”: sobór na temat Kościoła. Równocześnie
 58     1,   26    |                Ap 2, 29; 3, 6. 13. 22) na obecnym etapie historii
 59     1,   26    |            znaczeniu również zasługują na szczególne podkreślenie
 60     2,   27    |                słowami, które wskazują na Jego własne „odejście” przez
 61     2,   27    |          doprowadziło ludzi do wydania na Niego wyroku śmierci. Kiedy
 62     2,   27    | sprawiedliwości”, Jezus zdaje się mieć na myśli tę ostateczną sprawiedliwość,
 63     2,   27    |              świata” w skazaniu Jezusa na śmierć krzyżową. Jednakże
 64     2,   27    |        Jednakże Chrystus nie przyszedł na świat, aby świat ten tylko
 65     2,   27    |           grzechu i sprawiedliwości ma na celu zbawienie świata, zbawienie
 66     2,   28    |    skoncentrujemy się przede wszystkim na tym posłannictwie Ducha
 67     2,   28    |       horyzonty. Duch Święty, ukazując na gruncie Chrystusowego Krzyża
 68     2,   29    |              one w czas Kościoła wciąż na nowo, w każdym pokoleniu,
 69     2,   29    |           dokumencie wyraźnie wskazuje na to, że Sobór, poddając się
 70     2,   29    |               o sądzie”. ~Wskazuje już na to ów tekst, w który Sobór
 71     2,   29    |           najszerszy zasięg, wskazując na ogół grzechów w dziejach
 72     2,   29    |          wyjaśnia, że grzech ów polega na tym, iż „nie uwierzyli w
 73     2,   29    |              Człowieczego, skazując go na śmierć krzyżową. Trudno
 74     2,   29    |             skazując Jezusa z Nazaretu na śmierć krzyżową. ~Pod tym
 75     2,   30    |                o grzechu”. W dniu tym, na apostołów skupionych w modlitwie,
 76     2,   30    |                 gdy Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc
 77     2,   30    |           występuje wobec zgromadzonej na święto różnojęzycznej rzeszy
 78     2,   30    |             wyrok śmierci, aż po Krzyż na Golgocie. Wypowiedzi analogicznej
 79     2,   30    |                innych sposobnościach i na różnych miejscach (por.
 80     2,   31    |            Przekonywanie” to bowiem ma na celu nie samo oskarżenie
 81     2,   31    |                 Chrystus nie przyszedł na świat, aby go osądzić i
 82     2,   31    |                w imię Jezusa Chrystusa na odpuszczenie grzechów waszych,
 83     2,   31    |                J 16, 9), którzy wydali na haniebną śmierć Jezusa z
 84     2,   31    |         wszystkich grzechów człowieka. Na tej właśnie podstawie Kościół
 85     2,   32    |              wyprowadza Bożą odpowiedź na ludzki grzech. Ty odpowiedzią
 86     2,   33    |             zarazem Słowo, które było „na początku (...) u Boga”,
 87     2,   33    |             nieposłuszeństwo” dokonane na skutek pokusy, która pochodzi
 88     2,   34    |               por. Rdz 1, 2), wskazuje na tego „Ducha, który przenika
 89     2,   34    |            zdolność obcowania z Bogiem na sposób osobowy, jako „ja
 90     2,   34    |       udzielaniem się Boga człowiekowi Na gruncie „obrazu i podobieństwa”
 91     2,   35    |        zarzewiem grzeszności człowieka na ziemi. Duch Prawdy zna pierworodny
 92     2,   35    |              ludzkiego początku polega na zakłamaniu i odrzuceniu
 93     2,   36    |                Obraz Boga”, polegający na rozumności i wolności, mówi
 94     2,   36    |       odwiecznym Synem Ojca. Stworzony na obraz Boga człowiek zastaje
 95     2,   36    |            relacji do Krzyża Chrystusa na Golgocie. ~
 96     2,   37    |               całych dziejów człowieka na ziemi: „(...) wie Bóg, że
 97     2,   38    |         pierworodnym wymiarze wskazuje na to, iż za sprawą „ojca kłamstwa”
 98     2,   38    |               zagraża człowiekowi, jak na to wskazuje Sobór Watykański 
 99     2,   38    |             może się w skutkach okazać na płaszczyźnie teoretycznej
100     2,   39    |           grzechu zaistniała w świecie na gruncie odniesienia stworzonej
101     2,   39    |             zaistniała wbrew prawdzie, na gruncie kłamstwa, definitywnie
102     2,   39    |                jest niegodziwość ludzi na ziemi (...) żałował, że
103     2,   39    |             żałował, że stworzył ludzi na ziemi, i zasmucił się (...).
104     2,   39    |           Miłości, która odkupi świat. Na ustach Chrystusa Odkupiciela,
105     2,   40    |              Wypada naprzód skupić się na pierwszych słowach, które
106     2,   40    |            ofierze, z kolei zaś osobno na „oczyszczeniu sumień”, jakiego
107     2,   40    |              Jego poczęciu i przyjściu na świat, w Jego życiu ukrytym
108     2,   40    |          Według Listu do Hebrajczyków, na drodze swego „odejścia”
109     2,   40    |                otworzył się bez reszty na to działanie Ducha-Parakleta,
110     2,   40    |            śmierci jako żertwy miłości na Krzyżu. Tę ofiarę złożył
111     2,   41    |              która przywodzi człowieka na nowo do uczestnictwa w życiu,
112     2,   41    |            ofiary, która jest składana na Krzyżu. Nawiązując do tradycji
113     2,   41    |   zgromadzonych w Wieczerniku, „tchnie na nich” i powie: „Weźmijcie
114     2,   42    |           słowa, jakie wypowiada Jezus na początku swej działalności,
115     2,   43    |                się, jak już mówiliśmy, na kartach Księgi rodzaju (
116     2,   43    |        urzeczywistniać się w człowieku na innej drodze, jak tylko
117     2,   43    |                innej drodze, jak tylko na drodze sumienia. Jeśli sumienie
118     2,   44    |                grzechu” nie kończy się na tym, że zostanie on nazwany
119     2,   44    |               głosem ludzkich sumień. ~Na tej też drodze dochodzi
120     2,   44    |                  Zakłócenia równowagi, na które cierpi dzisiejszy
121     2,   45(36)|                         Por. Sekwencja na Zesłanie Ducha Świętego: „
122     2,   46    |                                    46. Na tle wszystkiego, co dotąd
123     2,   46    |                bluźnierstwo nie polega na słownym znieważeniu Ducha
124     2,   46    |             Świętego; polega natomiast na odmowie przyjęcia tego zbawienia,
125     2,   46    |             polega więc w konsekwencji na radykalnej odmowie przyjęcia
126     2,   47    |          tępiała ich zdrowa wrażliwość na dobro i zło. Prawość i wrażliwość
127     2,   48    |                 sprawiedliwość Kazania na górze i Krzyża, która sprawia
128     3,   49    |               tysiąclecia od przyjścia na świat Jezusa Chrystusa,
129     3,   49    |      przynależące do dziejów człowieka na ziemi. Stosowana powszechnie
130     3,   49    |                 skoro nie znam męża?”. Na to zaś otrzymuje odpowiedź: „
131     3,   49    |         odpowiedź: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego
132     3,   51    |               sprawą może się uobecnić na nowym etapie dziejów człowieka
133     3,   51    |               etapie dziejów człowieka na ziemi w roku Dwutysięcznym
134     3,   52    |           którym jest Kościół zrodzony na Krzyżu i objawiony w dniu
135     3,   52    |        przybrania rodzi się w ludziach na gruncie tajemnicy wcielenia,
136     3,   52    |           definitywną odpowiedzią Boga na słowa Psalmisty, w których
137     3,   52    |           poznał, tych też przeznaczył na to, by się stali na wzór
138     3,   52    |        przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego syna” (
139     3,   53    |                nie tylko zatrzymać się na powierzchni faktu. Trzeba
140     3,   53    |              dziedzictwa w oczekiwaniu na odkupienie” (Ef 1, 13 n.). ~
141     3,   53    |           skoncentrowany nade wszystko na temacie Kościoła — przypomina
142     3,   54    |            Jubileuszu, oznacza wyjście na spotkanie Boga ukrytego:
143     3,   54    |               spotkanie Boga ukrytego: na spotkanie Ducha, który daje
144     3,   55    |                naszym ludzkim wymiarze na opór i sprzeciw. Jakże wymowne
145     3,   55    |              Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu
146     3,   55    |          przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu,
147     3,   55    |           powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać
148     3,   55    |                się w pewnej mierze już na gruncie radykalnej inności
149     3,   55    |             radykalnej inności świata, na gruncie jego „widzialności”
150     3,   55    |                 i „absolutnego Ducha”; na gruncie jego istotowej i
151     3,   55    |           staje się konfliktem, buntem na gruncie etycznym, przez
152     3,   55    |             opanowanie” (Ga 5, 22 n.). Na podstawie kontekstu staje
153     3,   55    |             podlega śmierci ze względu na [skutki] grzechu, duch jednak
154     3,   55    |              duch jednak posiada życie na skutek usprawiedliwienia”. „
155     3,   55    |                Pawłowych nakładają się na siebie — i wzajemnie przenikają —
156     3,   56    |                tego oporu i sprzeciwu, na które zwrócił uwagę św.
157     3,   56    |       działanie zbawcze i odpowiadając na nie, nie może nie odrzucić
158     3,   56    |         materializmu” antyreligijnego. Na tym tle, tak charakterystycznym
159     3,   56    |              Jego udzielania się wciąż na nowo w Duchu Świętym, może
160     3,   57    |            śmierci”. ~Trzeba dodać, że na horyzoncie współczesnej
161     3,   57    |                i śmiercionośnego głodu na naszej planecie. Się to
162     3,   57    |       wszystkim, etyczne. Skądinąd zaś na horyzoncie naszej epoki
163     3,   57    |             mimo szlachetnych wysiłków na rzecz pokoju, wciąż wybuchają
164     3,   57    |              nic wspomnieć o zamachach na życie ludzkie ze strony
165     3,   57    |                zorganizowanego również na skalę międzynarodową? ~Niestety,
166     3,   57    |             każdym razie — bez względu na wielkość ludzkich nadziei
167     3,   57    |               Zmartwychwstaniu, tchnął na nich i rzekł: „Weźmijcie
168     3,   58    |             podlega śmierci ze względu na skutki grzechu, duch (...)
169     3,   58    |               duch (...) posiada życie na skutek usprawiedliwienia” (
170     3,   58    |               człowiek staje się wciąż na nowo „drogą Kościoła”, jak
171     3,   59    |               ludzkiego musi być stale na nowo odkrywana w świetle
172     3,   59    |             ludźmi: właśnie ze względu na to podobieństwo Boże, które,
173     3,   59    |          człowiek (...) [jest] jedynym na ziemi stworzeniem, którego
174     3,   59    |               jego osoby, ale otwartej na zespolenie i więź społeczną52.
175     3,   59    |               którego On sam nam dał. ~Na tej drodze — na drodze takiego
176     3,   59    |              nam dał. ~Na tej drodze — na drodze takiego dojrzewania
177     3,   59    |               transcendentnie „bytuje” na sposób międzyosobowego Daru,
178     3,   59    |              od wnętrza serc i sumień. Na tej drodze cały ów świat —
179     3,   59    |     samootwarcia się Trójjedynego Boga na człowieka i świat w Duchu
180     3,   59    |        Boskiego Pierwowzoru człowieka. Na tej właśnie drodze Duch
181     3,   59    |                teoria i praxis, oparta na Ewangelii, w której człowiek,
182     3,   60    |        wielkość człowieka, stworzonego na obraz i podobieństwo Boże,
183     3,   61    |             wszystkim i jakby uobecnić na nowo przyjście Słowa w „
184     3,   61    |                 znajdujemy się niejako na nowo w Wieczerniku, gdzie
185     3,   61    |       Ostatniej Wieczerzy — powiedział na temat swojego ponownego „
186     3,   61    |            misji mesjańskiej Chrystusa na ziemi, dokonuje się zaś
187     3,   62    |                zwartą wspólnotę opartą na nauce Apostołów. Tak „poznawali”,
188     3,   62    |                 który wstąpił w niebo, na nowo do nich przychodził
189     3,   63    |     posłannictwa Syna, który przyszedł na świat, rodząc się z Maryi
190     3,   63    |            wszystko zaś dokonuje się — na sposób sakramentalny — za
191     3,   64    |              jest w dziejach człowieka na ziemi Chrystus, rozprzestrzenia
192     3,   64    |          Bogiem”. Ale to, co zasługuje na uwagę i co wypływa z analogicznego
193     3,   64    |             życie w całej rozciągłości na tym przełomie drugiego i
194     3,   65    |            gdziekolwiek ktoś modli się na świecie, tam jest Duch Święty,
195     3,   65    |           rozprzestrzenia się modlitwa na całym okręgu ziemi, w przeszłości,
196     3,   65    |               prowadzi nas wewnętrznie na modlitwie, uzupełniając
197     3,   65    |         potrzebna jest modlitwa. Jeśli na przestrzeni dziejów — w
198     3,   65    |              modlitwy, poświęcając się na chwałę Boga i oddając życiu
199     3,   65    |        rosnących ciągle ruchów i grup, na miejscu naczelnym stawiają
200     3,   65    |                takie wpływa skutecznie na ożywienie modlitwy wśród
201     3,   66    |                i nosi go w sercu. Trwa na modlitwie, podobnie jak
202     3,   66    |         modlitwie, podobnie jak trwali na modlitwie Apostołowie wraz
203     3,   66    |                Świętego. ~Kościół trwa na modlitwie z Maryją Owo zjednoczenie
204     3,   66    |          poprzez całe dzieje człowieka na ziemi. Równocześnie jednak
205 Zakon,   67    |               Kościół nieustannie wita na progu wewnętrznej tajemnicy
206 Zakon,   67    |              co „zbłąkane — sprowadza” na drogi zbawienia70. ~Modląc
207 Zakon,   67    |       stworzone, ku Niemu się zwraca i na Niego oczekuje: Jego przyzywa
208 Zakon,   67    |               Niego zwraca się Kościół na zawiłych drogach pielgrzymowania
209 Zakon,   67    |              pielgrzymowania człowieka na ziemi: prosi, nieustannie
210 Zakon,   67    |            ludzi stworzonych z miłości na obraz i podobieństwo Trójcy
211 Zakon,   67    |               radość w Duchu Świętym”, na których wedle św. Pawła
212 Zakon,   67    |                miłości, Kościół patrzy na Tego, który jest Miłością
213 Zakon,   67    |              służyć pokojowi człowieka na ziemi. Swoją ufność opiera
214 Zakon,   67    |             ziemi. Swoją ufność opiera na Tym, który będąc Duchem-Miłością,
215 Zakon,   67    |                naszym ludzkim świecie: na horyzoncie ludzkich sumień
216 Zakon,   67    |              pokojem. ~Przed Nim padam na kolana przy końcu tych rozważań,