Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    2    |              stają się słowa, „które nie przeminą” (por. Mt 24, 35).
  2 Wstep,    2    |            rzeczą, że rozważania te: nie zamierzają do końca zgłębić
  3     1,    3    |       wewnętrznie ze sobą powiązane, nie tylko perspektywą tych samych
  4     1,    3    |        nigdzie może w Piśmie Świętym nie znajduje tak szczególnego
  5     1,    4    |               przypomni” — to znaczy nie tylko, że w sobie właściwy
  6     1,    6    |           ale teraz [jeszcze] znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie
  7     1,    6    |              was do całej prawdy. Bo nie będzie mówił od siebie,
  8     1,    6    |            Apostołowie „teraz znieść nie mogą”, wydaje się przede
  9     1,    6    |        prawdy” wydaje się nieodzowne nie tylko w związku z samym
 10     1,    7    |             moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie
 11     1,    7    |             nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli
 12     1,    8    |      odejdzie przez Krzyż: przyjdzie nie tylko w następstwie, ale
 13     1,   10    |           Kor 2, 10) jako Miłość-Dar nie stworzony. Można powiedzieć,
 14     1,   10    |               jest Miłością i Darem (nie stworzonym), z którego jakby
 15     1,   12    |           pojęcie stworzenia oznacza nie tylko powołanie do istnienia
 16     1,   13    |              Księgi Rodzaju. „Jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie
 17     1,   13    |             nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli
 18     1,   15    |          Duch Pański. Oczywiście, że nie można w tym wypadku mówić
 19     1,   16    |            które włożyłem ci w usta,~nie zejdą z twych własnych ust
 20     1,   17    |             Osoby owego Sługi Jahwe. Nie jest natomiast sam odrębną
 21     1,   17    |           starotestamentowy kontekst nie pozwala mówić rozróżnieniu
 22     1,   19    |            rodzinnym Nazarecie Jezus nie został przyjęty jako Mesjasz,
 23     1,   19    |         mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać
 24     1,   19    |         zapowiada Mesjasza-Chrystusa nie tylko jako Tego, który „
 25     1,   19    | rzeczywistości mesjańskiej. Jan jest nie tylko prorokiem, ale także
 26     1,   19    |         ustach Jana Chrzciciela jest nie mniej radykalnym wyrazem
 27     1,   19    |           teofania trynitarna, która nie tylko potwierdza świadectwo
 28     1,   19    |           Jego uroczyste wyniesienie nie ogranicza się tylko do mesjańskiego
 29     1,   20    |      przekazał Mi wszystko. Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko
 30     1,   21    |            Boga i o swoim synostwie; nie mówi wprost o Duchu, który
 31     1,   21    |       współistotnym” i dlatego „nikt nie wie, kim jest Syn, tylko
 32     1,   22    |             sposób. Duch Święty jest nie tylko darem dla Osoby (dla
 33     1,   24    |            posłaniem Ducha Świętego. Nie ma posłania Ducha Świętego (
 34     1,   24    |            Zmartwychwstania: „jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie
 35     1,   24    |             nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was” (J 16,
 36     1,   26    |       pokarmy ziemskie nigdy w pełni nie nasycą”14. „Duch Boży (...)
 37     2,   27    |             moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie
 38     2,   27    |             nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was” (J 16,
 39     2,   27    |             o sądzie. O grzechu — bo nie wierzą we Mnie; o sprawiedliwości
 40     2,   27    |            bo idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie —
 41     2,   27    |          krzyżową. Jednakże Chrystus nie przyszedł na świat, aby
 42     2,   29    |         grzech ów polega na tym, iż „nie uwierzyli w Niego”, zasięg
 43     2,   29    |              krzyżową. Trudno jednak nie dostrzec, że ów „wąski”,
 44     2,   29    |             do grzechu tych, którzy „nie uwierzyli w Niego”, skazując
 45     2,   30    |          Chrystus nakazał apostołom „nie odchodzić z Jerozolimy,
 46     2,   30    |             o tym, czego z pewnością nie odważyłby się powiedzieć
 47     2,   31    |  Przekonywanie” to bowiem ma na celu nie samo oskarżenie świata ani
 48     2,   31    |            jego potępienie. Chrystus nie przyszedł na świat, aby
 49     2,   31    |          mówi o grzechu tych którzy „nie uwierzyli” (por. J 16, 9),
 50     2,   31    |            właśnie podstawie Kościół nie waha się w liturgii rzymskiej
 51     2,   32    |   niewysłowionej prawdzie, jednakże, nie może „przekonać świata”:
 52     2,   32    |       przeniknięte niejako do końca. Nie tylko ludzkie sumienie,
 53     2,   32    |             wymiaru grzechu człowiek nie zna — absolutnie nie zna —
 54     2,   32    |        człowiek nie zna — absolutnie nie zna — poza Krzyżem Chrystusa.
 55     2,   32    |              poza Krzyżem Chrystusa. Nie może też być o nim „przekonany”,
 56     2,   32    |             grzechu człowiek również nie zna — absolutnie nie zna —
 57     2,   32    |         również nie zna — absolutnie nie zna — poza Krzyżem Chrystusa.
 58     2,   32    |           Chrystusa. I o nim również nie może być „przekonany”, jak
 59     2,   33    |               i bez którego „nic się nie stało, co się stało”: albowiem „
 60     2,   33    |       albowiem „świat stał się przez Nie” (por. J 1, 1. 2. 3. 10).
 61     2,   33    |              o grzechu tych, którzy „nie uwierzyli w Niego”, wówczas
 62     2,   33    |          stworzenia. Mówi bowiem tak nie tylko Syn Człowieczy, ale
 63     2,   33    |            samą „niewiarę”: to samo „nie uwierzyli”, jakie powtórzy
 64     2,   34    |           tajemnicy stworzenia. Jest nie tylko bezpośrednim świadkiem
 65     2,   34    |              Miłość — przedwiecznym, nie stworzonym Darem. W Nim
 66     2,   34    |      podobieństwem” Boga. Oznacza to nie tylko rozumność i wolność
 67     2,   36    |          siebie stworzonym. Człowiek nie może sam od siebie stanowić
 68     2,   36    |           tym, co jest dobre i złe — nie może: „znać dobra i zła,
 69     2,   36    |           ludzkiego początku. On tez nie przestaje o nim „przekonywać
 70     2,   37    |           jakiej mierze? Z pewnością nie jest to miara grzechu czystego
 71     2,   37    |         grzechu szatana. Duch ludzki nie jest zdolny do takiej miary22.
 72     2,   37    |                Akt świadomego wyboru nie tylko jest „nieposłuszeństwem”,
 73     2,   37    |      nieposłuszeństwa człowieka, jak nie Ten, który sam jest Darem
 74     2,   37    |          wszelkiego obdarowania? Jak nie Duch, który „przenika głębokości
 75     2,   38    |          przeciwnikiem człowieka — a nie Ojcem. Człowiek został wyzwany,
 76     2,   38    |            wszystkim ograniczenie, a nie źródło wyzwolenia i pełnię
 77     2,   39    |             iniquitatis. Zła grzechu nie sposób dosięgnąć w całej
 78     2,   39    |             bolesnej rzeczywistości, nie „przenikając głębokości
 79     2,   39    |             przekonywać o grzechu” — nie musi równocześnie znaczyć:
 80     2,   41    |     odrzucony przez swe stworzenie: „nie wierzą we Mnie”! I równocześnie
 81     2,   41    |     pośrednio — z głębi grzechu, że „nie uwierzyli” — Duch wyprowadza
 82     2,   43    |             prawo, którego sam sobie nie nakłada, lecz któremu winien
 83     2,   43    |           być posłuszny”27. Sumienie nie jest więc autonomicznym
 84     2,   43    |             głęboko natomiast jest w nie wpisana zasada posłuszeństwa
 85     2,   43    |             pod wpływem Ducha Prawdy nie może urzeczywistniać się
 86     2,   43    |            zwykłe narzędzia zysku, a nie jak wolne, odpowiedzialne
 87     2,   44    |      Przekonywanie świata o grzechu” nie kończy się na tym, że zostanie
 88     2,   44    |            nierzadko czyni to, czego nie chce, nie zaś to, co chciałbym
 89     2,   44    |            czyni to, czego nie chce, nie zaś to, co chciałbym czynić”32.
 90     2,   44    |        trudzić, aby trwać w dobrym i nie będzie mu dane bez wielkiej
 91     2,   45    |       kosztuje. Wiadomo, że sumienie nie tylko nakazuje i zakazuje,
 92     2,   45    |      popełnionego. Czy to cierpienie nie jest jakby dalekim echem
 93     2,   45(37)|             może, że serce człowieka nie jest przepaścią? Cóż bowiem
 94     2,   46    |       bluźnierstwo przeciwko Duchowi nie będzie odpuszczone. Jeśli
 95     2,   46    |          przeciwko Duchowi Świętemu, nie będzie mu odpuszczone ani
 96     2,   46    |              Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz
 97     2,   46    |            przeciw Duchowi Świętemu, nie będzie przebaczone” (Łk
 98     2,   46    |         takiej egzegezy bluźnierstwo nie polega na słownym znieważeniu
 99     2,   46    |        ofiary Krzyża. Jeśli człowiek nie przyjmuje owego „przekonywania
100     2,   46    |             przeciw Duchowi Świętemu nie może być odpuszczone ani
101     2,   46    |           przeciwko Duchowi Świętemu nie pozwala człowiekowi wyjść
102     2,   47    |       rozjaśnia tajemnicę człowieka. Nie można zatem spodziewać się,
103     2,   47    |          grzechu”41. ~Kościół przeto nie przestaje błagać Boga o
104     2,   47    |        błagać Boga o tę łaskę, ażeby nie zanikała prawość ludzkich
105     2,   47    |         prawość ludzkich sumień, aby nie tępiała ich zdrowa wrażliwość
106     2,   47    |       wezwania Apostoła, jak: „Ducha nie gaście”, „nie zasmucajcie
107     2,   47    |            jak: „Ducha nie gaście”, „nie zasmucajcie Bożego Ducha
108     2,   47    |              wszystko jednak Kościół nie przestaje z największą żarliwością
109     2,   47    |         błagać o to, ażeby w świecie nie narastał ten grzech, który
110     2,   48    |         pogardzania sobą”43. Kościół nie zaprzestaje swej modlitwy
111     2,   48    |          wielkiej rodzinie ludzkości nie opadały w stronę bieguna
112     3,   49    |           każdy, kto w Niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne” (
113     3,   49    |           Jakże się to stanie, skoro nie znam męża?”. Na to zaś otrzymuje
114     3,   49    |      następujące wyjaśnienie: „(...) nie bój się wziąć do siebie:
115     3,   49    |              prawdziwego, zrodzony a nie stworzony”. Stał się człowiekiem „
116     3,   50    |          Boga: Osobą-Miłością, Darem nie stworzonym, a zarazem bezpośrednim
117     3,   50    |       przyjęcie do jedności z Bogiem nie tylko ludzkiej natury, ale —
118     3,   51    |        wielkiego Jubileuszu. Kościół nie może przygotować się do
119     3,   51    |          których powie Chrystus, iż „nie uwierzyli” (por. J 16, 9).
120     3,   52    |           Ducha, „który daje życie”. Nie można było bardziej dać
121     3,   52    |        ludziom i w nadobfitości Daru nie stworzonego ma swój początek —
122     3,   52    |           człowieka: pomiędzy Duchem nie stworzonym a stworzonym
123     3,   53    |       Jubileuszu. Wypada nam wniknąć nie tylko w wymiar historyczny
124     3,   53    |        historyczny tego Jubileuszu — nie tylko zatrzymać się na powierzchni
125     3,   53    |     Podejmując ten motyw Jubileuszu, nie można jednakże zatrzymać
126     3,   54    |              w sposób tak przedziwny nie tylko przybliża się do tego
127     3,   55    |          postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania ciała.
128     3,   55    |             innego niż ciało, i stąd nie ma między nimi zgody, tak
129     3,   55    |            między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie” (
130     3,   55    |        kontekstu staje się jasne, że nie chodzi Apostołowi o upośledzenie
131     3,   55    |          więc (...) dłużnikami (...) nie ciała, byśmy żyć mieli według
132     3,   56    |            podstawowej przyczyny, że nie przyjmuje Jego istnienia,
133     3,   56    |             jest ateizm48. I chociaż nie można mówić o ateizmie w
134     3,   56    |            zbawcze i odpowiadając na nie, nie może nie odrzucić dążeń
135     3,   56    |       zbawcze i odpowiadając na nie, nie może nie odrzucić dążeń
136     3,   56    |        odpowiadając na nie, nie może nie odrzucić dążeń i wymagań
137     3,   57    |            planecie. Się to problemy nie tylko ekonomiczne, ale równocześnie,
138     3,   57    |             ta cywilizacja powstała, nie podnosi się nowe, mniej
139     3,   60    |            ludzi mocą Ducha swojego, nie tylko budząc pragnienie
140     3,   61    |             moje odejście. Bo jeżeli nie odejdę, Pocieszyciel nie
141     3,   61    |             nie odejdę, Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli
142     3,   61    |              samej mowie pożegnalnej nie tylko zapowiada swe „odejście”,
143     3,   61    |            przyjście”. Mówi bowiem: „Nie zostawię was sierotami:
144     3,   61    |              do skończenia świata” — nie zmienia faktu Jego odejścia.
145     3,   65    |          wszystkich, którzy pozornie nie mają głosu, a w głosie tym
146     3,   65    |             kiedy pisze: „Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak
147     3,   65    |           nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami” (
148     3,   65    |            26). Tak więc Duch Święty nie tylko sprawia, że się modlimy,
149     3,   66    |              powiedzieć, że nigdy go nie opuścił. W sensie duchowym
150     3,   66    |           wydarzenia Zielonych Świąt nie można zaliczać tylko do
151 Zakon,   67    |              Ap 12, 10). Duch Święty nie przestaje być Stróżem nadziei
152 Zakon,   67    |       świecie Duch, który jest darem nie stworzonym. Jest to Duch
153 Zakon,   67    |             jak Ojciec i Syn jest On nie stworzony, nieskończony,
154 Zakon,   67    |          źródła Prawdy i Miłości żyć nie może. Do Niego zwraca się
155 Zakon,   67    |           radość, której „nikt (...) nie zdoła odebrać” (J 16, 22),
156 Zakon,   67    |        pomimo narastających zagrożeń nie przestaje z ufnością błagać
157 Zakon,   67    |              również Duchem pokoju i nie przestaje być obecny w naszym