Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    1    |            Świętego wyznaje Kościół jako „Pana i Ożywiciela”. Czyni
  2 Wstep,    1    |             wiarę w Ducha Świętego, jako Ożywiciela, poprzez którego
  3 Wstep,    2    |       odwołał się do Ducha Świętego jako do życiodajnej zasady Kościoła
  4 Wstep,    2    |             Ducha Świętego, właśnie jako nieodzowne dopełnienie nauczania
  5 Wstep,    2    |           poznaliśmy Ducha Świętego jako Tego, który wskazuje drogi
  6 Wstep,    2    |             chrześcijan; co więcej, jako najwyższe źródło tej jedności,
  7 Wstep,    2    |          życiu wiecznemu” (J 4, 14) jako prawda i jako zbawcza łaska.
  8 Wstep,    2    |              J 4, 14) jako prawda i jako zbawcza łaska. Kościół pragnie
  9     1,    4    |            Apostołów oraz Kościoła, jako stale obecny wśród nich —
 10     1,    6    |           Prawdy jest zapowiedziany jako Ten, który „nauczy i przypomni”,
 11     1,    6    |         który „nauczy i przypomni”, jako Ten, który będzie „świadczył”
 12     1,    7    |         działa w dziejach człowieka jako „inny Pocieszyciel”, zabezpieczając
 13     1,    8    |        wymieniani są w nim wyraźnie jako Osoby, pierwsza odrębna
 14     1,    8    |            przez Chrystusa z woli i jako dzieło Ojca. ~
 15     1,    9    |          Wieczerniku można odczytać jako szczególne przygotowanie
 16     1,    9    |     ponieważ daje łaskę uświęcającą jako nadprzyrodzony dar dla człowieka.
 17     1,   10    |            osobową jest Duch Święty jako Duch Ojca i Syna, dlatego „
 18     1,   10    |            Boże” (por. 1 Kor 2, 10) jako Miłość-Dar nie stworzony.
 19     1,   10    |           Równocześnie Duch Święty, jako współistotny w Bóstwie Ojcu
 20     1,   13    |         Określając swoje „odejście” jako warunek „przyjścia” Pocieszyciela,
 21     1,   15    |        rozumianego przede wszystkim jako „tchnienie charyzmatyczne”,
 22     1,   15    |         charyzmatyczne”, i „Duchem” jako Osobę i jako darem, darem
 23     1,   15    |             i „Duchem” jako Osobę i jako darem, darem dla osoby.
 24     1,   16    |        objawiony w Księdze Izajasza jako prawdziwy Mąż Boleści: Mesjasz
 25     1,   16    |             Prorok ukazuje Mesjasza jako Tego, który przychodzi w
 26     1,   16    |         przychodzi w Duchu Świętym, jako posiadającego pełnię tego
 27     1,   18    |          którym mieszka Duch Święty jako dar Boga samego, i który
 28     1,   19    |           Jezus nie został przyjęty jako Mesjasz, to jednak u początku
 29     1,   19    |        Mesjasza-Chrystusa nie tylko jako Tego, który „przychodzi”
 30     1,   19    |         wyniesiony w oczach Izraela jako Mesjasz, czyli „Namaszczony”
 31     1,   19    |       Jezusie Chrystusie z Nazaretu jako Mesjaszu. Oto Mesjasz jest
 32     1,   20    |        który już przedstawił Jezusa jako „pełnego Ducha Świętego”
 33     1,   20    |     wszystko to Ewangelista określa jako „rozradowanie się w Duchu
 34     1,   22    |             rozmowy — objawi siebie jako Tego, który „niesie” Ducha.
 35     1,   22    |            ukazany przede wszystkim jako ożywcze „tchnienie” Boga,
 36     1,   22    |           ożywcze „tchnienie” Boga, jako nadprzyrodzone „tchnienie
 37     1,   22    |             Izajasza został ukazany jako „dar” dla osoby Mesjasza,
 38     1,   22    |            dar” dla osoby Mesjasza, jako Ten, który na Nim spoczywa,
 39     1,   22    |         Duchu Świętym i przynosi go jako dar dla swej własnej Osoby,
 40     1,   22    |          objawienie Ducha Świętego, jako wewnętrznego źródła życia
 41     1,   22    |            zapowiada Jego przyjście jako „innego Pocieszyciela”,
 42     1,   22    |       Święty naprzód został posłany jako dar dla Syna, który stał
 43     1,   23    |           objawienie Ducha Świętego jako Osoby, która jest Darem,
 44     1,   23    |            przyjścia Ducha Świętego jako Parakleta i Ducha Prawdy.
 45     1,   23    |       najgłębsza istota Boga, który jako Miłość pozostaje niewyczerpanym
 46     1,   24    |     Równocześnie też objawia się On jako Syn Boży „pełen mocy”. Ta
 47     1,   24    |        oddał ducha” (por. J 19, 30) jako Syn Człowieczy i Baranek
 48     1,   24    |         całości dokonane przez Syna jako Pomazańca, który przyszedł
 49     1,   25(12)|       przedstawiając Ducha Świętego jako „serce” i „duszę” Kościoła
 50     1,   26    |         poprzez Sobór Watykański II jako sobór naszego stulecia.
 51     1,   26    | przeniknięte prawda o Duchu Świętym jako duszy Kościoła. Można powiedzieć,
 52     2,   27    |           który został przyobiecany jako Ten, który „nauczy” i „przypomni”,
 53     2,   27    |              nauczy” i „przypomni”, jako Ten, który „doprowadzi do
 54     2,   27    |               zostaje zapowiedziany jako Ten, który „przekona świat
 55     2,   29    |     wszystkim słowa o Duchu Świętym jako Paraklecie i Duchu Prawdy.
 56     2,   29    |          Duch Prawdy, wypowiada się jako autentyczny depozytariusz
 57     2,   29    |         Paschy mówi o Duchu Świętym jako Tym, który „przekona świat
 58     2,   33    |          człowieka przede wszystkim jako „nieposłuszeństwo”, czyli
 59     2,   33    |            nieposłuszeństwo”, czyli jako sprzeciw woli człowieka
 60     2,   33    |   Odrzucenie to wyraża się w czynie jako „nieposłuszeństwo” dokonane
 61     2,   33    |          grzechu leży więc kłamstwo jako radykalne odrzucenie prawdy,
 62     2,   34    |          jest tą Miłością. Sam jest jako Miłość — przedwiecznym,
 63     2,   34    |           tylko rozumność i wolność jako konstytutywną właściwość
 64     2,   34    |           Bogiem na sposób osobowy, jako „ja i ty”. Oznacza również
 65     2,   36    |            kształcie jest rozumiany jako „nieposłuszeństwo”, które
 66     2,   36    |            wam oczy i tak jak Bóg («jako bogowie») będziecie znali
 67     2,   36    |           woli i wolności człowieka jako istoty stworzonej pozostaje
 68     2,   36    |         świecie. „Nieposłuszeństwo” jako wymiar pierworodny grzechu
 69     2,   37    |    stworzenia objawił siebie samego jako Wszechmoc, która jest Miłością.
 70     2,   37    |             objawił człowiekowi, że jako „obraz i podobieństwo” swego
 71     2,   37    |         stworzenia objawiło się ono jako niewypowiedzianie obdarowujące,
 72     2,   37    |     niewypowiedzianie obdarowujące, jako bonum diffusivum sui, jako
 73     2,   37    |          jako bonum diffusivum sui, jako stwórcza Miłość. Któż może
 74     2,   38    |             53) potrafi ukazać Boga jako przeciwnika swego stworzenia,
 75     2,   38    |    wszystkim przeciwnika człowieka, jako źródło niebezpieczeństwa
 76     2,   39    |     wolności do Stwórcy. Zaistniała jako akt woli stworzenia, człowieka,
 77     2,   39    |           oraz Darem? Pojęcie Boga, jako Bytu absolutnie doskonałego,
 78     2,   39    |             Miłością Ojca i Syna, a jako Miłość jest Darem trynitarnym
 79     2,   40    |           złożył Bogu samego siebie jako nieskalaną ofiarę, oczyści
 80     2,   40    |           złożył Bogu samego siebie jako nieskazitelną ofiarę” —
 81     2,   40    |          Jezus Chrystus, Syn Boży — jako Człowiek — w żarliwej modlitwie
 82     2,   40    |            poprzez akt swej śmierci jako żertwy miłości na Krzyżu.
 83     2,   40    |           złożył Bogu samego siebie jako nieskalaną ofiarę” (Hbr
 84     2,   41    |            Bogu samym. ~Duch Święty jako Miłość i Dar zstępuje niejako
 85     2,   41    |      objawiony i zarazem uobecniony jako Miłość, która działa w głębi
 86     2,   41    |         głębi tajemnicy paschalnej: jako źródło zbawczej mocy Chrystusowego
 87     2,   41    |          mocy Chrystusowego Krzyża, jako Dar nowego i wiecznego życia. ~
 88     2,   42    |     posłannictwem Syna Człowieczego jako Mesjasza, który przyszedł
 89     2,   42    |       swojej Boskiej podmiotowości: jako Ten, który sam ma dalej
 90     2,   42    |             Parakleta-Pocieszyciela jako Tego, „który przekonuje
 91     2,   42    |            dla których wzywany jest jako darzący łaską „siedemkroć”,
 92     2,   43    |     hańbiące człowieka, ukazując je jako zło moralne, które obciąża
 93     2,   43    |         zarazem określa to wszystko jako etap „walki dramatycznej
 94     2,   44    |      odwołał się do Ducha Świętego, jako do Tego, który świadczy,
 95     2,   44    |         Sobór słusznie widzi grzech jako czynnik rozbicia, który
 96     2,   45    |         Wieczernika o Duchu Świętym jako „innym Pocieszycielu” —
 97     2,   48    |             od Ojca (por. J 16, 15) jako odzwierciedlenie świętości
 98     2,   48    |          się i uobecnia w człowieku jako Duch życia wiecznego. ~
 99     3,   49    |           to mierzy się skalą czasu jako wydarzenie przynależące
100     3,   50    |             ją Duch Święty, który — jako współistotny Ojcu i Synowi —
101     3,   52    |        który jest Miłością i Darem. Jako taki zadaje dany ludziom
102     3,   52    |             życie, w którym ludzie, jako uczestnicy tajemnicy wcielenia,
103     3,   54    |             Bóg jest w jego wnętrzu jako myśl, sumienie, serce; jest
104     3,   54    |              por. Iz 45, 15), który jako Miłość i Dar „napełnia okrąg
105     3,   55    |             które można by określić jako „cielesne”, ale także inne,
106     3,   55    |     upośledzenie i potępienie ciała jako współkonstytuującego wraz
107     3,   55    |       wyznanie wiary w Ducha Prawdy jako Tego, który daje życie.
108     3,   56    |           wewnętrznym i podmiotowym jako napięcie, walkę i sprzeciw
109     3,   56    |        zewnętrzny, zobiektywizowany jako treść kultury i cywilizacji,
110     3,   56    |        treść kultury i cywilizacji, jako system filozoficzny, jako
111     3,   56    |           jako system filozoficzny, jako ideologia, jako program
112     3,   56    |       filozoficzny, jako ideologia, jako program postępowania i kształtowania
113     3,   56    |         jego postaci teoretycznej — jako system myślenia; z drugiej
114     3,   56    |             w postaci praktycznej — jako sposób odczytywania i wartościowania
115     3,   56    |          wartościowania faktów oraz jako odpowiadający temu program
116     3,   56    |     właściwy materializm, rozumiany jako teoria wyjaśniająca rzeczywistość
117     3,   56    |            rzeczywistość i przyjęty jako zasada kluczowa działania
118     3,   56    |  interpretacją całej rzeczywistości jako „materii.”. jeśli w interpretacji
119     3,   56    |        moralności — to zawsze tylko jako o pochodnych (epifenomenach)
120     3,   56    |            może być rozumiana tylko jako pewna odmiana „złudzenia
121     3,   56    |   Jubileuszu, owo „pożądanie ducha” jako wezwanie, które odzywa się
122     3,   57    |          stwierdzić, że materializm jako system myślowy, w każdej
123     3,   57    |          oznacza akceptację śmierci jako definitywnego kresu ludzkiego
124     3,   58    |           objawił się nade wszystko jako Ten, który daje życie. „
125     3,   58    |         człowieka w Bogu. To życie, jako owoc zbawczego udzielania
126     3,   59    |      udzielając się w Duchu Świętym jako Dar człowiekowi, przetwarza
127     3,   59    |    wszystkich” (por. 1 Kor 15, 28): jako Dar i Miłość. Dar i Miłość —
128     3,   59    |            wszyscy byli jedno (...) jako i My jedno jesteśmy» (...)
129     3,   59    |            całą tajemnicę Chrystusa jako Boskiego Pierwowzoru człowieka.
130     3,   60    |           Parakleta ludzie — czy to jako osoby, czy wspólnoty — odkrywają
131     3,   60    |          społecznych chrześcijanie, jako świadkowie prawdziwej godności
132     3,   60    |         oblicza ziemi”57. Czynią to jako uczniowie Chrystusa, który —
133     3,   60    |         Świętego, wszedł w historie jako prawdziwy Człowiek, On Pierworodny
134     3,   61    |     Chrystus objawia Ducha Świętego jako Parakleta, jako Ducha Prawdy,
135     3,   61    |            Świętego jako Parakleta, jako Ducha Prawdy, i mówi o swoim
136     3,   61    |      własnym „odejściu” przez Krzyż jako koniecznym warunku Jego „
137     3,   61    |         czyni Kościół swoim Ciałem. Jako Ciało Chrystusa Kościół
138     3,   63    |            ludzkiego”64. ~Kościół — jako sakrament — wyrasta stale
139     3,   63    |            To właśnie Sobór wyznaje jako istotną tajemnicę Kościoła. ~
140     3,   63    |           Święty i stale przychodzi jako Pocieszyciel i Duch Prawdy.
141     3,   63    |         samego siebie nade wszystko jako sakrament. ~Dzieje się tak
142     3,   63    |      podczas gdy Duch Święty działa jako niewidzialny szafarz życia,
143     3,   64    |            ma prawo rozumieć siebie jako „sakrament jedności całego
144     3,   65    |             się On przede wszystkim jako Dar, „przychodzi bowiem
145     3,   66    |              zwraca się nieustannie jako Oblubienica od swego boskiego
146     3,   66    |        Święty został dany apostołom jako Pocieszyciel — i dlatego
147 Zakon,   67    |         wiecznemu”69. Tam trafia on jako Duch Prawdy, a zarazem jako
148 Zakon,   67    |         jako Duch Prawdy, a zarazem jako Paraklet przyobiecany przez
149 Zakon,   67    |             przez Chrystusa. Działa jako Pocieszyciel, jako Rzecznik
150 Zakon,   67    |           Działa jako Pocieszyciel, jako Rzecznik i Orędownik — zwłaszcza
151 Zakon,   67    |             swoją istotą. Do Niego, jako do Parakleta, do Ducha Prawdy
152 Zakon,   67    |         rozważań, błagając, aby On, jako Duch Ojca i Syna, obdarzył