Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    1    |      ogłoszenie. Tam. również dodano, że Duch Święty „mówił przez
  2 Wstep,    2    |            Stąd też można powiedzieć, że jednym z doniosłych wydarzeń
  3 Wstep,    2    |             aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem —
  4 Wstep,    2    |                Oczywistą jest rzeczą, że rozważania te: nie zamierzają
  5 Wstep,    2    |         wzrostu świadomości Kościoła, że „Duch Święty (...) przynagla
  6     1,    3    |       ewangelista, obecny tam, pisze, że podczas wieczerzy paschalnej,
  7     1,    3    |   Równocześnie zaś są one wewnętrznie ze sobą powiązane, nie tylko
  8     1,    4    |                  to znaczy nie tylko, że w sobie właściwy sposób
  9     1,    4    |         treści Chrystusowego Orędzia, że zapewni mu ciągłość i tożsamość
 10     1,    4    |              Duch Święty sprawi więc, że w Kościele trwać będzie
 11     1,    5    |             świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku” (J 15,
 12     1,    5    |     świadectwo o Chrystusie łączy się ze świadectwem samego Ducha
 13     1,    6    |           Crucis, ale także w związku ze wszystkim, co Chrystus „
 14     1,    7    |           moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi” (
 15     1,    8    |              tekstu Janowego jest to, że Ojciec, Syn i Duch Święty
 16     1,    8    |              16) — ale też, w związku ze swoim odejściem przez Krzyż,
 17     1,    8    |           Należy tutaj zwrócić uwagę, że — o ile wszystkie inne obietnice
 18     1,   10    |           pomiędzy Osobami Boskimi, i że przez Ducha Świętego Bóg
 19     1,   10    |          stworzonym), z którego jakby ze źródła (fons vivus) wypływa
 20     1,   11    |             Janowego zapisu wskazują, że zgodnie z zamysłem Bożym „
 21     1,   12    |                     czy można uważać, że liczba mnoga, której tutaj
 22     1,   13    |                   13. Zdaje się więc, że słowa Chrystusa, wypowiedziane
 23     1,   13    |             przede wszystkim dlatego, że pomiędzy pierwszym początkiem
 24     1,   13    |       człowiekowi. Napisze św. Paweł, że właśnie na skutek grzechu „
 25     1,   14    |               Świętym. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg wysłał
 26     1,   15    |             Jego Osobę i posłannictwo ze szczególnym działaniem Ducha
 27     1,   15    |              Duch Pański. Oczywiście, że nie można w tym wypadku
 28     1,   16    |            teraz Pan Bóg,~posłał mnie ze swoim Duchem” (Iz 48, 16). ~
 29     1,   16    |            mam upodobanie.~Sprawiłem, że Duch mój na Nim spoczął” (
 30     1,   16    |        spoczął” (Iz 42, 1). ~Wiadomo, że Sługa Jahwe jest objawiony
 31     1,   17    |              Wypada tutaj podkreślić, że ów „Duch Pański”, jaki „
 32     1,   18    |           wyznał i zarazem obwieścił, że On jest tym „Namaszczonym
 33     1,   18    |              Namaszczonym przez Ojca, że jest Mesjaszem, czyli Chrystusem,
 34     1,   19    |              Izajasza — z tym jednak, że u Proroka słowa te odnosiły
 35     1,   20    |              por. Łk 4, 1), mówi nam, że po powrocie siedemdziesięciu
 36     1,   20    |           Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed
 37     1,   20    |      ojcostwem Bożym. Raduje się tym, że dane Mu jest objawić to
 38     1,   22    |           moje. Dlatego powiedziałem, że z mojego weźmie i wam objawi” (
 39     1,   23    |            bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego
 40     1,   24    |                Można więc powiedzieć, że mesjańskie „wyniesienie”
 41     1,   24    |               przede wszystkim w tym, że Chrystus zmartwychwstały
 42     1,   25    |             świadczycie, bo jesteście ze Mną od początku” (J 15,
 43     1,   25    |           Apostolskie. Wynika z nich, że według świadomości pierwszej
 44     1,   26    |      Równocześnie świadczą one o tym, że ten czas: czas Kościoła —
 45     1,   26    |            naszego stulecia. Wiadomo, że był to sobór w szczególnej
 46     1,   26    |           Kościoła. Można powiedzieć, że w swoim bogatym nauczaniu
 47     1,   26    |                 Kościół naprawdę wie, że sam Bóg, któremu służy,
 48     2,   27    |              zapowiedź Ducha Świętego ze słowami, które wskazują
 49     2,   27    |               jak też ta okoliczność, że, zostały one w wypowiedzi
 50     2,   27    |        wypowiedzi Chrystusa połączone ze sobą. ~„Grzech” oznacza
 51     2,   27    |                z kolei „sąd” oznacza, że Duch Prawdy będzie wykazywał
 52     2,   27    |              uwydatniać stwierdzenie, że „sąd” odnosi się tylko do „
 53     2,   29    |              wyraźnie wskazuje na to, że Sobór, poddając się światłu
 54     2,   29    |       jednakże, kiedy Jezus wyjaśnia, że grzech ów polega na tym,
 55     2,   29    |           Trudno jednak nie dostrzec, że ów „wąski”, historycznie
 56     2,   31    |               niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście
 57     2,   31    |               grzech. Temu bowiem, co ze strony ludzi było największym
 58     2,   33    |         świetle tej prawdy rozumiemy, że „nieposłuszeństwo” zakłada
 59     2,   34    |              ma ukształtować się wraz ze zbawczym udzielaniem się
 60     2,   34    |              otwarte dla uczestnictwa ze strony człowieka. Uczy Sobór
 61     2,   36    |            kontekstu staje się jawne, że korzenie tego nieposłuszeństwa
 62     2,   37    |     Równocześnie objawił człowiekowi, że jako „obraz i podobieństwo”
 63     2,   37    |             pomiędzy „tchnieniem zła” ze strony tego, który „grzeszy (
 64     2,   37    |               a złem nieposłuszeństwa ze strony samego człowieka. ~
 65     2,   37    |             na ziemi: „(...) wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego
 66     2,   37    | przeciw-Prawda” jest możliwa dlatego, że równocześnie zostaje dogłębnie „
 67     2,   38    |     wykorzystania religii utrzymując, że stanowi ona o podstawowej „
 68     2,   39    |         Objawienia, wierzy i wyznaje, że grzech jest obrazą Boga
 69     2,   39    |              Kiedy (...) Pan widział, że wielka jest niegodziwość
 70     2,   39    |               na ziemi (...) żałował, że stworzył ludzi na ziemi,
 71     2,   39    |             Pan rzekł: «(...) żal mi, że ich stworzyłem»” (Rdz 6,
 72     2,   39    |                32; Mk 8, 2). Tak więc ze strony Ducha Świętego „przekonywać
 73     2,   40    |                 J 20, 22 n.). ~Wiemy, że „Bóg namaścił Duchem Świętym
 74     2,   40    |               wiecznego” — co znaczy, że Duch Święty w szczególny
 75     2,   41    |            analogię można powiedzieć, że Duch Święty jest „ogniem
 76     2,   41    |          pośrednio — z głębi grzechu, że „nie uwierzyli” — Duch wyprowadza
 77     2,   41    |           Otrzymuje Go w taki sposób, że może On — i tylko On razem
 78     2,   42    |                   42. Powiedzieliśmy, że u szczytu tajemnicy paschalnej
 79     2,   42    |            List do Hebrajczyków mówi, że „krew (...) oczyszcza sumienia” (
 80     2,   44    |              do Tego, który świadczy, że w dziejach ludzkości trwa
 81     2,   44    |                nie kończy się na tym, że zostanie on nazwany po imieniu,
 82     2,   44    |       zostanie on nazwany po imieniu, że zostanie zidentyfikowany
 83     2,   45    |             sercu człowieka. Wiadomo, że uznanie zła w sobie samym
 84     2,   45    |             nieraz kosztuje. Wiadomo, że sumienie nie tylko nakazuje
 85     2,   45(37)|             to czyż utrzymujemy może, że serce człowieka nie jest
 86     2,   46    |       Synoptyków, pozostają w związku ze szczególnym grzechem, który
 87     2,   46    |        Odpowiada św. Tomasz z Akwinu, że chodzi tu o grzech „nieodpuszczalny
 88     2,   46    |           martwych uczynków”. ~Wiemy, że owocem takiego właśnie oczyszczenia
 89     2,   46    |        sumieniu. Jeśli Chrystus mówi, że bluźnierstwo przeciw Duchowi
 90     2,   46    |              grzechu, uniemożliwiając ze swej strony nawrócenie —
 91     2,   47    |          nieprzenikliwością sumienia, ze stanem duszy, która jakby
 92     2,   47    |           można zatem spodziewać się, że umocni się poczucie grzechu
 93     2,   48    |             równocześnie też sprawia, że poznają prawdę tej sprawiedliwości,
 94     3,   49    |            bowiem Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego
 95     3,   49    |                 Bóg z Boga, Światłość ze światłości, Bóg prawdziwy
 96     3,   52    |            świadectwem naszego ducha, że jesteśmy dziećmi Bożymi.
 97     3,   53    |           rozlegle „wszerz”, wiedząc, że „wiatr tchnie, kędy chce”,
 98     3,   53    |              Boskie, to musimy uznać, że Duch Święty wszystkim ofiarowuje
 99     3,   55    |           zbawienia mówią nam jednak, że owo przybliżanie się i obecność
100     3,   55    |             ma między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie” (
101     3,   55    |            kontekstu staje się jasne, że nie chodzi Apostołowi o
102     3,   55    |               bowiem „podlega śmierci ze względu na [skutki] grzechu,
103     3,   56    |            tej podstawowej przyczyny, że nie przyjmuje Jego istnienia,
104     3,   56    |        odmiany i można by powiedzieć, że często używa się tego słowa
105     3,   56    |           postacią bytu. Stąd wynika, że przy takiej interpretacji
106     3,   56    |     historycznym, aby wyeliminować ją ze społeczeństwa i z serca
107     3,   56    |         ludziom współczesnym. Wie on, że to spotkanie i zderzenie
108     3,   56    |        Niemniej Kościół mocno wierzy, że ze strony Boga jest to zawsze
109     3,   56    |              Kościół mocno wierzy, że ze strony Boga jest to zawsze
110     3,   57    |            należy od razu stwierdzić, że materializm jako system
111     3,   57    |               rozumiemy stwierdzenie, że życie ludzkie jest wyłącznie „
112     3,   57    |              śmierci”. ~Trzeba dodać, że na horyzoncie współczesnej
113     3,   57    |            zamachach na życie ludzkie ze strony terroryzmu, zorganizowanego
114     3,   57    |               chrześcijańska pewność, że Duch tchnie, kędy chce.
115     3,   58    |         bowiem „ciało podlega śmierci ze względu na skutki grzechu,
116     3,   59    |              w Duchu Świętym sprawia, że człowiek w nowy sposób pojmuje
117     3,   59    |              z innymi ludźmi: właśnie ze względu na to podobieństwo
118     3,   59    |              Watykański II, „ukazuje, że człowiek (...) [jest] jedynym
119     3,   59    |               wewnętrznego”, sprawia, że człowiek coraz lepiej „odnajduje
120     3,   59    |            siebie”. Można powiedzieć, że w tym zdaniu Konstytucji
121     3,   59    |            więc prawdziwie powtórzyć, że „chwałą Boga jest człowiek
122     3,   60    |        społecznych. Można powiedzieć, że w wielu wypadkach te czynniki
123     3,   60    |          wspólnotom do uwolnienia się ze starych i nowych determinizmów,
124     3,   61    |                J 16, 7). Widzieliśmy, że zapowiedź ta doczekała się
125     3,   61    |          przyjścia”. Rzecz znamienna, że w tej samej mowie pożegnalnej
126     3,   61    |        Świętego. Duch Święty sprawia, że Chrystus, który odszedł,
127     3,   61    |               wewnętrzny i zespolony, że czyni Kościół swoim Ciałem.
128     3,   62    |           Apostołów. Tak „poznawali”, że ich zmartwychwstały Pan,
129     3,   62    |             musimy jednak stwierdzić, że to kończące się tysiąclecie
130     3,   63    |              się tak również dlatego, że — z ustanowienia swego Pana —
131     3,   64    |          Kościoła, winniśmy pamiętać, że tekst soborowy odróżnia
132     3,   64    |              ludzkiego”. Kościół wie, że jest nim dzięki mocy Ducha
133     3,   64    |      uświadamiamy sobie coraz lepiej, że w posłudze, jaką Kościół
134     3,   65    |         Piękna i zbawienna jest myśl, że gdziekolwiek ktoś modli
135     3,   65    |         Piękna i zbawienna jest myśl, że jak szeroko rozprzestrzenia
136     3,   65    |             Święty nie tylko sprawia, że się modlimy, ale prowadzi
137     3,   65    |              zna zamiar Ducha, [wie], że przyczynia się za świętymi
138     3,   65    |      wspólnotach dojrzewa świadomość, że przy całym zawrotnym postępie
139     3,   65    |               modlitwy. Mam nadzieję, że w nauczaniu tej Encykliki
140     3,   66    |             jest faktem historycznym, że Kościół wyszedł z Wieczernika
141     3,   66    |        równocześnie można powiedzieć, że nigdy go nie opuścił. W