Rozdzial, Numer

  1     1,    6    |             bowiem właściwie wprowadza człowieka w rzeczywistość objawionej
  2     1,    6    |               najwyższym przewodnikiem człowieka: światłem ducha ludzkiego.
  3     1,    6    |         wyznawać działającą w dziejach człowieka Boską tajemnicę objawioną,
  4     1,    7    |               Prawdy działa w dziejach człowieka jako „inny Pocieszyciel”,
  5     1,    9    |            jako nadprzyrodzony dar dla człowieka. Przez nią człowiek zostaje
  6     1,   10    |                stworzenia, obdarowanie człowieka łaską poprzez całą ekonomię
  7     1,   11    |           wymiarach ziemskiej historii człowieka — spełnione w Jego „odejściu”
  8     1,   12    |             się to przede wszystkim do człowieka, który został stworzony
  9     1,   12    |            podobieństwo Boga: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego
 10     1,   12    |             Trójcy w dziele stworzenia człowieka? Chrześcijanin, który czyta
 11     1,   12    |              nam dostrzec w stworzeniu człowieka sam początek zdawczego udzielania
 12     1,   12    |       podobieństwa”, jakim obdarzył On człowieka. ~
 13     1,   13    |           początkiem a całymi dziejami człowieka — począwszy od pierworodnego
 14     1,   14    |                Chrystusa — Odkupiciela człowieka i świata. ~ ~
 15     1,   25(12)|                pomiędzy duszą i ciałem człowieka: por. Św. Ireneusz, Adversus
 16     2,   27    |              przymierzu i zjednoczeniu człowieka z Bogiem; jest on też „już
 17     2,   28    |           ekonomia Boża odcina niejako człowieka od „sądu”, czyli od potępienia,
 18     2,   31    |        działania Ducha Prawdy wewnątrz człowieka, równocześnie staje się
 19     2,   31    |           nowym początkiem obdarowania człowieka łaską i miłością: „Weźmijcie
 20     2,   31    |                zło wszystkich grzechów człowieka. Na tej właśnie podstawie
 21     2,   32    |               może „przekonać świata”: człowieka, sumienia ludzkiego — nikt
 22     2,   32    |         sumienie, wewnętrzna tajemnica człowieka — ale także wewnętrzna Tajemnica
 23     2,   32    |    kiedykolwiek popełnionym w dziejach człowieka: ukazuje bowiem jego związek
 24     2,   33    |       pierworodnego grzechu w dziejach człowieka, a zarazem w całokształcie
 25     2,   33    |               woli — oraz w sumieniu — człowieka przede wszystkim jako „nieposłuszeństwo”,
 26     2,   33    |               czyli jako sprzeciw woli człowieka wobec woli Boga. To pierworodne
 27     2,   34    |        widzialny zostaje stworzony dla człowieka: człowiek zostaje więc obdarowany
 28     2,   34    |             dla uczestnictwa ze strony człowieka. Uczy Sobór Watykański II: „
 29     2,   35    |              zna od początku tajemnicę człowieka (por. 1 Kor 2, 10 n.). I
 30     2,   35    |   niewygasającym zarzewiem grzeszności człowieka na ziemi. Duch Prawdy zna
 31     2,   35    |            grzechu, spowodowany w woli człowieka działaniem „ojca kłamstwa” —
 32     2,   35    |           stanowią o początku świata i człowieka. ~
 33     2,   36    |               w całą sytuację ontyczną człowieka. Powołany od istnienia człowiek —
 34     2,   36    |              która dla woli i wolności człowieka jako istoty stworzonej pozostaje
 35     2,   36    |             wymiar pierworodny grzechu człowieka oznacza odepchnięcie tego
 36     2,   36    |             jest światłem dla sumienia człowieka i źródłem ładu moralnego —
 37     2,   37    |      nieposłuszeństwa ze strony samego człowieka. ~Niemniej jednak, to nieposłuszeństwo
 38     2,   37    |      ponawianej w ciągu całych dziejów człowieka na ziemi: „(...) wie Bóg,
 39     2,   37    |                raz pierwszy w dziejach człowieka dochodzi do głosu przewrotny „
 40     2,   37    |         pierworodnego nieposłuszeństwa człowieka, jak nie Ten, który sam
 41     2,   38    |           przede wszystkim przeciwnika człowieka, jako źródło niebezpieczeństwa
 42     2,   38    |     niebezpieczeństwa i zagrożenia dla człowieka. W ten sposób zostaje zaszczepiony
 43     2,   38    |               przez szatana w psychice człowieka bakcyl sprzeciwu wobec Tego,
 44     2,   38    |         początku” ma być przeciwnikiem człowieka — a nie Ojcem. Człowiek
 45     2,   38    |         kierunku odrzucenia Boga przez człowieka, aż do nienawiści: „Amor
 46     2,   38    |                podstawowej „alienacji” człowieka. Człowiek zostaje niejako
 47     2,   38    |       przypisuje Jemu to, co należy do człowieka, i wyłącznie do człowieka!
 48     2,   38    |              człowieka, i wyłącznie do człowieka! W tym procesie myślenia
 49     2,   38    |         praktycznej ideologią „śmierci człowieka”. ~ ~
 50     2,   39    |              jako akt woli stworzenia, człowieka, przeciwny woli Boga: zbawczej
 51     2,   39    |                biblijnym wobec grzechu człowieka posuwa się aż do słów: „
 52     2,   39    |            słów: „żal mi, żem stworzył człowieka” (por. Rdz 6, 7). „Kiedy (...)
 53     2,   39    |     potężniejsza od grzechu w dziejach człowieka. Ażeby zwyciężył „Dar”! ~
 54     2,   39    |        ekonomia, która napełnia dzieje człowieka darami Odkupienia. Jeśli
 55     2,   39    |           Miłość, zrodził „cierpienie” człowieka — cierpienie to w jakiś
 56     2,   39    |           naprawiając nieposłuszeństwo człowieka, dokonuje odkupienia świata.
 57     2,   41    |      wyprowadza nową miarę obdarowania człowieka i stworzenia od początku.
 58     2,   41    |                Miłość, która przywodzi człowieka na nowo do uczestnictwa
 59     2,   42    |              urzeczywistniania w duszy człowieka i w dziejach świata: niewidzialny,
 60     2,   42    |           siedemkroć”, każdego grzechu człowieka może dosięgnąć zbawcza moc
 61     2,   42    |                Prawdy drogę do wnętrza człowieka, do sanktuarium ludzkich
 62     2,   43    |            sumieniu mówiąc o powołaniu człowieka, w szczególności zaś o godności
 63     2,   43    |                ośrodkiem i sanktuarium człowieka, gdzie przebywa on sam z
 64     2,   43    |           grzechy najbardziej hańbiące człowieka, ukazując je jako zło moralne,
 65     2,   44    |       ujawniania jego korzeni wewnątrz człowieka, tak jak i jego uwarunkowań
 66     2,   44    |         początku, ukazując stworzoność człowieka, a więc jego całkowitą zależność
 67     2,   44    |                 sam Pan przyszedł, aby człowieka uwolnić i umocnić”34. Człowiek
 68     2,   44    |            osobistym, jak i społecznym człowieka. Równocześnie zaś niestrudzenie
 69     2,   45    |          prawdę i miłość w samym sercu człowieka. Wiadomo, że uznanie zła
 70     2,   45    |              żalu” z powodu stworzenia człowieka, który w języku antropomorficznym
 71     2,   45    |             Augustyn pisze o tajemnicy człowieka, dając komentarz do słów
 72     2,   45    |            właśnie „przepastnej głębi” człowieka, sumienia ludzkiego, wypełnia
 73     2,   45(37)|             utrzymujemy może, że serce człowieka nie jest przepaścią? Cóż
 74     2,   46    |             grzechem popełnionym przez człowieka, który broni rzekomego „
 75     2,   47    |            sposób z wewnętrznym oporem człowieka, jakby nieprzenikliwością
 76     2,   47    |         początkiem i ostatecznym bejem człowieka, który nosi w sobie Boże
 77     2,   47    |         odsłania i rozjaśnia tajemnicę człowieka. Nie można zatem spodziewać
 78     2,   47    |               grzechu w odniesieniu do człowieka i wartości ludzkich, jeśli
 79     2,   48    |           przeciwstawia się w dziejach człowieka grzechowi, mysterium iniquitatis42.
 80     2,   48    |                jaka wkroczyła w dziele człowieka wraz z Jezusem Chrystusem.
 81     3,   49    |                przynależące do dziejów człowieka na ziemi. Stosowana powszechnie
 82     3,   49    |               4, 4), gdyż w nim dziele człowieka zostały dogłębnie przeniknięte „
 83     3,   50    |          sposób z całą rzeczywistością człowieka, który także jest „ciałem” (
 84     3,   51    |                na nowym etapie dziejów człowieka na ziemi w roku Dwutysięcznym
 85     3,   51    |       Trójjedyny Bóg otwiera się wobec człowieka w Duchu Świętym, wówczas
 86     3,   52    |            Bogu, niż czyniąc je życiem człowieka, którym jest Chrystus w
 87     3,   52    |        tajemnicy stworzenia obdarowuje człowieka i wszechświat życiem w wielorakiej
 88     3,   52    |             początek — w sercu każdego człowieka — ów najszczególniejszy
 89     3,   52    |             żywotnością nadprzyrodzoną człowieka: pomiędzy Duchem nie stworzonym
 90     3,   53    |             skoro ostateczne powołanie człowieka jest rzeczywiście jedno,
 91     3,   54    |              się to w szczególności do człowieka: Bóg jest w jego wnętrzu
 92     3,   54    |               immanentny w stosunku do człowieka i do świata, pozostając
 93     3,   54    |       ujawnienie się” łaski w dziejach człowieka przez Jezusa Chrystusa dokonało
 94     3,   55    |           zmagania, jakie nękają serce człowieka. „Oto, czego uczę: — czytamy
 95     3,   55    |            wraz z duchową duszą naturę człowieka i jego osobową podmiotowość.
 96     3,   55    |               czy bieguny to od strony człowieka jego ograniczoność i grzeszność —
 97     3,   56    |                społeczeństwa i z serca człowieka. ~Można więc powiedzieć,
 98     3,   56    |          doprowadzić do nowych porażek człowieka. Niemniej Kościół mocno
 99     3          |                4. Duch Święty umacnia „człowieka wewnętrznego” ~
100     3,   58    |              wyrasta nowe życie: życie człowieka w Bogu. To życie, jako owoc
101     3,   58    |          wzmocnienie siły wewnętrznego człowieka” (por. Ef 3, 14-16). ~Pod
102     3,   58    |             Trójjedyny otwiera się dla człowieka, dla ducha ludzkiego. ~Ukryte
103     3,   58    |        wewnętrzna „przestrzeń życiowa” człowieka, wyniesiona do nadprzyrodzonego
104     3,   59    | człowieczeństwa — Bóg przybliża się do człowieka, wnika coraz głębiej w cały
105     3,   59    |               się Trójjedynego Boga na człowieka i świat w Duchu Świętym. ~
106     3,   59    |              jako Boskiego Pierwowzoru człowieka. Na tej właśnie drodze Duch
107     3,   59    |             umacniając w każdym z nas „człowieka wewnętrznego”, sprawia,
108     3,   59    |               ostatecznego wyniesienia człowieka. ~Można więc prawdziwie
109     3,   59    |               człowiek żyjący, a życie człowieka jest oglądaniem Boga”55;
110     3,   60    |            dzieci Bożych”. Dojrzewanie człowieka w tym życiu jest utrudnione
111     3,   60    |              miarę prawdziwej wolności człowieka. Tam bowiem gdzie jest Duch
112     3,   60    |            zarazem prawdziwej godności człowieka, nabiera szczególnej wymowy
113     3,   60    |          obecnego w sercu i w sumieniu człowieka, i nierzadko znaczą swoim
114     3,   60    |         świadkowie prawdziwej godności człowieka, posłuszni Duchowi Świętemu,
115     3,   60    |              jeszcze bardziej wielkość człowieka, stworzonego na obraz i
116     3,   62    |           wzmocnienie sił wewnętrznego człowieka”, o którym mowa w Liście
117     3,   62    |                który Chrystus „objawił człowieka samemu człowiekowi”, dając
118     3,   63    |               i rozwija się w dziejach człowieka i świata jakby w dwoistym „
119     3,   63    |              swą zbawczą posługę wobec człowieka. Owa posługa Sakramentów
120     3,   64    |   rzeczywistości, jaką jest w dziejach człowieka na ziemi Chrystus, rozprzestrzenia
121     3,   64    |                Ducha człowiek, a przez człowieka świat stworzony, odkupiony
122     3,   64    |       stworzenia i odkupienia — Boga i człowieka — Kościół jest „sakramentem,
123     3,   64    |               ziemskie pielgrzymowanie człowieka przenika tchnieniem życia
124     3,   65    |               tchnie” modlitwę w serce człowieka w całej niezmierzonej gamie
125     3,   65    |                modlitwa płynie z serca człowieka pomimo zakazów i prześladowań,
126     3,   65    |               jaka właściwa jest sercu człowieka: głębi, która jest od Boga
127     3,   65    |             dojrzalszym wyrazem nowego człowieka, który przez nią uczestniczy
128     3,   65    |              groźnego upadku duchowego człowieka — osoby i wspólnoty, jakby
129     3,   65    |                mocy, która zdolna jest człowieka podźwignąć, wyzwolić go
130     3,   66    |            ludzkie poprzez całe dzieje człowieka na ziemi. Równocześnie jednak
131 Zakon,   67    |           Kościoła — a zarazem w sercu człowieka. Droga Kościoła przebiega
132 Zakon,   67    |         Kościoła przebiega przez serce człowieka, tam bowiem jest owo ukryte
133 Zakon,   67    |                Stróżem nadziei w sercu człowieka: wszystkich ludzi, a zwłaszcza
134 Zakon,   67    |         Boskiej komunii z Odkupicielem człowieka, stanowi o ciągłości Jego
135 Zakon,   67    |            dzieje świata poprzez serce człowieka. Tutaj staje się On — jak
136 Zakon,   67    |          wewnętrznej tajemnicy każdego człowieka. Przynosi On bowiem „ochłodzenie
137 Zakon,   67    |         oczyszczenia z wszystkiego, co człowieka „szpeci”, „z tego, co jest
138 Zakon,   67    |                drogach pielgrzymowania człowieka na ziemi: prosi, nieustannie
139 Zakon,   67    |                pokój i służyć pokojowi człowieka na ziemi. Swoją ufność opiera