Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    1    |           Jeśli ktoś jest spragniony, a wierzy we Mnie — niech przyjdzie
  2 Wstep,    1    |                I Ewangelista dodaje: „A powiedział to o Duchu, którego
  3 Wstep,    2    |             mówiąc: „Po chrystologii, a zwłaszcza eklezjologii Soboru
  4 Wstep,    2    |               nowo wezwani odwieczną, a zawsze nową wiarą Kościoła,
  5 Wstep,    2    |              pochodzi od Boga samego, a której św. Paweł dał szczególny
  6 Wstep,    2    |              swoją naukę o Kościele — a zarazem o Kościele w świecie —
  7     1,    3    |               nich w takich słowach: „A o cokolwiek prosić będziecie
  8     1,    3    |              Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela da
  9     1,    3    |            zaś znaczy „Pocieszyciel”, a znaczy również „Orędownik”
 10     1,    4    |               Chrystus mówi z kolei: „A Pocieszyciel, Duch Święty,
 11     1,    5    |         oczyma”, na Niego „patrzyli”, a nawet „dotykali swymi rękami”,
 12     1,    6    |             byli naocznymi świadkami, a z kolei mieli się stać wobec
 13     1,    6    |          Chrystus „czynił i nauczał”, a zwłaszcza Jego Krzyża i
 14     1,    7    |               Pomiędzy Duchem Świętym a Chrystusem zachodzi zatem
 15     1,    7    |    Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go
 16     1,    8    |           poślę Go do was” (J 16, 7). A więc Ojciec posyła Ducha
 17     1,    8    |         przyczynowej, pomiędzy jednym a drugim wydarzeniem: „(...)
 18     1,    9    |             skierowanym do Apostołów, a przez nich do Kościoła: „
 19     1,    9    |         nauczajcie wszystkie narody”, a w poleceniu tym zawarta
 20     1,   12    |        stworzył niebo i ziemię (...), a Duch Boży (ruah Elohim)
 21     1,   13    |         odniesieniu do tak odległego, a zarazem tak pierwotnego
 22     1,   13    |    Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go
 23     1,   13    |         pomiędzy pierwszym początkiem a całymi dziejami człowieka —
 24     1,   14    |               was moje odejście (...) A jeżeli odejdę, poślę go
 25     1,   14    |               będą o tym Apostołowie, a w szczególności Paweł z
 26     1,   14    |             Apostołów (por. J 16, 6), a smutek ten miał osiągnąć
 27     1,   14    |               Kościołem i w Kościele, a poprzez Kościół — w świecie. ~
 28     1,   15    |        Chrystus”, czyli „Pomazaniec”, a w historii zbawienia znaczy „
 29     1,   19    |               przystępował do chrztu, a Jezus po przyjęciu chrztu
 30     1,   20    |          przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom.
 31     1,   20    |            ojcostwa na „prostaczków”. A wszystko to Ewangelista
 32     1,   21    |               wysokości, tu pochodzi „a wnętrza”, z głębi tego,
 33     1,   21    |           Duchu, który jest Miłością, a przez to jednością Ojca
 34     1,   22    |           Świętym, podczas tej mowy — a zarazem rozmowy — objawi
 35     1,   22    |      szczególnej komunii pomiędzy Nim a Chrystusem: „z mojego weźmie
 36     1,   23    |               Apostołom i Kościołowi, a przez nich ludzkości i całemu
 37     1,   24    |           rzekł do nich: «Pokój wam!» A to powiedziawszy, pokazał
 38     1,   24    |            uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł do nich: «
 39     1,   24    |           przyrzekł przed swoja Męką. A nade wszystko wypełnia się
 40     1,   24    |               pomiędzy posłaniem Syna a posłaniem Ducha Świętego.
 41     1,   24    |          posłannictwem Ducha Świętego a posłannictwem Syna w dziele
 42     1          |                        7. Duch Święty a czas Kościoła ~
 43     1,   25    |           Święty objął niewidzialne — a równocześnie poniekąd „wyczuwalne” —
 44     1,   25    |            Święty mieszka w Kościele, a także w sercach wiernych,
 45     1,   25(12)|              Summa Theol., III, q. 8, a. 1, ad 3; In symbolum Apostolorum
 46     1,   25(12)|       symbolum Apostolorum Expositio, a. IX; In Tertium Librum Sententiarum,
 47     1,   25(12)|       Sententiarum, Dist. XIII, q. 2, a. 2, quaestiuncula 3. ~
 48     2,   28    |               zrozumieniem „grzechu”, a także „sprawiedliwości”,
 49     2,   29    |               w świecie współczesnym, a także — od różnych stron —
 50     2,   29    |      odniesiony do Krzyża Chrystusa — a więc pośrednio również —
 51     2,   30    |         Chrystusa z mowy pożegnalnej, a w szczególności owa zapowiedź,
 52     2,   30    |     zapowiedzią i obietnicą Chrystusa a tym wydarzeniem jest wyraźny.
 53     2,   31    |        odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha
 54     2,   31    |             wewnętrzny sąd sumienia — a sąd ten, będąc sprawdzianem
 55     2,   31    |               dnia Wielkiego Piątku — a zarazem: każdy ludzki grzech.
 56     2,   33    |         grzechu w dziejach człowieka, a zarazem w całokształcie
 57     2,   33    | nieposłuszeństwo zakłada odrzucenie — a co najmniej: odsunięcie
 58     2,   33    |           praw, jakie rządzą światem, a zwłaszcza czynami ludzkimi.
 59     2,   33    |        Oznacza ono bowiem odrzucenie, a przynajmniej odsunięcie
 60     2,   34    |       znajdujemy w, całym Objawieniu, a naprzód w Księdze Rodzaju,
 61     2,   34    |               z nicości do istnienia; a zatem stworzyć to tyle,
 62     2,   35    |              ponieważ On jest Darem — a grzech ludzkiego początku
 63     2,   37    |          został osądzony” (J 16, 11), a złem nieposłuszeństwa ze
 64     2,   37(22)|              Theologiae, I-II, q. 80, a. 4, ad 3. ~
 65     2,   38    |         przeciwnika swego stworzenia, a przede wszystkim przeciwnika
 66     2,   38    |             przeciwnikiem człowieka — a nie Ojcem. Człowiek został
 67     2,   38    |               wszystkim ograniczenie, a nie źródło wyzwolenia i
 68     2,   39    |            jest Miłością Ojca i Syna, a jako Miłość jest Darem trynitarnym
 69     2,   39    |        stworzeń „poddanych zepsuciu”, a nade wszystko w głębi ludzkich
 70     2,   40    |             Bogu i z Nim zjednoczone, a równocześnie pełne nieskończonego
 71     2,   41    |              z głębi tego cierpieniu, a pośrednio — z głębi grzechu,
 72     2,   42    |        dziejach świata: niewidzialny, a równocześnie wszędzie obecny
 73     2,   42    |          grzechy, się im odpuszczone, a którym zatrzymacie, są im
 74     2,   42    |          poznać człowiekowi jego zło, a równocześnie skierowuje
 75     2,   42    |          zatrzymane”, jak mówi Jezus, a z Nim Tradycja Starego i
 76     2,   43    |         handel kobietami i młodzieżą; a także nieludzkie warunki
 77     2,   43    |               zwykłe narzędzia zysku, a nie jak wolne, odpowiedzialne
 78     2,   43    |            dramatycznej między dobrem a złem, między światłem a
 79     2,   43    |               a złem, między światłem a ciemnością”, która przenika „
 80     2,   44    |               przeddzień swojej męki, a z kolei w wieczór wielkanocny,
 81     2,   44    |       ukazując stworzoność człowieka, a więc jego całkowitą zależność
 82     2,   44    |        ontyczną i etyczną od Stwórcy, a równocześnie przypominając
 83     2,   45    |           wypowiedziane do Apostołów, a pośrednio do wszystkich: „
 84     2,   46    |               w tajemnicy paschalnej, a które zespolone jest z odkupieńczą
 85     2,   46    |           szafarzem jest Duch Święty, a które zakłada całą prawdę
 86     2,   46    |              swej strony nawrócenie — a więc i odpuszczenie grzechów,
 87     2,   46(38)|             Theologiae, II-II, q. 14, a. 3; por. Św. Augustyn, Epist.
 88     2,   47    |              się w duszach ludzkich — a pośrednio w całych środowiskach
 89     3,   49    |            Boga prawdziwego, zrodzony a nie stworzony”. Stał się
 90     3,   50    | Osobą-Miłością, Darem nie stworzonym, a zarazem bezpośrednim źródłem
 91     3,   50    |                Łk 3, 6; 1 Pt 1, 24) — a w niej z wszelkim „ciałem”,
 92     3,   50(44)|            III, q. 2, aa. 10-12;q. 6, a. 6; q. 7, a. 13. ~
 93     3,   50(44)|               10-12;q. 6, a. 6; q. 7, a. 13. ~
 94     3,   51    |            uwierzyła”, jakby odległe (a przecież bliskie) przeciwieństwo
 95     3,   51    |          Paweł: „Pan zaś jest Duchem, a gdzie jest Duch Pański —
 96     3,   52    |                     W Nim było życie, a życie był światłością ludzi (...).
 97     3,   52    |          gruncie tajemnicy wcielenia, a wiec dzięki Chrystusowi,
 98     3,   52    |        dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa” (
 99     3,   52    |            Duchem, który daje życie — a łaska uświęcającą i całą
100     3,   52    |        pomiędzy Duchem nie stworzonym a stworzonym duchem ludzkim. ~
101     3,   53    |            początku, w całym świecie, a zwłaszcza w ekonomii Starego
102     3          |             pożąda przeciwko duchowi, a duch przeciw ciału ~
103     3,   55    |             pożąda przeciwko duchowi, a duch przeciw ciału” (por.
104     3,   55    |             postępujcie według ducha, a nie spełnicie pożądania
105     3,   55    |           czego innego dąży niż duch, a duch do czego innego niż
106     3,   55    |              działania Ducha Świętego a oporem i sprzeciwem względem
107     3,   55    |           psychologicznej i etycznej, a od strony Boga — tajemnica
108     3,   56    |              różnych epokach dziejów, a zwłaszcza w epoce nowożytnej,
109     3,   56    |              jest duchem”, w świecie, a nade wszystko w człowieku,
110     3,   56    |          nabierać cech dramatycznych, a nawet doprowadzić do nowych
111     3,   57    |         materialne, jest zniszczalne, a zatem ciało ludzkie (podobnie
112     3,   57    |        ekonomiczne, ale równocześnie, a nawet przede wszystkim,
113     3,   57    |        cywilizacji materialistycznej, a zwłaszcza owych znaków śmierci,
114     3,   58    |          objawiło moc Ducha Świętego, a zarazem sprawiło nowe Jego
115     3,   58    |             jest Ożywicielem. Głosi — a nade wszystko współpracuje
116     3,   58    |               w człowieku wewnętrzne, a zarazem najbardziej głębokie
117     3,   59    |              coraz głębiej ludzki”53. A równocześnie dojrzewa w
118     3,   59    |         między jednością Osób Boskich a jednością synów Bożych zespolonych
119     3,   59    |              o człowieku głosi Sobór, a Kościół widzi w niej szczególnie
120     3,   59    |             równocześnie perspektywa, a nawet sam korzeń ostatecznego
121     3,   59    |            Boga jest człowiek żyjący, a życie człowieka jest oglądaniem
122     3,   59    |               Bożym jest chwałą Boga, a utajonym szafarzem tego
123     3,   60    |           której strzeże Duch Święty, a podporządkowują go „władcy
124     3,   60    |            Takie ujawnienie wolności, a zarazem prawdziwej godności
125     3,   61    |    Pocieszyciel nie przyjdzie do was. A jeżeli odejdę, poślę Go
126     3,   61    |         wieczorze dnia wielkanocnego, a z kolei w czasie jerozolimskiej
127     3,   61    |             powie jeszcze dobitniej: „A oto Ja jestem z wami przez
128     3,   62    |         między jednością Osób Boskich a jednością synów Bożych zespolonych
129     3,   63    |             Chrystusowego „odejścia”, a równocześnie żyje Jego stałym
130     3,   64    |             ogarnia wszystkich ludzi, a poniekąd całe stworzenie.
131     3,   64    |           tego samego Ducha człowiek, a przez człowieka świat stworzony,
132     3,   65    |               zakazów i prześladowań, a nawet wbrew oficjalnym oświadczeniom
133     3,   65    |              pozornie nie mają głosu, a w głosie tym rozlega się
134     3,   65    |               odkrywają oni modlitwę, a w, niej objawia się Duch,
135     3,   66    |               staje się matką (...)”, a „naśladując Matkę Pana swego,
136 Zakon,   67    |         rozważania w sercu Kościoła — a zarazem w sercu człowieka.
137 Zakon,   67    |           trafia on jako Duch Prawdy, a zarazem jako Paraklet przyobiecany
138 Zakon,   67    |          człowieka: wszystkich ludzi, a zwłaszcza tych, którzy „
139 Zakon,   67    |            która jest owocem miłości, a zarazem Boga, który jest