Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    2|      poznaliśmy Ducha Świętego jako Tego, który wskazuje drogi prowadzące
  2 Wstep,    2|              por. 2 Kor 13, 13). ~Z tego wezwania wzięły poniekąd
  3 Wstep,    2|             Obecnie zaś rodzi się z tego wezwania niniejsza encyklika
  4 Wstep,    2|            w świecie — wzywa nas do tego, abyśmy na nowo wnikali
  5 Wstep,    2|             Ga 6, 15): tak, właśnie Tego, który daje życie. ~Kościół
  6     1,    3|         odejścia Jezusa Chrystusa z tego świata już się przybliżył,
  7     1,    3|         Prawdy” (J 14, 13. 16 n.). ~Tego właśnie Ducha Prawdy nazywa
  8     1,    5|        pismach Apostołów6, jest dla tego przekazu natchnieniem i
  9     1,    6|         stać wobec innych świadkami tego wszystkiego, co Chrystus „
 10     1,   10|        Święty jest osobowym wyrazem tego obdarowywania się, tego
 11     1,   10|             tego obdarowywania się, tego bycia Miłością7. Jest Osobą-Miłością,
 12     1,   12|        udzielania się Boga na miarę tego „obrazu i podobieństwa”,
 13     1,   14|             Duchu Świętym. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg
 14     1,   14|           19; Rz 8, 11). W posłaniu tego Ducha „do serc naszych”
 15     1,   15|       posłannictwo Mesjasza — czyli Tego, który otrzymał pełnię Ducha
 16     1,   16|           pośredniczyć w udzielaniu tego Ducha całemu ludowi. Oto
 17     1,   16|        Prorok ukazuje Mesjasza jako Tego, który przychodzi w Duchu
 18     1,   16|           jako posiadającego pełnię tego Ducha w sobie — i równocześnie
 19     1,   18|              i który posiada pełnię tego Ducha; który naznacza «nowy
 20     1,   19|   Mesjasza-Chrystusa nie tylko jako Tego, który „przychodzi” w Duchu
 21     1,   19|          Duchu Świętym, ale zarazem Tego, który „przynosi” Ducha
 22     1,   20|             1, 1). Zanim na drogach tego nauczania, tych mesjańskich
 23     1,   20|           szczególnie ważne momenty tego stopniowego objawienia.
 24     1,   20|   szczególnym jakby promieniowaniem tego Bożego ojcostwa na „prostaczków”.
 25     1,   21|       pochodzi „a wnętrza”, z głębi tego, kim Jezus był. Jest to
 26     1,   22|        rozmowy — objawi siebie jako Tego, który „niesie” Ducha. Który
 27     1,   22|             i ubogacone. ~W świetle tego, co Jezus mówi o Duchu Świętym
 28     1,   24|           22). ~Wszystkie szczegóły tego kluczowego zapisu Ewangelii
 29     1,   24|       swojego „odejścia”; podaje im tego Ducha jakby w ranach swojego
 30     1,   25|      stanowi definitywne ujawnienie tego, co dokonało się w tymże
 31     1,   25|      Świętego poczuli się zdolni do tego, aby wypełniać powierzone
 32     1,   25|      kapłaństwa czynią uczestnikami tego duchowego daru świętych
 33     1,   26|          Równocześnie zaś nauczanie tego soboru jest gruntownie „
 34     1,   26|            uobecnieniem”. W świetle tego przekonania lepiej rozumiemy
 35     1,   26|        Biskupów, które zmierzają do tego, aby owoce prawdy i miłości —
 36     1,   26|         przede wszystkim od „władcy tego świata” (por. J 12, 31;
 37     1,   26|        przedstawiać je wszystkim. Z tego powodu czuje się ona naprawdę
 38     2,   27|       wreszcie o sądzie — bo władca tego świata został osądzony” (
 39     2,   27|       określone znaczenie, różne od tego, jakie może bylibyśmy skłonni
 40     2,   27|         odnosi się tylko do „władcy tego świata”, czyli do szatana —
 41     2,   27|               czyli do szatana — do tego, który od początku wykorzystuje
 42     2,   28|             grzech szatana, „władcy tego świata”, który przez swój
 43     2,   28|        posłannictwo dotyczy również tego grzechu, który już został
 44     2,   29|         każdej epoce. Potwierdzenie tego — gdy chodzi o nasze stulecie —
 45     2,   29|       doskonałości”16. W relacji do tego, bardzo syntetycznego, tekstu
 46     2,   30|       odejściu Chrystusa, „za cenę” tego odejścia. Było to naprzód
 47     2,   30|              cudami i znakami (...) tego Męża, który z woli, postanowienia
 48     2,   30|    Równocześnie zaś, w samej treści tego pierwszego świadectwa, Duch
 49     2,   31|          niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali,
 50     2,   31|           poniekąd za pośrednictwem tego właśnie grzechu — największego,
 51     2,   32|            w sobie zawiera i kryje. Tego wymiaru grzechu człowiek
 52     2,   32|     Reconciliatio et paenitentia19. Tego wymiaru grzechu człowiek
 53     2,   32|         tylko przez Ducha Świętego: Tego, który „przenika głębokości
 54     2,   33|             Rdz 1-3). Stajemy wobec tego grzechu, który wedle objawionego
 55     2,   34|              Rdz 1, 2), wskazuje na tego „Ducha, który przenika głębokości
 56     2,   35|        działaniem „ojca kłamstwa” — tego, który już „został osądzony” (
 57     2,   36|        staje się jawne, że korzenie tego nieposłuszeństwa sięgają
 58     2,   36|              nakłaniają do złamania tego zakazu — czyli do przekroczenia
 59     2,   36|      granicy”: „Gdy spożyjecie owoc tego drzewa, otworzą się wam
 60     2,   36|      człowieka oznacza odepchnięcie tego źródła, aby samemu stawać
 61     2,   37|           kłamstwa”, oderwał się od tego uczestnictwa. W jakiej mierze?
 62     2,   37|           tchnieniem zła” ze strony tego, który „grzeszy (trwa w
 63     2,   37|             poznania i woli — wobec tego, który jest „ojcem kłamstwa”.
 64     2,   37|            że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam
 65     2,   37|           się tutaj w samym centrum tego, co można nazwać „anty-Słowem”,
 66     2,   38|    człowieka bakcyl sprzeciwu wobec Tego, który „od początku” ma
 67     2,   39|           świat o grzechu”. Jest do tego definitywnie wezwany Krzyżem
 68     2,   41|              I równocześnie z głębi tego cierpieniu, a pośrednio —
 69     2,   41|       Krzyżowa ofiara jest w pełnym tego słowa znaczeniu własnym
 70     2,   42|        Parakleta-Pocieszyciela jako Tego, „który przekonuje świat
 71     2,   42|           Mk 1, 15). Potwierdzeniem tego właśnie wezwania jest „przekonywanie
 72     2,   44|             Ducha Świętego, jako do Tego, który świadczy, że w dziejach
 73     2,   44|       zidentyfikowany w całej skali tego zła, jakie jest mu właściwe.
 74     2,   45|            jest jakby dalekim echem tego „żalu” z powodu stworzenia
 75     2,   45|             święta przypisuje Bogu? Tego „wyrzutu”, który wpisując
 76     2,   45|           zarazem odzwierciedleniem tego procesu, w którym wyrzut
 77     2,   45|          potwierdza się prawdziwość tego, co św. Augustyn pisze o
 78     2,   46|      natomiast na odmowie przyjęcia tego zbawienia, jakie Bóg ofiaruje
 79     2,   46|        radykalnej odmowie przyjęcia tego odpuszczenia, którego wewnętrznym
 80     2,   47|            stwierdził, iż „grzechem tego wieku jest utrata poczucia
 81     2,   48|      wyprowadzeni z orbity „sądu” — tego „sądu”, jakim „władca tego
 82     2,   48|          tego „sądu”, jakim „władca tego świata został osądzony” (
 83     3,   49|        stulecia i tysiąclecia wedle tego, jak przebiegają one przed
 84     3,   49|       obecnością wiecznego „Teraz”. Tego, „Który jest, Który był,
 85     3,   49|           był, i Który przychodzi”. Tego, który jest „Alfy i Omegą,
 86     3,   49|             którego Kościół słowami tego samego Symbolu wyznaje Synem
 87     3,   50|             Jubileusz odnosi się do tego dzieła i odnosi się także —
 88     3,   50|            jego głębię — do Sprawcy tego dzieła: do Osoby Ducha Świętego. ~„
 89     3,   51|           doskonale posłuszne wobec tego samo udzielania się Boga,
 90     3,   52|             można było bardziej dać tego życia, jakie jest w Bogu,
 91     3,   52|            się w nowy sposób źródło tego bożego życia w dziejach
 92     3,   52|        Wcieleniem i przeniknione od tego momentu mocami Odkupienia,
 93     3,   53|          tylko w wymiar historyczny tego Jubileuszu — nie tylko zatrzymać
 94     3,   53|       poprzez chrystologiczną treść tego faktu sięgnąć w wymiar pneumatologiczny,
 95     3,   54|          szczególną sposobnością do tego, ażeby rozważyć tajemnice
 96     3,   54|          nie tylko przybliża się do tego świata, ale jest w nim obecny,
 97     3,   55|       niedoskonałości w stosunku do Tego, który jest Bytem najdoskonalszym.
 98     3,   55|          zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie” (Ga 5, 16 n.).
 99     3,   55|          żyją według ciała, dążą do tego, czego chce ciało; ci zaś,
100     3,   55|       którzy żyją według Ducha — do tego, czego chce Duch”. Żyjemy
101     3,   55|           wiary w Ducha Prawdy jako Tego, który daje życie. Ciało
102     3,   56|       ludzkich zachowań. Najwyższym tego wyrazem jest materializm,
103     3,   56|     powiedzieć, że często używa się tego słowa niejednoznacznie —
104     3,   56| epifenomenach) materii, która wedle tego systemu jest jedyną i wyłączną
105     3,   56|        systematycznym rozbudowaniem tego oporu i sprzeciwu, na które
106     3,   56|            Apostoł w drugiej części tego samego zdania: „duch do
107     3,   58|          Jest on wiecznym świadkiem tego zwycięstwa nad śmiercią,
108     3,   58|          śmierci głosi równocześnie Tego, który daje to życie. Który
109     3,   58|        współpracuje z Nim w dawaniu tego życia. Jeżeli bowiem „ciało
110     3,   58|            nikt inny — jest świadom tego, co w człowieku wewnętrzne,
111     3,   58|            według Ducha” i „dąży do tego, czego chce Duch”. ~
112     3,   59|           być odkrywana także racja tego odnajdywania siebie przez
113     3,   59|          Boga, a utajonym szafarzem tego życia i tej chwały jest
114     3,   60|          podporządkowują go „władcy tego świata”. ~Wielki Jubileusz
115     3,   60|       realizacji i dowartościowaniu tego wszystkiego, co we współczesnym
116     3,   61|    Bosko-ludzkiej konstytucji, oraz tego posłannictwa, które pozwala
117     3,   64|   podobieństwo”. Pod działaniem zaś tego samego Ducha człowiek, a
118     3,   64|    ostatecznych przeznaczeń w Bogu. Tego właśnie przybliżania się
119     3,   65|        dostrzegać w Duchu Świętym — Tego, który budzi w sercu głębokie
120     3,   65|      ludzkość jest zagrożona. Wobec tego zagrożenia — więcej, w doświadczeniu
121     3,   66|       tajemnicy swojego Syna. Wyraz tego znajdujemy w nauce Soboru: „
122     3,   66|       nawiązuje. Kościół pragnie do tego wielkiego Jubileuszu przygotować
123 Zakon,   67|           co człowieka „szpeci”, „z tego, co jest trudne.”; On leczy
124 Zakon,   67|             i Miłością, i który bez tego źródła Prawdy i Miłości
125 Zakon,   67|          miłości, Kościół patrzy na Tego, który jest Miłością Ojca