Rozdzial, Numer

  1     1,    7|         przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie” (
  2     1,   13|         Paweł, że właśnie na skutek grzechu „stworzenie (...) zostało
  3     1,   24|         posłania Ducha Świętego (po grzechu pierworodnym) bez Krzyża
  4     1,   25|            ludzi umarłych na skutek grzechu, zanim śmiertelne ich ciała
  5     2      |            który przekonywa świat o grzechu ~ ~
  6     2,   27|         przyjdzie, przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie” (
  7     2,   27|             który „przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~
  8     2,   27|           On (...) przekona świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie.
  9     2,   27|       sprawiedliwości i o sądzie. O grzechu — bo nie wierzą we Mnie;
 10     2,   27|         kontekście tak rozumianego „grzechu” i „sprawiedliwości” — z
 11     2,   27|            12, 47). Przekonywanie o grzechu i sprawiedliwości ma na
 12     2,   28|              przekonywanie świata o grzechu” — musimy jednak równocześnie
 13     2,   28|          zbawczego „przekonywania o grzechu”. To przekonywanie pozostaje
 14     2,   28|             się przed zrozumieniem „grzechu”, a także „sprawiedliwości”,
 15     2,   28|   posłannictwo dotyczy również tego grzechu, który już został definitywnie
 16     2,   29|             ma „przekonywać świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~
 17     2,   29|          popadł wprawdzie w niewolę grzechu, lecz został wyzwolony przez
 18     2,   29|            realizmem wiary sytuację grzechu w świecie współczesnym,
 19     2,   29|             który „przekona świat o grzechu”, wypowiedź ta zdaje się
 20     2,   29|          określony zasięg znaczenia grzechu — rozprzestrzenia się do
 21     2,   29|         więc pośrednio również — do grzechu tych, którzy „nie uwierzyli
 22     2,   30| Pocieszyciel (...) przekona świat o grzechu”. W dniu tym, na apostołów
 23     2,   30|           Piotra przekonywa świat o grzechu: o tym przede wszystkim
 24     2,   30|              o tym przede wszystkim grzechu, jakim jest odrzucenie Chrystusa
 25     2,   31|           który „przekonywa świat o grzechu” odrzucenia Chrystusa, jest
 26     2,   31|           samo owo „przekonywanie o grzechu” odsłania swój zbawczy wymiar. „
 27     2,   31|             sposób „przekonywanie o grzechu” staje się równocześnie
 28     2,   31|            domaga się przekonania o grzechu, zawiera w sobie wewnętrzny
 29     2,   31|             w owym „przekonywaniu o grzechu” dwoiste obdarowanie: obdarowanie
 30     2,   31|    Pocieszycielem. ~Przekonywanie o grzechu, przez posługę przepowiadania
 31     2,   31|      Pięćdziesiątnicy, Piotr mówi o grzechu tych którzy „nie uwierzyli” (
 32     2,   31|          pośrednictwem tego właśnie grzechu — największego, jakiego
 33     2,   32|             proces „przekonywania o grzechu”, jak o tym świadczy wydarzenie
 34     2,   32|               Przekonując „świat” o grzechu Golgoty, o śmierci niewinnego
 35     2,   32|         przekonuje zarazem o każdym grzechu, gdziekolwiek i kiedykolwiek
 36     2,   32| Przekonywanie” — to wykazywanie zła grzechu, każdego grzechu — w relacji
 37     2,   32|    wykazywanie zła grzechu, każdego grzechu — w relacji do Krzyża Chrystusa.
 38     2,   32|       zawiera i kryje. Tego wymiaru grzechu człowiek nie zna — absolutnie
 39     2,   32|         paenitentia19. Tego wymiaru grzechu człowiek również nie zna —
 40     2      |        początku: pierworodny wymiar grzechu ~
 41     2,   33|              33. Pierworodny wymiar grzechu odnajdujemy w świadectwie
 42     2,   33|            1-3). Stajemy wobec tego grzechu, który wedle objawionego
 43     2,   33|         wobec wymiaru pierworodnego grzechu w dziejach człowieka, a
 44     2,   33|              Można powiedzieć, iż w grzechu tym mysterium iniquitatis
 45     2,   33|            przeddzień swojej męki o grzechu tych, którzy „nie uwierzyli
 46     2,   33|          jakby dalekim echem nowego grzechu, jaki swym pierworodnym
 47     2,   33|           44). U korzenia ludzkiego grzechu leży więc kłamstwo jako
 48     2,   35|           może w pełni „przekonać o grzechu” ludzkiego początku o tym
 49     2,   35|            ludzkiego początku o tym grzechu, który jest korzeniem wszystkich
 50     2,   35|       Prawdy zna pierworodny wymiar grzechu, spowodowany w woli człowieka
 51     2,   35|             przekonywa więc świat o grzechu w związku z tym „sądem”,
 52     2,   35|             Święty może przekonać o grzechu ludzkiego początku, ponieważ
 53     2,   36|             jako wymiar pierworodny grzechu człowieka oznacza odepchnięcie
 54     2,   36|           zna najgłębiej ten wymiar grzechu, jaki wpisuje się w tajemnice
 55     2,   37|         pewnością nie jest to miara grzechu czystego ducha, miara grzechu
 56     2,   37|       grzechu czystego ducha, miara grzechu szatana. Duch ludzki nie
 57     2,   37|              który „grzeszy (trwa w grzechu) od początku” (1 J 3, 8),
 58     2,   37|          się w pierwszej namowie do grzechu i motywacji nieustannie
 59     2,   37|           może w pełni „przekonać o grzechu” czy o tej motywacji pierworodnego
 60     2,   38|        przeciwnikiem Boga! ~Analiza grzechu w jego pierworodnym wymiarze
 61     2,   39|          ażeby „przekonywał świat o grzechu”. Jest do tego definitywnie
 62     2,   39|            Chrystusa. Przekonywać o grzechu — to znaczy: wykazywać zło,
 63     2,   39|          mysterium iniquitatis. Zła grzechu nie sposób dosięgnąć w całej
 64     2,   39|           początku ponura tajemnica grzechu zaistniała w świecie na
 65     2,   39|            Czyż więc „przekonywać o grzechu” — nie musi równocześnie
 66     2,   39|         niewyrażalny, jaki z powodu grzechu w jego antropomorficznej
 67     2,   39|            w języku biblijnym wobec grzechu człowieka posuwa się aż
 68     2,   39|          się okazać potężniejsza od grzechu w dziejach człowieka. Ażeby
 69     2,   39|         Chrystusowych „przekonywa o grzechu”, jest Miłością Ojca i Syna,
 70     2,   39|       Duch-Miłość przetwarza sprawę grzechu ludzkiego w nowe obdarowanie
 71     2,   39|             Świętego „przekonywać o grzechu” — to znaczy zarazem objawiać
 72     2,   39|         Pocieszyciel, „przekonywa o grzechu”. ~
 73     2,   40|          zbawczego „przekonywania o grzechu”. Jest to zaś tenże sam
 74     2,   41|   cierpieniu, a pośrednio — z głębi grzechu, że „nie uwierzyli” — Duch
 75     2,   42|            który przekonuje świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”.
 76     2,   42|           Duch Święty „przekonywa o grzechu” — to znaczy daje poznać
 77     2,   42|         łaską „siedemkroć”, każdego grzechu człowieka może dosięgnąć
 78     2,   42|      wezwania jest „przekonywanie o grzechu”, jakie Duch Święty podejmuje
 79     2,   43|       Ewangeliczne „przekonywanie o grzechu” pod wpływem Ducha Prawdy
 80     2,   43|      znaczenie osobiste i społeczne grzechu ludzkiego31. ~
 81     2,   44|              Przekonywanie świata o grzechu” nie kończy się na tym,
 82     2,   44|       właściwe. Przekonując świat o grzechu, Duch Prawdy spotyka się
 83     2,   44|        dochodzi do ukazania korzeni grzechu, które tkwią w ludzkim wnętrzu,
 84     2,   44|              19). ~„Przekonywanie o grzechu”, jakie towarzyszy każdej
 85     2,   44|          owych pierwotnych wymiarów grzechu, o których była już mowa.
 86     2,   44|           Duch Święty „przekonywa o grzechu” w relacji do tajemnicy
 87     2,   44|   Święty-Pocieszyciel „przekonywa o grzechu” zawsze w relacji do Chrystusowego
 88     2,   44|          odrzuca wszelki „fatalizm” grzechu. „Ciężka walka przeciw mocom
 89     2,   45|           który „przekonywa świat o grzechu”, spotyka się z owym trudem
 90     2,   45|             nawróceń: odwrócenie od grzechu, by odbudować prawdę i miłość
 91     2,   46|      odpuszczenia, lecz winien jest grzechu wiecznego” (Mk 3, 28 n.). ~
 92     2,   46|    przyjmuje owego „przekonywania o grzechu”, które pochodzi od Ducha
 93     2,   46|              martwych uczynkach”, w grzechu. Bluźnierstwo przeciw Duchowi
 94     2,   46|      Człowiek pozostaje zamknięty w grzechu, uniemożliwiając ze swej
 95     2,   47|          zbawczego „przekonywania o grzechu”, spotyka się w ten sposób
 96     2,   47|        naszej epoce utrata poczucia grzechu, której szereg swych kart
 97     2,   47|          wieku jest utrata poczucia grzechu”40. Idzie ona w parze z „
 98     2,   47|              że umocni się poczucie grzechu w odniesieniu do człowieka
 99     2,   47|          czyli prawdziwego poczucia grzechu”41. ~Kościół przeto nie
100     2,   47|             by „przekonywać świat o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie”. ~
101     2,   48|            opadały w stronę bieguna grzechu, w stronę odrzucenia Bożych
102     2,   48|       Duchowi Świętemu „przekonać o grzechu”, pozwalają się również „
103     2,   48|         sumieniom — poznawać prawdę grzechu, równocześnie też sprawia,
104     2,   48|            ci, którzy „przekonani o grzechu” nawracają się pod działaniem
105     2,   48|           który „przekonywa świat o grzechu” — objawia się i uobecnia
106     3,   55|               por. Ga 5, 17). O tym grzechu, jak już powiedzieliśmy,
107     3,   55|            ta należy do dziedzictwa grzechu, jest jego następstwem i
108     3,   55|      śmierci ze względu na [skutki] grzechu, duch jednak posiada życie
109     3,   56|            zbawcze „przekonywanie o grzechu” za sprawą Ducha Świętego. ~
110     3,   57|    grzesznego (...) i dla usunięcia grzechu wydał w tym ciele wyrok
111     3,   58|        śmierci ze względu na skutki grzechu, duch (...) posiada życie
112 Zakon,   67|           Duch Święty „przekonywa o grzechu”, o złu, w tym celu, ażeby