Rozdzial, Numer

  1 Wstep,    1|      Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza” (J 7, 37 n.). I
  2 Wstep,    2|      potrzeba nowego odkrycia Boga w Jego nadprzyrodzonej rzeczywistości
  3     1,    3|        Święty przychodzi po Nim i za Jego sprawą, ażeby dzieło Dobrej
  4     1,    6|        dziełem Ducha Prawdy i owocem Jego działania w człowieku. Duch
  5     1,    6|              i nauczał”, a zwłaszcza Jego Krzyża i Zmartwychwstania
  6     1,    7|      obecność Odkupiciela na ziemi i Jego zbawcze dzieło, jaśnieje
  7     1,   11|              człowieka — spełnione w Jego „odejściu” przez Krzyż i
  8     1,   15|             z Jezusem, Izajasz łączy Jego Osobę i posłannictwo ze
  9     1,   15|          pnia Jessego (...) odrośl z jego korzeni.~I spocznie w niej
 10     1,   17|             działa z woli Boga, mocą Jego decyzji lub wyboru. Chociaż
 11     1,   19|             działalności, mesjańskie Jego posłannictwo w Duchu Świętym
 12     1,   19|          jest umiłowanym Synem Ojca. Jego uroczyste wyniesienie nie
 13     1,   21|          która jest w Nim i przenika Jego serce. Kształtuje ona od
 14     1,   21|            Kształtuje ona od podstaw Jego „Ja”, pobudza i ożywia od
 15     1,   21|         pobudza i ożywia od wewnątrz Jego działanie. Stąd owo „rozradowanie
 16     1,   21|         rozradowaniu” i w ten sposób jego ukryte Źródło staje się
 17     1,   22|         Osobą-Darem. Jezus zapowiada Jego przyjście jako „innego Pocieszyciela”,
 18     1,   24|               aby przemieniał nas na Jego podobieństwo9. ~Oto „wieczorem
 19     1,   26|         trudnej epoce nowym poniekąd Jego „uobecnieniem”. W świetle
 20     1,   26|      urzeczywistnienia Vaticanum II, jego nauki oraz jego orientacji
 21     1,   26|        Vaticanum II, jego nauki oraz jego orientacji o charakterze
 22     1,   26|         trwałym dobrem Ludu Bożego w jego ziemskim pielgrzymowaniu
 23     1,   26|        złączona z rodzajem ludzkim i jego historią”13. „Kościół naprawdę
 24     2,   27|           słowami, które wskazują na Jego własne „odejście” przez
 25     2,   27|         Nazaretu. Oznacza odrzucenie Jego posłannictwa, które doprowadziło
 26     2,   28|               pozwala zrozumieć, jak Jego posłannictwo dotyczy również
 27     2,   29|      ludzkiego, naznaczony pomnikami jego wysiłków, klęsk i zwycięstw;
 28     2,   29|            różnych stron — wyjaśniać jego istotę17. ~Kiedy Chrystus
 29     2,   30|            zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami
 30     2,   31|            świata ani tym bardziej — jego potępienie. Chrystus nie
 31     2,   31|         Jezusa z Nazaretu — to słowa jego są zarazem świadectwem o
 32     2,   32|            człowieka: ukazuje bowiem jego związek z Krzyżem Chrystusa. „
 33     2,   33|       uwierzyli w Niego”, wówczas ta Jego wypowiedź, pełna bólu, jest
 34     2,   36|         tradycji, znajdując pierwszy jego (i zarazem najpełniejszy)
 35     2,   37|             nieprzekraczalne granice jego bytu i jego wolności Ta „
 36     2,   37| nieprzekraczalne granice jego bytu i jego wolności Ta „przeciw-Prawda”
 37     2,   38|             Boga! ~Analiza grzechu w jego pierworodnym wymiarze wskazuje
 38     2,   38|              doszło aż do ogłoszenia Jego „śmierci”. Niedorzeczność
 39     2,   39|             sposób dosięgnąć w całej jego bolesnej rzeczywistości,
 40     2,   39|              jaki z powodu grzechu w jego antropomorficznej wizji
 41     2,   39|           człowiekowi, dzieląc jakby jego ból. Ostatecznie ów niezgłębiony
 42     2,   40|            Znamy paschalną tajemnicę Jego „odejścia” wedle zapisu
 43     2,   40|         działa tak, jak działał przy Jego poczęciu i przyjściu na
 44     2,   40|              i przyjściu na świat, w Jego życiu ukrytym i w Jego posłudze.
 45     2,   40|             w Jego życiu ukrytym i w Jego posłudze. Według Listu do
 46     2,   40|            przeniknął do samej głębi Jego własne człowieczeństwo,
 47     2,   42|     pierwszym i nadrzędnym podmiotem jego urzeczywistniania w duszy
 48     2,   42|              daje poznać człowiekowi jego zło, a równocześnie skierowuje
 49     2,   42|            do dobra. Dzięki wielości Jego darów, dla których wzywany
 50     2,   43|             z Bogiem, którego głos w jego wnętrzu rozbrzmiewa (...)
 51     2,   43|      uzasadnia i warunkuje słuszność jego rozstrzygnięć nakazami i
 52     2,   44|           równocześnie do ujawniania jego korzeni wewnątrz człowieka,
 53     2,   44|        wewnątrz człowieka, tak jak i jego uwarunkowań w przebiegu
 54     2,   44|        stworzoność człowieka, a więc jego całkowitą zależność ontyczną
 55     2,   46|              Chrystusa, rozdzielając jego owoce. „Bluźnierstwo” przeciw
 56     3,   49|            tak. Po zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw
 57     3,   49|             bowiem zbawi swój lud od jego grzechów” (Mt 1, 20 n.). ~
 58     3,   50|              także — jeśli wnikamy w jego głębię — do Sprawcy tego
 59     3,   51|              czasów” dokonało się za Jego sprawą, może też tylko za
 60     3,   51|            sprawą, może też tylko za Jego sprawą wyłonić się z pamięci
 61     3,   51|           się z pamięci Kościoła. Za Jego sprawą może się uobecnić
 62     3,   51|            Duchu Świętym, wówczas to Jego otwarcie się odsłania i
 63     3,   52|             się stali na wzór obrazu Jego syna” (Rz 8, 29). U początku
 64     3,   54|           potrzeba więc by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu
 65     3,   54|             do człowieka: Bóg jest w jego wnętrzu jako myśl, sumienie,
 66     3,   54|           się jawna w Chrystusie i w Jego człowieczeństwie, stała
 67     3,   55|           inności świata, na gruncie jego „widzialności” i „materialności”
 68     3,   55|       absolutnego Ducha”; na gruncie jego istotowej i nieuchronnej
 69     3,   55|            dziedzictwa grzechu, jest jego następstwem i równocześnie
 70     3,   55|             duszą naturę człowieka i jego osobową podmiotowość. Chodzi
 71     3,   55|          Świętego: dar łaski). Słowa jego (zwłaszcza z Listu do Rzymian
 72     3,   55|             względem Niego, względem Jego zbawczego daru. ~Te przeciwstawne
 73     3,   55|       bieguny to od strony człowieka jego ograniczoność i grzeszność —
 74     3,   55|     grzeszność — newralgiczne punkty jego rzeczywistości psychologicznej
 75     3,   56|     materializm, z jednej strony — w jego postaci teoretycznej — jako
 76     3,   56|          przyczyny, że nie przyjmuje Jego istnienia, będąc systemem
 77     3,   56|        istnieją bowiem pewne jeszcze jego odmiany i można by powiedzieć,
 78     3,   56|              według Ducha, przyjmuje Jego działanie zbawcze i odpowiadając
 79     3,   56|         przybliżania się Boga, wobec Jego Wcielenia i Jego udzielania
 80     3,   56|               wobec Jego Wcielenia i Jego udzielania się wciąż na
 81     3,   58|              a zarazem sprawiło nowe Jego przyjście: Jego nową obecność
 82     3,   58|        sprawiło nowe Jego przyjście: Jego nową obecność w ludziach
 83     3,   58|             Duchu Świętym, tylko pod Jego działaniem może rozwijać
 84     3,   58|              w Boży i nadprzyrodzony jego wymiar. Równocześnie zaś
 85     3,   59|             niego samego” w godności jego osoby, ale otwartej na zespolenie
 86     3,   59|    przybliżania się Boga do świata i Jego obecności w nim, podmiotem
 87     3,   60|          odrywają go od całej prawdy jego bytu i życia, której strzeże
 88     3,   61|         Watykański II. Nawiązując do jego nauczania, znajdujemy się
 89     3,   61|              jako koniecznym warunku Jego „przyjścia”: „Pożyteczne
 90     3,   61|      przyjście” Chrystusa, to ciągłe Jego przychodzenie, aby być z
 91     3,   61|         Apostołami, z Kościołem — to Jego „jestem z wami aż do skończenia
 92     3,   61|          świata” — nie zmienia faktu Jego odejścia. Następuje ono
 93     3,   61|         wpisuje się niejako wewnątrz Jego misji. Dokonuje się też
 94     3,   61|              sprawą Ducha Świętego i Jego stała obecność i działanie
 95     3,   62|         razem w sposób sakramentalny Jego przyjście, Jego zbawcza
 96     3,   62|        sakramentalny Jego przyjście, Jego zbawcza obecność: w Ofierze
 97     3,   62|             Ducha Świętego, wewnątrz Jego misji59. Za pośrednictwem
 98     3,   63|   Eucharystyczna obecność Chrystusa, Jego sakramentalne „jestem z
 99     3,   63|       odejścia”, a równocześnie żyje Jego stałym nowym „przychodzeniem”
100     3,   63|           Duch Prawdy. W obrębie zaś Jego posłannictwa, niejako wewnątrz
101     3,   63|              w tajemnicy Kościoła. W jego historii jest raz mniej,
102     3,   64|           Pocieszycielem, gdyż przez Jego oddziaływanie Dobra Nowina
103     3,   65|              go od siebie samego i z jego błędów i pomyłek, które
104     3,   65|              łączności z Kościołem i jego Urzędem Nauczycielskim. ~
105     3,   66|        bowiem dany Kościołowi, aby w Jego mocy cała szeroko rozgałęziona
106 Zakon,   67|       człowieka, stanowi o ciągłości Jego dzieła: z Niego bierze i
107 Zakon,   67|          zwraca i na Niego oczekuje: Jego przyzywa samą swoją istotą.
108 Zakon,   67|           prawość ludzkich czynów za Jego sprawą. Prosi także o radość