Rozdzial, Numer

 1     1,    5(6)|        czytane i interpretowane w tym samym Duchu, w jakim zostało
 2     1,    6   |         całej prawdy” w związku z tym, czego Apostołowie „teraz
 3     1,    7   |          chwała Chrystusa — jak o tym świadczą dalsze słowa Janowego
 4     1,    7   |     dziejach zbawcze jej owoce, o tym mówi słowo „weźmie”: „z
 5     1,    8   |         równocześnie zaś, w całym tym pożegnalnym przemówieniu
 6     1,    8   |  dokonanego przez Chrystusa — i w tym znaczeniu Duch Święty zostaje
 7     1,    9   |  wszystkie narody”, a w poleceniu tym zawarta jest trynitarna
 8     1,   11   |           w szczególnym związku z tym „daniem” i „oddaniem się”
 9     1,   14   |           jest Duchem Ojca, jak o tym świadczą słowa mowy pożegnalnej
10     1,   14   |   Chrystusa, jak świadczyć będą o tym Apostołowie, a w szczególności
11     1,   15   |        Oczywiście, że nie można w tym wypadku mówić jeszcze o
12     1,   16   |           Starym Przymierzu, jest tym jedynym wielkim Namaszczonym
13     1,   16   |  Równocześnie zaś On właśnie jest tym, którego posłannictwo przyniesie
14     1,   18   |      mesjańskiej. Stanie się to w tym samym Nazarecie, w którym
15     1,   18   |     zarazem obwieścił, że On jest tym „Namaszczonym przez Ojca,
16     1,   19   |         chrztu pokuty. Mówił przy tym: „Ja was chrzczę wodą; lecz
17     1,   19   |           echem słów Izajasza — z tym jednak, że u Proroka słowa
18     1,   20   |       ojcostwem Bożym. Raduje się tym, że dane Mu jest objawić
19     1,   21   |       pełni świadom, wyrażę się w tym „rozradowaniu” i w ten sposób
20     1,   21   |       Bóstwa z Duchem Świętym. ~W tym wspaniałym wyznaniu ojcostwa
21     1,   22   |    kształt: Jezus z Nazaretu jest Tym, który przychodzi w Duchu
22     1,   23   |        jest Darem, dokonuje się w tym właśnie momencie. Wydarzenia
23     1,   24   |          dniu Zmartwychwstania. W tym dniu Jezus z Nazaretu, „
24     1,   24   |    objawia się przede wszystkim w tym, że Chrystus zmartwychwstały
25     1,   25   |  narodzeniu się Kościoła. Mówią o tym w wielkiej obfitości i w
26     1,   26   | Konstytucji Lumen gentium mówią o tym, jak rozpoczął się — wraz
27     1,   26   |       Równocześnie świadczą one o tym, że ten czas: czas Kościoła —
28     1,   26   |     pastoralnym i ekumenicznym. W tym znaczeniu również zasługują
29     1,   26   |      stały się udziałem Soboru. W tym celu trzeba je dokładnie „
30     1,   26   |       świata współczesnego, jak o tym świadczą podstawowe Konstytucje
31     2,   27   |           Go do was”, wówczas — w tym właśnie kontekście — dodaje: „
32     2,   27   |       bylibyśmy skłonni przypisać tym słowom niezależnie od wyjaśnienia
33     2,   27   |         Świętego. Ważne jest przy tym zarówno znaczenie poszczególnych
34     2,   27   |         sobą. ~„Grzech” oznacza w tym tekście niewiarę, z jaką
35     2,   27   |     Jeżeli Duch-Pocieszyciel ma o tym właśnie „sądzie” przekonywać
36     2,   27   |           przekonywać świat, to w tym celu, ażeby kontynuować
37     2,   28   |           się przede wszystkim na tym posłannictwie Ducha Świętego,
38     2,   29   |          et spes”. Wiele miejsc w tym dokumencie wyraźnie wskazuje
39     2,   29   |        całą rodzinę ludzką wraz z tym wszystkim, wśród czego ona
40     2,   29   |         mówi o Duchu Świętym jako Tym, który „przekona świat o
41     2,   29   |            że grzech ów polega na tym, iż „nie uwierzyli w Niego”,
42     2,   29   |          na śmierć krzyżową. ~Pod tym kątem wypada naprzód powrócić
43     2,   30   |          świat o grzechu”. W dniu tym, na apostołów skupionych
44     2,   30   |           i obietnicą Chrystusa a tym wydarzeniem jest wyraźny.
45     2,   30   |         Piotr i przemawia. Mówi o tym, czego z pewnością nie odważyłby
46     2,   30   |     przekonywa świat o grzechu: o tym przede wszystkim grzechu,
47     2,   31   |        samo oskarżenie świata ani tym bardziej — jego potępienie.
48     2,   32   |   przekonywania o grzechu”, jak o tym świadczy wydarzenie Pięćdziesiątnicy. ~
49     2,   33   |          powiedzieć, iż w grzechu tym mysterium iniquitatis znajduje
50     2,   35   |     grzechu” ludzkiego początku o tym grzechu, który jest korzeniem
51     2,   35   |       świat o grzechu w związku z tym „sądem”, ale stale prowadząc
52     2,   36   |          dla istoty stworzonej. W tym znaczeniu należy rozumieć
53     2,   36   |          sam od siebie stanowić o tym, co jest dobre i złe — nie
54     2,   36   |   wyłącznym źródłem stanowienia o tym, co dobre i złe. Duch, który „
55     2,   37   |         bowiem zakłamana prawda o tym, kim jest człowiek, jakie
56     2,   37   |    dogłębnie „zakłamana” prawda o tym, kim jest Bóg. Bóg-Stwórca
57     2,   38   |         wyłącznie do człowieka! W tym procesie myślenia i działania
58     2,   40   |          pozwalają nam dostrzec w tym tekście jakby zachętę do
59     2,   40   |       szczególny sposób działał w tym absolutnym samooddaniu Syna
60     2,   42   |           sądzie”. Tylko bowiem w tym odniesieniu tłumaczą się
61     2,   43   |   wyłącznym źródłem stanowienia o tym, co dobre i złe; głęboko
62     2,   43   |    rodzaju (por. Rdz 2, 9. 17). W tym właśnie znaczeniu jest sumienie
63     2,   43   | odniesienia do Stwórcy: właśnie w tym odniesieniu sumienie zawsze
64     2,   43   |           dodaje: „wszystkie te i tym podobne sprawy i praktyki
65     2,   44   |        grzechu” nie kończy się na tym, że zostanie on nazwany
66     2,   46   |       będzie mu odpuszczone ani w tym wieku, ani w przyszłym” (
67     2,   46   |        może być odpuszczone ani w tym, ani w przyszłym życiu,
68     2,   47   |        działaniem Ducha Prawdy. W tym świetle szczególnej wymowy
69     3,   49   |            18). Zaniepokojony zaś tym stanem rzeczy Józef, otrzymuje
70     3,   52   |    nadprzyrodzonego. ~Obdarowanie tym nowym życiem jest jakby
71     3,   52   |           całe stworzenie. Mówi o tym św. Paweł, którego kosmiczno-teologiczna
72     3,   53   |     przyjść Chrystusa. Świadczy o tym w sposób szczególny Pawłowy
73     3,   53   |          Wypada również — idąc za tym samym motywem wielkiego
74     3,   55   |    sprzeciw. Jakże wymowne są pod tym względem prorocze słowa
75     3,   55   |         ciału” (por. Ga 5, 17). O tym grzechu, jak już powiedzieliśmy,
76     3,   55   |              pijaństwo, hulanki i tym podobne”. Wymienia jednakże
77     3,   55   |    uczynki rodzące się z ciała”. ~Tym niewątpliwie złym uczynkom
78     3,   56   |          słowa niejednoznacznie — tym niemniej jest rzeczą oczywistą,
79     3,   56   | materializmu” antyreligijnego. Na tym tle, tak charakterystycznym
80     3,   57   |       kresem nieprzekraczalnym. W tym kontekście rozumiemy stwierdzenie,
81     3,   57   |     wyścigu zbrojeń i związanym z tym niebezpieczeństwem samozagłady
82     3,   57   |         usunięcia grzechu wydał w tym ciele wyrok potępiający
83     3,   58   |           por. 1 Kor 2, 10 n.). W tym Świętym Duchu, który jest
84     3,   59   |         ów świat — uczestnicząc w tym Darze Bożym — staje się
85     3,   59   |            Można powiedzieć, że w tym zdaniu Konstytucji duszpasterskiej
86     3,   60   |           Dojrzewanie człowieka w tym życiu jest utrudnione przez
87     3,   60   | pragnienie przyszłego wieku, lecz tym samym też ożywiając, oczyszczając
88     3,   63   |           własną tajemnicę, jak o tym świadczy cała eklezjologia
89     3,   63   |          mocy stworzenia Bóg jest Tym, w którym wszyscy „żyjemy,
90     3,   64   |       poniekąd całe stworzenie. W tym samym też uniwersalnym wymiarze
91     3,   64   |           w całej rozciągłości na tym przełomie drugiego i trzeciego
92     3,   65   |        nie mają głosu, a w głosie tym rozlega się zawsze owo „
93     3,   65   |           nieba da Ducha Świętego tym, którzy Go proszą!” (Łk
94 Zakon,   67   |   przekonywa o grzechu”, o złu, w tym celu, ażeby odbudowywać
95 Zakon,   67   |            Swoją ufność opiera na Tym, który będąc Duchem-Miłością,