| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Ioannes Paulus PP. II Dominum et vivificantem IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
bold = Main text
Rozdzial, Numer grey = Comment text
1 1, 20 | im przez Niego (por. Łk 1.0, 17-20), z radością opowiadają
2 3, 59(55)| Adversus haereses, IV 20, 7: SC 100/2, s. 648. ~
3 Wstep, 2(4) | Insegnamenti V/1 (1982), 1004. ~
4 3, 52 | oblicze ziemi” (Ps 104 [103], 30). Ten, który w tajemnicy
5 3, 52 | odnawiasz oblicze ziemi” (Ps 104 [103], 30). Ten, który w
6 3, 59(56)| Spiritu Sancto, IX, 22: PG 32, 110. ~
7 1, 25(12)| Sermo, 267, 4, 4: PL. 38, 1231; Sermo 168, 2: PL 38, 1232;
8 1, 25(12)| 1231; Sermo 168, 2: PL 38, 1232; In Iohannis evangelium
9 Wstep, 2(2) | Acta Leonis, 17 (1898), 125-148; Pius XII, Enc. Mystici
10 1, 20(8) | Sancto, XVI, 39; PG 32, 139. ~
11 3, 50 | Iz 40, 6; 52, 10; Ps 145 [144], 21; Łk 3, 6; 1 Pt 1, 24) —
12 3, 50 | 15; Iz 40, 6; 52, 10; Ps 145 [144], 21; Łk 3, 6; 1 Pt
13 Wstep, 2(2) | Acta Leonis, 17 (1898), 125-148; Pius XII, Enc. Mystici
14 3, 58(50)| Adversus haereses, V, 6, 1: SC 153, s. 72-80; Św. Hilary De
15 3, 58(50)| Evangelium, lib. I; II: PG 73, 154-158; 246; lib. IX: PG 74,
16 3, 58(50)| lib. I; II: PG 73, 154-158; 246; lib. IX: PG 74, 262;
17 Wstep, 2 | ostatnich lat stała się 1600. rocznica I Soboru Konstantynopolitańskiego,
18 1, 25(12)| 4: PL. 38, 1231; Sermo 168, 2: PL 38, 1232; In Iohannis
19 2, 46(38)| por. Św. Augustyn, Epist. 185, 11, 48-49: PL, 33, 814
20 Wstep, 2(2) | 1897): Acta Leonis, 17 (1898), 125-148; Pius XII, Enc.
21 Wstep, 2(2) | czerwca 1943): AAS 35 (1943), 193-248. ~
22 Wstep, 2 | uroczystość Zielonych Świąt 1981 roku. Wtedy też, poprzez
23 2, 43 | zbiorowe”30. Synod Biskupów w 1983 roku o pojednaniu i pokucie
24 Zakon, 67 | Św. Piotra, dnia 18 maja 1986 roku, w uroczystość Zesłania
25 2, 43(31)| grudnia 1984), 16: AAS (1985), 213-217. ~
26 2, 43(31)| 1984), 16: AAS (1985), 213-217. ~
27 2, 47(39)| 1984), 18: AAS 77 (1985), 224-228. ~
28 2, 47(41)| 1984), 18: AAS 77 (1985), 225 n. ~
29 3, 62(63)| Tractatus XXVI, 13: CCL 26, 226; por. SOBÓR WAT. II, Konst.
30 2, 47(39)| 18: AAS 77 (1985), 224-228. ~
31 2, 32(19)| 1984), 19-22 AAS 77 (1985), 229-233. ~
32 3, 58(50)| I; II: PG 73, 154-158; 246; lib. IX: PG 74, 262; Św.
33 Wstep, 2(2) | 1943): AAS 35 (1943), 193-248. ~
34 3, 58(50)| Trinitate, VIII, 19. 21: PL 10, 250. 252; Św. Ambroży, De Spiritu
35 3, 58(50)| VIII, 19. 21: PL 10, 250. 252; Św. Ambroży, De Spiritu
36 3, 58(50)| 158; 246; lib. IX: PG 74, 262; Św. Atanazy, Oratio III
37 1, 25(12)| 13; XXVII, 6: CCL. 36, 266, 272 n.: Św. Grzegorz Wielki,
38 1, 25(12)| 474; Św. Augustyn, Sermo, 267, 4, 4: PL. 38, 1231; Sermo
39 1, 25(12)| XXVII, 6: CCL. 36, 266, 272 n.: Św. Grzegorz Wielki,
40 3, 58(49)| 1979), 14: AAS 71 (1979) 284 n. ~
41 2, 47(40)| Radiomessaggi, VIII (1946), 288. ~
42 Zakon, 67(72)| Świętego”: AAS 67 (1975), 289, 302. ~
43 Zakon, 67(72)| Świętego”: AAS 67 (1975), 289, 302. ~
44 2, 46(38)| 16: Ad Claras Aquas, VII, 313 n. ~
45 Wstep, 1 | dwóch Soborów — w Nicei (325 r.) i w Konstantynopolu (
46 2, 30(18)| III, 17, 2: .SC 211, s. 330-332. ~
47 2, 30(18)| 17, 2: .SC 211, s. 330-332. ~
48 1, 25(12)| arianos, 22, 23, 24: PG 26, 368 n.; 372 n.; Św. Jan Chryzostom,
49 1, 25(12)| 23, 24: PG 26, 368 n.; 372 n.; Św. Jan Chryzostom,
50 3, 58(50)| contra Arianos, 24: PG 26, 374 n.; I ad Serapionem, 24;
51 Wstep, 1 | r.) i w Konstantynopolu (381 r.) — którym zawdzięcza
52 3, 65(65)| De oratione, 2: PG 11, 419-423. ~
53 3, 65(65)| oratione, 2: PG 11, 419-423. ~
54 1, 25(12)| trinitate, II, 1: PG 39, 449 n.; Św. Atanazy, Oratio
55 2, 46 | 46. Na tle wszystkiego, co
56 2, 42(26)| 3; Ad Claras Aquas, V, 463. ~
57 1, 25(12)| III, 24, 1: SC 211, s. 470-474; Św. Augustyn, Sermo, 267,
58 Wstep, 2(3) | di Paolo VI, XI (1973), 477. ~
59 3, 58(50)| homilis XIII, 8: PG; 60, 519; Św. Tomasz z Akwinu, Summa
60 3, 58(50)| Trinitate, II, 6-7: PG 39, 523-530; Św. Jan Chryzostom,
61 3, 58(50)| Trinitate, II, 6-7: PG 39, 523-530; Św. Jan Chryzostom, In
62 3, 54 | 54. „Bóg jest duchem; potrzeba
63 3, 56 | 56. Opór stawiany Duchowi Świętemu,
64 3, 58(50)| in Ps. XLIX, 2: CCL, 38, 575 n.; Św. Cyryl Aleksandryjski
65 3, 58 | 58. Tajemnica Zmartwychwstania
66 3, 58(50)| ad Serapionem, 24; PG 26, 586 n.; Dydym Aleksandryjski,
67 1, 25(12)| expositio, Psal. V, 1: PL 79, 602; Dydym Aleksandryjski, De
68 3, 59(55)| IV 20, 7: SC 100/2, s. 648. ~
69 3, 65 | 65. Owo tchnienie życia Bożego,
70 3, 66 | 66. Pośród problemów, zawodów
71 3, 58(49)| 4 marca 1979), 14: AAS 71 (1979) 284 n. ~
72 Zakon, 67(71)| Por. Symbol Quicumque DS 75. ~
73 3, 58(50)| Sancto, I, 6, 8; PL, 16, 752 n.; Św. Augustyn Enarr.
74 1, 24(9) | lib. V, cap. II: PG 73, 755. ~
75 2, 47 | zatwardziałością serca” (por. Ps 81 [80], 13; Jr 7, 24; Mk 3,
76 2, 46(38)| 185, 11, 48-49: PL, 33, 814 n.; Św. Bonawentura, Comment.
77 3, 59(51)| Akwinu, Summa Th. I, q. 93, aa. 4. 5. 8. ~
78 2, 37 | on „zakłamać” samo Dobro, absolutne Dobro — wówczas, kiedy w
79 3, 55 | odróżnieniu od „niewidzialnego” i „absolutnego Ducha”; na gruncie jego
80 2, 40 | sumienia z martwych uczynków, abyście służyć mogli Bogu żywemu?” (
81 2, 45 | do słów Psalmu „Abyssus abyssum invocat” („Głębia przyzywa
82 2, 45 | komentarz do słów Psalmu „Abyssus abyssum invocat” („Głębia
83 Wstep, 2(2) | illud munus (9 maja 1897): Acta Leonis, 17 (1898), 125-148;
84 2, 40 | miłości, zdradzonej przez Adamowy grzech. Odnalazło się w
85 Zakon, 67(72)| Należy tu przypomnieć ważna Adhortację Apostolską Gaudete in Domino,
86 2, 47 | poczucia Boga”. Czytamy w Adhortacji: „W rzeczywistości Bóg jest
87 3, 54 | być potężnym wezwaniem pod adresem tych wszystkich, którzy „
88 3, 56 | się w nocy współczesnego adwentu, w ślad za którym, podobnie
89 3, 57 | swojej postaci, oznacza akceptację śmierci jako definitywnego
90 Zakon, 67(72)| Roku Świętego 1975, zawsze aktualna pozostaje bowiem zachęta
91 3, 61 | ukazał w swej nauce, zawsze aktualnej, Sobór Watykański II. Nawiązując
92 1, 20 | działalność odbywa się w aktywnej obecności Ducha Świętego8.
93 1, 15 | czasem „piątą ewangelią” albo też „ewangelią Starego Testamentu”.
94 3, 49 | przychodzi”. Tego, który jest „Alfy i Omegą, Pierwszym i Ostatnim,
95 2, 38 | stanowi ona o podstawowej „alienacji” człowieka. Człowiek zostaje
96 3, 58(50)| 21: PL 10, 250. 252; Św. Ambroży, De Spiritu Sancto, I, 6,
97 2, 47(40)| Katechetycznego Stanów Zjednoczonych Ameryki w Bostonie (26 października
98 2, 38 | człowieka, aż do nienawiści: „Amor sui usquead contemplum Dei”,
99 2, 38 | się przeciwnikiem Boga! ~Analiza grzechu w jego pierworodnym
100 2, 38 | Watykański II, gdy poddając analizie problem „autonomii rzeczy
101 3, 64 | na uwagę i co wypływa z analogicznego sensu, w jakim to słowo
102 2, 30 | na Golgocie. Wypowiedzi analogicznej treści powtórzą się, wedle
103 1, 25(12)| przedstawianego niekiedy analogicznie do stosunku zachodzącego
104 2, 41 | 38; 2 Krn 7, 1). Przez analogię można powiedzieć, że Duch
105 3, 59 | się cała chrześcijańska antropologia: owa teoria i praxis, oparta
106 2, 39 | z powodu grzechu w jego antropomorficznej wizji Księga święta zda
107 2, 45 | człowieka, który w języku antropomorficznym Księga święta przypisuje
108 2, 37 | centrum tego, co można nazwać „anty-Słowem”, czyli „przeciw-Prawdą”.
109 3, 56 | historycznym „materializmu” antyreligijnego. Na tym tle, tak charakterystycznym
110 Zakon, 67 | oskarżyciela”, o którym mówi Apokalipsa, iż „dniem i nocą oskarża
111 3, 66 | o czym świadczą słowa z Apokalipsy, przytoczone przez Sobór: „
112 1, 25 | oczywistością wypełniać się na Apostołach, przesądzając o narodzeniu
113 1, 25(12)| a. 1, ad 3; In symbolum Apostolorum Expositio, a. IX; In Tertium
114 3, 55 | się jasne, że nie chodzi Apostołowi o upośledzenie i potępienie
115 3, 49 | Świętego. Tak brzmi Symbol Apostolski: „który się począł z Ducha
116 2, 31 | przez posługę przepowiadania apostolskiego rodzącego się Kościoła,
117 2, 43 | nieludzkie warunki życia, arbitralne aresztowania, deportacje,
118 3, 65 | oficjalnym oświadczeniom o areligijnym czy wręcz ateistycznym charakterze
119 2, 43 | warunki życia, arbitralne aresztowania, deportacje, niewolnictwo,
120 3, 56 | które znamionują wiele aspektów współczesnej cywilizacji —
121 2, 38 | nowożytnej epoce, kiedy ateistyczne ideologie dążą do wykorzystania
122 3, 56 | społecznego, ma charakter ateistyczny. Horyzont wartości oraz
123 3, 56 | ważnych paragrafów, jest ateizm48. I chociaż nie można mówić
124 3, 56 | chociaż nie można mówić o ateizmie w sposób jednoznaczny ani
125 Wstep, 2(3) | Audiencja generalna z dnia czerwca
126 3, 59(55)| enim Dei vivens homo, vita autem hominis visio Dei”: Św.
127 1, 26 | owoce prawdy i miłości — autentyczne owoce Duch Świętego — stały
128 2, 29 | Prawdy, wypowiada się jako autentyczny depozytariusz zapowiedzi
129 2, 38 | poddając analizie problem „autonomii rzeczy doczesnych”, pisze: „
130 2, 40 | bardzo znamiennych słowach Autor Listu do Hebrajczyków; odwoławszy
131 2, 34 | 14-15) i obcuje z nimi (Ba 3, 38), aby ich zaprosić
132 3, 55 | ulegania (w pierwszym wypadku) bądź też opierania się (w drugim)
133 2, 38 | szatana w psychice człowieka bakcyl sprzeciwu wobec Tego, który „
134 2, 36 | wewnętrzną prawdę bytu, będąca odbiciem Słowa, które jest
135 2, 33 | 3. 10). Jest to Słowo, będące również odwiecznym Prawem,
136 1, 3 | chwałą w Synu (...). Ja zaś będę prosił Ojca, a innego Pocieszyciela
137 1, 3 | Słowa, do których tutaj będziemy się odwoływać, znajdują
138 2, 47 | początkiem i ostatecznym bejem człowieka, który nosi w
139 3, 55 | wobec Nowo-narodzonego z Betlejem zapowiedzieć: „Oto Ten przeznaczony
140 2, 30 | wydany, przybiliście rękami bezbożnych do krzyża i zabiliście.
141 3, 50 | porządku stworzenia; jest też bezpośrednią zasadą i jakby podmiotem
142 2, 43 | ludzku niepowtarzalną, bez bezpośredniego odniesienia do Stwórcy:
143 1, 5 | Apostołowie byli świadkami bezpośrednimi, naocznymi. Oni Chrystusa „
144 1, 12 | wodami” (Rdz 1, 1 n.). To biblijne pojęcie stworzenia oznacza
145 2, 34 | Duch Pański”, który — wedle biblijnego opisu stworzenia — „unosi
146 2, 41 | Nawiązując do tradycji biblijnej, można powiedzieć: spala
147 1, 26 | przedziwną opatrznością kieruje biegiem czasu i odnawia oblicze
148 2, 48 | ludzkości nie opadały w stronę bieguna grzechu, w stronę odrzucenia
149 3, 64 | właśnie przybliżania się dwóch biegunów stworzenia i odkupienia —
150 3, 55 | przeciwstawne czynniki czy bieguny to od strony człowieka jego
151 1, 25 | o to, by przez sakrament bierzmowania zostali nią umocnieni wszyscy
152 1, 24 | Ta zaś moc, której źródła biją w niezgłębionej komunii
153 2, 43 | moralne, które obciąża wszelki bilans postępu ludzkości, Sobór
154 1, 7 | wam objawi” (J 16, 15). Biorąc z „mojego”, będzie przez
155 1, 25 | w konsekracji biskupiej. Biskupi następnie w sakramencie
156 1, 25 | przekazywana w konsekracji biskupiej. Biskupi następnie w sakramencie
157 2, 47 | Ducha Świętego. Kościół błaga, aby ten groźny grzech przeciw
158 Zakon, 67 | przy końcu tych rozważań, błagając, aby On, jako Duch Ojca
159 3, 65 | przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić
160 3, 65 | od siebie samego i z jego błędów i pomyłek, które czynią
161 Bless | Blessing~ ~Czcigodni Bracia, Drodzy
162 1, 6 | słowa, była już tak bardzo bliska. ~W dalszym ciągu jednakże
163 3, 51 | jakby odległe (a przecież bliskie) przeciwieństwo w stosunku
164 1, 6 | Janowego, który pozostaje w bliskim związku treściowym i intencjonalnym
165 2, 43 | określił z kolei jeszcze bliżej znaczenie osobiste i społeczne
166 2, 39 | współczucie wobec nędzy bliźniego. W Bogu Duch-Miłość przetwarza
167 Zakon, 67 | obdarzył nas wszystkich błogosławieństwem i łaską, które pragnę przekazać
168 3, 51 | por. Łk 1, 41). Jest w błogosławieństwie Tej, która „uwierzyła”,
169 Bless | Pozdrowienie i Apostolskie Błogosławieństwo! ~
170 2, 46 | przebaczone, lecz temu, kto bluźni przeciw Duchowi Świętemu,
171 2, 46 | Marek: „Wszystkie grzechy i bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili,
172 3, 66 | początku do tajemnicy Kościoła Bogarodzica jest obecna w tej tajemnicy
173 1, 26 | Można powiedzieć, że w swoim bogatym nauczaniu zawarł Sobór Watykański
174 2, 36 | oczy i tak jak Bóg («jako bogowie») będziecie znali dobro
175 3, 49 | wyjaśnienie: „(...) nie bój się wziąć do siebie: Maryi,
176 1, 24 | powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie,
177 1, 18 | domu Józefa, cieśli, przy boku Maryi, swej dziewiczej Matki.
178 1, 13 | dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia (...)” — i „z upragnieniem
179 2, 45 | odwiecznej miłości, wyraża się bólem Krzyża, w Chrystusowym posłuszeństwie
180 1, 16 | Izajasza jako prawdziwy Mąż Boleści: Mesjasz cierpiący za grzechy
181 1, 16 | otwierają serca — nieraz poprzez bolesne doświadczenia sławnej egzystencji,
182 2, 39 | sposób dosięgnąć w całej jego bolesnej rzeczywistości, nie „przenikając
183 2, 42(26)| ŚW. BONAVENTURA, De septem donis Spiritus
184 2, 37 | niewypowiedzianie obdarowujące, jako bonum diffusivum sui, jako stwórcza
185 1, 10 | istotową, wspólną trzem Osobom Boskim: miłością osobową jest Duch
186 1, 10 | miłości pomiędzy Osobami Boskimi, i że przez Ducha Świętego
187 2, 47(40)| Zjednoczonych Ameryki w Bostonie (26 października 1946),
188 1, 10 | Święty, jako współistotny w Bóstwie Ojcu i Synowi, jest Miłością
189 Zakon, 67 | iż „dniem i nocą oskarża braci naszych przed Bogiem naszym” (
190 2, 39 | wszelki ból pochodzący z braku czy zranienia; jednakże
191 2, 46 | popełnionym przez człowieka, który broni rzekomego „prawa” do trwania
192 3, 49 | zamieszkali razem, znalazła się brzemienną za sprawą Ducha Świętego” (
193 3, 49 | się do Ducha Świętego. Tak brzmi Symbol Apostolski: „który
194 2, 46 | Oto ich zapis w troistym brzmieniu: ~Mateusz: „Każdy grzech
195 3, 60 | Ducha swojego, nie tylko budząc pragnienie przyszłego wieku,
196 3, 65 | Duchu Świętym — Tego, który budzi w sercu głębokie pragnienie
197 3, 55 | Sprzeciw staje się konfliktem, buntem na gruncie etycznym, przez
198 1, 10 | obdarowywania się, tego bycia Miłością7. Jest Osobą-Miłością,
199 3, 54 | Augustyn powiedział o Nim: „Ty byłeś bardziej wewnątrz mnie niż
200 2, 27 | różne od tego, jakie może bylibyśmy skłonni przypisać tym słowom
201 3, 55 | dłużnikami (...) nie ciała, byśmy żyć mieli według ciała” (
202 3, 55 | stosunku do Tego, który jest Bytem najdoskonalszym. Sprzeciw
203 3, 57 | definitywnego kresu ludzkiego bytowania. Wszystko, co materialne,
204 3, 57 | ludzkie jest wyłącznie „bytowaniem ku śmierci”. ~Trzeba dodać,
205 1, 16 | wszystkimi innymi, którzy bywali namaszczani w Starym Przymierzu,
206 2, 44 | stworzoność człowieka, a więc jego całkowitą zależność ontyczną i etyczną
207 1, 6 | czego nauczał” (Dz 1, 1). Całkowite mysterium Christi domaga
208 1, 10 | Trójjedynego Boga staje się całkowitym darem, wymianą wzajemnej
209 2, 43 | wszystko, cokolwiek narusza całość osoby ludzkiej, jak okaleczenia,
210 1, 13 | pomiędzy pierwszym początkiem a całymi dziejami człowieka — począwszy
211 3, 56 | wielu wypadkach nabierać cech dramatycznych, a nawet doprowadzić
212 3, 56 | Horyzont wartości oraz celów, jaki on określa, jest ściśle
213 3, 60 | poddanie całej ziemi temu celowi”58. W ten sposób potwierdzają
214 3, 56 | antyreligijnego. Na tym tle, tak charakterystycznym dla naszych czasów, wypada
215 3, 55 | że nie czynicie tego, co chcecie” (Ga 5, 16 n.). W człowieku,
216 3, 59 | stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego” w godności
217 2, 44 | nie chce, nie zaś to, co chciałbym czynić”32. Tekst soborowy
218 3, 62 | trwali (...) w łamaniu chleba i w modlitwach” (por. Dz
219 Zakon, 67 | i wszystkim przekazuje, chodząc nieustannie w dzieje świata
220 1, 6 | 1). Całkowite mysterium Christi domaga się wiary, ona bowiem
221 2, 41 | znamienne słowa: „Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego, który
222 3, 53 | powierzchni faktu. Trzeba poprzez chrystologiczną treść tego faktu sięgnąć
223 Wstep, 2 | podkreślił Paweł VI, mówiąc: „Po chrystologii, a zwłaszcza eklezjologii
224 1, 23 | Duchu Świętym za sprawą Chrystusa-Odkupiciela. Ten nowy początek jest
225 1, 22 | mesjańskie. Po „odejściu” Chrystusa-Syna, według tekstu Janowego,
226 2, 46 | Świętego, działającego w mocy Chrystusowej ofiary Krzyża. Jeśli człowiek
227 3, 52 | wcielenia, a wiec dzięki Chrystusowi, który jest Synem Przedwiecznym.
228 1, 21 | właściwe Synowi Człowieczemu, Chrystusowi-Mesjaszowi, którego człowieczeństwo
229 2, 45 | wyraża się bólem Krzyża, w Chrystusowym posłuszeństwie aż do śmierci?
230 1, 19 | 1, 7 n.; J 1, 33). ~Jan Chrzciciel zapowiada Mesjasza-Chrystusa
231 1, 19 | Mówił przy tym: „Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy
232 3, 62 | wielkich podziałów między chrześcijanami. Wszyscy wierzący w Chrystusa
233 1, 12 | dziele stworzenia człowieka? Chrześcijanin, który czyta Pismo Święte
234 3, 62 | ciągu wszystkich pokoleń chrześcijańskich aż do naszych czasów, kiedy
235 2, 44 | Chrystusowego Krzyża. W tej relacji chrześcijaństwo odrzuca wszelki „fatalizm”
236 1, 19 | Jordan, aby również przyjąć chrzest pokuty. Na widok nadchodzącego,
237 1, 25 | Kościoła rozpoczął się z chwilą, gdy owe obietnice i zapowiedzi,
238 1, 25 | Ewangelii utrzymuje Kościół w ciągłej młodości, ustawicznie go
239 1, 4 | Chrystusowego Orędzia, że zapewni mu ciągłość i tożsamość wśród zmieniających
240 Zakon, 67 | Odkupicielem człowieka, stanowi o ciągłości Jego dzieła: z Niego bierze
241 2, 44 | czynnik rozbicia, który ciąży zarówno nad życiem osobistym,
242 Zakon, 67 | narody i kontynenty, w cichej nadziei otrzymania go w
243 3, 49 | Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni
244 2, 40 | w których „krew kozłów i cielców (...) sprawia oczyszczenie
245 3, 55 | można by określić jako „cielesne”, ale także inne, jak np. „
246 2, 43 | złem, między światłem a ciemnością”, która przenika „całe życie
247 3, 57 | chrześcijaństwa. Czyż z ciemnych stron cywilizacji materialistycznej,
248 Zakon, 67 | jest wśród stworzenia? Jeno cierń i nędze”. Tylko bowiem Duch
249 1, 16 | prawdziwy Mąż Boleści: Mesjasz cierpiący za grzechy świata (por.
250 1, 16 | przeznaczone dla ubogich i cierpiących, dla tych, którzy ku owym
251 2, 45 | zbawczą miłość, która umie cierpieć. Utajonym szafarzem tej
252 3, 57 | chociaż możemy podlegać cierpieniom czasu, który mija, „całą
253 2, 41 | równocześnie z głębi tego cierpieniu, a pośrednio — z głębi grzechu,
254 3, 55 | miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność,
255 1, 18 | lat życia w domu Józefa, cieśli, przy boku Maryi, swej dziewiczej
256 2, 44 | wszelki „fatalizm” grzechu. „Ciężka walka przeciw mocom ciemności;
257 2, 38 | przez dzieje ludzkości stałe ciśnienie w kierunku odrzucenia Boga
258 2, 38(23)| Por. De Civitae Dei, XVI, 28: CCL 48, 451. ~
259 2, 48(43)| Por. ŚW. AUGUSTYN, De Civitate Dei, XIV, 28: CCL 48, 451. ~
260 Zakon, 67 | ludzkich serc72; prosi o łaskę cnót, które wysługują chwałę
261 2, 39 | sposób transcendentny ową cnotę miłosierdzia, którą tradycja
262 3, 55 | raczej stałe usposobienie — cnoty i wady — moralnie dobre
263 3, 55 | potwierdza. Stanowi część codziennego doświadczenia. Apostoł pisze: „
264 2, 41 | Duchu Świętym znajduje swój codzienny wyraz w liturgii rzymskiej,
265 2, 47 | przeciwnie, grzech ten cofał się w duszach ludzkich —
266 2, 42(26)| septem donis Spiritus Sancti, Collatio II, 3; Ad Claras Aquas,
267 2, 46(38)| 814 n.; Św. Bonawentura, Comment. In Evang. S. Lucae, cap.
268 1, 25 | jednocząc we wspólnocie (in communione) i w posłudze, uposaża go
269 3, 62(63)| liturgii świętej, Sacrosanctum Concilium, 47. ~
270 3, 54(47)| intimo meo”: Św. Augustyn, Confess. III, 6, 11: CCL 27, 33. ~
271 2, 38 | nienawiści: „Amor sui usquead contemplum Dei”, jak to wyraził św.
272 3, 58(50)| Św. Atanazy, Oratio III contra Arianos, 24: PG 26, 374
273 1, 25(12)| Św. Atanazy, Oratio III contrra arianos, 22, 23, 24: PG
274 2, 45(36)| Zesłanie Ducha Świętego: „Reple cordis intima”. ~
275 Bless | Bracia, Drodzy Synowie i Córki,~Pozdrowienie i Apostolskie
276 Zakon, 67 | Przenajświętszej, synom i córkom Kościoła i całej rodzinie
277 1, 6 | związku z samym scandalum Crucis, ale także w związku ze
278 2, 30 | wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami (...) tego Męża,
279 2, 31 | powtarzać co roku: „O felix culpa!” w śpiewanym przez diakona
280 3, 57 | społeczno-historycznym, w ramach którego ta cywilizacja powstała, nie podnosi się
281 2, 43 | haniebnym; zakażając ludzką cywilizację, bardziej hańbą tych, którzy
282 3, 54 | człowieczeństwie, stała się „cząstką” wszechświata, ludzkości
283 3, 65 | słabości”. W ten sposób czasy, w których żyjemy, zbliżają
284 Wstep, 2 | Samarytance; potrzeba oddawania Mu czci „w Duchu i prawdzie” (por.
285 2, 43 | najbardziej sprzeczne z czcią należną Stwórcy”29. ~Nazywając
286 3, 54 | duchem; potrzeba więc by czciciele Jego oddawali Mu cześć w
287 Bless | Blessing~ ~Czcigodni Bracia, Drodzy Synowie i
288 3, 54 | tych wszystkich, którzy „czczą Boga w Duchu i prawdzie”.
289 3, 55 | będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć. Jeżeli zaś przy
290 1, 7 | Chrystusa, jak całkowicie będzie czerpała z tej odkupieńczej misji,
291 2, 46 | Paraklet ma nieskończoną moc czerpania z tych źródeł: „z mojego
292 3, 56 | podkreśla Apostoł w drugiej części tego samego zdania: „duch
293 3, 57 | Niestety, jest to tylko częściowy i niekompletny zarys obrazu
294 3, 57 | się szczególnie obecne i częste. Wystarczy pomyśleć o wyścigu
295 2, 45(37)| widziani poprzez ruch swoich członków, mogą być słyszani, gdy
296 2, 30 | krzyżową, z kolei zaś — czterdziestego dnia po zmartwychwstaniu —
297 2, 45(37)| słyszani, gdy mówią, ale czyjąż myśl można przeniknąć, czyjeż
298 2, 45(37)| czyjąż myśl można przeniknąć, czyjeż serce odgadnąć?”. ~
299 2, 43 | podobne sprawy i praktyki są czymś haniebnym; zakażając ludzką
300 2, 43 | rozbrzmiewa (...) nakazem: czyń to, tamtego unikaj”. Taka
301 2, 41 | słowa znaczeniu własnym czynem Chrystusa, dlatego też w
302 3, 52 | jakie jest w Bogu, niż czyniąc je życiem człowieka, którym
303 3, 55 | między nimi zgody, tak że nie czynicie tego, co chcecie” (Ga 5,
304 2, 33 | Odrzucenie to wyraża się w czynie jako „nieposłuszeństwo”
305 2, 44 | słusznie widzi grzech jako czynnik rozbicia, który ciąży zarówno
306 3, 65 | modlitwie i nadaje ludzkiej czynności modlenia się Boski wymiar65.
307 Zakon, 67 | prosi o prawość ludzkich czynów za Jego sprawą. Prosi także
308 2, 37 | nie jest to miara grzechu czystego ducha, miara grzechu szatana.
309 1, 12 | człowieka? Chrześcijanin, który czyta Pismo Święte i zna już objawienie
310 1, 24 | nich” tą mocą, o jakiej czytam w Liście do Rzymian (por.
311 1, 5(6) | Pismo Święte „powinno być czytane i interpretowane w tym samym
312 2, 42 | jako Ten, który sam ma dalej prowadzić zbawcze dzieło,
313 2, 41 | Świętego, przez śmierć swoją dałeś życie światu (...)”. W III
314 3, 52 | Wszystkim, którzy je przyjęli, dało moc, aby się stali dziećmi
315 1, 6 | Krzyża i Zmartwychwstania W dalszej perspektywie odnosi się
316 1, 24 | wyrażoną przez usta Proroka: „I dam wam serce nowe i ducha nowego
317 3, 66 | która (...) dochowuje wiary danej Oblubieńcowi”67. ~Rozumie
318 1, 23 | Jednorodzonego dał” (J 3, 16). Już w „daniu” Syna, w darze z Syna wyraża
319 2, 29 | zapowiedzi i obietnic Chrystusa, danych w mowie pożegnalnej Apostołom
320 1, 16 | dla tych, którzy ku owym darom otwierają serca — nieraz
321 2, 42 | których wzywany jest jako darzący łaską „siedemkroć”, każdego
322 3, 65 | ludzi, mężczyzn i kobiet, dawało świadectwo ważności modlitwy,
323 2, 31 | sposób organiczny zespolone z dawaniem świadectwom o tajemnicy
324 3, 58 | wszystko współpracuje z Nim w dawaniu tego życia. Jeżeli bowiem „
325 1, 15 | tutaj jakby pomost między dawniejszym biblijnym pojęciem „ducha”,
326 3, 60 | prześladowań — czy to owych dawnych, czy współczesnych, gdyż
327 3, 56 | nie, nie może nie odrzucić dążeń i wymagań wewnętrznych czy
328 3, 55 | poniekąd walka pomiędzy dążeniami „ducha” i „ciała”. Walka
329 3, 59 | niej szczególnie mocne i decydujące wskazanie odnośnie do swych
330 1, 17 | działa z woli Boga, mocą Jego decyzji lub wyboru. Chociaż w świetle
331 1, 24 | 24. Znajduje to swój definitywny wyraz w dniu Zmartwychwstania.
332 1, 9 | się równocześnie u progu definitywnych wydarzeń oraz najwznioślejszych
333 2, 28 | ukrzyżowany i uwielbiony jest definitywnym i trwałym centrum. Cała
334 2, 43 | arbitralne aresztowania, deportacje, niewolnictwo, prostytucja,
335 2, 29 | wypowiada się jako autentyczny depozytariusz zapowiedzi i obietnic Chrystusa,
336 Wstep, 2(3) | czerwca 1973 r.: Insegnamenti di Paolo VI, XI (1973), 477. ~
337 2, 31 | culpa!” w śpiewanym przez diakona Orędziu paschalnym „Exultet”. ~
338 3, 56 | działania, jest materializm dialektyczny i historyczny, uznawany
339 2, 37 | obdarowujące, jako bonum diffusivum sui, jako stwórcza Miłość.
340 2, 47(40)| 26 października 1946), Discorsi e Radiomessaggi, VIII (1946),
341 1, 25(12)| Tertium Librum Sententiarum, Dist. XIII, q. 2, a. 2, quaestiuncula
342 Wstep, 2 | Redemptor Hominis oraz Dives in misericordia, które sławią
343 2, 46 | przebaczone” (Łk 12, 10). ~Dlaczego bluźnierstwo przeciw Duchowi
344 Zakon, 67 | którym mówi Apokalipsa, iż „dniem i nocą oskarża braci naszych
345 1, 24 | namaścił i posłał na świat, dobiegają końca. Chrystus, który na
346 3, 61 | do nieba, powie jeszcze dobitniej: „A oto Ja jestem z wami
347 3, 55 | cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (
348 2, 43 | spędzanie płodu, eutanazja, dobrowolne samobójstwo; wszystko, cokolwiek
349 2, 36 | suwerennym źródłem stanowienia o dobru i złu poprzez wewnętrzną
350 2, 44 | się trudzić, aby trwać w dobrym i nie będzie mu dane bez
351 3, 66 | jest dziewica, która (...) dochowuje wiary danej Oblubieńcowi”67. ~
352 3, 61 | Widzieliśmy, że zapowiedź ta doczekała się pierwszego spełnienia
353 2, 38 | problem „autonomii rzeczy doczesnych”, pisze: „Stworzenie bowiem
354 3, 57 | bytowaniem ku śmierci”. ~Trzeba dodać, że na horyzoncie współczesnej
355 Wstep, 1 | ogłoszenie. Tam. również dodano, że Duch Święty „mówił przez
356 1, 20 | jakich Jezus dokonywał, dojdziemy do mowy pożegnalnej w Wieczerniku,
357 3, 65 | sprawą Ducha Świętego coraz dojrzalszym wyrazem nowego człowieka,
358 3, 60 | wolności dzieci Bożych”. Dojrzewanie człowieka w tym życiu jest
359 3, 53 | wszystkim ofiarowuje możliwość dojścia w sposób Bogu wiadomy do
360 1, 26 | Soboru. W tym celu trzeba je dokładnie „odróżniać” od wszystkiego,
361 2, 30 | zapowiedź ta spełniła się z całą dokładnością. Oto, działając pod wpływem
362 1, 22 | całej prawdy” (J 16, 13). Dokona się to na mocy szczególnej
363 3, 50 | albowiem tajemnica Wcielenia dokonała się „za sprawą Ducha Świętego”. „
364 3, 61 | działanie w życiu duchowym dokonują się w rzeczywistości sakramentalnej.
365 1, 20 | mesjańskich znaków, jakich Jezus dokonywał, dojdziemy do mowy pożegnalnej
366 2, 27 | wyjaśnienie, jakie Chrystus sam dołącza do tych trzech słów: grzech,
367 3, 62 | za przykładem Apostołów, dołożyć wszelkich starań, aby myśli
368 2, 31 | głosem: „Niech więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną
369 1, 16 | Przytoczone teksty prorockie domagają się, aby je odczytywać w
370 Zakon, 67(72)| Adhortację Apostolską Gaudete in Domino, ogłoszoną przez Papieża
371 [Title] | Dominum et vivificantem~
372 1, 7 | Wieczerniku przed Paschą, słowa doniosłe: „Pożyteczne jest dla was
373 1, 15 | 11, 1-3). ~Jest to tekst doniosły, gdy chodzi o całą pneumatologię
374 Wstep, 2 | powiedzieć, że jednym z doniosłych wydarzeń ostatnich lat stała
375 2, 42(26)| BONAVENTURA, De septem donis Spiritus Sancti, Collatio
376 3, 65 | rozlega się zawsze owo „donośne wołanie” Chrystusa, o którym
377 2, 31 | przemówieniu, kiedy Piotr mówi donośnym głosem: „Niech więc cały
378 1, 22 | bezpośrednio w nowej misji, aby dopełnić dzieła Syna. W ten sposób
379 Wstep, 2 | właśnie jako nieodzowne dopełnienie nauczania soborowego”3. ~
380 1, 25 | 25. „Kiedy zaś dopełniło się dzieło, którego wykonanie
381 3, 52 | Wcielenia. Stworzenie zostaje dopełnione Wcieleniem i przeniknione
382 1, 4 | znaczy także, iż będzie dopomagał we właściwym zrozumieniu
383 3, 60 | Świętego, który jedynie może dopomóc osobom i wspólnotom do uwolnienia
384 2, 30 | pozwalał mówić” (Dz. 2, 4), „doprowadzając ten sposób do jedności ludy
385 3, 56 | cech dramatycznych, a nawet doprowadzić do nowych porażek człowieka.
386 3, 56 | który najbardziej rozwinął i doprowadził do ostatecznych konsekwencji
387 2, 27 | Jego posłannictwa, które doprowadziło ludzi do wydania na Niego
388 2, 31 | jakiego człowiek mógł się dopuścić: zabójstwa Jezusa, Syna
389 2, 46 | bluźnierstwa, których by się ludzie dopuścili, będą im odpuszczone. Kto
390 2, 43 | hańbą tych, którzy się ich dopuszczają, niż tych, którzy doznają
391 2, 40 | człowieczeństwo, przekształcić je w doskonałą ofiarę poprzez akt swej
392 2, 29 | przemiany i doszedł do pełni doskonałości”16. W relacji do tego, bardzo
393 2, 43 | ślepej samowoli i starają się dostosowywać do obiektywnych norm moralności”28. ~
394 1, 16 | ofiarowania Jezusa w świątyni, gdy dostrzegł w Nim „zbawienie przygotowane
395 3, 65 | znamienny i pocieszający, gdyż doświadczenie takie wpływa skutecznie
396 2, 29 | Bożego doznał przemiany i doszedł do pełni doskonałości”16.
397 3, 64 | ludzie zostali zbawieni i doszli do poznania prawdy” (1 Tm
398 2, 38 | historyczno-socjologicznego odrzucenie Boga doszło aż do ogłoszenia Jego „śmierci”.
399 1, 25(12)| patrystyczna i teologiczna dotycząca zjednoczenia wewnętrznego
400 2, 28 | zrozumieć, jak Jego posłannictwo dotyczy również tego grzechu, który
401 1, 5 | Niego „patrzyli”, a nawet „dotykali swymi rękami”, jak to na
402 3, 60 | innymi braćmi w realizacji i dowartościowaniu tego wszystkiego, co we
403 1, 14 | człowiekowi w Duchu Świętym. Na dowód tego, że jesteście synami,
404 2, 43 | dopuszczają, niż tych, którzy doznają krzywdy, i są jak najbardziej
405 3, 59 | swoje człowieczeństwo. Doznaje pełnego urzeczywistnienia
406 2, 29 | by wedle zamysłu Bożego doznał przemiany i doszedł do pełni
407 2, 45 | śmierci? Kiedy Duch Prawdy dozwala ludzkiemu sumieniu uczestniczyć
408 2, 43 | wszystko jako etap „walki dramatycznej między dobrem a złem, między
409 3, 56 | wypadkach nabierać cech dramatycznych, a nawet doprowadzić do
410 Bless | Blessing~ ~Czcigodni Bracia, Drodzy Synowie i Córki,~Pozdrowienie
411 2, 36 | Według Księgi Rodzaju „drzewo poznania dobra i zła” miało
412 1, 25 | ukryciu Wieczernika „przy drzwiach zamkniętych” — to z kolei,
413 Zakon, 67(71)| Por. Symbol Quicumque DS 75. ~
414 2, 39 | nędzy bliźniego. W Bogu Duch-Miłość przetwarza sprawę grzechu
415 2, 30 | zmartwychwstały, Świadectwem Duch-Parakleta i apostołów. Równocześnie
416 2, 27 | osądzony” od początku. Jeżeli Duch-Pocieszyciel ma o tym właśnie „sądzie”
417 1, 8 | Syn prosi Ojca o posłanie Ducha-Pocieszyciela (J 14, 16) — ale też, w
418 Zakon, 67 | opiera na Tym, który będąc Duchem-Miłością, jest również Duchem pokoju
419 3, 55 | współkonstytuującego wraz z duchową duszą naturę człowieka i
420 3, 58 | najbardziej głębokie i istotne, bo duchowe i niezniszczalne. Tam właśnie
421 3, 65 | sprzyjających, raz przeciwnych życiu duchowemu i religijnemu. Wiele razy
422 3, 58 | człowiek wewnętrzny, czyli „duchowy”. Dzięki udzielaniu się
423 1, 8 | trzeciej i te między sobą. O Duchu-Pocieszycielu mówi Jezus, używając często
424 1, 25(12)| Świętego jako „serce” i „duszę” Kościoła por. Summa Theol.,
425 2, 44 | to uwydatniła Konstytucja duszpasterska: „Zakłócenia równowagi,
426 3, 53 | ogarniając wzrokiem wiary owe dwa tysiąclecia działania Ducha
427 3, 55 | człowieku, który jest istotą dwoistą, istnieje pewne napięcie,
428 2, 31 | przekonywaniu o grzechu” dwoiste obdarowanie: obdarowanie
429 3, 63 | człowieka i świata jakby w dwoistym „rytmie”, którego źródło
430 3, 56 | którym, podobnie jak przed dwoma tysiącami lat, „wszyscy
431 3, 49 | serce Kościoła przy końcu dwudziestego wieku i w perspektywie trzeciego
432 3, 59 | Świętym. ~W perspektywie roku Dwutysięcznego po narodzeniu Chrystusa
433 3, 66 | pełnię czasów”, do które rok dwutysięczny nawiązuje. Kościół pragnie
434 3, 51 | człowieka na ziemi w roku Dwutysięcznym po narodzeniu Chrystusa. ~
435 2, 45 | W całej tej wspaniałej dynamice nawrócenia — odpuszczenia,
436 2, 30 | całą dokładnością. Oto, działając pod wpływem Ducha Świętego,
437 1, 6 | przyjmować i owocnie wyznawać działającą w dziejach człowieka Boską
438 2, 46 | człowiekowi przez Ducha Świętego, działającego w mocy Chrystusowej ofiary
439 2, 41 | Święty jest „ogniem z nieba” działającym w głębi tajemnicy Krzyża.
440 1, 22 | od wewnątrz całą zbawczą działalnością „Namaszczonego”. Nad Jordanem
441 1, 15 | Korneliusza: „Wiecie, co się działo w całej Judei (...) po chrzcie,
442 3, 49 | zawdzięczamy opis narodzin i dziecięctwa Jezusa z Nazaretu, wypowiadają
443 3, 65 | umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom, o ileż bardziej Ojciec
444 3, 59 | wywyższenie do godności dziecka Bożego, lepiej rozumie także
445 Wstep, 2 | nam tutaj również wspólne dziedzictwo z Kościołami Wschodnimi,
446 2, 44 | równocześnie przypominając dziedziczną grzeszność ludzkiej natury.
447 3, 58 | przeżywana przez Kościół, który dziedziczy i kontynuuje świadectwo
448 3, 60 | nauki, techniki i innych dziedzin ludzkiej myśli i działalności
449 3, 56 | sprawach ducha” — np. w dziedzinie kultury czy moralności —
450 1, 13 | pierwszym początkiem a całymi dziejami człowieka — począwszy od
451 2, 39 | współczuje człowiekowi, dzieląc jakby jego ból. Ostatecznie
452 3, 66 | Kościół, w zjednoczeniu z Dziewicą-Matką, zwraca się nieustannie
453 3, 51 | który swą mocą przeniknął dziewicze ciało Maryi, stwarzając
454 1, 18 | cieśli, przy boku Maryi, swej dziewiczej Matki. W dniu, w którym
455 3, 66 | Ducha Świętego zachowuje dziewiczo nienaruszoną wiarę, mocną
456 3, 50 | poczyna się w Niej w sposób dziewiczy człowiek: Syn Człowieczy,
457 1, 18 | powiedział do zebranych: „Dziś spełniły się te słowa Pisma,
458 2, 44 | równowagi, na które cierpi dzisiejszy świat, w istocie wiążą się
459 2, 47(40)| października 1946), Discorsi e Radiomessaggi, VIII (1946),
460 2, 46 | grzechów”38. ~Wedle takiej egzegezy bluźnierstwo nie polega
461 3, 63 | jak o tym świadczy cała eklezjologia Vaticanum II, według której „
462 1, 26 | sobór w szczególnej mierze „eklezjologiczny”: sobór na temat Kościoła.
463 Wstep, 2 | chrystologii, a zwłaszcza eklezjologii Soboru winno nastąpić nowe
464 3, 57 | Się to problemy nie tylko ekonomiczne, ale równocześnie, a nawet
465 3, 60 | zamiast popierać rozwój i ekspansję ducha ludzkiego, ostateczne
466 1, 26 | charakterze pastoralnym i ekumenicznym. W tym znaczeniu również
467 3, 62(62)| SOBÓR WAT. II, Dekr. o ekumenizmie Unitatis redintegratio,
468 2, 44 | samym bowiem człowieku wiele elementów zwalcza się nawzajem. Będąc
469 3, 60 | metodologii. W naszej epoce elementy te zdołały wtargnąć do wnętrza
470 1, 12 | a Duch Boży (ruah Elohim) unosił się nad wodami” (
471 3, 51 | pozdrowi Maryję Jej krewna, Elżbieta — również „napełniona Duchem
472 1, 19 | Jan — syn Zachariasza i Elżbiety — zapowiadał nad Jordanem
473 Wstep, 2 | tego wezwania niniejsza encyklika o Duchu Świętym, który od
474 Wstep, 2 | Leona XIII, który ogłosił encyklikę Divinum illud munus (1897)
475 3, 59(55)| Gloria enim Dei vivens homo, vita autem
476 1, 25(12)| Chryzostom, In Epistolam ad Ephesios, Homil. IX, 3: PG 62, 72
477 3, 56 | tylko jako o pochodnych (epifenomenach) materii, która wedle tego
478 3, 62(59)| Wyraża to „Epikleza” przed Konsekracją „Uświęć
479 1, 25(12)| Św. Jan Chryzostom, In Epistolam ad Ephesios, Homil. IX,
480 3, 56 | znajduje niestety w różnych epokach dziejów, a zwłaszcza w epoce
481 1, 22 | doprowadzi do końca nową erę historii zbawienia. ~
482 2, 31 | przezwyciężyła ludzką śmierć: „Ero mors tua, o mors” (Oz 13,
483 2, 43 | określa to wszystko jako etap „walki dramatycznej między
484 2, 44 | całkowitą zależność ontyczną i etyczną od Stwórcy, a równocześnie
485 3, 57 | nawet przede wszystkim, etyczne. Skądinąd zaś na horyzoncie
486 3, 55 | rzeczywistości psychologicznej i etycznej, a od strony Boga — tajemnica
487 3, 55 | ontologiczny (ciało i duch), etyczny (dobro i zło moralne) oraz
488 3, 55 | konfliktem, buntem na gruncie etycznym, przez ów grzech, jaki opanowuje
489 3, 62 | i Zmartwychwstania jest Eucharystia. W niej bowiem urzeczywistnia
490 2, 43 | ludobójstwa, spędzanie płodu, eutanazja, dobrowolne samobójstwo;
491 2, 46(38)| Bonawentura, Comment. In Evang. S. Lucae, cap. XIV, 15-
492 2, 45 | prawdziwe nawrócenie serca: ewangeliczna „metanoia”. ~Trud ludzkiego
493 2, 43 | swoje usprawiedliwienie. ~Ewangeliczne „przekonywanie o grzechu”
494 Wstep, 2 | Boga samego, idąc szlakiem ewangelicznym, patrystycznym i liturgicznym:
495 2, 42 | Nawracajcie się i wierzcie w ewangelię!” (Mk 1, 15). Potwierdzeniem
496 2, 31 | diakona Orędziu paschalnym „Exultet”. ~
497 1, 24 | wnętrza (...) Ducha mojego” (Ez 36, 26 n.; por. J 7, 37-
498 2, 45 | przychodzi w każdym konkretnym fakcie nawrócenia — odpuszczenia,
499 3, 66 | narodzin. Chociaż tedy jest faktem historycznym, że Kościół
500 3, 56 | odczytywania i wartościowania faktów oraz jako odpowiadający