| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Ioannes Paulus PP. II Dominum et vivificantem IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
bold = Main text
Rozdzial, Numer grey = Comment text
501 3, 57 | zwątpień, jak również złudzeń i fałszów wywołanych rozwojem systemów
502 2, 44 | chrześcijaństwo odrzuca wszelki „fatalizm” grzechu. „Ciężka walka
503 2, 31 | wielkanocnej powtarzać co roku: „O felix culpa!” w śpiewanym przez
504 3, 50 | zwiastowaniu wypowiada swoje „fiat”: „niech mi się stanie według
505 3, 56 | cywilizacji, jako system filozoficzny, jako ideologia, jako program
506 3, 56 | ani też sprowadzać go do filozofii materialistycznej — istnieją
507 1, 10 | którego jakby ze źródła (fons vivus) wypływa wszelkie
508 3, 56 | konsekwencji praktycznych tę formę myślenia, ideologii i działania,
509 1, 9 | przygotowanie do tej trynitarnej formuły, w której wyraża się życiodajna
510 1, 18 | namaścił” i — odczytawszy ten fragment — powiedział do zebranych: „
511 2, 29 | duszpasterskiej wiele innych fragmentów, które stają się ukazywać
512 1, 5 | Znajdzie też z kolei wewnętrzny fundament swej kontynuacji wśród następujących
513 3, 65 | człowieka w całej niezmierzonej gamie różnych sytuacji i warunków,
514 2, 47 | Apostoła, jak: „Ducha nie gaście”, „nie zasmucajcie Bożego
515 Zakon, 67(72)| ważna Adhortację Apostolską Gaudete in Domino, ogłoszoną przez
516 Wstep, 2(3) | Audiencja generalna z dnia czerwca 1973 r.:
517 2, 37 | dochodzi do głosu przewrotny „geniusz podejrzeń”. Stara się on „
518 1, 25(11)| działalności misyjnej Kościoła Ad gentes, 4. ~
519 1, 19 | Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (J 1, 29).
520 2, 45 | Abyssus abyssum invocat” („Głębia przyzywa głębię”)37. W stosunku
521 1, 23 | który w nieprzeniknionych głębiach Bóstwa jest Osobą-Darem
522 2, 45(37)| przepaścią? Cóż bowiem jest głębszego od takiej przepaści? Ludzie
523 1, 19 | Chrzciciela, ale odsłania głębszy jeszcze wymiar prawdy o
524 3, 57 | nędzy i śmiercionośnego głodu na naszej planecie. Się
525 3, 59(55)| Gloria enim Dei vivens homo, vita
526 3, 65 | pozornie nie mają głosu, a w głosie tym rozlega się zawsze owo „
527 1, 15 | po chrzcie, który głosił Jan. Znacie sprawę Jezusa
528 Wstep, 2 | do takiego posłannictwa głoszenia Ducha Świętego, gdy przybliża
529 1, 25 | Ewangelii wśród narodów przez głoszenie słowa Bożego”11. ~Czas Kościoła
530 3, 58 | i Pięćdziesiątnicy jest głoszona i przeżywana przez Kościół,
531 1, 24 | nade wszystko wypełnia się główna zapowiedź mowy pożegnalnej:
532 3, 59 | lepiej rozumie także własną godność ludzką, gdyż jest podmiotem
533 2, 40 | swoim człowieczeństwie był godny stać się taką ofiarą, ponieważ
534 2, 43 | duszpasterskiej: „(...) wszystko, co godzi w samo życie, jak wszelkiego
535 1, 19 | mnie, któremu nie jestem godzien rozwiązać rzemyka u sandałów.
536 1, 19 | w postaci cielesnej niby gołębica” (Łk 3, 21 n.; por. Mt 3,
537 2, 32 | Przekonując „świat” o grzechu Golgoty, o śmierci niewinnego Baranka —
538 3, 65 | Świętego, umocnią się w gorliwej modlitwie, w ścisłej łączności
539 2, 48 | sprawiedliwość Kazania na górze i Krzyża, która sprawia
540 Zakon, 67 | sumień”. Staje się „słodkim Gościem dusz”, którego Kościół nieustannie
541 2, 34 | głębokości Boże” zostają niejako gościnnie otwarte dla uczestnictwa
542 2, 47 | ustępował miejsca świętej gotowości przyjmowania misji Pocieszyciela,
543 1, 16 | wszystkim z ta wewnętrzna gotowością, jaka daje wiara. Przeczuwał
544 3, 50 | zbawienia: szczytem łaski — gratia unionis, źródłem wszelkiej
545 2, 39(25)| W jęz greckim paraxalein = przyzywać,
546 3, 65 | więcej, w doświadczeniu groźnego upadku duchowego człowieka —
547 2, 47 | Kościół błaga, aby ten groźny grzech przeciw Duchowi Świętemu
548 1, 26 | nauczanie tego soboru jest gruntownie „pneumatologiczne”: przeniknięte
549 3, 65 | rosnących ciągle ruchów i grup, na miejscu naczelnym stawiają
550 2, 43 | społecznym”. Wówczas to „osoby i grupy ludzkie unikają ślepej samowoli
551 2, 46 | złu, we wszystkich innych grzechach, i który w ten sposób odrzuca
552 1, 25(12)| CCL. 36, 266, 272 n.: Św. Grzegorz Wielki, In septem psalmos
553 3, 57 | ciele podobnym do ciała grzesznego (...) i dla usunięcia grzechu
554 2, 35 | niewygasającym zarzewiem grzeszności człowieka na ziemi. Duch
555 2, 44 | Co więcej, będąc słabym i grzesznym., nierzadko czyni to, czego
556 2, 37 | ze strony tego, który „grzeszy (trwa w grzechu) od początku” (
557 2, 43 | ludzką cywilizację, bardziej hańbą tych, którzy się ich dopuszczają,
558 2, 43 | imieniu grzechy najbardziej hańbiące człowieka, ukazując je jako
559 2, 43 | niewolnictwo, prostytucja, handel kobietami i młodzieżą; a
560 2, 31 | 16, 9), którzy wydali na haniebną śmierć Jezusa z Nazaretu —
561 2, 43 | sprawy i praktyki są czymś haniebnym; zakażając ludzką cywilizację,
562 3, 50 | np. Rdz 9, 11; Pwt 5, 26; Hi 34, 15; Iz 40, 6; 52, 10;
563 1, 25 | uposaża go w rozmaite dary hierarchiczne oraz charyzmatyczne i przy
564 3, 58(50)| 1: SC 153, s. 72-80; Św. Hilary De Trinitate, VIII, 19.
565 1, 26 | rodzajem ludzkim i jego historią”13. „Kościół naprawdę wie,
566 3, 60 | Ducha Świętego, wszedł w historie jako prawdziwy Człowiek,
567 1, 7 | Kościoła stale kontynuuje historyczną obecność Odkupiciela na
568 1, 5 | ich ludzkie, naoczne i „historyczne” świadectwo o Chrystusie
569 2, 29 | dostrzec, że ów „wąski”, historycznie określony zasięg znaczenia
570 2, 38 | procesie myślenia i działania historyczno-socjologicznego odrzucenie Boga doszło aż
571 1, 25(12)| In Epistolam ad Ephesios, Homil. IX, 3: PG 62, 72 n.; Św.
572 3, 58(50)| Chryzostom, In epist. ad Romanos homilis XIII, 8: PG; 60, 519; Św.
573 3, 59(55)| Gloria enim Dei vivens homo, vita autem hominis visio
574 3, 56 | ma charakter ateistyczny. Horyzont wartości oraz celów, jaki
575 2, 28 | sprawiedliwości”, rozległe horyzonty. Duch Święty, ukazując na
576 3, 55 | wyuzdanie (...), pijaństwo, hulanki i tym podobne”. Wymienia
577 2, 37(22)| AKWINU, Summa Theologiae, I-II, q. 80, a. 4, ad 3. ~
578 2, 38 | człowieczeństwa, gdy idąc za ideą Boga, przypisuje Jemu to,
579 3, 56 | pewna odmiana „złudzenia idealistycznego”, którą należy zwalczać
580 3, 56 | ciała”, również w wyrazie ideologicznym i historycznym „materializmu”
581 2, 38 | epoce, kiedy ateistyczne ideologie dążą do wykorzystania religii
582 3, 56 | praktycznych tę formę myślenia, ideologii i działania, jest materializm
583 1, 9 | przez nich do Kościoła: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie
584 2, 46(38)| AKWINU, Summa Theologiae, II-II, q. 14, a. 3; por. Św. Augustyn,
585 3 | 3. Duch Święty w immanentnym konflikcie z człowiekiem:
586 3, 55 | już na gruncie radykalnej inności świata, na gruncie jego „
587 1, 6 | bliskim związku treściowym i intencjonalnym z powyższą zapowiedzią i
588 3, 54(47)| Interior intimo meo”: Św. Augustyn,
589 3, 56 | jest ściśle związany z interpretacją całej rzeczywistości jako „
590 1, 5(6) | Święte „powinno być czytane i interpretowane w tym samym Duchu, w jakim
591 2, 45(36)| Świętego: „Reple cordis intima”. ~
592 3, 54(47)| Interior intimo meo”: Św. Augustyn, Confess.
593 2, 45 | Psalmu „Abyssus abyssum invocat” („Głębia przyzywa głębię”)37.
594 3, 56 | filozofii materialistycznej — istnieją bowiem pewne jeszcze jego
595 3, 55 | który jest istotą dwoistą, istnieje pewne napięcie, toczy się
596 3, 63 | właśnie Sobór wyznaje jako istotną tajemnicę Kościoła. ~Jeśli
597 3, 58 | zarazem najbardziej głębokie i istotne, bo duchowe i niezniszczalne.
598 3, 57 | zinstytucjonalizowany — odbierania życia istotom ludzkim jeszcze przed ich
599 1, 10 | 1 J 4, 8. 16), miłością istotową, wspólną trzem Osobom Boskim:
600 3, 56 | istnienia, będąc systemem istotowo i programowo ateistycznym.
601 3, 59(55)| Ireneusz, Adversus haereses, IV 20, 7: SC 100/2, s. 648. ~
602 1, 15 | nowotestamentowe utożsamia z Jezusem, Izajasz łączy Jego Osobę i posłannictwo
603 1, 22 | Nad Jordanem zapowiedź Izajaszowa przyoblekła się w konkretny
604 1, 19 | świadectwo spełnienia się Izajaszowego proroctwa. Równocześnie
605 1, 17 | Chociaż w świetle tekstów Izajaszowych zbawcze działanie Mesjasza,
606 2, 30 | powiedzieć uprzednio: „Mężowie izraelscy (...) Jezusa Nazarejczyka,
607 3, 55 | upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać
608 1, 3 | Janowej. Każde z nich dodaje jakąś nową treść do tej samej
609 1, 20 | tych mesjańskich znaków, jakich Jezus dokonywał, dojdziemy
610 3, 59 | wieloraki (...), udziela się bez jakiegokolwiek uszczerbku (...) każdemu
611 2, 46 | Łukasz: „Każdemu, kto mówi jakieś słowo przeciw Synowi Człowieczemu,
612 2, 48 | zerwanie wszelkich więzów, jakimi grzech jest powiązany w
613 2, 40 | żywemu?” (por. Hbr 9, 13 n.). Jakkolwiek zdajemy sobie sprawę z innych
614 1, 7 | owym „weźmie”, do końca jakoby uwydatnić Boską i trynitarną
615 1, 19 | podczas gdy w nauczaniu Janowym. nad Jordanem stanowią one
616 3, 55 | podstawie kontekstu staje się jasne, że nie chodzi Apostołowi
617 1, 7 | ziemi i Jego zbawcze dzieło, jaśnieje chwała Chrystusa — jak o
618 3, 60 | wielkość, która staje się jaśniejsza w tajemnicy Wcielenia Syna
619 1, 16 | Testament nabiera szczególnej jasności dzięki przedziwnemu światłu,
620 3, 54 | źródło życia — stała się jawna w Chrystusie i w Jego człowieczeństwie,
621 2, 36 | całego kontekstu staje się jawne, że korzenie tego nieposłuszeństwa
622 1, 13 | marności (...), aż dotąd jęczy i wzdycha w bólach rodzenia (...)” —
623 3, 62 | jednym Duchu dla utworzenia jednego ciała poczuli się braćmi
624 1, 25 | prawdy (por. J 16, 13) i jednocząc we wspólnocie (in communione)
625 3, 53 | sprawiając w nich usynowienie w Jednorodzonym Synu, uświęcając ich tak,
626 2, 43 | narzucają się tak w życiu jednostek, jak i we współżyciu społecznym”.
627 2, 43 | całe życie ludzi, czy to jednostkowe, czy zbiorowe”30. Synod
628 3, 56 | zasada kluczowa działania jednostkowego i społecznego, ma charakter
629 2, 34 | Księdze Rodzaju, jest tu jednoznaczne. Stworzyć — to znaczy powołać
630 3, 56 | mówić o ateizmie w sposób jednoznaczny ani też sprowadzać go do
631 3, 56 | wedle tego systemu jest jedyną i wyłączną postacią bytu.
632 1, 17 | ukryta: utajona w objawieniu jedynego Boga i ukryta również w
633 2, 38 | za ideą Boga, przypisuje Jemu to, co należy do człowieka,
634 1, 16 | by zapowiadać wyzwolenie jeńcom~i więźniom swobodę;~aby
635 Zakon, 67 | cóż jest wśród stworzenia? Jeno cierń i nędze”. Tylko bowiem
636 2, 31 | przezwycięża ludzki grzech! Ów jerozolimski grzech z dnia Wielkiego
637 2, 30 | apostołom „nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy
638 2, 39(25)| W jęz greckim paraxalein = przyzywać,
639 2, 41 | znamienne słowa: „Panie Jezu Chryste, Synu Boga żywego,
640 3, 54 | lepsze zrozumienie słów Jezusowych, wypowiedzianych do Samarytanki: „
641 Wstep, 2 | J 3, 17) i „aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus
642 2, 30 | i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch pozwalał
643 3, 52 | krajów i kultur, wszystkich języków i kontynentów, wszystkich
644 1, 19 | Nazaretu przychodzi nad Jordan, aby również przyjąć chrzest
645 1, 20 | 20. Teofania znad Jordanu tylko przelotnie rozjaśnia
646 3, 49 | Zaniepokojony zaś tym stanem rzeczy Józef, otrzymuje w czasie snu
647 1, 18 | trzydzieści lat życia w domu Józefa, cieśli, przy boku Maryi,
648 3, 49 | zaślubinach Matki Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali
649 2, 47 | serca” (por. Ps 81 [80], 13; Jr 7, 24; Mk 3, 5). Takiemu
650 2, 40 | odejścia” poprzez Ogrójec i Kalwarię, Chrystus sam w swoim człowieczeństwie
651 2, 40 | sam — sam był jej jedynym kapłanem: „złożył Bogu samego siebie
652 1, 25 | następnie w sakramencie kapłaństwa czynią uczestnikami tego
653 2, 47 | grzechu, której szereg swych kart poświęca Adhortacja Apostolska
654 2, 43 | się, jak już mówiliśmy, na kartach Księgi rodzaju (por. Rdz
655 2, 47(40)| radiowe do Krajowego Kongresu Katechetycznego Stanów Zjednoczonych Ameryki
656 2, 29 | śmierć krzyżową. ~Pod tym kątem wypada naprzód powrócić
657 2, 43 | Watykański II przypomniał katolicką naukę o sumieniu mówiąc
658 2, 48 | Odkupienia, sprawiedliwość Kazania na górze i Krzyża, która
659 1, 3 | zapisie Ewangelii Janowej. Każde z nich dodaje jakąś nową
660 3, 62 | uczestnicząc w Ofierze Chrystusa każdorazowo urzeczywistnionej — uczy
661 3, 62 | i poprzez nią. Kościół, kierowany przez Ducha Świętego, od
662 1, 25 | poniekąd „wyczuwalne” — kierownictwo tych, którzy po odejściu
663 1, 22 | który na Nim spoczywa, kierując od wewnątrz całą zbawczą
664 3, 56 | Watykański II poświęcił kilka ważnych paragrafów, jest
665 3, 65 | modlitwy przede wszystkim w klasztorach, z wielkim pożytkiem dla
666 2, 29 | pomnikami jego wysiłków, klęsk i zwycięstw; świat, który —
667 1, 24 | Wszystkie szczegóły tego kluczowego zapisu Ewangelii Janowej
668 3, 65 | wielu ludzi, mężczyzn i kobiet, dawało świadectwo ważności
669 2, 43 | niewolnictwo, prostytucja, handel kobietami i młodzieżą; a także nieludzkie
670 2, 45 | tajemnicy człowieka, dając komentarz do słów Psalmu „Abyssus
671 1, 20 | Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić” (Łk
672 3, 49 | i Ostatnim, Początkiem i Końcem” (Ap 1, 8; 22, 13). „Tak
673 3, 62 | jednak stwierdzić, że to kończące się tysiąclecie było okresem
674 2, 44 | Przekonywanie świata o grzechu” nie kończy się na tym, że zostanie
675 3, 59 | obecności w nim, podmiotem Bożej kondescendencji, w której zawiera się równocześnie
676 3 | Duch Święty w immanentnym konflikcie z człowiekiem: ciało pożąda
677 3, 55 | najdoskonalszym. Sprzeciw staje się konfliktem, buntem na gruncie etycznym,
678 3, 61 | odejściu” przez Krzyż jako koniecznym warunku Jego „przyjścia”: „
679 3, 50 | 1, 15), wcielając się w konkretne człowieczeństwo Chrystusa,
680 1, 22 | Izajaszowa przyoblekła się w konkretny kształt: Jezus z Nazaretu
681 2, 45 | paschalnej: przychodzi w każdym konkretnym fakcie nawrócenia — odpuszczenia,
682 Wstep, 2 | ani też opowiadać się za konkretnymi rozwiązaniami kwestii dotąd
683 3, 62(59)| Wyraża to „Epikleza” przed Konsekracją „Uświęć zatem te dary łaską
684 1, 25 | dalszym ciągu przekazywana w konsekracji biskupiej. Biskupi następnie
685 Wstep, 2 | 1600. rocznica I Soboru Konstantynopolitańskiego, która była obchodzona równocześnie
686 2, 44 | wnętrzu, jak to uwydatniła Konstytucja duszpasterska: „Zakłócenia
687 1, 26 | tym świadczą podstawowe Konstytucje soborowe: Gaudium et spes
688 2, 34 | rozumność i wolność jako konstytutywną właściwość natury ludzkiej.
689 3, 52 | kultur, wszystkich języków i kontynentów, wszystkich powołanych do
690 Zakon, 67 | rodzina ludzka, ludy, narody i kontynenty, w cichej nadziei otrzymania
691 2, 33 | kłamstwa” (por. J 8, 44). U korzenia ludzkiego grzechu leży więc
692 2, 36 | kontekstu staje się jawne, że korzenie tego nieposłuszeństwa sięgają
693 2, 35 | tym grzechu, który jest korzeniem wszystkich innych oraz niewygasającym
694 Wstep, 2 | również wspólne dziedzictwo z Kościołami Wschodnimi, które wiernie
695 1, 26 | właśnie co „Duch mówi do Kościołów” (por. Ap 2, 29; 3, 6. 13.
696 2, 39 | wejdzie w cierpienie ludzkie i kosmiczne z nowym obdarowaniem Miłości,
697 3, 52 | o tym św. Paweł, którego kosmiczno-teologiczna wizja zda się podejmować
698 Zakon, 67(72)| Świętego „dar radości” i aby „kosztować radości prawdziwie duchowej,
699 2, 45 | sobie samym wiele nieraz kosztuje. Wiadomo, że sumienie nie
700 2, 40 | Przymierza, w których „krew kozłów i cielców (...) sprawia
701 2, 41 | składane przez ludzi (por. Kpł 9, 24; 1 Krl 18, 38; 2 Krn
702 3, 52 | narodów i ras, wszystkich krajów i kultur, wszystkich języków
703 2, 47(40)| XII, Orędzie radiowe do Krajowego Kongresu Katechetycznego
704 2, 30 | Judei, i w Samarii, i aż po krańce ziemi” (Dz 1, 4. 5. 8). ~
705 3, 56 | zwłaszcza w niektórych jej kręgach — i „pożądaniami przeciw
706 3, 57 | pozostaje dla niego granicą i kresem nieprzekraczalnym. W tym
707 3, 51 | tak pozdrowi Maryję Jej krewna, Elżbieta — również „napełniona
708 2, 41 | ludzi (por. Kpł 9, 24; 1 Krl 18, 38; 2 Krn 7, 1). Przez
709 2, 41 | Kpł 9, 24; 1 Krl 18, 38; 2 Krn 7, 1). Przez analogię można
710 2, 32 | głębokości Boga”, co można krótko ująć: do Ojca — w Synu —
711 3, 62(59)| stały się dla nas Ciałem i Krwią Pana naszego Jezusa Chrystusa” (
712 2, 32 | jakie w sobie zawiera i kryje. Tego wymiaru grzechu człowiek
713 2, 43 | niż tych, którzy doznają krzywdy, i są jak najbardziej sprzeczne
714 2, 45 | odpuszczenia, w mocy ofiary krzyżowej; w niej bowiem „krew Chrystusa
715 1, 18 | przemawiać w synagodze, rozwinął Księgę Izajasza, natrafił na miejsce,
716 2, 36 | grzech w swoim pierworodnym kształcie jest rozumiany jako „nieposłuszeństwo”,
717 2, 33 | jaki swym pierworodnym kształtem wpisuje się ponuro w tajemnice
718 3, 56 | jako program postępowania i kształtowania ludzkich zachowań. Najwyższym
719 1, 18 | spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli” (por. Łk 4, 16-
720 2, 37 | sui, jako stwórcza Miłość. Któż może w pełni „przekonać
721 Wstep, 2 | nastąpić nowe studium i nowy kult Ducha Świętego, właśnie
722 3, 52 | ras, wszystkich krajów i kultur, wszystkich języków i kontynentów,
723 Wstep, 2 | konkretnymi rozwiązaniami kwestii dotąd otwartych; mają natomiast
724 1, 8 | odsłania te więzi, jakie łączą wzajemnie Ojca, Syna i Parakleta.
725 3, 65 | gorliwej modlitwie, w ścisłej łączności z Kościołem i jego Urzędem
726 1, 7 | zaś ta ostatnia będzie się łączyła z misją Chrystusa, jak całkowicie
727 3, 55 | uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5, 22 n.).
728 3, 62 | Świętego, „trwali (...) w łamaniu chleba i w modlitwach” (
729 3, 58 | samootwarcia się Boga. Dzięki łasce uczynkowej, która jest darem
730 3, 66 | racji swoich szczególnych łask i darów związana (...) głęboko
731 3, 49 | czasu określa poszczególne lata, stulecia i tysiąclecia
732 3, 65 | Kościoła, to w ostatnich latach zwiększyła się również liczba
733 2, 45 | się z owym trudem sumienia ldzkiego, o którym tak sugestywnie
734 Zakon, 67 | tego, co jest trudne.”; On leczy najgłębsze nawet rany ludzkiej
735 Wstep, 2(2) | Por. LEON XIII, Enc. Divinum illud
736 Wstep, 2 | się to kilkakrotnie: od Leona XIII, który ogłosił encyklikę
737 Wstep, 2(2) | munus (9 maja 1897): Acta Leonis, 17 (1898), 125-148; Pius
738 3, 54 | Słowa te ułatwiają nam lepsze zrozumienie słów Jezusowych,
739 2, 33 | korzenia ludzkiego grzechu leży więc kłamstwo jako radykalne
740 1, 25(12)| Expositio, a. IX; In Tertium Librum Sententiarum, Dist. XIII,
741 Wstep, 2 | ewangelicznym, patrystycznym i liturgicznym: do Ojca — przez Chrystusa —
742 2, 46(38)| Bonawentura, Comment. In Evang. S. Lucae, cap. XIV, 15-16: Ad Claras
743 2, 43 | wszelkiego rodzaju zabójstwa, ludobójstwa, spędzanie płodu, eutanazja,
744 2, 45 | Kiedy Duch Prawdy dozwala ludzkiemu sumieniu uczestniczyć w
745 2, 33 | światem, a zwłaszcza czynami ludzkimi. Kiedy więc Chrystus mówi
746 2, 43 | zasadę ładu moralnego, po ludzku niepowtarzalną, bez bezpośredniego
747 1, 22 | Przytoczone wydarzenie i słowa Łukaszowej Ewangelii najbardziej może
748 3, 66 | współdziała swą miłością macierzyńską”. Jest Ona „z racji swoich
749 3, 51 | stwarzając w Niej początek Bożego macierzyństwa, uczynił równocześnie Jej
750 1, 15 | niej Duch Pański, ~duch mądrości i rozumu, duch rady i męstwa,~
751 2, 36 | Pierwowzór, który jest zarazem Mądrością i Prawem odwiecznym, źródłem
752 1, 20 | zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś
753 3, 55 | Stąd też Apostoł pisze: „Mając życie od Ducha, do Ducha
754 3, 53 | działaniem wierzących w mającego przyjść Chrystusa. Świadczy
755 3, 49 | do siebie: Maryi, twojej Małżonki; albowiem z Ducha Świętego
756 2, 31 | Piotra i Apostołów: „Cóż mamy czynić, bracia?”, słyszą
757 2, 46 | przyszłym” (Mt 12, 31 n.). ~Marek: „Wszystkie grzechy i bluźnierstwa,
758 2, 42 | działalności, według Ewangelii Markowej, to te: „Nawracajcie się
759 3, 56 | uznawany wciąż za żywotną treść marksizmu. ~W teorii i praktyce materializm
760 1, 13 | stworzenie (...) zostało poddane marności (...), aż dotąd jęczy i
761 3, 51 | Łk 1, 45) — tak pozdrowi Maryję Jej krewna, Elżbieta — również „
762 3, 56 | ideologicznym i historycznym „materializmu” antyreligijnego. Na tym
763 3, 57 | bytowania. Wszystko, co materialne, jest zniszczalne, a zatem
764 3, 50 | ludzkości, całego widzialnego, materialnego świata. Wcielenie ma także
765 3, 55 | gruncie jego „widzialności” i „materialności” w odróżnieniu od „niewidzialnego”
766 2, 46 | zapis w troistym brzmieniu: ~Mateusz: „Każdy grzech i bluźnierstwo
767 3, 49 | Bożym” (Łk 1, 34 n.). ~U Mateusza czytamy wprost: „Z narodzeniem
768 1, 16 | Jeszcze lepiej przeczuwała to Matka-Dziewica, która „poczęła z Duch Świętego” (
769 3, 66 | matką (...)”, a „naśladując Matkę Pana swego, mocą Ducha Świętego
770 1, 16 | Izajasza jako prawdziwy Mąż Boleści: Mesjasz cierpiący
771 1, 14 | ten miał osiągnąć szczyt w męce i śmierci w dniu Wielkiego
772 3, 60 | otwierane przez układy i mechanizmy panujące w różnych strukturach
773 3, 60 | i nierzadko znaczą swoim męczeństwem wyniesienie ich godności
774 Zakon, 67 | Ducha Świętego, w ósmym roku mego Pontyfikatu. ~ Jan Paweł
775 3, 54(47)| Interior intimo meo”: Św. Augustyn, Confess.
776 1, 20 | drogach tego nauczania, tych mesjańskich znaków, jakich Jezus dokonywał,
777 1, 19 | Jan Chrzciciel zapowiada Mesjasza-Chrystusa nie tylko jako Tego, który „
778 1, 15 | mądrości i rozumu, duch rady i męstwa,~duch wiedzy i bojaźni Pańskiej.~
779 3, 56 | należy zwalczać sposobami i metodami najbardziej odpowiadającymi
780 3, 60 | praktyki i odpowiedniej metodologii. W naszej epoce elementy
781 3, 65 | przeszłości i teraz — wielu ludzi, mężczyzn i kobiet, dawało świadectwo
782 2, 36 | od istnienia człowiek — mężczyzna i niewiasta — jest stworzeniem. „
783 2, 36 | zakaz Boga: Stwórca zabrania mężczyźnie i niewieście spożywać owoców
784 1, 25 | posłannictwo. Poczuli się mężni. To właśnie sprawił w nich
785 2, 30 | się powiedzieć uprzednio: „Mężowie izraelscy (...) Jezusa Nazarejczyka,
786 1, 19 | W świetle teofanii, jaka miała miejsce podczas chrztu w
787 2, 36 | drzewo poznania dobra i zła” miało wyrażać i stale przypominać
788 2, 37 | nie jest zdolny do takiej miary22. W samym opisie Księgi
789 2, 27 | poczynając od rodzinnego miasta Nazaretu. Oznacza odrzucenie
790 3, 57 | zorganizowanego również na skalę międzynarodową? ~Niestety, jest to tylko
791 Wstep, 2(4) | Przemówienie do uczestników Międzynarodowego Kongresu Pneumatologicznego (
792 3, 59 | transcendentnie „bytuje” na sposób międzyosobowego Daru, udzielając się w Duchu
793 2, 29 | Gaudium et spes”. Wiele miejsc w tym dokumencie wyraźnie
794 3, 56 | najbardziej odpowiadającymi miejscom i okolicznościom historycznym,
795 3, 49 | wydarzenie. Przyjście to mierzy się skalą czasu jako wydarzenie
796 3, 58 | wasze śmiertelne ciała mocy mieszkającego w was swego Ducha” (Rz 8,
797 1, 25 | Apostołowie wychodzą do mieszkańców i pielgrzymów zgromadzonych
798 3, 58 | niego i czynią u niego swe mieszkanie50. ~W komunii łaski z Trójcą
799 3, 58 | sam człowiek staje się „mieszkaniem Ducha Świętego”, „żywą świątynią
800 3, 57 | cierpieniom czasu, który mija, „całą istotą swoją wzdychamy,
801 Wstep, 2 | od drugiego do trzeciego Milenium chrześcijaństwa. ~Oczywistą
802 1, 10 | por. 1 Kor 2, 10) jako Miłość-Dar nie stworzony. Można powiedzieć,
803 2, 39 | przypisuje Bogu. W człowieku miłosierdzie wyraża ból i współczucie
804 2, 33 | poprzez które: wyraża się miłująca wszechmoc Stwórcy. Jest
805 3, 57 | śmierci naturalnej. Ponadto, mimo szlachetnych wysiłków na
806 Wstep, 2 | Redemptor Hominis oraz Dives in misericordia, które sławią wydarzenie
807 1, 7 | ostatnia będzie się łączyła z misją Chrystusa, jak całkowicie
808 1, 7 | dokonywało się nadal poprzez misję niewidzialnego Pocieszyciela:
809 1, 20 | radością opowiadają oni Mistrzowi o owocach swego posłannictwa. „
810 Wstep, 2 | w jedności z Głową Ciała Mistycznego, Chrystusem2; do Soboru
811 1, 25(11)| Dekr. o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes, 4. ~
812 1, 9 | zaowocują wielkim orędziem misyjnym, skierowanym do Apostołów,
813 1, 25 | utrzymuje Kościół w ciągłej młodości, ustawicznie go odnawia
814 2, 43 | prostytucja, handel kobietami i młodzieżą; a także nieludzkie warunki
815 1, 12 | można uważać, że liczba mnoga, której tutaj używa Stwórca,
816 3, 57 | owych znaków śmierci, które mnożą się w obrazie społeczno-historycznym,
817 3, 57 | horyzoncie naszej epoki mnoży się „znaki śmierci”: upowszechniła
818 3, 52 | przeniknione od tego momentu mocami Odkupienia, które ogarniają
819 3, 66 | dziewiczo nienaruszoną wiarę, mocną nadzieje i szczerą miłość (...).
820 3, 59 | widzi w niej szczególnie mocne i decydujące wskazanie odnośnie
821 2, 42 | wewnętrzny żal, i bez szczerego i mocnego postanowienia poprawy, grzechy
822 1, 19 | chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem
823 3, 56 | człowieka. Niemniej Kościół mocno wierzy, że ze strony Boga
824 2, 44 | grzechu. „Ciężka walka przeciw mocom ciemności; walka ta, zaczęta
825 3, 66 | Maryją Owo zjednoczenie modlącego się, Kościoła z Matką Chrystusa
826 3, 65 | Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba, sam Duch
827 1, 19 | Jezus po przyjęciu chrztu modlił się, „otworzyło się niebo
828 3, 65 | nie tylko sprawia, że się modlimy, ale prowadzi nas wewnętrznie
829 3, 62 | w łamaniu chleba i w modlitwach” (por. Dz 2, 42), tworząc
830 2, 39 | mysterium pietatis — Miłość mogła się okazać potężniejsza
831 1, 4 | którego Ojciec pośle w moim imieniu, On was wszystkiego
832 2, 30 | otrzymacie Jego moc i będziecie moimi świadkami w Jerozolimie
833 3, 66 | zatrzymuje się nad określonym momentem historii, uwydatniając „
834 3, 52 | Wcieleniem i przeniknione od tego momentu mocami Odkupienia, które
835 1, 20 | stanowią szczególnie ważne momenty tego stopniowego objawienia.
836 3, 55 | usposobienie — cnoty i wady — moralnie dobre lub złe, które jest
837 2, 43 | prawdzie tylu problemów moralnych, które narzucają się tak
838 3, 53 | również — idąc za tym samym motywem wielkiego Jubileuszu — sięgnąć
839 1, 9 | Boska Jedność Trójcy. Mowę pożegnalną w Wieczerniku
840 2, 27 | niezależnie od wyjaśnienia mówiącego. Wyjaśnienie to wskazuje
841 2, 43 | co ujawniło się, jak już mówiliśmy, na kartach Księgi rodzaju (
842 1, 7 | potwierdzone to wszystko, o czym mówiły wypowiedzi poprzednie: „
843 1, 6 | teraz [jeszcze] znieść nie możecie. Gdy zaś przyjdzie On, Duch
844 2, 37 | Ta „przeciw-Prawda” jest możliwa dlatego, że równocześnie
845 2, 29 | się mieć z jednej strony możliwie najszerszy zasięg, wskazując
846 2, 38 | więcej, samo (...) zapada w mroki przez zapomnienie o Bogu”24.
847 Wstep, 2 | będą z wami wszystkimi” (Mszał Rzymski; por. 2 Kor 13,
848 2, 32 | grzech, „głębokości Boże” muszą zostać przeniknięte niejako
849 3, 57 | materializm jako system myślowy, w każdej swojej postaci,
850 3, 56 | może w wielu wypadkach nabierać cech dramatycznych, a nawet
851 2, 47 | świetle szczególnej wymowy nabierają takie wezwania Apostoła,
852 3, 55 | wielką bowiem cenę zostaliśmy nabyci” (por. 1 Kor 6, 20). ~W
853 3, 60 | utrudnione przez uwarunkowania i naciski otwierane przez układy i
854 3, 65 | ruchów i grup, na miejscu naczelnym stawiają modlitwę i w niej
855 3, 66 | eschatologiczną nośność, ma ona nadać pełne znaczenie obchodowi
856 3, 65 | obecny w naszej modlitwie i nadaje ludzkiej czynności modlenia
857 3, 49 | poczęto. Porodzi Syna, któremu nadasz imię. Jezus, On bowiem zbawi
858 1, 19 | chrzest pokuty. Na widok nadchodzącego, Jan mówi: „Oto Baranek
859 3, 57 | ich narodzeniem lub przed nadejściem śmierci naturalnej. Ponadto,
860 2, 34 | Kol 1, 15; 1 Tm 1, 17) w nadmiarze swej miłości zwraca się
861 3, 52 | zadaje dany ludziom i w nadobfitości Daru nie stworzonego ma
862 3, 52 | wielopostaciową żywotnością nadprzyrodzoną człowieka: pomiędzy Duchem
863 Wstep, 2 | nowego odkrycia Boga w Jego nadprzyrodzonej rzeczywistości Ducha nieskończonego,
864 2, 42 | Święty pozostaje pierwszym i nadrzędnym podmiotem jego urzeczywistniania
865 2, 30 | Pięćdziesiątnicy znalazły swe najbliższe i bezpośrednie potwierdzenie
866 2, 39 | stworzyłem»” (Rdz 6, 5-7). Najczęściej jednak Pismo Święte mówi
867 3, 55 | do Tego, który jest Bytem najdoskonalszym. Sprzeciw staje się konfliktem,
868 Zakon, 67 | jest trudne.”; On leczy najgłębsze nawet rany ludzkiej egzystencji.
869 3, 51 | wiary. Wiara zaś w swej najgłębszej istocie jest otwarciem serca
870 1, 26 | któremu służy, odpowiada najgłębszym pragnieniom serca ludzkiego,
871 2, 33 | zakłada odrzucenie — a co najmniej: odsunięcie prawdy, zawartej
872 1, 7 | świadczył”. Najwyższe i najpełniejsze samo objawienie się Boga,
873 2, 36 | pierwszy jego (i zarazem najpełniejszy) zapis w Księdze Rodzaju,
874 3, 65 | w swej najprostszej i najpowszechniejszej zarazem postaci — w modlitwie.
875 3, 65 | daje o sobie znać — w swej najprostszej i najpowszechniejszej zarazem
876 1, 7 | zatem w ekonomii zbawienia najściślejsza więź, gdyż On, Duch Prawdy
877 3, 52 | sercu każdego człowieka — ów najszczególniejszy dar stworzony: dar, poprzez
878 2, 29 | z jednej strony możliwie najszerszy zasięg, wskazując na ogół
879 2, 43 | godności. Jest ono bowiem „najtajniejszym ośrodkiem i sanktuarium
880 2, 47 | Kościół nie przestaje z największą żarliwością błagać o to,
881 2, 31 | pośrednictwem tego właśnie grzechu — największego, jakiego człowiek mógł się
882 2, 31 | Odkupiciela odpowiada ofiara największej miłości, która przewyższa
883 1, 24 | Świętego, składając na końcu najwyższą ofiarę z siebie na drzewie
884 3, 49 | Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też
885 3, 60 | ich godności ludzkiej do najwyższej chwały. ~Także w zwykłych
886 1, 9 | definitywnych wydarzeń oraz najwznioślejszych słów, które na końcu zaowocują
887 2, 30 | wniebowstąpienia Chrystus nakazał apostołom „nie odchodzić
888 2, 43 | słuszność jego rozstrzygnięć nakazami i zakazami podstaw ludzkiego
889 2, 43 | wnętrzu rozbrzmiewa (...) nakazem: czyń to, tamtego unikaj”.
890 2, 45 | Wiadomo, że sumienie nie tylko nakazuje i zakazuje, ale sądzi w
891 2, 43 | tamtego unikaj”. Taka zdolność nakazywania dobra i zakazywania zła,
892 2, 43 | prawo, którego sam sobie nie nakłada, lecz któremu winien być
893 3, 55 | wypowiedziach Pawłowych nakładają się na siebie — i wzajemnie
894 Zakon, 67 | świętości. To, „co jest oporne — nakłania”, to, ci jest „oziębłe —
895 2, 36 | sformułowanej w tekście biblijnym, nakłaniają do złamania tego zakazu —
896 2, 43 | najbardziej sprzeczne z czcią należną Stwórcy”29. ~Nazywając po
897 1, 16 | wszystkimi innymi, którzy bywali namaszczani w Starym Przymierzu, jest
898 1, 16 | się w Starym Przymierzu namaszczenie. Mesjasz, ponad wszystkimi
899 1, 22 | całą zbawczą działalnością „Namaszczonego”. Nad Jordanem zapowiedź
900 Wstep, 1 | uroczystego żydowskiego Święta Namiotów: „Jeśli ktoś jest spragniony,
901 2, 37 | zawiera się w pierwszej namowie do grzechu i motywacji nieustannie
902 2, 36 | poznania dobra i zła. Słowa namowy, czyli pokusy, sformułowanej
903 1, 5 | 4, 14). To ich ludzkie, naoczne i „historyczne” świadectwo
904 Zakon, 67 | ludzkich sumień i serc, by „napełnić okrąg ziemi” miłością i
905 2, 30 | Apostolskich: „I wszyscy zostali napełnieni Duchem Świętym, i zaczęli
906 3, 51 | krewna, Elżbieta — również „napełniona Duchem Świętym” (por. Łk
907 3, 55 | do życia i pokoju”. Stąd napomnienie: „jeżeli będziecie żyli
908 2, 39 | posłusznym Sługą, który naprawiając nieposłuszeństwo człowieka,
909 Zakon, 67 | Miłością Ojca i Syna, i pomimo narastających zagrożeń nie przestaje z
910 2, 47 | to, ażeby w świecie nie narastał ten grzech, który Ewangelia
911 1, 16 | ludzkości: ~„On przyniesie narodom Prawo” (Iz 42, 1);~i stanie
912 3, 49 | Dlatego też Święte, które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym” (
913 1, 25 | Sobór Watykański II mówi o narodzinach Kościoła w dniu Pięćdziesiątnicy.
914 3, 50 | łaski. ~Poczęcie bowiem i narodziny Jezusa Chrystusa są największym
915 2, 43 | samobójstwo; wszystko, cokolwiek narusza całość osoby ludzkiej, jak
916 2, 43 | się pracowników jak zwykłe narzędzia zysku, a nie jak wolne,
917 2, 43 | problemów moralnych, które narzucają się tak w życiu jednostek,
918 1, 15 | tajemnicy trynitarnej, jakie nastąpi w Nowym Przymierzu. ~
919 Wstep, 2 | eklezjologii Soboru winno nastąpić nowe studium i nowy kult
920 2, 47 | 7, 24; Mk 3, 5). Takiemu nastawieniu umysłu i serca odpowiada
921 2, 42 | aby przekazywali ją swym następcom w Kościele. Jednakże władza
922 1, 25 | sprawia w Kościele poprzez ich następców. Łaska Ducha Świętego bowiem,
923 3, 54 | tysiąclecia i zarazem u początku następnego, winien być potężnym wezwaniem
924 1, 25 | konsekracji biskupiej. Biskupi następnie w sakramencie kapłaństwa
925 3, 55 | dziedzictwa grzechu, jest jego następstwem i równocześnie je potwierdza.
926 1, 8 | Krzyż: przyjdzie nie tylko w następstwie, ale za sprawą odkupienia
927 3, 49 | otrzymuje w czasie snu następujące wyjaśnienie: „(...) nie
928 1, 5 | fundament swej kontynuacji wśród następujących po sobie przez wieki pokoleń
929 1, 26 | ziemskie nigdy w pełni nie nasycą”14. „Duch Boży (...) przedziwną
930 1, 12 | Boga: „Uczyńmy człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam” (Rdz
931 3, 65 | modlitwie, uzupełniając naszą nieumiejętność modlenia
932 2, 29 | Potwierdzenie tego — gdy chodzi o nasze stulecie — znajdujemy w
933 3, 50 | pełnia zyskuje szczególne natężenie i wymowę w wypowiedzi Ewangelii
934 3, 55 | przedziwna kondescendencja Ducha, natrafia w naszym ludzkim wymiarze
935 1, 18 | rozwinął Księgę Izajasza, natrafił na miejsce, gdzie było napisane: „
936 3, 57 | przed nadejściem śmierci naturalnej. Ponadto, mimo szlachetnych
937 3, 55 | współkonstytuującego wraz z duchową duszą naturę człowieka i jego osobową
938 3, 50 | ludzkiej natury, ale — w tej naturze — poniekąd wszystkiego,
939 1, 9 | Kościoła: „Idźcie więc i nauczajcie wszystkie narody”, a w poleceniu
940 1, 4 | nich — choć niewidzialny — Nauczyciel tej samej Dobrej Nowiny,
941 3, 65 | Kościołem i jego Urzędem Nauczycielskim. ~
942 2, 40 | uległości; chociaż był Synem, nauczył się posłuszeństwa przez
943 3, 65 | zawrotnym postępie cywilizacji naukowo-technicznej, niezależnie od rzeczywistych
944 3, 57 | najbardziej rozwiniętej w sensie naukowo-technicznym — znaki i sygnały śmierci
945 2, 31 | jerozolimskim przemówieniu nawołuje do nawrócenia się, podobnie
946 2, 31 | się, podobnie jak Jezus nawoływał słuchaczy u początku swej
947 2, 42 | Ewangelii Markowej, to te: „Nawracajcie się i wierzcie w ewangelię!” (
948 2, 31 | bracia?”, słyszą odpowiedź: „Nawróćcie się (...) i niech każdy
949 2, 45 | wyznacza zarazem drogi ludzkich nawróceń: odwrócenie od grzechu,
950 2, 44 | wiele elementów zwalcza się nawzajem. Będąc bowiem stworzeniem,
951 2, 30 | Mężowie izraelscy (...) Jezusa Nazarejczyka, Męża, którego posłannictwa
952 3, 66 | Ducha Świętego Dziewica z Nazaret, w które Słowa stało się
953 1, 18 | pełnię tego Ducha; który naznacza «nowy początek» udzielania
954 3, 53 | Chrystusie) (...) zostaliście naznaczeni pieczęcią Ducha Świętego,
955 2, 29 | historii rodzaju ludzkiego, naznaczony pomnikami jego wysiłków,
956 3, 49 | które się narodzi, będzie nazwane Synem Bożym” (Łk 1, 34 n.). ~
957 2, 43 | odpowiedzialne osoby”. Nazwawszy w ten sposób po imieniu
958 2, 47 | wyborze: Pismo Święte zwykło nazywać to „zatwardziałością serca” (
959 2, 46 | grzechem, który Ewangeliści nazywają „bluźnierstwem przeciw Duchowi
960 2, 43 | czcią należną Stwórcy”29. ~Nazywając po imieniu grzechy najbardziej
961 2, 43 | sumienia jest przede wszystkim nazywanie po imieniu dobra i zła,
962 Zakon, 67 | stworzenia? Jeno cierń i nędze”. Tylko bowiem Duch Święty „
963 3, 55 | napięcia i zmagania, jakie nękają serce człowieka. „Oto, czego
964 3, 55 | ograniczoność i grzeszność — newralgiczne punkty jego rzeczywistości
965 1, 19 | Niego w postaci cielesnej niby gołębica” (Łk 3, 21 n.;
966 Wstep, 1 | nicejsko-konstantynopolitańskim od dwóch Soborów — w Nicei (325 r.) i w Konstantynopolu (
967 3, 49 | Panny”. ~Tak też Symbol nicejsko-konstantynopolitański: „za sprawą Ducha Świętego
968 Wstep, 1 | słowami Symbolu wiary, zwanego nicejsko-konstantynopolitańskim od dwóch Soborów — w Nicei (
969 2, 34 | Stworzyć — to znaczy powołać z nicości do istnienia; a zatem stworzyć
970 2, 46 | przyszłym życiu, to owo „nie-odpuszczenie” związane jest przyczynowo
971 2, 46 | związane jest przyczynowo z „nie-pokutą” — to znaczy z radykalną
972 2, 38 | przeciwnika człowieka, jako źródło niebezpieczeństwa i zagrożenia dla człowieka.
973 3, 57 | zbrojeń i związanym z tym niebezpieczeństwem samozagłady nuklearnej.
974 Zakon, 67 | które wysługują chwałę niebieską. Prosi o zbawienie wieczne
975 3, 55 | rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie (...), pijaństwo,
976 2, 38 | ogłoszenia Jego „śmierci”. Niedorzeczność pojęciowa i słowna! Ale
977 3, 55 | istotowej i nieuchronnej niedoskonałości w stosunku do Tego, który
978 1, 25 | samym Wieczerniku już w niedzielę wielkanocną. Chrystus zmartwychwstały
979 2, 39 | widział, że wielka jest niegodziwość ludzi na ziemi (...) żałował,
980 2, 46 | grzechów, które uważa za jakby nieistotne i nieważne w swoim życiu.
981 1, 15 | Parakleta — niemniej, wraz z niejasną wzmianką o postaci przyszłego
982 3, 56 | często używa się tego słowa niejednoznacznie — tym niemniej jest rzeczą
983 3, 57 | jest to tylko częściowy i niekompletny zarys obrazu śmierci, który
984 2, 30 | zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe było, aby ona panowała nad
985 3, 66 | Świętego zachowuje dziewiczo nienaruszoną wiarę, mocną nadzieje i
986 3, 54 | i do świata, pozostając nienaruszonym i niezmienionym w swej absolutnej
987 3, 55 | ale także inne, jak np. „nienawiść, spór, zawiść, wzburzenie (...),
988 2, 38 | Boga przez człowieka, aż do nienawiści: „Amor sui usquead contemplum
989 2, 46 | przeciw Duchowi Świętemu jest nieodpuszczalne? Jak rozumieć owo bluźnierstwo?
990 2, 46 | że chodzi tu o grzech „nieodpuszczalny z samej swojej natury, gdyż
991 1, 26 | pielgrzymowaniu poprzez wieki. Nieodzowna jest ta praca Kościoła,
992 2, 47 | miejsca otwartości sumień, nieodzownej dla działania Ducha Świętego.
993 2, 39 | w samym niejako sercu nieogarnionej Trójcy? Kościół, czerpiąc
994 2, 44 | drugiej strony czuje się nieograniczony w swoich pragnieniach i
995 2, 39 | cierpienie? Objawiać ból, niepojęty i niewyrażalny, jaki z powodu
996 Zakon, 67 | pośród spiekoty dnia, wśród niepokojów, walk i zagrożeń każdej
997 2, 37 | świadomego wyboru nie tylko jest „nieposłuszeństwem”, ale niesie z sobą również
998 2, 33 | temu wyraz św. Paweł, gdy „nieposłuszeństwu” pierwszego Adama przeciwstawia „
999 2, 43 | ładu moralnego, po ludzku niepowtarzalną, bez bezpośredniego odniesienia
1000 2, 46 | by je nazwać słowami o „nieprzebaczeniu”. Zostały one zapisane przez
1001 2, 37 | jest człowiek, jakie są nieprzekraczalne granice jego bytu i jego
1002 3, 57 | dla niego granicą i kresem nieprzekraczalnym. W tym kontekście rozumiemy
1003 2, 47 | oporem człowieka, jakby nieprzenikliwością sumienia, ze stanem duszy,
1004 1, 23 | Miłości: Duch Święty, który w nieprzeniknionych głębiach Bóstwa jest Osobą-Darem