| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Ioannes Paulus PP. II Dominum et vivificantem IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
bold = Main text
Rozdzial, Numer grey = Comment text
1005 3, 55 | uczynki rodzą się z ciała: nierząd, nieczystość, wyuzdanie (...),
1006 2, 40 | ponieważ sam jeden był „nieskalany”. Równocześnie zaś złożył
1007 2, 40 | Bogu samego siebie jako nieskazitelną ofiarę” — jak uczynił to „
1008 3, 64 | się owa „kondescendencja” nieskończonej Miłości trynitarnej: przybliżanie
1009 3, 64 | do ostatecznego kresu w nieskończoności Boga. ~ ~
1010 Zakon, 67 | Syn jest On nie stworzony, nieskończony, przedwieczny, wszechmocny,
1011 3, 58 | zaszczepiony przez Ducha ów „korzeń nieśmiertelności” (por. Mdr 15, 3), z którego
1012 2, 44 | człowieka. Równocześnie zaś niestrudzenie przypomina możliwość zwycięstwa. ~
1013 3, 55 | gruncie jego istotowej i nieuchronnej niedoskonałości w stosunku
1014 3, 65 | modlitwie, uzupełniając naszą nieumiejętność modlenia się. Jest On obecny
1015 Zakon, 67 | On zamienia wewnętrzny nieurodzaj dusz w urodzajne pola łaski
1016 3, 66 | Kościoła jest takim właśnie nieustającym wołaniem, w którym sam Duch
1017 3, 55 | Boga — tajemnica Daru: owo nieustanne udzielanie się życia Bożego
1018 3, 55 | rodzące się z ciała”. ~Tym niewątpliwie złym uczynkom Paweł przeciwstawia „
1019 2, 46 | uważa za jakby nieistotne i nieważne w swoim życiu. Jest to stan
1020 2, 36 | istnienia człowiek — mężczyzna i niewiasta — jest stworzeniem. „Obraz
1021 3, 49 | Syna swego, zrodzonego z niewiasty (...), abyśmy mogli otrzymać
1022 1, 25 | Łukasz, Duch Święty objął niewidzialne — a równocześnie poniekąd „
1023 2, 36 | Stwórca zabrania mężczyźnie i niewieście spożywać owoców z drzewa
1024 2, 32 | grzechu Golgoty, o śmierci niewinnego Baranka — jak to ma miejsce
1025 2, 29 | zachowywany, popadł wprawdzie w niewolę grzechu, lecz został wyzwolony
1026 2, 43 | aresztowania, deportacje, niewolnictwo, prostytucja, handel kobietami
1027 2, 35 | korzeniem wszystkich innych oraz niewygasającym zarzewiem grzeszności człowieka
1028 2, 37 | stworzenia objawiło się ono jako niewypowiedzianie obdarowujące, jako bonum
1029 2, 39 | Ostatecznie ów niezgłębiony i niewypowiedziany „ból” Ojciec zrodzi nade
1030 1, 9 | uzdolniony” do uczestniczenia w niewypowiedzianym życiu Boga. ~
1031 2, 39 | Objawiać ból, niepojęty i niewyrażalny, jaki z powodu grzechu w
1032 1, 11 | zamierzeń Boga, który jest niewysłowioną Jednością komunii Ojca,
1033 1, 10 | bogactwo rzeczywistości i niewysłowione pogłębienie pojęcia Osoby
1034 2, 32 | 32. O tej niewysłowionej prawdzie, jednakże, nie
1035 2, 31 | więc cały dom Izraela wie z niewzruszoną pewnością, że tego Jezusa,
1036 1, 10 | jest Osobą-Darem. Jest to niezgłębione bogactwo rzeczywistości
1037 1, 24 | moc, której źródła biją w niezgłębionej komunii trynitarnej, objawia
1038 2, 39 | odpowiada tej „obrazie” w niezgłębionym życiu Ojca, Syna i Ducha
1039 3, 55 | pogoń za zaszczytami, niezgoda, rozłamy, zazdrość” (por.
1040 3, 57 | ale w oczekiwaniu pełnym niezłomnej nadziei, gdyż do takiej
1041 3, 54 | pozostając nienaruszonym i niezmienionym w swej absolutnej transcendencji. ~
1042 3, 65 | serce człowieka w całej niezmierzonej gamie różnych sytuacji i
1043 3, 58 | i istotne, bo duchowe i niezniszczalne. Tam właśnie zostaje zaszczepiony
1044 2, 30 | posłannictwa Bóg potwierdził wam niezwykłymi czynami, cudami i znakami (...)
1045 1, 3 | i Ducha Świętego, która nigdzie może w Piśmie Świętym nie
1046 Wstep, 2 | rodzi się z tego wezwania niniejsza encyklika o Duchu Świętym,
1047 Zakon, 67 | Apokalipsa, iż „dniem i nocą oskarża braci naszych przed
1048 3, 56 | wezwanie, które odzywa się w nocy współczesnego adwentu, w
1049 2, 43 | dostosowywać do obiektywnych norm moralności”28. ~Owocem prawego
1050 2, 43 | zasada posłuszeństwa względem normy obiektywnej, która uzasadnia
1051 1, 3 | por. 1 J 2, 1); pierwszym nosicielem i dawcą Dobrej Nowiny. Duch
1052 3, 66 | zawsze, swoja eschatologiczną nośność, ma ona nadać pełne znaczenie
1053 1, 24 | Świętego, dając początek nowemu stworzeniu. Przynosi Go
1054 3, 64 | Jego oddziaływanie Dobra Nowina przyobleka się w ciało ludzkich
1055 1, 16 | Posłał mnie, by głosić dobrą nowinę ubogim,~by opatrywać rany
1056 3, 55 | jerozolimskiej, aby wobec Nowo-narodzonego z Betlejem zapowiedzieć: „
1057 3, 58 | Świętego, człowiek wchodzi w „nowość życia”, zostaje wprowadzony
1058 1, 15 | postaci, który objawienie nowotestamentowe utożsamia z Jezusem, Izajasz
1059 3, 57 | niebezpieczeństwem samozagłady nuklearnej. Z drugiej strony odsłania
1060 3, 49 | sprawę Ducha Świętego. ~Obaj Ewangeliści, którym zawdzięczamy
1061 1, 24 | gdy drzwi były zamknięte z obawy przed Żydami, przyszedł
1062 3, 66 | ona nadać pełne znaczenie obchodowi wielkiego Jubileuszu. Jest
1063 Wstep, 2 | przygotowań do uroczystego obchodu wielkiego Jubileuszu — który
1064 Wstep, 2 | Konstantynopolitańskiego, która była obchodzona równocześnie w Konstantynopolu
1065 3, 54 | Jubileusz, który będzie obchodzony przy końcu obecnego tysiąclecia
1066 2, 43 | jako zło moralne, które obciąża wszelki bilans postępu ludzkości,
1067 3, 59 | 59. Takie wewnętrzne obcowanie z Bogiem w Duchu Świętym
1068 2, 34 | Wj 33, 11; J 15, 14-15) i obcuje z nimi (Ba 3, 38), aby ich
1069 2, 30 | Świętym, i zaczęli mówić obcymi językami, tak jak im Duch
1070 2, 34 | zatem stworzyć to tyle, co obdarować istnieniem. Świat widzialny
1071 2, 39 | ludzkie i kosmiczne z nowym obdarowaniem Miłości, która odkupi świat.
1072 Zakon, 67 | wszystkich i wszystkich obdarowując darami tej Miłości, która „
1073 2, 37 | ono jako niewypowiedzianie obdarowujące, jako bonum diffusivum sui,
1074 3, 52 | który w tajemnicy stworzenia obdarowuje człowieka i wszechświat
1075 3, 57 | śmierci stały się szczególnie obecne i częste. Wystarczy pomyśleć
1076 3, 58 | Odkupicielu49, i co powtarzam w obecnej encyklice o Duchu Świętym.
1077 1, 26 | 2, 29; 3, 6. 13. 22) na obecnym etapie historii zbawienia. ~
1078 3, 53 | Odkupienia, która z kolei obejmowała już swoim działaniem wierzących
1079 1, 25 | Mówią o tym w wielkiej obfitości i w wielu miejscach Dzieje
1080 2, 30 | Jezus przepowiedział i obiecał: „On będzie świadczył o
1081 3, 53 | Ducha Świętego, który był obiecany. On jest zadatkiem. naszego
1082 2, 43 | posłuszeństwa względem normy obiektywnej, która uzasadnia i warunkuje
1083 2, 43 | starają się dostosowywać do obiektywnych norm moralności”28. ~Owocem
1084 1, 25 | św. Łukasz, Duch Święty objął niewidzialne — a równocześnie
1085 3, 65 | życia duchowego. Jest to objaw znamienny i pocieszający,
1086 3 | 2. Motyw jubileuszu: objawiła się łaska ~
1087 1, 20 | mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze,
1088 2, 33 | tego grzechu, który wedle objawionego Słowa Boga — stanowi początek
1089 3, 60 | się do wielorakiej „odnowy oblicza ziemi”57. Czynią to jako
1090 3, 49 | Chrystusa, gdy stajemy w obliczu wielkiego Jubileuszu, którym
1091 3, 66 | Oblubienica od swego boskiego Oblubieńca, o czym świadczą słowa z
1092 1, 25 | doskonałego zjednoczenia z Oblubieńcem prowadzi”12. ~
1093 3, 66 | dochowuje wiary danej Oblubieńcowi”67. ~Rozumie się w ten sposób
1094 1, 24 | smutek ich w radość się obraca” (por. J 16, 20) jak On
1095 2, 39 | wyznaje, że grzech jest obrazą Boga Co odpowiada tej „obrazie”
1096 2, 34 | obdarowany szczególnym „obrazem i podobieństwem” Boga. Oznacza
1097 3, 53 | tchnie, kędy chce”, według obrazowego wyrażenia użytego przez
1098 2, 47 | jeśli zabraknie poczucia obrazy wyrządzonej Bogu, czyli
1099 1, 14 | smutek ten w radość się obróci” (por. J 16, 20), Chrystus
1100 2, 48 | Razem też wyznaczają one obszar owego mysterium pietatis,
1101 3, 57 | poważna sytuacja znacznych obszarów nędzy i śmiercionośnego
1102 3, 64 | jakim to słowo jest użyte w obu wypadkach, to związek Kościoła
1103 1, 18 | sposób wyznał i zarazem obwieścił, że On jest tym „Namaszczonym
1104 1, 16 | i więźniom swobodę;~aby obwieszczać rok łaski Pańskiej...” (
1105 Zakon, 67 | człowieka. Przynosi On bowiem „ochłodzenie i odpoczniecie” wśród trudów,
1106 2, 31 | i niech każdy z was ochrzci się w imię Jezusa Chrystusa
1107 2, 30 | odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać obietnicy Ojca”; „wkrótce
1108 3, 66 | chrześcijańskiej i modląc się oczekiwali przyjścia Ducha Świętego. ~
1109 Zakon, 67 | pierwsze dary Ducha (...), oczekują odkupienia swojego ciała” (
1110 3, 57 | istotą swoją wzdychamy, oczekując (...) odkupienia naszego
1111 2, 40 | jako nieskalaną ofiarę, oczyści wasze sumienia z martwych
1112 3, 60 | tym samym też ożywiając, oczyszczając i umacniając te szlachetne
1113 2, 40 | z kolei zaś osobno na „oczyszczeniu sumień”, jakiego ona dokonuje.
1114 1, 15 | spocznie” Duch Pański. Oczywiście, że nie można w tym wypadku
1115 1, 25 | Prawdy, zaczęły z całą mocą i oczywistością wypełniać się na Apostołach,
1116 2, 36 | wewnętrzną prawdę bytu, będąca odbiciem Słowa, które jest współistotnym
1117 Wstep, 2 | z Ojcem i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę: jest
1118 3, 57 | zinstytucjonalizowany — odbierania życia istotom ludzkim jeszcze
1119 2, 45 | odwrócenie od grzechu, by odbudować prawdę i miłość w samym
1120 Zakon, 67 | o złu, w tym celu, ażeby odbudowywać dobro w człowieku i w ludzkim
1121 1, 20 | którego cała działalność odbywa się w aktywnej obecności
1122 2, 30 | Chrystus nakazał apostołom „nie odchodzić z Jerozolimy, ale oczekiwać
1123 2, 28 | ta zbawcza ekonomia Boża odcina niejako człowieka od „sądu”,
1124 3, 55 | pozwalają nam poznać i żywo odczuć wielkość owego, napięcia
1125 1, 21 | Źródło staje się poniekąd „odczuwalne”. Jest to szczególne objawienie
1126 1, 24 | swoja wymowę, zwłaszcza gdy odczytamy je w odniesieniu do słów
1127 1, 18 | ponieważ mnie namaścił” i — odczytawszy ten fragment — powiedział
1128 Wstep, 2 | głębokie pragnienia, które odczytuje w sercach ludzi współczesnych,
1129 2, 36 | świadectwa początku, jakie odczytujemy w całym Piśmie Świętym i
1130 3, 56 | praktycznej — jako sposób odczytywania i wartościowania faktów
1131 3, 65 | poświęcając się na chwałę Boga i oddając życiu modlitwy przede wszystkim
1132 2, 48 | sprawiedliwość, jaką Ojciec oddaje Synowi oraz wszystkim, którzy
1133 1, 24 | Chrystus, który na Krzyżu „oddał ducha” (por. J 19, 30) jako
1134 1, 11 | związku z tym „daniem” i „oddaniem się” Ducha Świętego. Oto
1135 3, 54 | potrzeba więc by czciciele Jego oddawali Mu cześć w Duchu i prawdzie” (
1136 Wstep, 2 | przedstawia Samarytance; potrzeba oddawania Mu czci „w Duchu i prawdzie” (
1137 3, 64 | Pocieszycielem, gdyż przez Jego oddziaływanie Dobra Nowina przyobleka
1138 1, 12 | tajemnicy, może odkryć jej oddźwięk również w tych słowach.
1139 1, 19 | wodą; lecz idzie mocniejszy ode mnie, któremu nie jestem
1140 Zakon, 67 | której „nikt (...) nie zdoła odebrać” (J 16, 22), o radość, która
1141 1, 8 | przyjdzie, o ile Chrystus odejdzie przez Krzyż: przyjdzie nie
1142 3, 66 | problemów, zawodów i nadziei, odejść i powrotów naszych czasów,
1143 1, 8 | też, w związku ze swoim odejściem przez Krzyż, mówi: „jeżeli
1144 2, 36 | grzechu człowieka oznacza odepchnięcie tego źródła, aby samemu
1145 2, 37 | wpływem „ojca kłamstwa”, oderwał się od tego uczestnictwa.
1146 2, 45(37)| przeniknąć, czyjeż serce odgadnąć?”. ~
1147 1, 12 | objawienie tej tajemnicy, może odkryć jej oddźwięk również w tych
1148 Wstep, 2 | współczesnych, jak potrzeba nowego odkrycia Boga w Jego nadprzyrodzonej
1149 3, 59 | które jest zarazem pełnym odkryciem sensu człowieczeństwa —
1150 2, 43 | głębi sumienia człowiek odkrywa prawo, którego sam sobie
1151 3, 63 | pozwala też Kościołowi odkrywać coraz głębiej swoją własną
1152 2, 39 | obdarowaniem Miłości, która odkupi świat. Na ustach Chrystusa
1153 1, 19 | Równocześnie wyznaje wiarę w odkupicielskie posłannictwo Jezusa z Nazaretu. „
1154 1, 14 | Chrystus bowiem włączy w swe odkupieńcze „odejście” chwałę zmartwychwstania
1155 1, 23 | Ten nowy początek jest odkupieniem świata: „Tak bowiem Bóg
1156 1, 24 | wyczerpuje się” niejako w Odkupieniu. Posłannictwo Ducha Świętego „
1157 3, 64 | człowieka świat stworzony, odkupiony przez Chrystusa przybliża
1158 3, 51 | która „uwierzyła”, jakby odległe (a przecież bliskie) przeciwieństwo
1159 1, 13 | odczytać w odniesieniu do tak odległego, a zarazem tak pierwotnego
1160 3, 56 | rozumiana tylko jako pewna odmiana „złudzenia idealistycznego”,
1161 3, 56 | bowiem pewne jeszcze jego odmiany i można by powiedzieć, że
1162 2, 46 | to znaczy z radykalną odmową nawrócenia się. Ta zaś oznacza
1163 2, 46 | nawrócenia się. Ta zaś oznacza odmowę sięgnięcia do źródeł Odkupienia,
1164 3, 59 | że człowiek coraz lepiej „odnajduje siebie poprzez bezinteresowny
1165 3, 59 | odkrywana także racja tego odnajdywania siebie przez bezinteresowny
1166 2, 40 | zdradzonej przez Adamowy grzech. Odnalazło się w samym Bożym źródle
1167 Zakon, 67 | ludzkim świecie: ażeby „odnawiać oblicze ziemi”. On dokonuje
1168 Wstep, 2 | Kościół, stale winna być odnawiana i pogłębiana w świadomości
1169 3, 52 | gdy ślesz swego Ducha i odnawiasz oblicze ziemi” (Ps 104 [
1170 2, 28 | Równocześnie więc, poprzez takie odniesienie do „sądu”, otwierają się
1171 2, 31 | rodzącego się Kościoła, zostaje odniesione — pod tchnieniem Ducha Pięćdziesiątnicy —
1172 2, 29 | kiedykolwiek popełniony, zostaje odniesiony do Krzyża Chrystusa — a
1173 3, 59 | mocne i decydujące wskazanie odnośnie do swych apostolskich zadań.
1174 Zakon, 67 | On bowiem „ochłodzenie i odpoczniecie” wśród trudów, wśród pracy
1175 Zakon, 67 | rąk i umysłów. Przynosi „odpoczynek” i „ulgę” pośród spiekoty
1176 3, 56 | Jego działanie zbawcze i odpowiadając na nie, nie może nie odrzucić
1177 3, 56 | wartościowania faktów oraz jako odpowiadający temu program postępowania.
1178 3, 56 | sposobami i metodami najbardziej odpowiadającymi miejscom i okolicznościom
1179 3, 60 | podstaw myślenia, z praktyki i odpowiedniej metodologii. W naszej epoce
1180 2, 43 | zysku, a nie jak wolne, odpowiedzialne osoby”. Nazwawszy w ten
1181 2, 42 | udziela Apostołom władzy odpuszczania grzechów, aby przekazywali
1182 2, 31 | równocześnie przekonywaniem o odpuszczeniu grzechów w mocy Ducha Świętego.
1183 1, 25 | zostali nią umocnieni wszyscy odrodzeni z wody i Ducha; w ten sposób,
1184 1, 15 | różdżka z pnia Jessego (...) odrośl z jego korzeni.~I spocznie
1185 3, 64 | pamiętać, że tekst soborowy odróżnia sakramentalność Kościoła
1186 1, 26 | celu trzeba je dokładnie „odróżniać” od wszystkiego, co może
1187 1, 26 | 12, 31; 14, 30; 16, 11). Odróżnienie owo szczególnie jest potrzebne
1188 3, 55 | widzialności” i „materialności” w odróżnieniu od „niewidzialnego” i „absolutnego
1189 3, 60 | ducha ludzkiego, ostateczne odrywają go od całej prawdy jego
1190 2, 39 | Odkupienia. Jeśli grzech, odrzucając Miłość, zrodził „cierpienie”
1191 3, 56 | odpowiadając na nie, nie może nie odrzucić dążeń i wymagań wewnętrznych
1192 2, 29 | zawężać do tych, którzy odrzucili mesjańskie posłannictwo
1193 3, 64 | Soboru, możemy rozważać, odsłaniać i wprowadzać w życie w całej
1194 1, 20 | tę miał Jezus stopniowo odsłonić i potwierdzić poprzez wszystko,
1195 2, 30 | tym, czego z pewnością nie odważyłby się powiedzieć uprzednio: „
1196 3, 53 | człowieku, dokonywało się według odwiecznego planu zbawienia, poprzez
1197 Zakon, 67 | Bożym, do którego Ojciec odwiecznie „przeznaczył” ludzi stworzonych
1198 1, 11 | logika” zbawczych tajemnic odwiecznych zamierzeń Boga, który jest
1199 1, 18 | 18. Jezus Chrystus odwoła się do tej zapowiedzi, zawartej
1200 2, 40 | Autor Listu do Hebrajczyków; odwoławszy się do ofiar Starego Przymierza,
1201 3, 49 | tę kluczową prawdę wiary, odwołując się do Ducha Świętego. Tak
1202 2, 30 | zapowiedź, do której obecnie się odwołujemy: „Pocieszyciel (...) przekona
1203 1, 3 | których tutaj będziemy się odwoływać, znajdują się w zapisie
1204 2, 36 | sumieniem, ażeby obraz wiernie odzwierciedlał swój Pierwowzór, który jest
1205 2, 48 | Ojca (por. J 16, 15) jako odzwierciedlenie świętości trynitarnej. Jest
1206 2, 45 | nawrócenie, jest zarazem odzwierciedleniem tego procesu, w którym wyrzut
1207 3, 56 | ducha” jako wezwanie, które odzywa się w nocy współczesnego
1208 2, 40 | Hebrajczyków; odwoławszy się do ofiar Starego Przymierza, w których „
1209 1, 16 | spoczywał Duch Święty”, w chwili ofiarowania Jezusa w świątyni, gdy dostrzegł
1210 3, 53 | że Duch Święty wszystkim ofiarowuje możliwość dojścia w sposób
1211 2, 30 | jedności ludy rozproszone i ofiarując Ojcu pierwociny wszystkich
1212 2, 46 | tego zbawienia, jakie Bóg ofiaruje człowiekowi przez Ducha
1213 3, 65 | prześladowań, a nawet wbrew oficjalnym oświadczeniom o areligijnym
1214 3, 53 | Trzeba sięgnąć wstecz, ogarnąć całe działanie Ducha Świętego
1215 3, 64 | 4), dlatego Odkupienie ogarnia wszystkich ludzi, a poniekąd
1216 3, 52 | mocami Odkupienia, które ogarniają ludzkość i całe stworzenie.
1217 3, 53 | wymiar pneumatologiczny, ogarniając wzrokiem wiary owe dwa tysiąclecia
1218 3, 59 | a życie człowieka jest oglądaniem Boga”55; człowiek żyjąc
1219 Wstep, 2 | kilkakrotnie: od Leona XIII, który ogłosił encyklikę Divinum illud
1220 2, 38 | odrzucenie Boga doszło aż do ogłoszenia Jego „śmierci”. Niedorzeczność
1221 Wstep, 1 | zawdzięcza swoje powstanie i ogłoszenie. Tam. również dodano, że
1222 Zakon, 67(72)| Apostolską Gaudete in Domino, ogłoszoną przez Papieża Pawła VI w
1223 Wstep, 2 | w swoim czasie zostanie ogłoszony — dla zaznaczenia przejścia
1224 2, 41 | kilkakrotnie jest mowa o „ogniu z nieba”, który spalał ofiary
1225 2, 29 | najszerszy zasięg, wskazując na ogół grzechów w dziejach ludzkości.
1226 1, 19 | uroczyste wyniesienie nie ogranicza się tylko do mesjańskiego
1227 2, 44 | jednej strony wielorakich ograniczeń, z drugiej strony czuje
1228 2, 38 | siebie przede wszystkim ograniczenie, a nie źródło wyzwolenia
1229 3, 55 | od strony człowieka jego ograniczoność i grzeszność — newralgiczne
1230 2, 40 | swego „odejścia” poprzez Ogrójec i Kalwarię, Chrystus sam
1231 Wstep, 2 | które wiernie przechowały ogromne bogactwo nauki Ojców o Duchu
1232 1, 20 | 25 n.). Jezus raduje się ojcostwem Bożym. Raduje się tym, że
1233 1, 21 | Świętym Jezus mówi tylko o ojcostwie Boga i o swoim synostwie;
1234 1, 20 | dane Mu jest objawić to ojcostwo. Raduje się wreszcie szczególnym
1235 Wstep, 2 | przechowały ogromne bogactwo nauki Ojców o Duchu Świętym. Stąd też
1236 1, 7 | przez to samo czerpał z „Ojcowego”. ~W świetle więc owego „
1237 2, 39 | głębokościach Bożych” jest miłość ojcowska, która w języku biblijnym
1238 2, 43 | całość osoby ludzkiej, jak okaleczenia, tortury zadawane ciału
1239 2, 27 | ostateczną sprawiedliwość, jaką okaże Mu Ojciec, otaczając Syna
1240 1, 25 | zgromadzonych w Jerozolimie z okazji święta, aby dawać świadectwo
1241 2, 27 | poszczególnych słów, jak też ta okoliczność, że, zostały one w wypowiedzi
1242 1, 4 | zmieniających się warunków i okoliczności. Duch Święty sprawi więc,
1243 3, 56 | odpowiadającymi miejscom i okolicznościom historycznym, aby wyeliminować
1244 3, 65 | rozprzestrzenia się modlitwa na całym okręgu ziemi, w przeszłości, teraźniejszości
1245 3, 62 | kończące się tysiąclecie było okresem wielkich podziałów między
1246 1, 13 | odejdę, poślę Go do was”. Określając swoje „odejście” jako warunek „
1247 3, 55 | grzechy, które można by określić jako „cielesne”, ale także
1248 2, 43 | roku o pojednaniu i pokucie określił z kolei jeszcze bliżej znaczenie
1249 2, 27 | sprawiedliwość, sąd posiadają ściśle określone znaczenie, różne od tego,
1250 2, 29 | ów „wąski”, historycznie określony zasięg znaczenia grzechu —
1251 3, 66 | modlitwa ta zatrzymuje się nad określonym momentem historii, uwydatniając „
1252 3, 49 | Tego, który jest „Alfy i Omegą, Pierwszym i Ostatnim, Początkiem
1253 2, 44 | ciemności; walka ta, zaczęta ongiś u początku świata, trwać
1254 3, 54 | rzeczywistość psychologiczna i ontologiczna, którą rozważając św. Augustyn
1255 3, 55 | wzajemnie przenikają — wymiar ontologiczny (ciało i duch), etyczny (
1256 2, 48 | wielkiej rodzinie ludzkości nie opadały w stronę bieguna grzechu,
1257 3, 55 | dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (Ga 5, 22 n.). Na podstawie
1258 3, 55 | etycznym, przez ów grzech, jaki opanowuje serce ludzkie, w którym „
1259 1, 5 | Apostołów znajdzie najwyższe oparcie. Znajdzie też z kolei wewnętrzny
1260 1, 16 | dobrą nowinę ubogim,~by opatrywać rany serc złamanych,~by
1261 1, 26 | Duch Boży (...) przedziwną opatrznością kieruje biegiem czasu i
1262 Zakon, 67 | człowieka na ziemi. Swoją ufność opiera na Tym, który będąc Duchem-Miłością,
1263 3, 55 | pierwszym wypadku) bądź też opierania się (w drugim) zbawczemu
1264 3, 49 | Ewangeliści, którym zawdzięczamy opis narodzin i dziecięctwa Jezusa
1265 2, 37 | takiej miary22. W samym opisie Księgi Rodzaju łatwo dostrzec
1266 2, 34 | który — wedle biblijnego opisu stworzenia — „unosi się
1267 Zakon, 67 | świętości. To, „co jest oporne — nakłania”, to, ci jest „
1268 3, 56 | systematycznym rozbudowaniem tego oporu i sprzeciwu, na które zwrócił
1269 Wstep, 2 | o Duchu Świętym ani też opowiadać się za konkretnymi rozwiązaniami
1270 1, 20 | 1.0, 17-20), z radością opowiadają oni Mistrzowi o owocach
1271 3, 66 | powiedzieć, że nigdy go nie opuścił. W sensie duchowym wydarzenia
1272 3, 65(65)| Por. Orygenes, De oratione, 2: PG 11, 419-423. ~
1273 1, 4 | zrozumieniu treści Chrystusowego Orędzia, że zapewni mu ciągłość
1274 1, 9 | końcu zaowocują wielkim orędziem misyjnym, skierowanym do
1275 2, 31 | śpiewanym przez diakona Orędziu paschalnym „Exultet”. ~
1276 2, 31 | Chrystusa, jest w sposób organiczny zespolone z dawaniem świadectwom
1277 1, 26 | II, jego nauki oraz jego orientacji o charakterze pastoralnym
1278 3, 65(65)| Por. Orygenes, De oratione, 2: PG 11,
1279 2, 31 | przyszedł na świat, aby go osądzić i potępić, lecz — by go
1280 2, 39 | kłamstwa, definitywnie już „osądzonego”, które to kłamstwo postawiło
1281 3, 65 | rzeczywistych zdobyczy i osiągnięć, człowiek jest zagrożony
1282 3, 65 | czynią szkodliwymi nawet owe osiągnięcia. I tak, odkrywają oni modlitwę,
1283 1, 25 | Pana głęboko przeżywali osierocenie. Wraz z przyjściem Ducha
1284 Zakon, 67 | Apokalipsa, iż „dniem i nocą oskarża braci naszych przed Bogiem
1285 2, 31 | bowiem ma na celu nie samo oskarżenie świata ani tym bardziej —
1286 Zakon, 67 | potępiających sądów owego „oskarżyciela”, o którym mówi Apokalipsa,
1287 3, 49 | Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię. Dlatego też Święte,
1288 Zakon, 67 | Zesłania Ducha Świętego, w ósmym roku mego Pontyfikatu. ~
1289 1, 10 | wzajemnej miłości pomiędzy Osobami Boskimi, i że przez Ducha
1290 3, 50 | człowieczeństwa w jednej Osobie Słowa-Syna. Gdy Maryja przy
1291 2, 44 | ciąży zarówno nad życiem osobistym, jak i społecznym człowieka.
1292 1, 17 | całym Starym testamencie osobowość Ducha Świętego jest całkowicie
1293 2, 43 | ono bowiem „najtajniejszym ośrodkiem i sanktuarium człowieka,
1294 2, 27 | zdaje się mieć na myśli tę ostateczną sprawiedliwość, jaką okaże
1295 1, 7 | Prawdy. Jak ściśle zaś ta ostatnia będzie się łączyła z misją
1296 2, 30 | ziemi” (Dz 1, 4. 5. 8). ~Te ostatnie słowa były poniekąd tylko
1297 2, 44 | świata, trwać będzie do ostatniego dnia, według słów Pana” —
1298 3, 61 | to, co Chrystus — podczas Ostatniej Wieczerzy — powiedział na
1299 3, 65 | a nawet wbrew oficjalnym oświadczeniom o areligijnym czy wręcz
1300 2, 27 | sprawiedliwość, jaką okaże Mu Ojciec, otaczając Syna swego chwałą zmartwychwstania
1301 1, 3 | uczynię, aby Ojciec był otoczony chwałą w Synu (...). Ja
1302 1, 7 | On (tj. Duch Święty) Mnie otoczy chwałą, ponieważ z mojego
1303 2, 46 | Duchowi Świętemu, nigdy nie otrzyma odpuszczenia, lecz winien
1304 2, 30 | Duch Święty zstąpi na was, otrzymacie Jego moc i będziecie moimi
1305 1, 15 | Mesjasza — czyli Tego, który otrzymał pełnię Ducha Świętego dla
1306 2, 30 | Świętego, którego Apostołowie otrzymali podczas modlitwy w Wieczerniku,
1307 3, 53 | powtórzyć za św. Pawłem: „otrzymaliśmy Ducha, który jest z Boga” (
1308 Zakon, 67 | kontynenty, w cichej nadziei otrzymania go w perspektywie przełomu
1309 3, 52 | Kor 1, 22). Wówczas bowiem otrzymujemy „ducha przybrania za synów,
1310 3, 59 | godności jego osoby, ale otwartej na zespolenie i więź społeczną52.
1311 2, 47 | społeczeństwach — ustępując miejsca otwartości sumień, nieodzownej dla
1312 Wstep, 2 | rozwiązaniami kwestii dotąd otwartych; mają natomiast przyczynić
1313 3, 60 | uwarunkowania i naciski otwierane przez układy i mechanizmy
1314 2, 46 | wyjść z samozamknięcia i otworzyć się w kierunku Boskich źródeł
1315 1, 19 | przyjęciu chrztu modlił się, „otworzyło się niebo i Duch Święty
1316 1, 20 | opowiadają oni Mistrzowi o owocach swego posłannictwa. „W tej
1317 1, 25 | pomocy nim kieruje oraz owocami swoimi go przyozdabia (por.
1318 1, 6 | mają z wiarą przyjmować i owocnie wyznawać działającą w dziejach
1319 2, 31 | Ero mors tua, o mors” (Oz 13, 14 Wlg; por.1 Kor 15,
1320 Zakon, 67 | nakłania”, to, ci jest „oziębłe — rozgrzewa”, to, co „zbłąkane —
1321 2, 36 | nieposłuszeństwo”, które oznacz wprost i bezpośrednio przekroczenie
1322 1, 6 | wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe” (J
1323 3, 60 | wieku, lecz tym samym też ożywiając, oczyszczając i umacniając
1324 Wstep, 2 | który podniósł potrzebę ożywienia nauki o Duchu Świętym, jak
1325 3, 65 | takie wpływa skutecznie na ożywienie modlitwy wśród wiernych,
1326 Zakon, 67 | miłością i pokojem. ~Przed Nim padam na kolana przy końcu tych
1327 3, 51 | Jego sprawą wyłonić się z pamięci Kościoła. Za Jego sprawą
1328 3, 64 | odniesieniu do Kościoła, winniśmy pamiętać, że tekst soborowy odróżnia
1329 3, 49 | Świętego, narodził się z Maryi Panny”. ~Tak też Symbol nicejsko-konstantynopolitański: „
1330 2, 30 | niemożliwe było, aby ona panowała nad Nim” (Dz 2, 22-24). ~
1331 1, 15 | działaniem Ducha Bożego — Ducha Pańskiego. Oto słowa Proroka: ~„I
1332 3, 60 | przez układy i mechanizmy panujące w różnych strukturach społecznych.
1333 Wstep, 2(3) | 1973 r.: Insegnamenti di Paolo VI, XI (1973), 477. ~
1334 Zakon, 67(72)| Domino, ogłoszoną przez Papieża Pawła VI w dniu 9 maja Roku
1335 2, 41 | Chrystusie ukrzyżowanym. Oto paradoksalna tajemnica miłości: w Chrystusie
1336 3, 56 | poświęcił kilka ważnych paragrafów, jest ateizm48. I chociaż
1337 2, 29 | słowa o Duchu Świętym jako Paraklecie i Duchu Prawdy. Wpisują
1338 2, 39(25)| W jęz greckim paraxalein = przyzywać, przywoływać. ~
1339 2, 47 | grzechu”40. Idzie ona w parze z „utratą poczucia Boga”.
1340 1, 9 | 9. Tak więc podczas paschalnego przemówienia pożegnalnego
1341 2, 31 | śpiewanym przez diakona Orędziu paschalnym „Exultet”. ~
1342 2, 29 | Kiedy Chrystus w przeddzień Paschy mówi o Duchu Świętym jako
1343 1, 26 | orientacji o charakterze pastoralnym i ekumenicznym. W tym znaczeniu
1344 Wstep, 2 | szlakiem ewangelicznym, patrystycznym i liturgicznym: do Ojca —
1345 Zakon, 67 | cywilizacji miłości, Kościół patrzy na Tego, który jest Miłością
1346 1, 5 | własnymi oczyma”, na Niego „patrzyli”, a nawet „dotykali swymi
1347 1, 24 | Dawida” — jak pisze apostoł Paweł-zostaje „ustanowiony według Ducha
1348 3, 53 | iż mogą powtórzyć za św. Pawłem: „otrzymaliśmy Ducha, który
1349 3, 53 | tym w sposób szczególny Pawłowy List do Efezjan (por. Ef
1350 3, 55 | 6, 20). ~W wypowiedziach Pawłowych nakładają się na siebie —
1351 2, 47(40)| Zjednoczonych Ameryki w Bostonie (26 października 1946), Discorsi e Radiomessaggi,
1352 1, 24 | objawia się On jako Syn Boży „pełen mocy”. Ta zaś moc, której
1353 1, 19 | Świętego, jak to jeszcze pełniej objawi Jezus w Wieczerniku.
1354 1, 22 | zostaje On objawiony w nowy i pełniejszy sposób. Duch Święty jest
1355 2, 28 | jednak równocześnie zachować pełny kontekst tej wypowiedzi
1356 2, 39 | stan oskarżenia, w stan permanentnego podejrzenia, samą stwórczą
1357 1, 3 | wydarzeń, ale równocześnie perspektyw tajemnicy Ojca, Syna i Ducha
1358 3, 50 | Chrystusa, jednoczy się w pewien sposób z całą rzeczywistością
1359 3, 55 | niewidzialnym, rodzi się w pewnej mierze już na gruncie radykalnej
1360 3, 57 | pozostaje chrześcijańska pewność, że Duch tchnie, kędy chce.
1361 1, 15 | Izajasza, zwanego czasem „piątą ewangelią” albo też „ewangelią
1362 3, 53 | zostaliście naznaczeni pieczęcią Ducha Świętego, który był
1363 3, 60 | jest dobre, szlachetne i piękne, przyczyniają się do wielorakiej „
1364 1, 25 | wychodzą do mieszkańców i pielgrzymów zgromadzonych w Jerozolimie
1365 Zakon, 67 | Kościół na zawiłych drogach pielgrzymowania człowieka na ziemi: prosi,
1366 3, 64 | Duch Święty, który ziemskie pielgrzymowanie człowieka przenika tchnieniem
1367 2, 30 | rozproszone i ofiarując Ojcu pierwociny wszystkich narodów”18. ~
1368 2, 33 | człowieka wobec woli Boga. To pierworodne nieposłuszeństwo zakłada
1369 2, 44 | Zstępujemy w ten sposób do owych pierwotnych wymiarów grzechu, o których
1370 2, 36 | wiernie odzwierciedlał swój Pierwowzór, który jest zarazem Mądrością
1371 3, 59 | Chrystusa jako Boskiego Pierwowzoru człowieka. Na tej właśnie
1372 1, 8 | nim wyraźnie jako Osoby, pierwsza odrębna od drugiej i trzeciej
1373 3, 55 | nieczystość, wyuzdanie (...), pijaństwo, hulanki i tym podobne”.
1374 Wstep, 1 | niech przyjdzie do Mnie i pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie
1375 1, 18 | Dziś spełniły się te słowa Pisma, któreście słyszeli” (por.
1376 1, 5 | przekazie objawienia w nauce i pismach Apostołów6, jest dla tego
1377 Wstep, 2 | poświęconą Duchowi Świętemu, do Piusa XII, który w encyklice Mystici
1378 Zakon, 67 | wówczas, gdy serce ludzkie płacze i doświadcza pokusy rozpaczy. ~
1379 3, 57 | śmiercionośnego głodu na naszej planecie. Się to problemy nie tylko
1380 2, 38 | się w skutkach okazać na płaszczyźnie teoretycznej i praktycznej
1381 2, 43 | ludobójstwa, spędzanie płodu, eutanazja, dobrowolne samobójstwo;
1382 1, 26 | soboru jest gruntownie „pneumatologiczne”: przeniknięte prawda o
1383 Wstep, 2(4) | Międzynarodowego Kongresu Pneumatologicznego (26 marca 1982 r.): Insegnamenti
1384 1, 15 | doniosły, gdy chodzi o całą pneumatologię Starego Testamentu, gdyż
1385 1, 16 | człowiek sprawiedliwy i pobożny”, na którym „spoczywał Duch
1386 1, 21 | ona od podstaw Jego „Ja”, pobudza i ożywia od wewnątrz Jego
1387 1, 4 | właściwy sposób będzie nadal pobudzał do rozpowszechniania Ewangelii
1388 3, 56 | to zawsze tylko jako o pochodnych (epifenomenach) materii,
1389 1, 26 | od wszystkiego, co może pochodzić przede wszystkim od „władcy
1390 Zakon, 67 | epoki. Przynosi wreszcie „pociech” wówczas, gdy serce ludzkie
1391 Zakon, 67 | Prosi także o radość i pociechę, którą tylko On — prawdziwy
1392 3, 65 | Jest to objaw znamienny i pocieszający, gdyż doświadczenie takie
1393 2, 45 | Duchu Świętym jako „innym Pocieszycielu” — słowa wypowiedziane do
1394 1, 13 | całymi dziejami człowieka — począwszy od pierworodnego upadku —
1395 3, 50 | Boga w porządku łaski. ~Poczęcie bowiem i narodziny Jezusa
1396 2, 40 | tak, jak działał przy Jego poczęciu i przyjściu na świat, w
1397 1, 16 | to Matka-Dziewica, która „poczęła z Duch Świętego” (por. Łk
1398 3, 49 | Świętego jest to, co się w Niej poczęto. Porodzi Syna, któremu nadasz
1399 2, 47 | spodziewać się, że umocni się poczucie grzechu w odniesieniu do
1400 3, 50 | twego słowa!” (Łk 1, 38), poczyna się w Niej w sposób dziewiczy
1401 1, 26 | wielkie znaczenie wszystkich poczynań zmierzający do urzeczywistnienia
1402 1, 24 | cenę swojego „odejścia”; podaje im tego Ducha jakby w ranach
1403 2, 37 | niesie z sobą również pewną podatność w stosunku do tej motywacji,
1404 3, 60 | życia bardziej ludzkim i o poddanie całej ziemi temu celowi”58.
1405 2, 44 | Jest to jednakże grzech poddany zbawczej mocy Odkupienia. „
1406 2, 39 | objawiać wobec stworzeń „poddanych zepsuciu”, a nade wszystko
1407 3, 52 | kosmiczno-teologiczna wizja zda się podejmować głos Psalmisty: stworzenie „
1408 3, 53 | Boga” (por. 1 Kor 2, 12). ~Podejmując ten motyw Jubileuszu, nie
1409 2, 37 | głosu przewrotny „geniusz podejrzeń”. Stara się on „zakłamać”
1410 3, 56 | jednakże wzajemny, jak to podkreśla Apostoł w drugiej części
1411 1, 26 | zasługują na szczególne podkreślenie dalsze Zgromadzenia Synodu
1412 1, 17 | 17. Wypada tutaj podkreślić, że ów „Duch Pański”, jaki „
1413 Wstep, 2 | o Duchu Świętym, jak to podkreślił Paweł VI, mówiąc: „Po chrystologii,
1414 3, 57 | również, chociaż możemy podlegać cierpieniom czasu, który
1415 2, 36 | Równocześnie ten osobowy podmiot jest zawsze tylko stworzeniem;
1416 1, 17 | pozwala mówić rozróżnieniu podmiotów czy też Osób Boskich tajemnicy
1417 3, 55 | człowieka i jego osobową podmiotowość. Chodzi natomiast o uczynki
1418 2, 42 | paschalnej w pełni swojej Boskiej podmiotowości: jako Ten, który sam ma
1419 3, 56 | w wymiarze wewnętrznym i podmiotowym jako napięcie, walkę i sprzeciw
1420 Wstep, 2 | Watykańskiego II, który podniósł potrzebę ożywienia nauki
1421 3, 57 | cywilizacja powstała, nie podnosi się nowe, mniej lub bardziej
1422 2, 34 | obdarowany szczególnym „obrazem i podobieństwem” Boga. Oznacza to nie tylko
1423 1, 12 | człowieka na Nasz obraz, podobnego Nam” (Rdz 1, 26). „Uczyńmy (...)” —
1424 1, 15 | Piotra — i wielu innych podobnych (por. Łk 4, 16-21; 3, 16;
1425 3, 57 | zesłał Syna swego w ciele podobnym do ciała grzesznego (...)
1426 3, 62 | starań, aby myśli i działanie podporządkować woli Ducha Świętego, który
1427 3, 60 | której strzeże Duch Święty, a podporządkowują go „władcy tego świata”. ~
1428 2, 43 | sumienie zawsze znajduje swa podstawę i swoje usprawiedliwienie. ~
1429 1, 26 | współczesnego, jak o tym świadczą podstawowe Konstytucje soborowe: Gaudium
1430 2, 44 | istocie wiążą się z bardziej podstawowym zachwianiem równowagi, które
1431 1, 16 | Oto mój Sługa, którego podtrzymuję, ~Wybrany mój, w którym
1432 3, 62 | tysiąclecie było okresem wielkich podziałów między chrześcijanami. Wszyscy
1433 3, 65 | która zdolna jest człowieka podźwignąć, wyzwolić go od siebie samego
1434 1, 25(12)| Wielki, In septem psalmos poenitentiales expositio, Psal. V, 1: PL
1435 2, 48 | miłość Boga, posunięta aż do pogardzania sobą”43. Kościół nie zaprzestaje
1436 3, 63 | Odkupienia”, stale daje życie. Pogłębiając świadomość tej tajemnicy,
1437 Wstep, 2 | stale winna być odnawiana i pogłębiana w świadomości Ludu Bożego.
1438 1, 10 | rzeczywistości i niewysłowione pogłębienie pojęcia Osoby w Bogu, które
1439 2, 44 | jakie towarzyszy każdej pogłębionej pracy ludzkiego sumienia,
1440 3, 55 | zawiść, wzburzenie (...), pogoń za zaszczytami, niezgoda,
1441 2, 39 | To właśnie w Nim możemy pojąć uosobioną i zrealizowaną
1442 2, 39 | dokonuje się „cierpienie” Boga, pojawi się słowo wyrażające odwieczną
1443 2, 38 | za sprawą „ojca kłamstwa” pójdzie przez dzieje ludzkości stałe
1444 1, 15 | między dawniejszym biblijnym pojęciem „ducha”, rozumianego przede
1445 2, 38 | śmierci”. Niedorzeczność pojęciowa i słowna! Ale ideologia „
1446 2, 43 | Synod Biskupów w 1983 roku o pojednaniu i pokucie określił z kolei
1447 3, 59 | że człowiek w nowy sposób pojmuje również siebie samego, swoje
1448 3, 65 | Encykliki znajdą wszyscy pokarm dla swego życia wewnętrznego
1449 1, 26 | serca ludzkiego, którego pokarmy ziemskie nigdy w pełni nie
1450 1, 24 | wam!» A to powiedziawszy, pokazał im ręce i bok. Uradowali
1451 Zakon, 67 | okrąg ziemi” miłością i pokojem. ~Przed Nim padam na kolana
1452 Zakon, 67 | błagać o pokój i służyć pokojowi człowieka na ziemi. Swoją
1453 1, 26 | Trwa poprzez stulecia i pokolenia. W naszym wieku, kiedy ludzkość
1454 2, 29 | wciąż na nowo, w każdym pokoleniu, w każdej epoce. Potwierdzenie
1455 3, 58 | Kościół, w ścisłej jedności i pokornej posłudze Duchowi Świętemu,
1456 2, 43 | 1983 roku o pojednaniu i pokucie określił z kolei jeszcze
1457 Zakon, 67 | nieurodzaj dusz w urodzajne pola łaski i świętości. To, „
1458 2, 27 | one w wypowiedzi Chrystusa połączone ze sobą. ~„Grzech” oznacza
1459 2, 48 | pożegnalnym przemówieniu połączył te trzy zakresy „przekonywania”,
1460 1, 9 | nauczajcie wszystkie narody”, a w poleceniu tym zawarta jest trynitarna
1461 2, 36 | stworzeniem. „Obraz Boga”, polegający na rozumności i wolności,
1462 1, 24 | dokonane przez Syna jako Pomazańca, który przyszedł i działał
1463 1, 16 | przez Boga samego. Jest Pomazańcem w znaczeniu posiadania pełni
1464 1, 15 | znaczy „Chrystus”, czyli „Pomazaniec”, a w historii zbawienia
1465 2, 29 | rodzaju ludzkiego, naznaczony pomnikami jego wysiłków, klęsk i zwycięstw;
1466 1, 25 | przez włożenie rąk swym pomocnikom, jest w dalszym ciągu przekazywana
1467 1, 15 | gdyż tworzy tutaj jakby pomost między dawniejszym biblijnym
1468 3, 65 | samego i z jego błędów i pomyłek, które czynią szkodliwymi
1469 3, 57 | obecne i częste. Wystarczy pomyśleć o wyścigu zbrojeń i związanym
1470 1, 16 | Przymierzu namaszczenie. Mesjasz, ponad wszystkimi innymi, którzy
1471 3, 57 | nadejściem śmierci naturalnej. Ponadto, mimo szlachetnych wysiłków
1472 2, 37 | i motywacji nieustannie ponawianej w ciągu całych dziejów człowieka
1473 2, 44 | życia. Przyciągany wielu ponętami, musi wciąż wybierać pomiędzy
1474 3, 61 | powiedział na temat swojego ponownego „przyjścia”. Rzecz znamienna,
1475 3, 61 | pełni czasów”, Kościół ponownie usiłuje wejść w samą istotę
1476 Zakon, 67 | Świętego, w ósmym roku mego Pontyfikatu. ~ Jan Paweł II, papież ~ ~ ~
1477 2, 39 | głębokości Bożych”. Od początku ponura tajemnica grzechu zaistniała
1478 2, 33 | pierworodnym kształtem wpisuje się ponuro w tajemnice stworzenia.
1479 2, 29 | powołany do bytu i zachowywany, popadł wprawdzie w niewolę grzechu,
1480 3, 55 | Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała — będziecie żyli” (
1481 2, 45 | wewnętrznie z powodu zła popełnionego. Czy to cierpienie nie jest
1482 2, 29 | gdziekolwiek i kiedykolwiek popełniony, zostaje odniesiony do Krzyża
1483 3, 60 | czynniki społeczne, zamiast popierać rozwój i ekspansję ducha
1484 Wstep, 1 | Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego wnętrza” (J 7, 37
1485 2, 42 | i mocnego postanowienia poprawy, grzechy zostają „zatrzymane”,
1486 1, 6 | przyszłe” (J 16, 12 n.). ~W poprzednich słowach Chrystusa, Pocieszyciel —
1487 1, 19 | także przesłańcem: jest poprzednikiem Chrystusa. To, co głosi,
1488 1, 3 | wieczerzy paschalnej, która poprzedziła dzień męki i śmierci, Jezus
1489 3, 56 | nawet doprowadzić do nowych porażek człowieka. Niemniej Kościół
1490 2, 28 | czyli od potępienia, jakim porażony został grzech szatana, „
1491 3, 49 | co się w Niej poczęto. Porodzi Syna, któremu nadasz imię.
1492 3, 63 | którym wszyscy „żyjemy, poruszamy się i jesteśmy” (Dz 17,
1493 Zakon, 67 | zwłaszcza tych, którzy „posiadając pierwsze dary Ducha (...),
1494 1, 16 | przychodzi w Duchu Świętym, jako posiadającego pełnię tego Ducha w sobie —
1495 3, 57 | tchnie, kędy chce. My zaś „posiadamy pierwsze dary Ducha” — i
1496 1, 16 | Jest Pomazańcem w znaczeniu posiadania pełni Ducha Bożego. On też
1497 1, 8 | 15, 26). Syn prosi Ojca o posłanie Ducha-Pocieszyciela (J 14,
1498 1, 14 | Flp 1, 19; Rz 8, 11). W posłaniu tego Ducha „do serc naszych”
1499 2, 28 | przede wszystkim na tym posłannictwie Ducha Świętego, jakim jest „
1500 Wstep, 2 | jakie dokonuje się w Synu posłanym na świat przez Ojca, „aby
1501 3, 63 | posługę wobec człowieka. Owa posługa Sakramentów nosi w sobie
1502 2, 45 | bólem Krzyża, w Chrystusowym posłuszeństwie aż do śmierci? Kiedy Duch
1503 3, 51 | równocześnie Jej serce doskonale posłuszne wobec tego samo udzielania
1504 3, 60 | prawdziwej godności człowieka, posłuszni Duchowi Świętemu, współdziałając
1505 2, 43 | lecz któremu winien być posłuszny”27. Sumienie nie jest więc
1506 2, 39 | stał się „aż do śmierci” posłusznym Sługą, który naprawiając