| Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library |
| Ioannes Paulus PP. II Dominum et vivificantem IntraText - Concordances (Hapax - words occurring once) |
bold = Main text
Rozdzial, Numer grey = Comment text
2015 Zakon, 67 | rozgrzewa”, to, co „zbłąkane — sprowadza” na drogi zbawienia70. ~
2016 3, 56 | sposób jednoznaczny ani też sprowadzać go do filozofii materialistycznej —
2017 3, 55 | Ducha Świętego a oporem i sprzeciwem względem Niego, względem
2018 3, 55 | Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą” (Łk 2, 27. 34).
2019 2, 43 | krzywdy, i są jak najbardziej sprzeczne z czcią należną Stwórcy”29. ~
2020 3, 65 | sytuacji i warunków, raz sprzyjających, raz przeciwnych życiu duchowemu
2021 2, 47 | ludzkich — a pośrednio w całych środowiskach i w różnych społeczeństwach —
2022 2, 42 | działanie Ducha Świętego. Stając się „Światłością sumień” (
2023 2, 47(40)| Kongresu Katechetycznego Stanów Zjednoczonych Ameryki w
2024 2, 36 | Człowiek nie może sam od siebie stanowić o tym, co jest dobre i złe —
2025 3, 66 | Chrystusa oraz tymi, którzy stanowili w, Jerozolimie pierwszy
2026 2, 37 | przewrotny „geniusz podejrzeń”. Stara się on „zakłamać” samo Dobro,
2027 2, 43 | unikają ślepej samowoli i starają się dostosowywać do obiektywnych
2028 3, 62 | Apostołów, dołożyć wszelkich starań, aby myśli i działanie podporządkować
2029 3, 55 | względem prorocze słowa starca Symeona, który za natchnieniem
2030 1, 17 | poprzez Niego — to jednak ich starotestamentowy kontekst nie pozwala mówić
2031 1, 16 | światłu, jakie zawarte jest w starotestamentowych tekstach. Prorok ukazuje
2032 3, 60 | wspólnotom do uwolnienia się ze starych i nowych determinizmów,
2033 1, 16 | daje wiara. Przeczuwał to starzec Symeon, „człowiek sprawiedliwy
2034 2, 36 | tego źródła, aby samemu stawać się autonomicznym i wyłącznym
2035 2, 38 | Człowiek został wyzwany, aby stawał się przeciwnikiem Boga! ~
2036 3, 65 | grup, na miejscu naczelnym stawiają modlitwę i w niej szukają
2037 3, 56 | 56. Opór stawiany Duchowi Świętemu, który
2038 3, 57 | paschalnej, tenże Syn Boży, stawszy się Człowiekiem i ukrzyżowany
2039 3, 52 | nadprzyrodzonego „usynowienia” ludzi stoi Duch Święty, który jest
2040 1, 20 | szczególnie ważne momenty tego stopniowego objawienia. Ewangelista
2041 1, 20 | Tajemnicę tę miał Jezus stopniowo odsłonić i potwierdzić poprzez
2042 3, 49 | dziejów człowieka na ziemi. Stosowana powszechnie rachuba czasu
2043 3, 55 | Ducha, do Ducha się też stosujmy” (Ga 5, 25). W innym zaś
2044 3, 59 | Konstytucji duszpasterskiej Soboru streszcza się cała chrześcijańska
2045 3, 60 | mechanizmy panujące w różnych strukturach społecznych. Można powiedzieć,
2046 Wstep, 1 | pije! Jak rzekło Pismo: Strumienie wody żywej popłyną z jego
2047 3, 60 | jego bytu i życia, której strzeże Duch Święty, a podporządkowują
2048 Wstep, 2 | Soboru winno nastąpić nowe studium i nowy kult Ducha Świętego,
2049 2, 29 | tego — gdy chodzi o nasze stulecie — znajdujemy w całokształcie
2050 Wstep, 2 | Ludu Bożego. W ostatnim stuleciu dokonało się to kilkakrotnie:
2051 3, 51 | przeniknął dziewicze ciało Maryi, stwarzając w Niej początek Bożego macierzyństwa,
2052 2, 33 | zawartej w Słowie Bożym, stwarzającym świat. Jest to zarazem Słowo,
2053 2, 42 | początku działał w tajemnicy stwarzania i w dziejach Starego Przymierza
2054 3, 52 | głos wszystkich stworzeń: „stwarzasz je, gdy ślesz swego Ducha
2055 2, 47 | paenitentia39. Już Papież Pius XII stwierdził, iż „grzechem tego wieku
2056 2, 43 | zła, zaszczepiona przez Stwórcę w człowieku, jest kluczowa
2057 3, 51 | odsłania i daje zarazem stworzeniu-człowiekowi pełnię wolności. Owa pełnia
2058 2, 44 | tajemnicy początku, ukazując stworzoność człowieka, a więc jego całkowitą
2059 Zakon, 67 | odwiecznie „przeznaczył” ludzi stworzonych z miłości na obraz i podobieństwo
2060 2, 39 | rzekł: «(...) żal mi, że ich stworzyłem»” (Rdz 6, 5-7). Najczęściej
2061 1, 12 | Stwórca, mówiąc o sobie, sugeruje już w jakiś sposób tajemnicę
2062 2, 45 | sumienia ldzkiego, o którym tak sugestywnie mówią teksty soborowe. Ów
2063 1, 24 | stale dokonywane w sercach i sumieniach ludzkich — dokonywane w
2064 2, 36 | Ducha Prawdy obdarowany sumieniem, ażeby obraz wiernie odzwierciedlał
2065 2, 48 | dopomaga ludziom — ludzkim sumieniom — poznawać prawdę grzechu,
2066 2, 36 | Bóg pozostaje pierwszym i suwerennym źródłem stanowienia o dobru
2067 1, 14 | Duchem Jezusa Chrystusa, jak świadczyć będą o tym Apostołowie,
2068 2, 31 | organiczny zespolone z dawaniem świadectwom o tajemnicy paschalnej:
2069 2, 38 | Oto bowiem, wbrew całemu świadectwu stworzenia oraz zbawczej
2070 3, 57 | nowe, mniej lub bardziej świadome wołanie o Ducha, który daje
2071 2, 37 | jest „ojcem kłamstwa”. Akt świadomego wyboru nie tylko jest „nieposłuszeństwem”,
2072 3, 60 | Święty nieustannie daje światło i moc do nowego życia wedle „
2073 3, 49 | współistotnym Ojcu: „Bóg z Boga, Światłość ze światłości, Bóg prawdziwy
2074 3, 49 | Bóg z Boga, Światłość ze światłości, Bóg prawdziwy z Boga prawdziwego,
2075 3, 58 | mieszkaniem Ducha Świętego”, „żywą świątynią Boga” (por. Rz 8, 9; 1 Kor
2076 Wstep, 2 | aby zbliżyć się do Ducha Świętego-Ożywiciela. Z pomocą i zachętą przychodzi
2077 2, 30 | występuje wobec zgromadzonej na święto różnojęzycznej rzeszy Piotr
2078 3, 66 | rozważając Jej tajemnicza świętość i naśladując Jej miłość (...)
2079 3, 58 | zmartwychwstaniu Chrystusa bowiem Duch Święty-Parakletos objawił się nade wszystko
2080 2, 44 | natury. Ale tenże sam Duch Święty-Pocieszyciel „przekonywa o grzechu” zawsze
2081 1, 7 | Nazaretu. Dzięki temu, w Duchu Świętym-Paraklecie, który w tajemnicy i działalności
2082 3, 65 | wie], że przyczynia się za świętymi zgodnie z wolą Bożą” (Rz
2083 1, 16 | wyzwolenie jeńcom~i więźniom swobodę;~aby obwieszczać rok łaski
2084 1, 5 | patrzyli”, a nawet „dotykali swymi rękami”, jak to na innym
2085 3, 57 | naukowo-technicznym — znaki i sygnały śmierci stały się szczególnie
2086 1, 16 | właśnie tą drogą. Zewnętrznym symbolem udzielania Ducha stało się
2087 1, 25(12)| III, q. 8, a. 1, ad 3; In symbolum Apostolorum Expositio, a.
2088 1, 16 | wiara. Przeczuwał to starzec Symeon, „człowiek sprawiedliwy
2089 3, 55 | względem prorocze słowa starca Symeona, który za natchnieniem Ducha
2090 3, 49 | Dokonało się zaś owo Wcielenie Syna-Słowa za sprawę Ducha Świętego. ~
2091 1, 18 | którym mógł już przemawiać w synagodze, rozwinął Księgę Izajasza,
2092 2, 43 | jednostkowe, czy zbiorowe”30. Synod Biskupów w 1983 roku o pojednaniu
2093 1, 26 | podkreślenie dalsze Zgromadzenia Synodu Biskupów, które zmierzają
2094 Zakon, 67 | Trójcy Przenajświętszej, synom i córkom Kościoła i całej
2095 1, 19 | wspominają wszyscy trzej Synoptycy. Kiedy bowiem cały lud przystępował
2096 2, 46 | zapisane przez wszystkich Synoptyków, pozostają w związku ze
2097 1, 21 | ojcostwie Boga i o swoim synostwie; nie mówi wprost o Duchu,
2098 Bless | Czcigodni Bracia, Drodzy Synowie i Córki,~Pozdrowienie i
2099 2, 29 | relacji do tego, bardzo syntetycznego, tekstu należy odczytywać
2100 1, 25(12)| Św. Tomasz z Akwinu ujął syntetycznie powyższa tradycję patrystyczną
2101 3, 56 | materializm jest systemowym i systematycznym rozbudowaniem tego oporu
2102 3, 57 | fałszów wywołanych rozwojem systemów materialistycznych w teorii
2103 3, 56 | powiedzieć, iż materializm jest systemowym i systematycznym rozbudowaniem
2104 3, 56 | materii, która wedle tego systemu jest jedyną i wyłączną postacią
2105 3, 57 | wobec wszystkich poważna sytuacja znacznych obszarów nędzy
2106 3, 65 | niezmierzonej gamie różnych sytuacji i warunków, raz sprzyjających,
2107 2, 42 | wypowiedziane „pierwszego dnia po szabacie” przez Chrystusa zmartwychwstałego,
2108 3, 63 | działa jako niewidzialny szafarz życia, które one oznaczają.
2109 1, 25 | duchowego daru świętych szafarzy i troszczą się o to, by
2110 1, 3 | Świętym nie znajduje tak szczególnego wyrazu, jak właśnie tutaj. ~
2111 3, 66 | Jest Ona „z racji swoich szczególnych łask i darów związana (...)
2112 1, 24 | J 20, 19-22). ~Wszystkie szczegóły tego kluczowego zapisu Ewangelii
2113 3, 66 | wiarę, mocną nadzieje i szczerą miłość (...). I on także (
2114 2, 42 | obejmuje wewnętrzny żal, i bez szczerego i mocnego postanowienia
2115 Zakon, 67 | prosi Ducha Świętego, o szczęście, które tylko w Bogu może
2116 1, 14 | smutek ten miał osiągnąć szczyt w męce i śmierci w dniu
2117 3, 50 | oraz w dziejach zbawienia: szczytem łaski — gratia unionis,
2118 2, 47 | poczucia grzechu, której szereg swych kart poświęca Adhortacja
2119 3, 65 | i pomyłek, które czynią szkodliwymi nawet owe osiągnięcia. I
2120 3, 57 | naturalnej. Ponadto, mimo szlachetnych wysiłków na rzecz pokoju,
2121 Wstep, 2 | tajemnicę Boga samego, idąc szlakiem ewangelicznym, patrystycznym
2122 Zakon, 67 | wszystkiego, co człowieka „szpeci”, „z tego, co jest trudne.”;
2123 Zakon, 67 | pokój wewnętrzny, którego szuka utrudzony człowiek w głębi
2124 1, 11 | najgłębsza „logika” zbawczych tajemnic odwiecznych zamierzeń Boga,
2125 1, 15 | Zapowiadając przyjście tajemniczej postaci, który objawienie
2126 1, 3 | Jezus przemówił do nich w takich słowach: „A o cokolwiek
2127 2, 47 | 13; Jr 7, 24; Mk 3, 5). Takiemu nastawieniu umysłu i serca
2128 2, 43 | nakazem: czyń to, tamtego unikaj”. Taka zdolność nakazywania
2129 2, 45 | sumieniu uczestniczyć w tamtym bólu, wówczas cierpienie
2130 1, 14 | w szczególności Paweł z Tarsu (por. Ga 4, 6; Flp 1, 19;
2131 1, 24 | po Zmartwychwstaniu, aby „tchnąć na nich” tą mocą, o jakiej
2132 1, 24 | serce nowe i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza (...)
2133 Zakon, 67 | liturgiczna woła: „Bez Twojego tchnienia cóż jest wśród stworzenia?
2134 3, 60 | cywilizacji, kultury, nauki, techniki i innych dziedzin ludzkiej
2135 2, 40 | refleksji nad obecnością tegoż Ducha w odkupieńczej ofierze
2136 1, 16 | jest w starotestamentowych tekstach. Prorok ukazuje Mesjasza
2137 1, 17 | wyboru. Chociaż w świetle tekstów Izajaszowych zbawcze działanie
2138 3, 53 | skoncentrowany nade wszystko na temacie Kościoła — przypomina nam
2139 2, 47 | ludzkich sumień, aby nie tępiała ich zdrowa wrażliwość na
2140 3, 65 | okręgu ziemi, w przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, tak rozległa
2141 3, 57 | życie ludzkie ze strony terroryzmu, zorganizowanego również
2142 1, 25(12)| Apostolorum Expositio, a. IX; In Tertium Librum Sententiarum, Dist.
2143 1, 16 | jak z drugiej strony Nowy Testament nabiera szczególnej jasności
2144 1, 25(12)| duszę” Kościoła por. Summa Theol., III, q. 8, a. 1, ad 3;
2145 2, 44 | ukazania korzeni grzechu, które tkwią w ludzkim wnętrzu, jak to
2146 1, 7 | więc owego „weźmie” mogą tłumaczyć się inne jeszcze słowa o
2147 1, 25 | publicznie ujawnił się wobec tłumów i zaczęło się rozszerzanie
2148 1, 16 | Duch mój, który jest nad tobą ~i słowa moje, które włożyłem
2149 3, 57 | pokoju, wciąż wybuchają i toczą się wojny, pozbawiając życia
2150 2, 43 | ludzkiej, jak okaleczenia, tortury zadawane ciału i duszy,
2151 1, 16 | ludzkości. Pełni Ducha Boże bo towarzyszą wielorakie dary, dobra zbawienia,
2152 2, 44 | Przekonywanie o grzechu”, jakie towarzyszy każdej pogłębionej pracy
2153 1, 4 | że zapewni mu ciągłość i tożsamość wśród zmieniających się
2154 Zakon, 67 | Nim rozpoznaje źródło swej tożsamości, w Nim znajduje swój właściwy,
2155 1, 25(12)| ujął syntetycznie powyższa tradycję patrystyczną i teologiczną,
2156 Zakon, 67 | żywotowi wiecznemu”69. Tam trafia on jako Duch Prawdy, a zarazem
2157 2, 43 | warunki pracy, w których traktuje się pracowników jak zwykłe
2158 3, 54 | niezmienionym w swej absolutnej transcendencji. ~Owa obecność Boga w świecie
2159 3, 49 | przeniknięte „miarą” Boga samego: transcendentną obecnością wiecznego „Teraz”.
2160 3, 59 | sam w sobie najgłębiej i transcendentnie „bytuje” na sposób międzyosobowego
2161 1, 22 | wszystkiego, co stanie się treścią pożegnalnej mowy Chrystusa
2162 1, 6 | pozostaje w bliskim związku treściowym i intencjonalnym z powyższą
2163 1, 24 | chwili wydarzenia paschalne: Triduum Sacrum Jezusa, którego Ojciec
2164 2, 46 | Świętemu”. Oto ich zapis w troistym brzmieniu: ~Mateusz: „Każdy
2165 3, 58 | mieszkanie50. ~W komunii łaski z Trójcą Świętą rozszerza się niejako
2166 1, 25 | daru świętych szafarzy i troszczą się o to, by przez sakrament
2167 2, 45 | grzechu”, spotyka się z owym trudem sumienia ldzkiego, o którym
2168 Zakon, 67 | szpeci”, „z tego, co jest trudne.”; On leczy najgłębsze nawet
2169 2, 29 | skazując go na śmierć krzyżową. Trudno jednak nie dostrzec, że
2170 Zakon, 67 | ochłodzenie i odpoczniecie” wśród trudów, wśród pracy ludzkich rąk
2171 2, 44 | sumienia, „wciąż musi się trudzić, aby trwać w dobrym i nie
2172 3, 66 | wspólnota Ludu Bożego — trwała w nadziei, w której „już
2173 1, 7 | Pocieszyciel”, zabezpieczając trwale przekaz i promieniowanie
2174 2, 46 | broni rzekomego „prawa” do trwania w złu, we wszystkich innych
2175 1, 9 | poniekąd u szczytu objawienia trynitarnego. Znajdujemy się równocześnie
2176 1, 25 | życia, czyli źródłem wody tryskającej na żywot wieczny (por. J
2177 2, 27 | Chrystus sam dołącza do tych trzech słów: grzech, sprawiedliwość,
2178 1, 8 | pierwsza odrębna od drugiej i trzeciej i te między sobą. O Duchu-Pocieszycielu
2179 1, 19 | którym wspominają wszyscy trzej Synoptycy. Kiedy bowiem
2180 1, 10 | miłością istotową, wspólną trzem Osobom Boskim: miłością
2181 2, 48 | przemówieniu połączył te trzy zakresy „przekonywania”,
2182 1, 18 | Nazarecie, w którym spędził trzydzieści lat życia w domu Józefa,
2183 2, 31 | ludzką śmierć: „Ero mors tua, o mors” (Oz 13, 14 Wlg;
2184 3, 50 | niech mi się stanie według twego słowa!” (Łk 1, 38), poczyna
2185 1, 20 | Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie»” (Łk 10, 21;
2186 3, 49 | wziąć do siebie: Maryi, twojej Małżonki; albowiem z Ducha
2187 3, 62 | modlitwach” (por. Dz 2, 42), tworząc w ten sposób zwartą wspólnotę
2188 1, 16 | włożyłem ci w usta,~nie zejdą z twych własnych ust ani z ust twoich
2189 1, 24 | wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia, tam gdzie przebywali uczniowie,
2190 2, 34 | istnienia; a zatem stworzyć to tyle, co obdarować istnieniem.
2191 2, 43 | rozwiązywaniu w prawdzie tylu problemów moralnych, które
2192 3, 66 | Maryją, Matką Chrystusa oraz tymi, którzy stanowili w, Jerozolimie
2193 3, 56 | podobnie jak przed dwoma tysiącami lat, „wszyscy ludzie ujrzą
2194 3, 62 | stwierdzić, że to kończące się tysiąclecie było okresem wielkich podziałów
2195 2, 43 | psychicznego; wszystko co ubliża godności ludzkiej, jak nieludzkie
2196 1, 22 | zostaje potwierdzone i ubogacone. ~W świetle tego, co Jezus
2197 1, 16 | by głosić dobrą nowinę ubogim,~by opatrywać rany serc
2198 3, 62 | Parakleta-Pocieszyciela — uczą się odnajdywać Boski sens
2199 3, 49 | którym Kościół pragnie uczcić to wydarzenie. Przyjście
2200 3, 50 | chrystologiczny, chodzi bowiem o uczczenie narodzenia Jezusa Chrystusa.
2201 3, 55 | serce człowieka. „Oto, czego uczę: — czytamy w Liście do Galatów —
2202 3, 52 | ludzkie zostaje przeniknięte uczestnictwem życia Bożego: uzyskuje Boski,
2203 3, 52 | życie, w którym ludzie, jako uczestnicy tajemnicy wcielenia, mają
2204 1, 9 | powołany i „uzdolniony” do uczestniczenia w niewypowiedzianym życiu
2205 3, 65 | człowieka, który przez nią uczestniczy w życiu Boga. ~Naszej trudnej
2206 2, 37 | Stwórcy zostaje wezwany, aby uczestniczył w prawdzie i miłości. Uczestnictwo
2207 Wstep, 2(4) | PAWEŁ II, Przemówienie do uczestników Międzynarodowego Kongresu
2208 3, 50 | Synem Bożym. Poprzez takie „uczłowieczenie” Słowa-Syna, samo udzielanie
2209 1, 3 | będziecie w imię moje, to uczynię, aby Ojciec był otoczony
2210 3, 60 | rodzina ludzka zabiega o uczynienie własnego życia bardziej
2211 2, 46 | Krew, pozostaje w „martwych uczynkach”, w grzechu. Bluźnierstwo
2212 3, 55 | Tym niewątpliwie złym uczynkom Paweł przeciwstawia „owoce
2213 3, 58 | samootwarcia się Boga. Dzięki łasce uczynkowej, która jest darem Ducha
2214 1, 22 | swej własnej Osoby, aby udzielać Go poprzez swoje człowieczeństwo: „
2215 3, 63 | bowiem oznaczają łaskę i udzielają łaski: oznaczają życie i
2216 1, 19 | Jordanem przyjście Mesjasza i udzielał chrztu pokuty. Mówił przy
2217 2, 34 | ukształtować się wraz ze zbawczym udzielaniem się Boga człowiekowi Na
2218 1, 25 | bowiem, której Apostołowie udzielili przez włożenie rąk swym
2219 2, 39 | cierpienie to w jakiś sposób udzieliło się całemu stworzeniu (Por.
2220 Zakon, 67 | człowieka na ziemi. Swoją ufność opiera na Tym, który będąc
2221 Zakon, 67 | zagrożeń nie przestaje z ufnością błagać o pokój i służyć
2222 1, 26 | zmierzająca do sprawdzenia i ugruntowania tych zbawczych owoców ducha,
2223 2, 32 | głębokości Boga”, co można krótko ująć: do Ojca — w Synu — przez
2224 1, 25(12)| n.; Św. Tomasz z Akwinu ujął syntetycznie powyższa tradycję
2225 2, 44 | prowadzi równocześnie do ujawniania jego korzeni wewnątrz człowieka,
2226 1, 25 | Kościół zaś publicznie ujawnił się wobec tłumów i zaczęło
2227 2, 43 | ludzkiego postępowania, co ujawniło się, jak już mówiliśmy,
2228 3, 56 | tysiącami lat, „wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże” (Łk 3, 6;
2229 1, 24 | Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy Pana. A Jezus znowu rzekł
2230 1, 5 | Chrystusa „usłyszeli” i „ujrzeli własnymi oczyma”, na Niego „
2231 2, 27 | idę do Ojca i już Mnie nie ujrzycie; wreszcie o sądzie — bo
2232 2, 38 | 12; Łk 22, 53) potrafi ukazać Boga jako przeciwnika swego
2233 3, 61 | samego Chrystusa — jak to ukazał w swej nauce, zawsze aktualnej,
2234 2, 44 | tej też drodze dochodzi do ukazania korzeni grzechu, które tkwią
2235 2, 29 | fragmentów, które stają się ukazywać z całym realizmem wiary
2236 3, 60 | naciski otwierane przez układy i mechanizmy panujące w
2237 1, 25 | wówczas zostało dokonane w ukryciu Wieczernika „przy drzwiach
2238 3, 54 | wyjście na spotkanie Boga ukrytego: na spotkanie Ducha, który
2239 2, 31 | tego Jezusa, którego wyście ukrzyżowali, uczynił Bóg i Panem, i
2240 2, 34 | do przymierza, jakie ma ukształtować się wraz ze zbawczym udzielaniem
2241 3, 54 | najbardziej osobiste”47. Słowa te ułatwiają nam lepsze zrozumienie słów
2242 3, 55 | lub złe, które jest owocem ulegania (w pierwszym wypadku) bądź
2243 2, 40 | wysłuchany dzięki swej uległości; chociaż był Synem, nauczył
2244 Zakon, 67 | Przynosi „odpoczynek” i „ulgę” pośród spiekoty dnia, wśród
2245 3, 58 | działaniem może rozwijać się i umacniać. Dlatego też Apostoł modli
2246 3, 53 | Skoro bowiem za wszystkich umarł Chrystus i skoro ostateczne
2247 1, 25 | Niego Ojciec ożywia ludzi umarłych na skutek grzechu, zanim
2248 3, 59 | ażeby coraz więcej ludzi umiało „odnajdywać siebie w pełni
2249 2, 45 | w zbawczą miłość, która umie cierpieć. Utajonym szafarzem
2250 3, 65 | wy, choć źli jesteście, umiecie dawać dobre dary swoim dzieciom,
2251 3, 65 | kiedy pisze: „Gdy bowiem nie umiemy się modlić tak, jak trzeba,
2252 1, 19 | mówił: «Ten jest mój Syn umiłowany, w którym mam upodobanie»” (
2253 1, 19 | Mesjaszu. Oto Mesjasz jest umiłowanym Synem Ojca. Jego uroczyste
2254 2, 47 | zatem spodziewać się, że umocni się poczucie grzechu w odniesieniu
2255 3, 65 | działaniem Ducha Świętego, umocnią się w gorliwej modlitwie,
2256 2, 44 | aby człowieka uwolnić i umocnić”34. Człowiek więc, „wplątany”
2257 1, 25 | bierzmowania zostali nią umocnieni wszyscy odrodzeni z wody
2258 3, 64 | pracuje nad przywróceniem i umocnieniem jedności u samych korzeni
2259 Zakon, 67 | wśród pracy ludzkich rąk i umysłów. Przynosi „odpoczynek” i „
2260 2, 47 | 5). Takiemu nastawieniu umysłu i serca odpowiada poniekąd
2261 2, 46 | pozostaje zamknięty w grzechu, uniemożliwiając ze swej strony nawrócenie —
2262 2, 43 | nakazem: czyń to, tamtego unikaj”. Taka zdolność nakazywania
2263 2, 43 | to „osoby i grupy ludzkie unikają ślepej samowoli i starają
2264 3, 50 | szczytem łaski — gratia unionis, źródłem wszelkiej innej
2265 3, 62(62)| II, Dekr. o ekumenizmie Unitatis redintegratio, 2. ~
2266 2, 29 | zasięgu uniwersalnego, z racji uniwersalizmu Odkupienia, jakie dokonało
2267 2, 29 | rozprzestrzenia się do zasięgu uniwersalnego, z racji uniwersalizmu Odkupienia,
2268 3, 64 | stworzenie. W tym samym też uniwersalnym wymiarze Odkupienia działa,
2269 2, 34 | biblijnego opisu stworzenia — „unosi się nad wodami” (por. Rdz
2270 1, 12 | Duch Boży (ruah Elohim) unosił się nad wodami” (Rdz 1,
2271 2, 48 | grzechu” — objawia się i uobecnia w człowieku jako Duch życia
2272 2, 39 | właśnie w Nim możemy pojąć uosobioną i zrealizowaną w sposób
2273 3, 55 | Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu,
2274 1, 15 | wiedzy i bojaźni Pańskiej.~Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej” (
2275 1, 19 | gdyż jest Synem Bożego upodobania. Głos z wysokości mówi: „
2276 1, 25 | communione) i w posłudze, uposaża go w rozmaite dary hierarchiczne
2277 3, 55 | nie chodzi Apostołowi o upośledzenie i potępienie ciała jako
2278 3, 57 | mnoży się „znaki śmierci”: upowszechniła się praktyka — niekiedy
2279 2, 30 | odważyłby się powiedzieć uprzednio: „Mężowie izraelscy (...)
2280 3, 55 | radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność,
2281 2, 42 | Weźmijcie Ducha Świętego! Którym upuścicie grzechy, się im odpuszczone,
2282 1, 24 | pokazał im ręce i bok. Uradowali się zatem uczniowie, ujrzawszy
2283 1, 19 | umiłowanym Synem Ojca. Jego uroczyste wyniesienie nie ogranicza
2284 Zakon, 67 | liturgiczna Sekwencja z uroczystości Zielonych Świąt — prawdziwym „
2285 Zakon, 67 | wewnętrzny nieurodzaj dusz w urodzajne pola łaski i świętości.
2286 2, 43 | wpływem Ducha Prawdy nie może urzeczywistniać się w człowieku na innej
2287 3, 60 | Rz 8, 2), odkrywając i urzeczywistniając w ten sposób pełną miarę
2288 3, 59 | działaniem Ducha-Parakleta — urzeczywistniał się w naszym ludzkim świecie
2289 2, 42 | nadrzędnym podmiotem jego urzeczywistniania w duszy człowieka i w dziejach
2290 1, 26 | szczególnie jest potrzebne w urzeczywistnianiu dzieła Soboru, który tak
2291 Zakon, 67 | może znaleźć ostateczne urzeczywistnienie: o radość, której „nikt (...)
2292 3, 62 | Ofierze Chrystusa każdorazowo urzeczywistnionej — uczy się również „siebie
2293 3, 65 | łączności z Kościołem i jego Urzędem Nauczycielskim. ~
2294 3, 61 | czasów”, Kościół ponownie usiłuje wejść w samą istotę swojej
2295 1, 6 | powie wszystko, cokolwiek usłyszy, i oznajmi wam rzeczy przyszłe” (
2296 3, 55 | Jeżeli zaś przy pomocy Ducha uśmiercać będziecie popędy ciała —
2297 3, 55 | uczynki czy też raczej stałe usposobienie — cnoty i wady — moralnie
2298 2, 43 | znajduje swa podstawę i swoje usprawiedliwienie. ~Ewangeliczne „przekonywanie
2299 2, 38 | do nienawiści: „Amor sui usquead contemplum Dei”, jak to
2300 3, 63 | również dlatego, że — z ustanowienia swego Pana — poprzez Sakramenty
2301 3, 66 | syna, którego Bóg ustanowił pierworodnym między wielu
2302 2, 47 | przeciw Duchowi Świętemu ustępował miejsca świętej gotowości
2303 2, 47 | różnych społeczeństwach — ustępując miejsca otwartości sumień,
2304 3, 57 | ciała grzesznego (...) i dla usunięcia grzechu wydał w tym ciele
2305 3, 64 | W ten sposób z radością uświadamiamy sobie coraz lepiej, że w
2306 3, 62(59)| Epikleza” przed Konsekracją „Uświęć zatem te dary łaską Ducha
2307 3, 53 | usynowienie w Jednorodzonym Synu, uświęcając ich tak, iż mogą powtórzyć
2308 3, 58 | również wobec zbawczego i uświęcającego samootwarcia się Boga. Dzięki
2309 1, 25 | aby Kościół ustawicznie uświęcał, i aby w ten sposób wierzący
2310 3, 52 | owego nadprzyrodzonego „usynowienia” ludzi stoi Duch Święty,
2311 3, 53 | życie, sprawiając w nich usynowienie w Jednorodzonym Synu, uświęcając
2312 3, 59 | udziela się bez jakiegokolwiek uszczerbku (...) każdemu spośród tych,
2313 1, 17 | jest całkowicie ukryta: utajona w objawieniu jedynego Boga
2314 1, 15 | objawienie nowotestamentowe utożsamia z Jezusem, Izajasz łączy
2315 3, 60 | człowieka w tym życiu jest utrudnione przez uwarunkowania i naciski
2316 Zakon, 67 | wewnętrzny, którego szuka utrudzony człowiek w głębi swej ludzkiej
2317 1, 7 | tej odkupieńczej misji, utrwalając i rozwijając w dziejach
2318 2, 38 | do wykorzystania religii utrzymując, że stanowi ona o podstawowej „
2319 1, 25 | Ga 5, 22). Mocą Ewangelii utrzymuje Kościół w ciągłej młodości,
2320 2, 45(37)| oznacza głębię, to czyż utrzymujemy może, że serce człowieka
2321 2, 47 | stanem duszy, która jakby utwierdziła się w wolnym wyborze: Pismo
2322 3, 62 | ochrzczeni w jednym Duchu dla utworzenia jednego ciała poczuli się
2323 1, 6 | przede wszystkim nieodzowne z uwagi na wyniszczenie Chrystusa
2324 2, 44 | człowieka, tak jak i jego uwarunkowań w przebiegu dziejów. Zstępujemy
2325 3, 60 | życiu jest utrudnione przez uwarunkowania i naciski otwierane przez
2326 2, 46 | odpuszczenie grzechów, które uważa za jakby nieistotne i nieważne
2327 1, 12 | Uczyńmy (...)” — czy można uważać, że liczba mnoga, której
2328 Wstep, 2 | i Synem wspólnie odbiera uwielbienie i chwałę: jest On Osobą
2329 2, 44 | przyszedł, aby człowieka uwolnić i umocnić”34. Człowiek więc, „
2330 3, 60 | dopomóc osobom i wspólnotom do uwolnienia się ze starych i nowych
2331 2, 27 | ludzi. Właśnie to zdaje się uwydatniać stwierdzenie, że „sąd” odnosi
2332 3, 66 | określonym momentem historii, uwydatniając „pełnię czasów”, do które
2333 2, 44 | ludzkim wnętrzu, jak to uwydatniła Konstytucja duszpasterska: „
2334 2, 43 | normy obiektywnej, która uzasadnia i warunkuje słuszność jego
2335 1, 9 | człowiek zostaje powołany i „uzdolniony” do uczestniczenia w niewypowiedzianym
2336 3, 53 | mianowicie Boskie, to musimy uznać, że Duch Święty wszystkim
2337 2, 43 | nawet wówczas, gdy człowiek uznaje w nim tylko zasadę ładu
2338 2, 45 | sercu człowieka. Wiadomo, że uznanie zła w sobie samym wiele
2339 3, 56 | dialektyczny i historyczny, uznawany wciąż za żywotną treść marksizmu. ~
2340 3, 65 | wewnętrznie na modlitwie, uzupełniając naszą nieumiejętność modlenia
2341 3, 64 | sensu, w jakim to słowo jest użyte w obu wypadkach, to związek
2342 3, 53 | według obrazowego wyrażenia użytego przez Chrystusa w rozmowie
2343 1, 8 | Duchu-Pocieszycielu mówi Jezus, używając często zaimka osobowego „
2344 3, 64 | Święty daje życie. ~Gdy używamy słowa „sakrament” w odniesieniu
2345 Wstep, 2 | szczególny wyraz w słowach używanych często na początku liturgii
2346 2, 46(38)| 15-16: Ad Claras Aquas, VII, 313 n. ~
2347 3, 59(55)| homo, vita autem hominis visio Dei”: Św. Ireneusz, Adversus
2348 3, 59(55)| Gloria enim Dei vivens homo, vita autem hominis visio Dei”:
2349 3, 59(55)| Gloria enim Dei vivens homo, vita autem hominis
2350 [Title] | Dominum et vivificantem~
2351 1, 10 | którego jakby ze źródła (fons vivus) wypływa wszelkie obdarowanie
2352 3, 55 | stałe usposobienie — cnoty i wady — moralnie dobre lub złe,
2353 2, 31 | właśnie podstawie Kościół nie waha się w liturgii rzymskiej
2354 Zakon, 67 | dnia, wśród niepokojów, walk i zagrożeń każdej epoki.
2355 2, 40 | 40. Wartość odkupieńczą ofiary Chrystusa
2356 3, 56 | jako sposób odczytywania i wartościowania faktów oraz jako odpowiadający
2357 1, 13 | Określając swoje „odejście” jako warunek „przyjścia” Pocieszyciela,
2358 3, 61 | przez Krzyż jako koniecznym warunku Jego „przyjścia”: „Pożyteczne
2359 2, 43 | obiektywnej, która uzasadnia i warunkuje słuszność jego rozstrzygnięć
2360 2, 29 | jednak nie dostrzec, że ów „wąski”, historycznie określony
2361 1, 24 | i ducha nowego tchnę do waszego wnętrza (...) Ducha mojego” (
2362 2, 31 | na odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha
2363 Zakon, 67(72)| Należy tu przypomnieć ważna Adhortację Apostolską Gaudete
2364 3, 65 | kobiet, dawało świadectwo ważności modlitwy, poświęcając się
2365 3, 56 | Watykański II poświęcił kilka ważnych paragrafów, jest ateizm48.
2366 3, 58 | Ducha Świętego, człowiek wchodzi w „nowość życia”, zostaje
2367 3, 59 | człowiek od Jezusa Chrystusa i wciela we własne życie za sprawą
2368 3, 50 | stworzenia” (por. Kol 1, 15), wcielając się w konkretne człowieczeństwo
2369 3, 52 | Stworzenie zostaje dopełnione Wcieleniem i przeniknione od tego momentu
2370 2, 40 | odkupieńczej ofierze Słowa Wcielonego. ~Wypada naprzód skupić
2371 2, 39 | 20-22) — to Duch Święty wejdzie w cierpienie ludzkie i kosmiczne
2372 1, 12 | czytamy w pierwszych zaraz wersetach Księgi Rodzaju: „Na początku
2373 3, 51 | por. J 16, 9). Maryja weszła w dziele zbawienia świata
2374 3, 56 | odrzucić dążeń i wymagań wewnętrznych czy zewnętrznych „ciała”,
2375 3, 62 | miłosierdzia, znakiem jedności i węzłem miłości”63. ~
2376 2, 31 | odpuszczenie grzechów waszych, a weźmiecie w darze Ducha Świętego” (
2377 Wstep, 2 | więc w naszej epoce na nowo wezwani odwieczną, a zawsze nową
2378 3, 54 | następnego, winien być potężnym wezwaniem pod adresem tych wszystkich,
2379 3, 55 | pisze: „Jest zaś rzeczą wiadomą, jakie uczynki rodzą się
2380 3, 53 | możliwość dojścia w sposób Bogu wiadomy do uczestnictwa w tej paschalnej
2381 3, 53 | rozlegle „wszerz”, wiedząc, że „wiatr tchnie, kędy chce”, według
2382 2, 44 | dzisiejszy świat, w istocie wiążą się z bardziej podstawowym
2383 3, 63 | raz mniej, raz bardziej widoczny, lecz stale o niej stanowi.
2384 1, 19 | przyjąć chrzest pokuty. Na widok nadchodzącego, Jan mówi: „
2385 2, 29 | ona żyje; świat, będący widownią historii rodzaju ludzkiego,
2386 2, 39 | 6, 7). „Kiedy (...) Pan widział, że wielka jest niegodziwość
2387 3, 52 | życiem w wielorakiej postaci: widzialnej i niewidzialnej — Ten sam
2388 3, 55 | świata, na gruncie jego „widzialności” i „materialności” w odróżnieniu
2389 2, 45(37)| Ludzie mogą mówić, mogą być widziani poprzez ruch swoich członków,
2390 2, 38 | Człowiek będzie skłonny widzieć w Bogu dla siebie przede
2391 3, 61 | poślę Go do was” (J 16, 7). Widzieliśmy, że zapowiedź ta doczekała
2392 1, 15 | powie w domu Korneliusza: „Wiecie, co się działo w całej Judei (...)
2393 1, 25 | wody tryskającej na żywot wieczny (por. J 4, 14; 7, 38-39);
2394 2, 44 | swojej męki, a z kolei w wieczór wielkanocny, Jezus Chrystus
2395 1, 24 | Jego podobieństwo9. ~Oto „wieczorem owego pierwszego dnia tygodnia,
2396 3, 61 | pierwszego spełnienia już o wieczorze dnia wielkanocnego, a z
2397 3, 53 | sięgnąć rozlegle „wszerz”, wiedząc, że „wiatr tchnie, kędy
2398 3, 65 | osoby i wspólnoty, jakby wiedzione wewnętrznym zmysłem wiary,
2399 1, 15 | duch rady i męstwa,~duch wiedzy i bojaźni Pańskiej.~Upodoba
2400 3, 52 | znaczy tych, którzy Bóg „od wieków poznał, tych też przeznaczył
2401 1, 25 | Wieczerniku już w niedzielę wielkanocną. Chrystus zmartwychwstały
2402 3, 61 | spełnienia już o wieczorze dnia wielkanocnego, a z kolei w czasie jerozolimskiej
2403 2, 31 | rzymskiej w czasie wigilii wielkanocnej powtarzać co roku: „O felix
2404 2, 44 | męki, a z kolei w wieczór wielkanocny, Jezus Chrystus odwołał
2405 3, 62 | tysiąclecie było okresem wielkich podziałów między chrześcijanami.
2406 1, 26 | przekonania lepiej rozumiemy wielkie znaczenie wszystkich poczynań
2407 2, 36 | rozumności i wolności, mówi o wielkości i godności podmiotu ludzkiego,
2408 3, 52 | łaska uświęcającą i całą wielopostaciową żywotnością nadprzyrodzoną
2409 3, 59 | prosty w swej istocie, w mocy wieloraki (...), udziela się bez jakiegokolwiek
2410 2, 44 | doświadcza on z jednej strony wielorakich ograniczeń, z drugiej strony
2411 3, 64 | rodzaj ludzki — sam w sobie wielorako zróżnicowany — ma od Boga
2412 2, 42 | skierowuje do dobra. Dzięki wielości Jego darów, dla których
2413 3, 55 | cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność, opanowanie” (
2414 3, 66 | czasów, Kościół pozostaje wierny tajemnicy swoich narodzin.
2415 3, 66 | 8, 29), to znaczy między wiernymi, w których znaczeniu i wychowaniu
2416 3, 53 | obejmowała już swoim działaniem wierzących w mającego przyjść Chrystusa.
2417 2, 42 | to te: „Nawracajcie się i wierzcie w ewangelię!” (Mk 1, 15).
2418 1, 6 | prawdy” dokonuje się więc w wierze i poprzez wiarę, co jest
2419 1, 8 | przemówieniu odsłania te więzi, jakie łączą wzajemnie Ojca,
2420 Zakon, 67 | zjednoczony tajemniczą więzią Boskiej komunii z Odkupicielem
2421 1, 16 | zapowiadać wyzwolenie jeńcom~i więźniom swobodę;~aby obwieszczać
2422 2, 48 | oznacza zerwanie wszelkich więzów, jakimi grzech jest powiązany
2423 2, 30 | wskrzesił Go, zerwawszy więzy śmierci, gdyż niemożliwe
2424 2, 31 | liturgii rzymskiej w czasie wigilii wielkanocnej powtarzać co
2425 2, 27 | Prawdy będzie wykazywał winę „świata” w skazaniu Jezusa
2426 Wstep, 2 | wyznawana przez Kościół, stale winna być odnawiana i pogłębiana
2427 3, 62 | Wszyscy wierzący w Chrystusa winni zatem, za przykładem Apostołów,
2428 3, 64 | odniesieniu do Kościoła, winniśmy pamiętać, że tekst soborowy
2429 Wstep, 2 | zwłaszcza eklezjologii Soboru winno nastąpić nowe studium i
2430 Zakon, 67 | którego Kościół nieustannie wita na progu wewnętrznej tajemnicy
2431 3, 52 | którego kosmiczno-teologiczna wizja zda się podejmować głos
2432 2, 39 | w jego antropomorficznej wizji Księga święta zda się dostrzegać
2433 2, 34 | jak do przyjaciół (por. Wj 33, 11; J 15, 14-15) i obcuje
2434 2, 48 | tej sprawiedliwości, jaka wkroczyła w dziele człowieka wraz
2435 2, 30 | oczekiwać obietnicy Ojca”; „wkrótce zostaniecie ochrzczeni Duchem
2436 2, 42 | dana ludziom, zakłada i włącza zbawcze działanie Ducha
2437 1, 14 | 16, 20), Chrystus bowiem włączy w swe odkupieńcze „odejście”
2438 2, 42 | następcom w Kościele. Jednakże władza ta, dana ludziom, zakłada
2439 2, 42 | Jezus udziela Apostołom władzy odpuszczania grzechów, aby
2440 1, 6 | domaga się wiary, ona bowiem właściwie wprowadza człowieka w rzeczywistość
2441 2, 34 | wolność jako konstytutywną właściwość natury ludzkiej. Oznacza
2442 1, 4 | iż będzie dopomagał we właściwym zrozumieniu treści Chrystusowego
2443 1, 22 | przynosi go jako dar dla swej własnej Osoby, aby udzielać Go poprzez
2444 1, 5 | Chrystusa „usłyszeli” i „ujrzeli własnymi oczyma”, na Niego „patrzyli”,
2445 2, 31 | tua, o mors” (Oz 13, 14 Wlg; por.1 Kor 15, 55), tak
2446 1, 25 | Apostołowie udzielili przez włożenie rąk swym pomocnikom, jest
2447 1, 16 | tobą ~i słowa moje, które włożyłem ci w usta,~nie zejdą z twych
2448 3, 59 | przybliża się do człowieka, wnika coraz głębiej w cały świat
2449 Wstep, 2 | do tego, abyśmy na nowo wnikali w trynitarną tajemnicę Boga
2450 3, 50 | odnosi się także — jeśli wnikamy w jego głębię — do Sprawcy
2451 3, 53 | wielkiego Jubileuszu. Wypada nam wniknąć nie tylko w wymiar historyczny
2452 1, 19 | przy tym: „Ja was chrzczę wodą; lecz idzie mocniejszy ode
2453 3, 57 | wciąż wybuchają i toczą się wojny, pozbawiając życia setki
2454 3, 52 | za synów, w którym możemy wołać: «Abba, Ojcze!»” (Rz. 8,
2455 3, 66 | takim właśnie nieustającym wołaniem, w którym sam Duch przyczynia
2456 2, 43 | narzędzia zysku, a nie jak wolne, odpowiedzialne osoby”.
2457 2, 47 | jakby utwierdziła się w wolnym wyborze: Pismo Święte zwykło
2458 3, 49 | Jego, Maryi, z Józefem, wpierw nim zamieszkali razem, znalazła
2459 2, 43 | głęboko natomiast jest w nie wpisana zasada posłuszeństwa względem
2460 3, 57 | przeciwstawienie „ducha” i „ciała” wpisane jest również przeciwstawienie „
2461 3, 64 | wypełnia w dziejach zbawienia, wpisanych w dzieje ludzkości, jest
2462 2, 45 | Bogu? Tego „wyrzutu”, który wpisując się w „serce” Trójcy Świętej
2463 2, 44 | umocnić”34. Człowiek więc, „wplątany” w tę walkę, w zmaganie
2464 3, 65 | gdyż doświadczenie takie wpływa skutecznie na ożywienie
2465 3, 57 | za grzechy świata, stanął wpośród swych Apostołów po Zmartwychwstaniu,
2466 2, 29 | bytu i zachowywany, popadł wprawdzie w niewolę grzechu, lecz
2467 1, 6 | wiary, ona bowiem właściwie wprowadza człowieka w rzeczywistość
2468 3, 64 | możemy rozważać, odsłaniać i wprowadzać w życie w całej rozciągłości
2469 2, 41 | ofiarę własną Syna do Ojca, wprowadzając ją w Boski wymiar trynitarnej
2470 2, 48 | wyprowadzeni z orbity „sądu”, wprowadzeni zaś do tej sprawiedliwości,
2471 1, 19 | stanowią one bezpośrednie wprowadzenie do nowej rzeczywistości
2472 3, 58 | nowość życia”, zostaje wprowadzony w Boży i nadprzyrodzony
2473 3, 65 | oświadczeniom o areligijnym czy wręcz ateistycznym charakterze
2474 1, 15 | Mk 1, 10) — wypada nam wrócić przede wszystkim do proroctwa
2475 2, 40 | poprzez cierpienie Krzyża wróciło do miłości, zdradzonej przez
2476 Wstep, 2 | dziedzictwo z Kościołami Wschodnimi, które wiernie przechowały
2477 3, 59 | szczególnie mocne i decydujące wskazanie odnośnie do swych apostolskich
2478 2, 29 | możliwie najszerszy zasięg, wskazując na ogół grzechów w dziejach
2479 1, 25 | zanim śmiertelne ich ciała wskrzesi w Chrystusie (por. Rz 8,
2480 3, 65 | słabości”. Św. Paweł rozwija wspaniale tę myśl w Liście do Rzymian,
2481 2, 45 | odpuszczenia grzechów. W całej tej wspaniałej dynamice nawrócenia — odpuszczenia,
2482 1, 21 | z Duchem Świętym. ~W tym wspaniałym wyznaniu ojcostwa Boga,
2483 3, 52 | Ducha Świętego. „Sam Duch wspiera swym świadectwem naszego
2484 2, 43 | wielorakie grzechy naszej współczesności Sobór dodaje: „wszystkie
2485 2, 39 | miłosierdzie wyraża ból i współczucie wobec nędzy bliźniego. W
2486 2, 39 | Święte mówi nam o Ojcu, który współczuje człowiekowi, dzieląc jakby
2487 3, 66 | których znaczeniu i wychowaniu współdziała swą miłością macierzyńską”.
2488 3, 60 | posłuszni Duchowi Świętemu, współdziałając z innymi braćmi w realizacji
2489 Wstep, 2 | Święty (...) przynagla go do współdziałania, aby spełnił się skutecznie
2490 2, 41 | żywego, który z woli Ojca, za współdziałaniem Ducha Świętego, przez śmierć
2491 3, 52 | dziedzicami: dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa” (Rz 8, 16 n.).
2492 2, 31 | zabójstwa Jezusa, Syna Bożego, współistotnego Ojcu! Podobnie jednak, jak
2493 3, 55 | i potępienie ciała jako współkonstytuującego wraz z duchową duszą naturę
2494 1, 10 | 16), miłością istotową, wspólną trzem Osobom Boskim: miłością
2495 Wstep, 2 | przychodzi nam tutaj również wspólne dziedzictwo z Kościołami
2496 3, 65 | W wielu ludziach i wielu wspólnotach dojrzewa świadomość, że
2497 3, 62 | tworząc w ten sposób zwartą wspólnotę opartą na nauce Apostołów.
2498 3, 60 | jedynie może dopomóc osobom i wspólnotom do uwolnienia się ze starych
2499 3, 59 | człowieczeństwie w życiu osobowym i wspólnotowym, co do którego sam Pan Jezus,
2500 3, 58 | Głosi — a nade wszystko współpracuje z Nim w dawaniu tego życia.
2501 2, 43 | życiu jednostek, jak i we współżyciu społecznym”. Wówczas to „
2502 1, 19 | wyższym świadectwem, o którym wspominają wszyscy trzej Synoptycy.
2503 3, 53 | wszystko to należy również do wspomnianego już wielkiego Jubileuszu.
2504 3, 57 | tysięcy ludzi. Jakże nic wspomnieć o zamachach na życie ludzkie
2505 2, 30 | zmartwychwstaniu — poprzez chrystusowe wstąpienie do nieba. Jeszcze w momencie
2506 3, 61 | definitywnego rozstania przed wstąpieniem do nieba, powie jeszcze
2507 3, 62 | zmartwychwstały Pan, który wstąpił w niebo, na nowo do nich
2508 3, 53 | Chrystusa. Trzeba sięgnąć wstecz, ogarnąć całe działanie
2509 Wstep | Wstęp ~
2510 2, 46 | zrozumiałe jeszcze inne wstrząsające słowa, jakie Chrystus wypowiedział.
2511 Zakon, 67 | nieskończony, przedwieczny, wszechmocny, Bóg i Pan71. Ten boży Duch „
2512 3, 52 | stworzenia obdarowuje człowieka i wszechświat życiem w wielorakiej postaci:
2513 3, 60 | za sprawą Ducha Świętego, wszedł w historie jako prawdziwy
2514 3, 50 | 1 Pt 1, 24) — a w niej z wszelkim „ciałem”, z całym stworzeniem. ~