1-500 | 501-758
Czesc, Rozdzial, Paragraf
1 Wprow, 0,1 | rozbrzmiewa coraz donioślej w sercach wierzących, szczególnie
2 Wprow, 0,1 | wierzących, szczególnie w obliczu zbliżającego się
3 Wprow, 0,1 | kościelnych, które nie są w pełnej komunii z Kościołem
4 Wprow, 0,1 | przyjęcia i wprowadzenia w czyn jego zalecenia. Ci
5 Wprow, 0,1 | przypominając, co powiedziałem w rzymskim Koloseum w Wielki
6 Wprow, 0,1 | powiedziałem w rzymskim Koloseum w Wielki Piątek 1994 r. na
7 Wprow, 0,1 | rozważania Drogi Krzyżowej, w którym kierowaliśmy się
8 Wprow, 0,1 | Stwierdziłem wówczas, że wierzący w Chrystusa, zjednoczeni w
9 Wprow, 0,1 | w Chrystusa, zjednoczeni w naśladowaniu męczenników,
10 Wprow, 0,1 | zaprzeczając prawdzie, iż w nim zakorzenione jest nowe
11 Wprow, 0,1(1) | zakończenie Drogi Krzyżowej w Wielki Piątek (1 kwietnia
12 Wprow, 0,2 | umysły i ponownie wzbudzić w każdym dobrą wolę, właśnie
13 Wprow, 0,2 | każdym dobrą wolę, właśnie w perspektywie głoszenia Ewangelii
14 Wprow, 0,3 | poszukiwań, wsłuchując się w głos Ducha Pańskiego, który
15 Wprow, 0,3 | Doświadczenia, które przeżył w tych latach i które nadal
16 Wprow, 0,3 | tożsamość i swoją misję w dziejach. Kościół katolicki
17 Wprow, 0,3 | Zbawiciela i przeszkodą w jego realizacji. Czuje się
18 Wprow, 0,3 | ludzkich zabezpieczeń, aby w pełni żyć ewangelicznym
19 Wprow, 0,3 | samej prawdy, która wnika w umysły jednocześnie łagodnie
20 Wprow, 0,3 | katolickiej mogło być postrzegane w swojej nienaruszonej czystości
21 Wprow, 0,3 | spójności, zwłaszcza teraz, w obliczu tego wydarzenia,
22 Wprow, 0,3 | początek nowego Milenium, w tej nadzwyczajnej godzinie,
23 Wprow, 0,4 | Piotrowi tę specjalną misję w Kościele i polecił mu umacniać
24 Wprow, 0,4 | ludzka słabość Piotra ukazuje w pełni, że w spełnianiu tej
25 Wprow, 0,4 | Piotra ukazuje w pełni, że w spełnianiu tej szczególnej
26 Wprow, 0,4 | tej szczególnej posługi w Kościele Papież zdany jest
27 Wprow, 0,4 | przyłącza się do tego błagania. W naszej ekumenicznej epoce,
28 Wprow, 0,4 | misja Biskupa Rzymu polega w szczególny sposób na przypominaniu
29 Wprow, 0,4 | powinien włączyć się gorliwie w modlitwę Chrystusa o nawrócenie,
30 Wprow, 0,4 | nawrócenie. ~Wiemy, że Kościół w swojej ziemskiej wędrówce
31 I, 1,5 | zgromadzenia wszystkich w jedności. Kościół nie jest
32 I, 1,5 | rzeczywistością zamkniętą w sobie, ale ciągle otwartą
33 I, 1,5 | gromadzić wszystkich i wszystko w Chrystusie; by być dla wszystkich „
34 I, 1,5 | sakramentem jedności” 4. ~Już w Starym Testamencie prorok
35 I, 1,5 | sytuacji Ludu Bożego, dostrzega w śmierci Jezusa rację jedności
36 I, 1,5 | rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno” (11, 51-52). Istotnie,
37 I, 1,5 | mur (...), przez Krzyż, w sobie zadawszy śmierć wrogości”,
38 I, 1,6 | nas swoim Duchem miłości. W przeddzień ofiary krzyżowej
39 I, 1,6 | za wszystkich wierzących w Niego, aby byli jedno, jedną
40 I, 1,6 | Ciałem Chrystusa — Ciałem, w którym winny się w pełni
41 I, 1,6 | Ciałem, w którym winny się w pełni urzeczywistniać pojednanie
42 I, 1,6 | Chrzest zostaliśmy „zanurzeni” w śmierci Chrystusa, to znaczy
43 I, 1,6 | śmierci Chrystusa, to znaczy w tym właśnie akcie, przez
44 I, 2,7 | ostatnimi czasy wlewa skruchę w rozdzielonych chrześcijan,
45 I, 2,7 | wszystkich chrześcijan. W tym ruchu ku jedności, który
46 I, 2,7 | ci, którzy wzywają Boga w Trójcy Jedynego, a Jezusa
47 I, 2,7 | osobna, lecz także wspólnie w społecznościach, w których
48 I, 2,7 | wspólnie w społecznościach, w których Ewangelię usłyszeli
49 I, 2,7 | wszyscy jednak, chociaż w różny sposób, tęsknią za
50 I, 2,7 | zwrócił się do Ewangelii i w ten sposób zyskał zbawienie
51 I, 2,8 | redintegratio należy odczytywać w kontekście całego soborowego
52 I, 2,8 | czasu pilnie uczestniczyli w dziele ekumenicznym” 7. ~
53 I, 2,8 | nauki o Kościele wyrażonej w Konstytucji Lumen gentium,
54 I, 2,8 | Konstytucji Lumen gentium, w rozdziale o Ludzie Bożym8.
55 I, 2,8 | pod uwagę naukę zawartą w soborowej Deklaracji Dignitatis
56 I, 2,8 | miłość Boża rozlana jest w sercach naszych przez Ducha
57 I, 2,8 | swe Boskie źródło znajduje w jedności trynitarnej Ojca
58 I, 2,9 | 9. Sam Jezus w godzinie swej męki modlił
59 I, 2,9 | pragnie jedności, i właśnie w jedności wyraża się cała
60 I, 2,9 | że ludzie gromadzą się w społeczność, która jest
61 I, 2,9 | stanowią jedno, ponieważ w Duchu trwają w komunii Syna,
62 I, 2,9 | ponieważ w Duchu trwają w komunii Syna, w Nim zaś —
63 I, 2,9 | Duchu trwają w komunii Syna, w Nim zaś — w Jego komunii
64 I, 2,9 | komunii Syna, w Nim zaś — w Jego komunii z Ojcem: „mieć
65 I, 2,9 | innym, jak objawieniem się w nich łaski, poprzez którą
66 I, 2,9 | do Ojca, aby Jego zamysł w pełni się urzeczywistnił,
67 I, 2,9 | ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy” (
68 I, 2,9 | wszechrzeczy” (Ef 3, 9). Wierzyć w Chrystusa znaczy pragnąć
69 I, 2,10 | 10. W obecnej sytuacji podziału
70 I, 2,10 | problematykę ekumeniczną w duchu wiary. ~Sobór mówi,
71 I, 2,10 | Kościół Chrystusa „trwa w Kościele katolickim, rządzonym
72 I, 2,10 | odłączone Wspólnoty, choć w naszym przekonaniu podlegają
73 I, 2,10 | pozbawione znaczenia i wagi w tajemnicy zbawienia. Duch
74 I, 2,11 | 11. W ten sposób Kościół katolicki
75 I, 2,11 | katolicki stwierdza, że w ciągu dwóch tysięcy lat
76 I, 2,11 | historii został zachowany w jedności z wszystkimi dobrami,
77 I, 2,11 | jedności z wszystkimi dobrami, w które Bóg pragnie wyposażyć
78 I, 2,11 | uświęcenia i prawdy, obecne w różnym stopniu w innych
79 I, 2,11 | obecne w różnym stopniu w innych Wspólnotach chrześcijańskich,
80 I, 2,11 | a Kościołem katolickim. ~W takiej mierze, w jakiej
81 I, 2,11 | katolickim. ~W takiej mierze, w jakiej elementy te znajdują
82 I, 2,11 | elementy te znajdują się w innych Wspólnotach chrześcijańskich,
83 I, 2,11 | Wspólnotach chrześcijańskich, jest w nich czynnie obecny jedyny
84 I, 2,11 | Wspólnotami jakąś prawdziwą więzią w Duchu Świętym. ~
85 I, 2,12 | uświęcenia i prawdy”, które w różny sposób są obecne i
86 I, 2,12 | religijną, z miłością wieczną w Boga Ojca wszechmogącego
87 I, 2,12 | Boga Ojca wszechmogącego i w Chrystusa Syna Bożego, Zbawiciela,
88 I, 2,12 | przyjmują inne sakramenty w swoich własnych Kościołach
89 I, 2,12 | tego łączność (communio) w modlitwie i w innych dobrodziejstwach
90 I, 2,12 | communio) w modlitwie i w innych dobrodziejstwach
91 I, 2,12 | więcej, prawdziwa jakaś więź w Duchu Świętym, albowiem
92 I, 2,12 | działanie, aby wszyscy, w sposób ustanowiony przez
93 I, 2,12 | ustanowiony przez Chrystusa, w jednej owczarni i pod jednym
94 I, 2,12 | Pasterzem zjednoczyli się w pokoju” 15. ~Mówiąc o Kościołach
95 I, 2,12 | o ekumenizmie stwierdza w szczególności, że „przez
96 I, 2,12 | sprawowanie Eucharystii Pańskiej w tych poszczególnych Kościołach
97 I, 2,13 | słusznie ich uważają za braci w Panu” 17. ~Nawiązując do
98 I, 2,13 | licznych dóbr, obecnych w innych Kościołach i Wspólnotach
99 I, 2,13 | Wspólnoty — niewątpliwie mogą w rozmaity sposób wzbudzić
100 I, 2,13 | wartości (eximia), które w Kościele katolickim są integralnie
101 I, 2,13 | są integralnie włączone w pełnię środków zbawienia
102 I, 2,13 | Kościół, znajdują się także w innych Wspólnotach chrześcijańskich. ~
103 I, 2,14 | Wszystkie te elementy zawierają w sobie wezwanie do jedności
104 I, 2,14 | sobie wezwanie do jedności i w niej odnajdują swoją pełnię.
105 I, 2,14 | wszystkie bogactwa rozsiane w chrześcijańskich Wspólnotach
106 I, 2,14 | jakiego Bóg mógłby oczekiwać w przyszłości. Zgodnie z wielką
107 I, 2,14 | Kościół katolicki wierzy, że w wydarzeniu Pięćdziesiątnicy
108 I, 2,14 | Bóg już objawił Kościół w jego rzeczywistości eschatologicznej,
109 I, 2,14 | dlatego żyjemy już teraz w czasach ostatecznych. Elementy
110 I, 2,14 | danego istnieją „łącznie i w całej pełni” w Kościele
111 I, 2,14 | łącznie i w całej pełni” w Kościele katolickim oraz „
112 I, 2,14 | oraz „bez takiej pełni” w innych Wspólnotach20, w
113 I, 2,14(19) | 1; PL 76, 1154 cytowane w: SOBÓR WAT. II, Konst. dogm.
114 I, 2,14 | w innych Wspólnotach20, w których pewne aspekty chrześcijańskiej
115 I, 2,14 | wzrastała ku pełnej komunii w prawdzie i miłości. ~
116 I, 3,15 | nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk 1, 15), od
117 I, 3,15 | Kościoła. Odnosi się to w sposób szczególny do tego
118 I, 3,15 | Watykański II, wpisując w dzieło odnowy zadanie zjednoczenia
119 I, 3,15 | Wspólnoty do jedności idzie w parze z jej wiernością wobec
120 I, 3,15 | osobach, które realizują w życiu swoje chrześcijańskie
121 I, 3,15 | skłaniają do dziękczynienia Bogu w Trójcy Jedynemu. Są nimi:
122 I, 3,15 | działania Ducha Świętego w innych chrześcijańskich
123 I, 3,15 | chrześcijańskiej aktywności. W związku z tym rozszerzył
124 I, 3,15 | ekumeniczne wywiera wpływ w na życie wewnętrzne chrześcijan,
125 I, 3,16 | 16. Zachodzi w Magisterium soborowym wyraźna
126 I, 3,16 | potrzebuje. Czyli że trzeba w porę odnowić w rzetelny
127 I, 3,16 | że trzeba w porę odnowić w rzetelny i właściwy sposób
128 I, 3,16 | sposób to, co nie dość pilnie w danych okolicznościach i
129 I, 3,16 | razem spojrzeć na siebie w świetle Tradycji apostolskiej.
130 I, 3,16 | Nieco później Dyrektorium w sprawie realizacji zasad
131 I, 3,17 | oraz deklaracje wydane w następstwie licznych dialogów
132 I, 3,17 | Wspólnotom narzędzi pomocnych w rozeznawaniu tego, co jest
133 I, 3,17 | nieustanna reforma, realizowana w świetle Tradycji apostolskiej,
134 I, 3,17 | Tradycji apostolskiej, jest w obecnej sytuacji Ludu Bożego
135 I, 3,17 | przyjrzeć się samemu sobie w świetle Ewangelii i wielkiej
136 I, 3,17(28) | Por. w szczególności Dokument z
137 I, 3,17 | Kościołami, które pozostają w komunii z Patriarchą Konstantynopola
138 I, 3,17 | doniosły gest, który „pogrążył w zapomnieniu” i „wymazał
139 I, 3,17 | ekumenizmu nastąpiło właśnie w okresie, gdy rozpoczynały
140 I, 3,17 | mogły odegrać swoją rolę w wielkich debatach o Objawieniu,
141 I, 4,18 | wyraził sam Papież Jan XXIII w chwili otwarcia Soboru31,
142 I, 4,18 | znaczenia dogmatów, o usunięcie w nich istotnych słów, o dostosowanie
143 I, 4,18 | wiary objawionej. Kompromis w sprawach wiary sprzeciwia
144 I, 4,18 | Bogu, który jest Prawdą. W Ciele Chrystusa, który jest
145 I, 4,18 | poszukiwanie prawdy, „zwłaszcza w sprawach dotyczących Boga
146 I, 4,18 | potrzebą prawdy, zakorzenioną w głębi każdego ludzkiego
147 I, 4,19 | powinna być przedstawiana w taki sposób, aby mogli ją
148 I, 4,19 | przeznaczył ją sam Bóg. W Encyklice Slavorum apostoli
149 I, 4,19 | teologii na język zrozumiały w kontekście bardzo odmiennych
150 I, 4,19 | myślowej. Pragnęli, „aby mogło w nich rozbrzmiewać jedno
151 I, 4,19 | jedno słowo Boże wyrażone w formie właściwej dla danej
152 I, 4,19 | społeczeństwa bardziej rozwiniętego, w którym wzrośli” 35. W ten
153 I, 4,19 | rozwiniętego, w którym wzrośli” 35. W ten sposób ustanawiali ową „
154 I, 4,19 | pychy” 36. Przemawiając w tym samym duchu, nie wahałem
155 I, 4,19 | który decyduje o komunii w prawdzie, jest bowiem znaczenie
156 I, 4,19 | człowiekowi ewangeliczne orędzie w jego niezmiennym sensie38. ~„
157 I, 4,19 | wedle własnych sił, czy to w codziennym życiu chrześcijańskim,
158 I, 4,19 | chrześcijańskim, czy też w badaniach teologicznych
159 I, 4,20 | Kościoła. Przeciwnie, należy on w sposób organiczny do całości
160 I, 4,20 | jego życia i działania i w konsekwencji winien tę całość
161 I, 4,20 | Papież Jan XXIII tak wierzył w jedność Kościoła i tak patrzył
162 I, 4,20 | jedność Kościoła i tak patrzył w stronę jedności chrześcijan.
163 I, 4,20 | nieskazitelne usiłują wieść życie w duchu Ewangelii. Im mocniejszą
164 I, 5,21 | również do tych, którzy nie są w pełnej komunii z nami. Miłość
165 I, 5,21 | pragnienie jedności nawet w tych, którzy nigdy nie dostrzegali
166 I, 5,21 | ekumenicznego, gdy jednoczą się w niej bracia, między którymi
167 I, 5,21 | Nawet gdy nie jest to w znaczeniu formalnym modlitwa
168 I, 5,21 | jedność chrześcijan, ale w innych intencjach, na przykład
169 I, 5,21 | dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam jestem pośród
170 I, 5,22 | rzeczywiście obecny: modli się „w nas”, „z nami” i „za nas”.
171 I, 5,22 | przewodzi sam naszej modlitwie w tym Duchu Pocieszycielu,
172 I, 5,22 | Kościołowi, kiedy go ustanowił w jego pierwotnej jedności,
173 I, 5,22 | pierwotnej jedności, jeszcze w jerozolimskim wieczerniku. ~
174 I, 5,22 | wszystko, co ich dzieli, w porównaniu z tym, co ich
175 I, 5,22 | podziałów, odnajdując się w tej wspólnocie Kościoła,
176 I, 5,22 | którą Chrystus stale tworzy w Duchu Świętym ponad wszystkimi
177 I, 5,23 | stanowiła dla nich przeszkodę w przyjęciu ewangelicznego
178 I, 5,23 | miał Kościół apostolski w samych swoich początkach
179 I, 5,23 | Gromadzimy się na niej w imię Chrystusa, który jest
180 I, 5,23 | musi być szczególnie obecna w życiu Kościoła oraz w całej
181 I, 5,23 | obecna w życiu Kościoła oraz w całej jego działalności
182 I, 5,23 | powracać do wieczernika w dniu Wielkiego Czwartku,
183 I, 5,23 | chociaż nasza wspólna obecność w tym miejscu wciąż jeszcze
184 I, 5,23 | chrześcijanie połączą się w jednym sprawowaniu Eucharystii44.~
185 I, 5,24 | się z modlitwą, a wręcz w niej kulminują. Bardzo upowszechniła
186 I, 5,24 | chrześcijan, obchodzonego w styczniu, a w niektórych
187 I, 5,24 | obchodzonego w styczniu, a w niektórych krajach w pobliżu
188 I, 5,24 | a w niektórych krajach w pobliżu uroczystości Zesłania
189 I, 5,24 | Ale i poza nim wiele jest w ciągu roku okazji, które
190 I, 5,24 | na różnych kontynentach i w różnych krajach współczesnej
191 I, 5,24 | unaocznia rolę Biskupa Rzymu w służbie komunii45. W ramach
192 I, 5,24 | Rzymu w służbie komunii45. W ramach tych właśnie odwiedzin
193 I, 5,24 | braci szukających jedności w Chrystusie i Jego Kościele.
194 I, 5,24 | Wspólnoty Anglikańskiej w katedrze w Canterbury (29
195 I, 5,24 | Anglikańskiej w katedrze w Canterbury (29 maja 1982).
196 I, 5,24 | zapomnieć wspólnych modlitw w krajach Skandynawii i Europy
197 I, 5,24 | Północnej (1-10 czerwca 1989), w obu Amerykach i w Afryce
198 I, 5,24 | 1989), w obu Amerykach i w Afryce czy też w siedzibie
199 I, 5,24 | Amerykach i w Afryce czy też w siedzibie Ekumenicznej Rady
200 I, 5,24 | do widzialnej wspólnoty w jednej wierze i w jednej
201 I, 5,24 | wspólnoty w jednej wierze i w jednej komunii eucharystycznej,
202 I, 5,24 | eucharystycznej, wyrażonej w kulcie i we wspólnym życiu
203 I, 5,24 | kulcie i we wspólnym życiu w Chrystusie” 47. A czyż mógłbym
204 I, 5,24(46) | Przemówienie w katedrze w Canterbury (29
205 I, 5,24(46) | Przemówienie w katedrze w Canterbury (29 maja 1982),
206 I, 5,24 | liturgię eucharystyczną, w której uczestniczyłem w
207 I, 5,24 | w której uczestniczyłem w kościele Św. Jerzego w Patriarchacie
208 I, 5,24 | uczestniczyłem w kościele Św. Jerzego w Patriarchacie Ekumenicznym (
209 I, 5,24 | lub liturgię sprawowaną w Bazylice Św. Piotra podczas
210 I, 5,24 | Św. Piotra podczas wizyty w Rzymie mego czcigodnego
211 I, 5,24 | nicejsko-konstantynopolitańskiego w jego oryginalnej wersji
212 I, 5,24 | wersji greckiej. Nie sposób w paru słowach opisać specyfiki
213 I, 5,24 | uwarunkowania przeszłości, które w różny sposób nad nimi ciążyły,
214 I, 5,24 | wymowę; każde zapisuje się w pamięci Kościoła, który
215 I, 5,24 | jedności wszystkich wierzących w Chrystusa. ~
216 I, 5,24(47) | Regulamin, III, 1, cytowane w: Ench. Oecum. 1, 1392. ~
217 I, 5,25 | Papież stał się pielgrzymem. W tych latach wielu wybitnych
218 I, 5,25 | kościelnych złożyło mi wizytę w Rzymie, dzięki czemu mogłem
219 I, 5,25 | o modlitewnym spotkaniu w tejże Bazylice Św. Piotra
220 I, 5,26 | podstawowy wymiar braterstwa w Chrystusie, który umarł,
221 I, 5,26 | rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno, abyśmy, stając się „
222 I, 5,26 | abyśmy, stając się „synami w Synu” (por. Ef 1, 5), pełniej
223 I, 5,26 | większą nadzieją łączą się w Chrystusie, jemu zawierzając
224 I, 5,26 | synów Bożych zespolonych w prawdzie i miłości” 48. ~
225 I, 5,26 | umartwienia, pokory i łagodności w posłudze, ducha braterskiej
226 I, 5,26 | braterskiej wspaniałomyślności w stosunku do drugich” 49. ~
227 I, 5,26(48) | Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
228 I, 5,27 | wyłącznie dla tych, którzy w swoim życiu stykają się
229 I, 5,27 | podziału między chrześcijanami. W tym wewnętrznym i osobistym
230 I, 5,27 | o jedność. Tylko bowiem w ten sposób stanie się ona
231 I, 5,27 | ten sposób stanie się ona w pełni częścią rzeczywistości
232 I, 5,27 | zadań, jakich podjęliśmy się w Kościele. Aby przypomnieć
233 I, 5,27 | św. Jana i ofiarowała je w intencji jedności chrześcijan.
234 I, 5,27 | złożona Ojcu przez Syna w Duchu Świętym. Przykład
235 I, 5,27(50) | Gabriela Sagheddu urodziła się w Dorgali (Sardynia) 17 marca
236 I, 5,27(50) | wstępuje do klasztoru Trapistek w Grottaferrata. Poznawszy -
237 I, 5,27(50) | modlitwy i ofiar duchowych w intencji zjednoczenia chrześcijan,
238 I, 5,27(50) | zjednoczenia chrześcijan, w r. 1936 podczas Tygodnia
239 I, 6,28 | dążenia do jedności, to w niej też zakorzenia się
240 I, 6,28 | dlatego „nie może odnaleźć się w pełni inaczej, jak tylko
241 I, 6,28 | ludzkiej wspólnoty. Chociaż w pojęciu „dialog” na pierwszy
242 I, 6,28 | między wspólnotami angażuje w sposób szczególny podmiotowość
243 I, 6,28 | wyrażoną przez Papieża Pawła VI w Encyklice Ecclesiam suam52,
244 I, 6,28(51) | Konst. duszp. o Kościele w świecie współczesnym Gaudium
245 I, 6,28 | suam52, odnajdujemy też w doktrynie i praktyce ekumenicznej
246 I, 6,28 | wymianą myśli, ale zawsze w jakiś sposób „wymianą darów” 53. ~
247 I, 6,29 | opinii i czynów, które by w świetle sprawiedliwości
248 I, 6,29 | jakimi winien się on kierować w relacjach z innymi chrześcijanami.
249 I, 6,29 | pojednania, czyli jedności w prawdzie. Aby to wszystko
250 I, 6,29 | Tylko wówczas dialog pomoże w przezwyciężeniu podziału,
251 I, 6,30 | czasem opatrznościowym, w którym zaistniały podstawowe
252 I, 6,30 | udziału Kościoła katolickiego w dialogu ekumenicznym. Zarazem
253 I, 6,30 | kościelnych, ich żywy udział w soborowym wydarzeniu, wielorakie
254 I, 7,31 | się Kościoła katolickiego w realizację soborowych wskazań
255 I, 7,31 | z priorytetów Kościoła; w konsekwencji udoskonaliła
256 I, 7,31 | Kościołów czy Wspólnot, (...) w czasie którego to dialogu
257 I, 7,32 | prawdy (...) trzeba szukać w sposób zgodny z godnością
258 I, 7,32 | aby nawzajem pomóc sobie w szukaniu prawdy; skoro zaś
259 I, 8,33 | 33. W myśli Soboru dialog ekumeniczny
260 I, 8,33 | wspólnego szukania prawdy, w szczególności prawdy o Kościele.
261 I, 8,33 | równocześnie zaś staje się — w postaci coraz dojrzalszej —
262 I, 8,34 | funkcję rachunku sumienia. W tym miejscu wypada przypomnieć
263 I, 8,34 | siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli wyznajemy
264 I, 8,34 | czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki” (1, 10).
265 I, 8,34 | wówczas liczyć na to, o czym w dalszym ciągu zapewnia ten
266 I, 8,34 | chrześcijan, grzechy pasterzy w tej samej mierze co grzechy
267 I, 8,35 | Dialog ekumeniczny nabiera w tym dokumencie właściwego
268 I, 8,35 | może się rozwijać wyłącznie w wymiarze horyzontalnym,
269 I, 8,35 | także i przede wszystkim w wymiar wertykalny, zwracając
270 I, 8,35 | To ono właśnie otwiera w braciach, żyjących we Wspólnotach
271 I, 8,35 | tę wewnętrzną przestrzeń, w której Chrystus jako Źródło
272 I, 9,36 | podejmując dyskusje doktrynalne: „w dialogu ekumenicznym teologowie
273 I, 9,36 | wierze i wyjaśnianie doktryny w sposób poprawny, uczciwy
274 I, 9,36 | przyjęciu całej prawdy, w którą Duch Święty wprowadza
275 I, 9,36 | ujawniłyby się ponownie w innym momencie — czy to
276 I, 9,36 | innym momencie — czy to w tej samej formie, czy też
277 I, 9,37 | porządku czy hierarchii prawd w nauce katolickiej, ponieważ
278 I, 9,37 | wiary chrześcijańskiej. W ten sposób utoruje się drogę,
279 I, 9,38 | na przykład stwierdzone w niedawnych wspólnych deklaracjach,
280 I, 9,38 | pomocy, może się zdarzyć, że w głoszeniu tychże prawd świętego
281 I, 9,38 | właściwie rozumieją” 64. W tej dziedzinie dialog ekumeniczny,
282 I, 9,38 | który pobudza strony biorące w nim udział do zadawania
283 I, 9,38 | kątem — przekształciły się w całkowicie sprzeczne poglądy.
284 I, 9,38 | chrześcijańskim Wspólnotom w odkrywaniu niezgłębionego
285 I, 9,38 | niezgłębionego bogactwa prawdy. Także w tym sensie, wszystko co
286 I, 9,38 | wszystko co Duch dokonuje w „innych”, może przyczynić
287 I, 9,38 | zbudowania każdej wspólnoty65, a w pewien sposób może pouczyć
288 I, 9,39 | rozbieżności należy podjąć w duchu szczerej braterskiej
289 I, 9,39 | Przy konfrontacji poglądów w tej dziedzinie najważniejsze
290 I, 10,40 | kulturowej, społecznej, a także w dawaniu świadectwa orędziu
291 I, 10,40 | Współpraca wszystkich chrześcijan w żywy sposób wyraża to zespolenie,
292 I, 10,40 | które ich wzajem łączy i w pełniejszym świetle stawia
293 I, 10,40 | wierze, jest nie tylko bogata w braterską komunię, ale jest
294 I, 10,40 | współpracy wszyscy wierzący w Chrystusa łatwo mogą się
295 I, 10,40 | jedności chrześcijan” 68. ~W oczach świata współpraca
296 II, 1,41 | powiedziane o dialogu ekumenicznym w okresie po zakończeniu Soboru,
297 II, 1,41 | 14, 26). Po raz pierwszy w dziejach została podjęta
298 II, 1,41 | chrześcijan na tak wielką skalę i w tak rozległym zakresie.
299 II, 1,42 | Kazania na Górze, widzą w nich braci i siostry. Z
300 II, 1,42 | innych Wspólnot”. Dyrektorium w sprawie realizacji zasad
301 II, 1,42 | Wspólnoty kościelne nie będące w pełnej jedności z Kościołem
302 II, 1,42 | przemian, jakie dokonały się w mentalności. Pogłębia się
303 II, 1,42 | celebracji, które odbyły się w Rzymie. „Powszechne braterstwo”
304 II, 1,42 | świadomości. Odrzucając w niepamięć dawne ekskomuniki,
305 II, 1,42 | ze sobą rywalizujące dziś w wielu przypadkach wzajemnie
306 II, 1,42 | interweniują u władz cywilnych w obronie innych chrześcijan
307 II, 1,42 | Chrystusa. Jeśli zdarza się, że w rezultacie gwałtownych zaburzeń
308 II, 1,42 | gwałtownych zaburzeń politycznych w konkretnych sytuacjach dochodzi
309 II, 1,42 | odmienić wszystkich sytuacji, w których występują ostre
310 II, 1,42 | występują ostre napięcia. W takich okolicznościach zaangażowanie
311 II, 1,42 | heroicznych.~Trzeba powtórzyć w tym kontekście, że uznanie
312 II, 1,42 | aby Bóg był uwielbiony w swoim dziele. Dyrektorium
313 II, 1,42 | swoim dziele. Dyrektorium w sprawie realizacji zasad
314 II, 1,42 | podstawowe znaczenie Chrztu w dziele budowania Kościoła
315 II, 2 | Solidarność w służbie ludzkości~
316 II, 2,43 | chrześcijańskich wypowiadają się razem, w imię Chrystusa, na temat
317 II, 2,43 | tego doświadczenie — że w pewnych okolicznościach
318 II, 2,43 | zwierzchnicy Wspólnot jednoczą się w tym dążeniu do jedności.
319 II, 2,43 | wiarą, uczestniczą razem w śmiałych przedsięwzięciach,
320 II, 2,43 | świata, tak aby zwyciężył w nim szacunek dla praw i
321 II, 2,43 | poniżonych i bezbronnych. W Encyklice Sollicitudo rei
322 II, 2,43 | przypominając to, co już napisałem w mojej pierwszej Encyklice
323 II, 2,43 | każdy wysiłek podejmowany w tym kierunku na wszystkich
324 II, 2,43 | wszystkich płaszczyznach, w których spotykamy naszych
325 II, 2,43 | za to, czego dokonał On w innych Kościołach i Wspólnotach
326 II, 2,43 | Prowadzona jest ogromna praca w tej dziedzinie, między innymi
327 II, 3 | Zbieżności w dziedzinie Słowa Bożego
328 II, 3,44 | nawrócenia są znaczne także w innej dziedzinie, a mianowicie
329 II, 3,44(75) | międzywyznaniowej współpracy w przekładzie Biblii, Dokument
330 II, 3,44(75) | przejrzany i zaktualizowany w Dokumencie Directives concernant
331 II, 3,45 | zwyczaj odprawiania jej w każdą niedzielę. Także porównanie
332 II, 3,45 | liturgicznych, przyjętych w różnych chrześcijańskich
333 II, 3,45 | zachodnich, pozwala odnaleźć w nich zasadnicze zbieżności.
334 II, 3,45 | ekumenicznym77 podkreślono w szczególny sposób znaczenie
335 II, 3,45 | kadzidła, gestów). Ponadto, w instytutach teologicznych,
336 II, 3,45 | jasna, z powodu rozbieżności w sprawach wiary nie jest
337 II, 3,45 | Czy sto lat temu byłoby to w ogóle do pomyślenia?~
338 II, 3,45(77) | Ekumenicznej Rady Kościołów w Vancouver w 1983 r., w Canbera
339 II, 3,45(77) | Rady Kościołów w Vancouver w 1983 r., w Canbera w 1991
340 II, 3,45(77) | Kościołów w Vancouver w 1983 r., w Canbera w 1991 r. oraz Komisji „
341 II, 3,45(77) | Vancouver w 1983 r., w Canbera w 1991 r. oraz Komisji „Wiara
342 II, 3,45(77) | Komisji „Wiara i Ustrój” w Santiago de Compostela w
343 II, 3,45(77) | w Santiago de Compostela w 1993 r. ~
344 II, 3,46 | 46. W tym kontekście można z radością
345 II, 3,46 | radością przypomnieć, że w pewnych szczególnych przypadkach
346 II, 3,46 | chrześcijanom, którzy nie są w pełnej komunii z Kościołem
347 II, 3,46 | Kościół katolicki wyznaje w tych sakramentach. Na zasadzie
348 II, 3,46 | również katolicy mogą — w określonych przypadkach
349 II, 3,46 | duchownych tych Kościołów, w których są one ważne. Warunki
350 II, 4,47 | i cnotliwe postępowanie w życiu drugich, którzy dają
351 II, 4,47 | przelania krwi. Bóg bowiem w swych dziełach jest zawsze
352 II, 4,47 | podziwu godny i należy Go w nich podziwiać” 79.~
353 II, 4,48 | odkryć, czego Bóg dokonuje w tych, którzy należą do innych
354 II, 4,48 | wierności jedynemu Panu, kryje w sobie potencjał ekumeniczny
355 II, 4,48 | ekumeniczny niezwykle bogaty w łaskę. Sobór Watykański
356 II, 4,48 | sprawia łaska Ducha Świętego w odłączonych braciach, może
357 II, 4,48 | chrześcijańskie, nigdy nie stoi w sprzeczności z prawdziwymi
358 II, 4,48 | doskonalszemu wniknięciu w samą tajemnicę Chrystusa
359 II, 5,49 | osiągnięcia pełnej jedności. W całym tym procesie Sobór
360 II, 5,49 | zbawczych, jakie znajdują się w innych Kościołach i Wspólnotach
361 II, 5,49 | statycznych, których obecność w tych Kościołach i Wspólnotach
362 II, 5,49 | chrześcijańskiej wspólnoty.~Również w dwustronnych dialogach teologicznych
363 II, 6,50 | stwierdzić, że nadwątlona w ciągu stuleci więź z Kościołami
364 II, 6,50 | Kościołami Wschodu umocniła się w okresie Soboru Watykańskiego
365 II, 6,50 | Zachodu, wyrazili publicznie — w momencie jakże uroczystym
366 II, 6,50 | sprawowanie Eucharystii Pańskiej w tych poszczególnych Kościołach
367 II, 6,50 | Kościół Boży”, i dodaje, iż w konsekwencji „Kościoły te
368 II, 6,50 | doktryny. Wszystko to uczyniono w przekonaniu, że uprawniona
369 II, 6,51 | przyniosło owoce zarówno w dziedzinie braterskich relacji,
370 II, 6,51 | Równie bogate były jego owoce w sferze relacji ze starożytnymi
371 II, 6,51 | Kościołami Wschodu.~Podjęty w ten sposób proces był powolny
372 II, 7,52 | 52. W relacjach między Kościołem
373 II, 7,52 | dziewięćset lat wcześniej, w 1054 r., stały się symbolem
374 II, 7,52 | wydarzenie kościelne, tak bogate w treść ekumeniczną, miało
375 II, 7,52 | ekumeniczną, miało miejsce w ostatnich dniach Soboru,
376 II, 7,52 | Patriarchy Atenagorasa I w Jerozolimie podczas pielgrzymki
377 II, 7,52 | Papieża do Ziemi Świętej w styczniu 1964 r. Przy tej
378 II, 7,52 | Patriarchę Atenagorasa w Fanarze (Istambuł), a w
379 II, 7,52 | w Fanarze (Istambuł), a w październiku tego samego
380 II, 7,52 | był przyjmowany uroczyście w Rzymie. Te modlitewne spotkania
381 II, 7,52 | spotkania wyznaczały drogę w kierunku ekumenicznego zbliżenia
382 II, 7,52 | jaka istniała między nimi w ciągu pierwszego tysiąclecia.~
383 II, 7,52 | który przejął tymczasem w Konstantynopolu następstwo
384 II, 7,52 | Atenagorasie. Podczas mej wizyty w Fanarze w dniu 29 listopada
385 II, 7,52 | Podczas mej wizyty w Fanarze w dniu 29 listopada 1979 r.
386 II, 7,52 | prawosławnymi pozostającymi w kanonicznej jedności z Konstantynopolem.
387 II, 7,52 | Konstantynopolem. Warto dodać, że w tym samym czasie były już
388 II, 7,52 | tym samym czasie były już w toku przygotowania do przyszłego
389 II, 7,52 | jaką mu złożyłem, tak że w grudniu 1987 r. mogłem z
390 II, 7,52 | mogłem z radością gościć go w Rzymie, gdzie powitałem
391 II, 7,52 | serdecznie i uroczyście, w sposób należny jego godności.
392 II, 7,52 | sposób należny jego godności. W ten kontekst eklezjalnego
393 II, 7,52 | zwyczaj, zgodnie z którym w uroczystość Świętych Apostołów
394 II, 7,52 | Apostołów Piotra i Pawła gościmy w Rzymie delegację Patriarchatu
395 II, 7,53 | strony, wzajemny udział w modlitwie przyzwyczaja nas
396 II, 7,53 | tym samym do wprowadzenia w czyn woli Chrystusa wobec
397 II, 7,53 | znaczenie i wymowę ekumeniczną w stosunkach pomiędzy Wschodem
398 II, 7,53 | Papież Paweł VI ogłosił w 1964 r. — w czasie Soboru —
399 II, 7,53 | Paweł VI ogłosił w 1964 r. — w czasie Soboru — patronem
400 II, 7,53 | dla całych dziejów Europy w ciągu dwóch tysięcy lat
401 II, 7,53 | Kościoła bizantyjskiego w czasie, gdy Kościół ten
402 II, 7,53 | Kościół ten trwał jeszcze w jedności z Rzymem. Ogłaszając
403 II, 7,53 | obudził takie nadzieje. W świętych Cyrylu i Metodym
404 II, 7,53 | korzenie, tak jak odnajduje je w św. Benedykcie. Muszą oni
405 II, 7,54 | 1988). Kościół katolicki, a w szczególności Stolica Apostolska
406 II, 7,54 | Apostolska pragnęła uczestniczyć w jubileuszowych uroczystościach
407 II, 7,54 | Chrzest św. Włodzimierza w Kijowie był jednym z wydarzeń
408 II, 7,54 | za Uralem aż po Alaskę.~W tej perspektywie jeszcze
409 II, 7,54 | oddychać obydwoma płucami! W pierwszym tysiącleciu historii
410 II, 7,54 | brzegami Dniepru nastąpiło w czasie, kiedy Kościół na
411 II, 7,54 | pełnej komunii należy dążyć w perspektywie jedności, która
412 II, 7,54 | Podkreśliłem to stanowczo w Encyklice Slavorum apostoli85,
413 II, 7,54 | Cyrylowi i Metodemu oraz w Liście Apostolskim Euntes
414 II, 8,55 | wszystko — była rzeczywistością w pierwszym tysiącleciu. Staje
415 II, 8,55 | że na Wschodzie istnieje w żywotnym stanie wiele partykularnych,
416 II, 8,55 | zaczęła się od Jerozolimy w dniu Pięćdziesiątnicy, a
417 II, 8,55 | pierwotny rozwój Kościoła w obrębie ówczesnej oikoumene
418 II, 8,55 | Zachodzie kształtowały się zatem w nawiązaniu do tego apostolskiego
419 II, 8,55 | dziedzictwa. Jedność Kościoła w granicach pierwszego tysiąclecia
420 II, 8,55 | tysiąclecia utrzymywała się w tych strukturach za pośrednictwem
421 II, 8,55 | Apostołów, pozostających w komunii z Biskupem Rzymu.
422 II, 8,55 | tej jedności, wyrażonej w takich strukturach.~Dekret
423 II, 8,55 | Kościoły partykularne trwały w jedności: była to „usilna
424 II, 8,55 | powinny ujawniać swą żywotność w stosunkach między Kościołami
425 II, 8,56 | pełnej komunii. Oczywiście, w drugim tysiącleciu Bóg nie
426 II, 8,57 | Bóg pozwolił nam przyjąć w wierze to świadectwo Apostołów.
427 II, 8,57 | Chrzest jesteśmy jednym w Chrystusie Jezusie (por.
428 II, 8,57 | jeszcze głębiej; uczestnicząc w darach, jakich Bóg udziela
429 II, 8,57 | swemu Kościołowi, trwamy w komunii z Ojcem przez Syna
430 II, 8,57 | komunii z Ojcem przez Syna w Duchu Świętym. (...) W każdym
431 II, 8,57 | Syna w Duchu Świętym. (...) W każdym Kościele lokalnym
432 II, 8,57 | jakie wyrosły między nami w przeszłości” 89. Jeżeli
433 II, 8,57 | tradycją przynosi owoce w życiu Kościoła. „Kościoły
434 II, 8,57 | zapożyczył Kościół Zachodni w zakresie liturgii, duchowej
435 II, 8,57 | życia wewnętrznego, które w szczególny sposób wyraża
436 II, 8,57 | zachodnie” 91. Jak podkreśliłem w ostatnim Liście apostolskim
437 II, 8,57 | powiedzieć, że monastycyzm był w starożytności — i wielekroć
438 II, 8,57 | starożytności — i wielekroć również w późniejszych czasach — uprzywilejowanym
439 II, 8,57 | Wschodzie i na Zachodzie. W zgodzie z prawdą historyczną
440 II, 8,58 | mogą znaleźć zastosowanie w konkretnym życiu wiernych
441 II, 8,58 | chrześcijanami przez uczestnictwo w sakramentach i innych czynnościach
442 II, 8,58 | jednoznacznie przedstawiona w perspektywie duszpasterskiej
443 II, 8,58 | duszpasterskiej przez Dyrektorium w sprawie realizacji zasad
444 II, 8,58 | zarówno takiego współudziału w kulcie liturgicznym, jak
445 II, 8,58 | różnych norm (disciplina) w tej dziedzinie.~Nie należy
446 II, 8,58 | eklezjologicznego wymiaru uczestnictwa w sakramentach, zwłaszcza
447 II, 8,58 | sakramentach, zwłaszcza w świętej Eucharystii.~
448 II, 9,59 | Od chwili swego powstania w 1979 r. Międzynarodowa Komisja
449 II, 9,59 | wyznaczone za obopólną zgodą w celu przywrócenia pełnej
450 II, 9,59 | starożytnego Kościoła, wyrazi się w pełni w sprawowaniu świętej
451 II, 9,59 | Kościoła, wyrazi się w pełni w sprawowaniu świętej Eucharystii.
452 II, 9,59 | razem jako wspólną wiarę w tajemnicę Kościoła oraz
453 II, 9,59 | stwierdzić i oświadczyć, że „w naszych Kościołach sukcesja
454 II, 9,60 | 60. W ostatnim okresie międzynarodowa
455 II, 9,60 | uczyniła ważny krok naprzód w bardzo delikatnej debacie
456 II, 9,60 | metody, jaką należy stosować w dążeniu do pełnej komunii
457 II, 9,60 | Kościołów siostrzanych. Także w tym kontekście stało się
458 II, 9,60 | włączenie tych Kościołów w dialog miłości i w dialog
459 II, 9,60 | Kościołów w dialog miłości i w dialog teologiczny umocni
460 II, 9,60 | Wschodnich, pozostających w komunii z Kościołem katolickim,
461 II, 9,60 | katolickiego (...) utrzymuje już w pełni łączność z braćmi
462 II, 9,60 | i teologiczna przynależy w swych różnorodnych tradycjach
463 II, 9,60(99) | katolikami i prawosławnymi w nowej sytuacji Europy Środkowej
464 II, 9,60 | uczestniczyć konstruktywnie w dialogu miłości i w dialogu
465 II, 9,60 | konstruktywnie w dialogu miłości i w dialogu teologicznym, zarówno
466 II, 9,60 | powszechnym, przyczyniając się w ten sposób do wzajemnego
467 II, 9,60 | zrozumienia i włączając się w dynamiczne poszukiwanie
468 II, 9,61 | 61. W tej perspektywie Kościół
469 II, 9,61 | między Wschodem i Zachodem. W dążeniu tym czerpie natchnienie
470 II, 9,61 | doświadczenia pierwszego milenium. W tym okresie bowiem „rozwój
471 II, 9,61 | przekonanie, iż bez względu na to, w jakim Kościele by się znaleźli,
472 II, 9,61 | Kościołów wznosiła się, w przedziwnej różnorodności
473 II, 9,61 | jedynego Ojca przez Chrystusa w Duchu Świętym; wszystkie
474 II, 9,61 | samej struktury Kościoła, w którym różnorodne posługi
475 II, 9,61 | świadectwem tej trwałej jedności w różnorodności” 102. W jaki
476 II, 9,61 | jedności w różnorodności” 102. W jaki sposób odtworzyć jedność
477 II, 9,61 | Kościołem prawosławnym. W tym kontekście będzie można
478 II, 10,62 | 62. W okresie po Soborze Watykańskim
479 II, 10,62 | działając różnymi metodami i w różnych okresach, nawiązał
480 II, 10,62 | często we wrogim środowisku i w tragicznych okolicznościach,
481 II, 10,62 | wyznać naszą wspólną wiarę w Jezusa Chrystusa, prawdziwego
482 II, 10,62 | który złożył mi wizytę w Rzymie 11 czerwca 1993 r.,
483 II, 10,62 | Kościołami: „Mamy razem udział w wierze otrzymanej od Apostołów,
484 II, 10,62 | otrzymanej od Apostołów, w tych samych sakramentach
485 II, 10,62 | tych samych sakramentach i w tej samej posłudze, zakorzenionej
486 II, 10,62 | posłudze, zakorzenionej w sukcesji apostolskiej. (...)
487 II, 10,62 | wyznajemy tę samą wiarę w Chrystusa, choć przez długi
488 II, 10,62 | podziału między nami” 107.~W ostatnim okresie Pan pozwolił
489 II, 10,62 | zechciał złożyć mi wizytę w Rzymie w listopadzie 1994
490 II, 10,62 | złożyć mi wizytę w Rzymie w listopadzie 1994 r. Mogliśmy
491 II, 10,62 | wyznać razem prawdziwą wiarę w Chrystusa, uwzględniając
492 II, 11,64 | chrześcijan, nakreślony w Dekrecie o ekumenizmie,
493 II, 11,64 | umieszcza swoje wskazania w kontekście dwóch refleksji
494 II, 11,64 | Rzymskiej Stolicy Apostolskiej w czasie najcięższego bodaj
495 II, 11,64 | schyłku średniowiecza czy też w późniejszych czasach, łączy
496 II, 11,64 | kulturowym, lecz głównie w interpretacji prawdy objawionej” 110.~
497 II, 11,65 | wyrosłych z Reformacji. W konsekwencji posiadają one
498 II, 11,65 | ekumeniczny rozpoczął się właśnie w kręgu Kościołów i Wspólnot
499 II, 11,65 | Wspólnot reformowanych. W tym samym czasie — i to
500 II, 11,65 | samym czasie — i to już w styczniu 1920 r. — Patriarchat
1-500 | 501-758 |