Czesc,  Rozdzial, Paragraf

 1 Wprow,  0,2|             młoda moc Ewangelii wzywa ich, aby ze szczerym i całkowitym
 2 Wprow,  0,3|            swoich dzieci, świadom, że ich grzechy są sprzeniewierzeniem
 3  I,  1,5   |          rozproszonego ludu: „Ja będę ich Bogiem, oni zaś będą moim
 4  I,  2,7   |        chrześcijan, obficiej napełnia ich tęsknotą za zjednoczeniem.
 5  I,  2,9   |               poprzez którą Bóg czyni ich uczestnikami własnej komunii,
 6  I,  2,10  |           Sobór Watykański II umocnił ich wolę działania, tworząc
 7  I,  2,13  |          Chrystusa, dlatego też zdobi ich należne im imię chrześcijańskie,
 8  I,  2,13  |        Kościoła katolickiego słusznie ich uważają za braci w Panu” 17. ~
 9  I,  3,15  |             powinni pozwolić, aby ono ich kształtowało. ~
10  I,  4,19  |        Kościół, zarówno wierni, jak i ich pasterze, każdy wedle własnych
11  I,  5,22  |         mniejsze jest to wszystko, co ich dzieli, w porównaniu z tym,
12  I,  5,22  |                w porównaniu z tym, co ich łączy. Jeśli będą się spotykali
13  I,  6,30  |               i Wspólnot kościelnych, ich żywy udział w soborowym
14  I,  9,37  |      katolickiej, ponieważ różne jest ich powiązanie z zasadniczymi
15  I,  9,38  |           mogą być wyrażone także bez ich pomocy, może się zdarzyć,
16  I, 10,40  |           wyraża to zespolenie, które ich wzajem łączy i w pełniejszym
17 II,  2,43  |          Wspólnotach kościelnych i za ich pośrednictwem”, a także
18 II,  3,46  |           zostały ujęte przepisami, a ich przestrzegania domaga się
19 II,  5,49  |              te elementy wiary, które ich łączą. Pomogło to umocnić
20 II,  5,49  |              umocnić jeszcze bardziej ich wolę osiągnięcia pełnej
21 II,  6,50  |           Wschodu, zwracając uwagę na ich eklezjalny charakter i na
22 II,  6,50  |        Wschodu, specyficzny charakter ich rozwoju historycznego, normy (
23 II,  7,53  |         jedności z Rzymem. Ogłaszając ich — wespół ze św. Benedyktem —
24 II,  9,60  |               terytorium, ale również ich wspólne dążenie do jedności99.
25 II, 10,62  |               na Sobór Watykański II; ich Patriarchowie zaszczycili
26 II, 11,68  |             aby chwalić Boga. Zresztą ich kult zawiera niejeden oczywisty
27 II, 11,68  |            bracia; nie zapomina też o ich inicjatywach na rzecz humanizacji
28 II, 11,68  |          pokoju. Wszystko to wynika z ich szczerej woli dochowania
29 II, 11,68  |           moralnych zasad Ewangelii i ich zastosowania.~
30 II, 12,72  |           celebransa. Pobłogosławiłem ich z miłością. Ten sam gest,
31 II, 13,74  |              deklarowanych zasad jest ich realizacja w konkretnym
32 II, 13,75  |        solidną podstawę nie tylko dla ich wspólnego działania na niwie
33 III,  2,80 |            analizie i wnikliwie oceni ich zgodność z Tradycją wiary,
34 III,  3,82 |        wiernych katolików. Duch wzywa ich do poważnego rachunku sumienia.
35 III,  3,83 |              Świętego, nie jest ponad ich siły. Wszystkie wydały przecież
36 III,  3,84 |               nich to, co uczynił dla ich świętych. Zdoła przezwyciężyć
37 III,  4,87 |               w tym też celu poznawać ich sposób myślenia i wrażliwość. (...)
38 III,  5,95 |                Biskup Rzymu należy do ich „kolegium”, oni zaś są jego
39 III,  5,96 |           kościelnych zwierzchników i ich teologów do nawiązania ze
40 III,  6,97 | partykularnych z Kościołem Rzymu oraz ich Biskupów z Biskupem Rzymu
41 III,  7,98 |         Prawdą, której głoszenie jest ich misją, a tym samym szkodzi
42 III,  7,98 |            tym samym szkodzi poważnie ich świadectwu. Rozumiał to
43 Adh,  0,101|                mają czynić, co jest w ich mocy, aby więzy komunii
44 Adh,  0,101|        Kościół, zarówno wierni, jak i ich pasterze, każdy wedle własnych