1-500 | 501-747
bold = Main text
Czesc, Rozdzial, Paragraf grey = Comment text
1 Wprow, 0,1 | chrześcijan, rzucone tak stanowczo i z mocą ponowione przez Sobór
2 Wprow, 0,1 | do innych także Kościołów i Wspólnot kościelnych, które
3 Wprow, 0,1 | nową moc wezwaniu Soboru i przypomina nam o obowiązku
4 Wprow, 0,1 | nam o obowiązku przyjęcia i wprowadzenia w czyn jego
5 Wprow, 0,1 | zalecenia. Ci nasi bracia i siostry, połączeni przez
6 Wprow, 0,1 | tego, iż można przekroczyć i przezwyciężyć wszelkie elementy
7 Wprow, 0,1 | umniejszyć jego wartość i pozbawić go znaczenia, zaprzeczając
8 Wprow, 0,1 | jest nowe życie człowieka i utrzymując, że Krzyż nie
9 Wprow, 0,1 | stwarza żadnych perspektyw i nie daje nadziei: twierdzi
10 Wprow, 0,2 | aby obalić mury podziałów i nieufności, aby przezwyciężyć
11 Wprow, 0,2 | przezwyciężyć przeszkody i uprzedzenia, które utrudniają
12 Wprow, 0,2 | radości — drogą jedności i komunii chrześcijan. Dialogi
13 Wprow, 0,2 | teologicznej przyniosły konkretne i widoczne owoce: zachęca
14 Wprow, 0,2 | fałszywych interpretacji i uprzedzeń, jakie jedni żywią
15 Wprow, 0,2 | też bezwład, obojętność i niedostateczne wzajemne
16 Wprow, 0,2 | opierać na nawróceniu serc i na modlitwie, które doprowadzą
17 Wprow, 0,2 | odwagą płynącą z prawdy i szczerą wolą wzajemnego
18 Wprow, 0,2 | wzajemnego przebaczenia i pojednania, są powołani,
19 Wprow, 0,2 | swoją bolesną przeszłością i nad ranami, jakie niestety
20 Wprow, 0,2 | wzywa ich, aby ze szczerym i całkowitym obiektywizmem
21 Wprow, 0,2 | Potrzebne jest spokojne i czyste spojrzenie prawdy,
22 Wprow, 0,2 | potrafi wyzwolić umysły i ponownie wzbudzić w każdym
23 Wprow, 0,2 | ludziom wszystkich narodów i krajów. ~
24 Wprow, 0,3 | które przeżył w tych latach i które nadal są jego udziałem,
25 Wprow, 0,3 | zrozumieć własną tożsamość i swoją misję w dziejach.
26 Wprow, 0,3 | Kościół katolicki uznaje i wyznaje słabości swoich
27 Wprow, 0,3 | się zamysłowi Zbawiciela i przeszkodą w jego realizacji.
28 Wprow, 0,3 | do ewangelicznej odnowy i stąd nieustannie czyni pokutę.
29 Wprow, 0,3 | pokutę. Zarazem jednak uznaje i jeszcze bardziej wywyższa
30 Wprow, 0,3 | świętości, przyciąga go i upodabnia do swojej męki
31 Wprow, 0,3 | upodabnia do swojej męki i zmartwychwstania. ~Pouczony
32 Wprow, 0,3 | umysły jednocześnie łagodnie i silnie” 2, nie pragnie dla
33 Wprow, 0,3 | władzę przez służbę prawdy i miłości. ~Ja sam pragnę
34 Wprow, 0,3 | nienaruszonej czystości i spójności, zwłaszcza teraz,
35 Wprow, 0,4 | specjalną misję w Kościele i polecił mu umacniać braci,
36 Wprow, 0,4 | zarazem jego ludzką słabość i szczególną potrzebę nawrócenia: „
37 Wprow, 0,4 | jest całkowicie na łaskę i modlitwę Pana: „Ja prosiłem
38 Wprow, 0,4 | 32). Nawrócenie Piotra i jego następców opiera się
39 Wprow, 0,4 | wierni Kościoła katolickiego i wszyscy chrześcijanie. Niech
40 Wprow, 0,4 | ziemskiej wędrówce cierpiał i nadal będzie cierpieć na
41 Wprow, 0,4 | cierpieć na skutek sprzeciwów i prześladowań. Ale nadzieja,
42 Wprow, 0,4 | bowiem wzniesiony na mocnej i trwałej opoce, którą jest
43 I | I.~Zaangażowanie ekumeniczne
44 I, 1,5 | otwartą na rozwój misyjny i ekumeniczny, ponieważ jest
45 I, 1,5 | świadczyć o nim, aktualizować je i szerzyć: by gromadzić wszystkich
46 I, 1,5 | by gromadzić wszystkich i wszystko w Chrystusie; by
47 I, 1,6 | Syna, aby umierając za nas i zmartwychwstając, obdarzył
48 I, 1,6 | do Ojca za swoich uczniów i za wszystkich wierzących
49 I, 1,6 | odpowiedzialność wobec Boga i wobec Jego zamysłu, spoczywająca
50 I, 1,6 | urzeczywistniać pojednanie i komunia. Czyż jest możliwe,
51 I, 1,6 | zgorszeniem dla świata, i przy tym szkodzi najświętszej
52 I, 2,7 | Pan świata, który mądrze i cierpliwie dotrzymuje tego,
53 I, 2,7 | braci odłączonych powstał i z dnia na dzień zatacza
54 I, 2,7 | a Jezusa wyznają Panem i Zbawcą; i to nie tylko każdy
55 I, 2,7 | wyznają Panem i Zbawcą; i to nie tylko każdy z osobna,
56 I, 2,7 | których Ewangelię usłyszeli i o których każdy mówi, że
57 I, 2,7 | mówi, że to jego własny i Boży Kościół. Prawie wszyscy
58 I, 2,7 | sposób, tęsknią za jednym i widzialnym Kościołem Bożym,
59 I, 2,7 | był naprawdę powszechny i miał posłannictwo do całego
60 I, 2,7 | zwrócił się do Ewangelii i w ten sposób zyskał zbawienie
61 I, 2,8 | chrześcijan oraz z przekonaniem i energią wzywać do tego innych: „
62 I, 2,8 | sumienia oświeconego wiarą i kierowanego miłością. Także
63 I, 2,8 | jedności trynitarnej Ojca i Syna, i Ducha Świętego. ~
64 I, 2,8 | trynitarnej Ojca i Syna, i Ducha Świętego. ~
65 I, 2,8(9) | religijnej Dignitatis humanae, 1 i 2. ~
66 I, 2,9 | Pan dał swemu Kościołowi i którą pragnie ogarnąć wszystkich,
67 I, 2,9 | ponieważ pragnie jedności, i właśnie w jedności wyraża
68 I, 2,9 | wyznania wiary, sakramentów i komunii hierarchicznej10.
69 I, 2,9 | znaczy: mieć je z Ojcem i z Jego Synem Jezusem Chrystusem” (
70 I, 2,10 | sytuacji podziału chrześcijan i ufnego poszukiwania pełnej
71 I, 2,10 | liczne pierwiastki uświęcenia i prawdy, które jako właściwe
72 I, 2,10 | Same te Kościoły i odłączone Wspólnoty, choć
73 I, 2,10 | są pozbawione znaczenia i wagi w tajemnicy zbawienia.
74 I, 2,10 | pochodzi z samej pełni łaski i prawdy, powierzonej Kościołowi
75 I, 2,11 | wyposażyć swój Kościół, i to mimo poważnych nieraz
76 I, 2,11 | dostrzega „winy ludzi z jednej i z drugiej strony” 13, przyznając,
77 I, 2,11 | nadal z innymi Kościołami i Wspólnotami kościelnymi. ~
78 I, 2,11 | Istotnie, elementy uświęcenia i prawdy, obecne w różnym
79 I, 2,12 | pierwiastki uświęcenia i prawdy”, które w różny sposób
80 I, 2,12 | w różny sposób są obecne i działają poza widzialnymi
81 I, 2,12 | Święte jako normę wiary i życia, i wykazują szczerą
82 I, 2,12 | jako normę wiary i życia, i wykazują szczerą gorliwość
83 I, 2,12 | Boga Ojca wszechmogącego i w Chrystusa Syna Bożego,
84 I, 2,12 | Chrystusem, a także uznają i przyjmują inne sakramenty
85 I, 2,12 | sprawuje Świętą Eucharystię i żywi nabożeństwo do Dziewicy
86 I, 2,12 | łączność (communio) w modlitwie i w innych dobrodziejstwach
87 I, 2,12 | Duch Święty przez swe łaski i dary wśród nich także działa
88 I, 2,12 | Chrystusowych Duch wzbudza tęsknotę i działanie, aby wszyscy,
89 I, 2,12 | Chrystusa, w jednej owczarni i pod jednym Pasterzem zjednoczyli
90 I, 2,12 | poszczególnych Kościołach buduje się i rozrasta Kościół Boży” 16.
91 I, 2,13 | obecnych w innych Kościołach i Wspólnotach kościelnych,
92 I, 2,13 | co pochodzi od Chrystusa i do Niego prowadzi, należy
93 I, 2,13 | rzeczywiste życie łaski i którym trzeba przyznać zdolność
94 I, 2,13 | pełnię środków zbawienia i darów łaski tworzących Kościół,
95 I, 2,14 | sobie wezwanie do jedności i w niej odnajdują swoją pełnię.
96 I, 2,14 | chrześcijańskich Wspólnotach i stworzyć Kościół, jakiego
97 I, 2,14 | poświadczoną przez Ojców Wschodu i Zachodu, Kościół katolicki
98 I, 2,14 | Kościół już został dany i dlatego żyjemy już teraz
99 I, 2,14 | danego istnieją „łącznie i w całej pełni” w Kościele
100 I, 2,14 | pełnej komunii w prawdzie i miłości. ~
101 I, 3 | Odnowa i nawrócenie ~
102 I, 3,15 | mesjańskie „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże”
103 I, 3,15 | zachęta „nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (Mk
104 I, 3,15 | zarówno osobistego, jak i wspólnotowego. Dążenie każdej
105 I, 3,15 | radykalnie na Ewangelię i nie tracąc nigdy z oczu
106 I, 3,15 | nieumiejętności przebaczenia, pychy i antyewangelicznego, nieprzejednanego
107 I, 3,16 | pomiędzy odnową, nawróceniem i reformą. Sobór stwierdza: „
108 I, 3,16 | rozpatrywany jako ziemska i ludzka instytucja, wciąż
109 I, 3,16 | porę odnowić w rzetelny i właściwy sposób to, co nie
110 I, 3,16 | w danych okolicznościach i czasie było przestrzegane” 23.
111 I, 3,16 | często o tych potrzebach i perspektywach, jak na przykład
112 I, 3,16 | ewangelizacyjnego świętych Cyryla i Metodego26. Nieco później
113 I, 3,16 | sprawie realizacji zasad i norm dotyczących ekumenizmu,
114 I, 3,17 | dokumenty Komisji Wiara i Ustró28 oraz deklaracje
115 I, 3,17 | dla ruchu ekumenicznego i dla nawrócenia, do jakiego
116 I, 3,17 | jakie już się dokonały i budzą nadzieję, ponieważ
117 I, 3,17 | które należy kontynuować i pogłębiać. ~Wzrost komunii,
118 I, 3,17 | najbardziej charakterystycznych i najważniejszych cech ekumenizmu.
119 I, 3,17 | sobie w świetle Ewangelii i wielkiej Tradycji. Dobrze
120 I, 3,17(28) | Limy: Chrzest, Eucharystia i Posługiwanie duchowe (styczeń
121 I, 3,17(28) | Ench. Oecum. 1, 1392-1446 i Dokument n. 153 „Wiara i
122 I, 3,17(28) | i Dokument n. 153 „Wiara i Ustrój” Confessing the „
123 I, 3,17 | Patriarchą Konstantynopola i wykonując wraz z nim konkretny
124 I, 3,17 | wykonując wraz z nim konkretny i niezwykle doniosły gest,
125 I, 3,17 | pogrążył w zapomnieniu” i „wymazał z pamięci i z życia
126 I, 3,17 | zapomnieniu” i „wymazał z pamięci i z życia Kościoła” dawne
127 I, 3,17 | Soboru Watykańskiego II30, i że za pośrednictwem tej
128 I, 3,17 | pośrednictwem tej instytucji opinie i oceny innych Wspólnot chrześcijańskich
129 I, 3,17 | Kościele, o naturze ekumenizmu i o wolności religijnej. ~
130 I, 3,17(30) | c. III, a. 7, par. 2, I: AAS 54 (1962), 614; por.
131 I, 4,18 | który jest drogą, prawdą i życiem (por. J 14, 6), któż
132 I, 4,18 | sprawach dotyczących Boga i Jego Kościoła” 33, oraz
133 I, 4,19 | przypomniałem, że Cyryl i Metody z tego właśnie powodu
134 I, 4,19 | przełożenia idei biblijnych i pojęć greckiej teologii
135 I, 4,19 | doświadczeń historycznych i tradycji myślowej. Pragnęli, „
136 I, 4,19 | właściwej dla danej kultury i dzięki temu dostępne dla
137 I, 4,19 | wyższości języka greckiego i kultury bizantyjskiej, ani
138 I, 4,19 | byście przyjęli Jego słowa i Jego wartości, pozostając
139 I, 4,19 | ekumeniczne znaczenie” 39. I to nie tylko odnowa sposobu
140 I, 4,19 | Kościół, zarówno wierni, jak i ich pasterze, każdy wedle
141 I, 4,19 | badaniach teologicznych i historycznych” 40. ~
142 I, 4,20 | organiczny do całości jego życia i działania i w konsekwencji
143 I, 4,20 | całości jego życia i działania i w konsekwencji winien tę
144 I, 4,20 | winien tę całość przenikać i z niej wyrastać jak owoc
145 I, 4,20 | wyrastać jak owoc ze zdrowego i kwitnącego drzewa, które
146 I, 4,20 | wierzył w jedność Kościoła i tak patrzył w stronę jedności
147 I, 4,20 | zespoleni z Ojcem, Słowem i Duchem, tym głębiej i łatwiej
148 I, 4,20 | Słowem i Duchem, tym głębiej i łatwiej potrafią pomnażać
149 I, 5,21 | 21. „To nawrócenie serca i świętość życia łącznie z
150 I, 5,21 | życia łącznie z publicznymi i prywatnymi modlitwami o
151 I, 5,21 | się równocześnie do Boga i do braci: do wszystkich
152 I, 5,21 | Miłość tworzy komunię osób i Wspólnot. Jeśli się miłujemy,
153 I, 5,21 | się pogłębić naszą komunię i czynić ją coraz doskonalszą.
154 I, 5,21 | jest jednością Ojca, Syna i Ducha Świętego — aby z tego
155 I, 5,21 | komunii pomiędzy ludźmi i Wspólnotami lub odtwarzania
156 I, 5,21 | się sama z siebie wyrazem i potwierdzeniem jedności.
157 I, 5,22 | Chrystus. On jest „wczoraj i dziś, ten sam także na wieki!” (
158 I, 5,22 | modli się „w nas”, „z nami” i „za nas”. On przewodzi sam
159 I, 5,22 | Pocieszycielu, którego przyobiecał i dał Kościołowi, kiedy go
160 I, 5,22 | spotykali coraz częściej i coraz wytrwałej modlili
161 I, 5,22 | odwagę podjąć całą bolesną i ludzką rzeczywistość podziałów,
162 I, 5,22 | ponad wszystkimi słabościami i ograniczeniami ludzkimi. ~
163 I, 5,23 | 23. I wreszcie, taka wspólnota
164 I, 5,23 | warunkuje nowe widzenie Kościoła i chrześcijaństwa. Nie należy
165 I, 5,23 | świadectwo Jego posłannictwu i aby świat uwierzył, że Ojciec
166 I, 5,23 | słuchali orędzia zbawienia, i stanowiła dla nich przeszkodę
167 I, 5,23 | samych swoich początkach i jakiej my szczerze poszukujemy.
168 I, 5,23 | chrześcijańskiemu posłannictwu i jego wiarygodności. Dlatego
169 I, 5,24 | Bardzo upowszechniła się i utrwaliła tradycja Tygodnia
170 I, 5,24 | Zesłania Ducha Świętego. Ale i poza nim wiele jest w ciągu
171 I, 5,24 | na różnych kontynentach i w różnych krajach współczesnej
172 I, 5,24 | miejsce spotkanie ekumeniczne i wspólna modlitwa braci szukających
173 I, 5,24 | szukających jedności w Chrystusie i Jego Kościele. Ze szczególnym
174 I, 5,24 | latach wspólnego dziedzictwa i o smutnych latach podziału,
175 I, 5,24 | modlitw w krajach Skandynawii i Europy Północnej (1-10 czerwca
176 I, 5,24 | czerwca 1989), w obu Amerykach i w Afryce czy też w siedzibie
177 I, 5,24 | wspólnoty w jednej wierze i w jednej komunii eucharystycznej,
178 I, 5,24 | eucharystycznej, wyrażonej w kulcie i we wspólnym życiu w Chrystusie” 47.
179 I, 5,24 | Brata, Patriarchy Dimitriosa I (6 grudnia 1987)? Przy tej
180 I, 5,24 | nich miało swoją własną i szczególną wymowę; każde
181 I, 5,25 | przedstawicieli innych Kościołów i Wspólnot kościelnych złożyło
182 I, 5,25 | czemu mogłem publicznie i prywatnie modlić się z nimi.
183 I, 5,25 | ekumenicznego Dimitriosa I. Chciałbym teraz przypomnieć
184 I, 5,25 | Arcybiskupami — prymasami Szwecji i Finlandii — z okazji sześćsetlecia
185 I, 5,25 | Nie ma już żadnego ważnego i doniosłego wydarzenia, któremu
186 I, 5,25 | towarzyszyłaby wzajemna obecność i modlitwa chrześcijan. Nie
187 I, 5,25 | naprawdę ujął nas za rękę i prowadzi nas. Te spotkania
188 I, 5,25 | prowadzi nas. Te spotkania i modlitwy zapisały już całe
189 I, 5,25 | winniśmy nieustannie przeglądać i na nowo odczytywać, aby
190 I, 5,25 | czerpać z niej natchnienie i nadzieję. ~
191 I, 5,26 | przemawia jako Jednorodzony i współistotny Syn. A zarazem: „
192 I, 5,26 | człowieczeństwa każdego i wszystkich. ~To wszystko
193 I, 5,26 | ekumeniczna”, modlitwa braci i sióstr. Właśnie dlatego,
194 I, 5,26 | przyszłość swego zjednoczenia i komunii. Zdaje się, że i
195 I, 5,26 | i komunii. Zdaje się, że i tutaj można by trafnie zastosować
196 I, 5,26 | wszyscy byli jedno (...) jako i My jedno jesteśmy» (J 17,
197 I, 5,26 | Bożych zespolonych w prawdzie i miłości” 48. ~Ta wewnętrzna
198 I, 5,26 | jedności, rodzi się z modlitwy i przez modlitwę dojrzewa: „
199 I, 5,26 | zaparcia się samego siebie i z nieskrępowanego wylania
200 I, 5,26 | wylania miłości rodzą się i dojrzewają pragnienia jedności.
201 I, 5,26 | prawdziwego umartwienia, pokory i łagodności w posłudze, ducha
202 I, 5,27 | chrześcijanami. W tym wewnętrznym i osobistym dialogu, jaki
203 I, 5,27 | poświęciła życie medytacji i modlitwie, skupionej wokół
204 I, 5,27 | rozdziału 17 Ewangelii św. Jana i ofiarowała je w intencji
205 I, 5,27 | każdej modlitwy: całkowita i bezwarunkowa ofiara z własnego
206 I, 5,27 | wzorem dla wszystkich, zawsze i na każdym miejscu. ~
207 I, 5,27(50) | Couturiera - potrzebę modlitwy i ofiar duchowych w intencji
208 I, 6,28 | duszę” ekumenicznej odnowy i dążenia do jedności, to
209 I, 6,28 | niej też zakorzenia się i z niej czerpie moc to wszystko,
210 I, 6,28 | odpowiada naturze osoby i jej godności. Stanowisko
211 I, 6,28 | chciał dla niego samego” i dlatego „nie może odnaleźć
212 I, 6,28 | odnajdujemy też w doktrynie i praktyce ekumenicznej Soboru.
213 I, 6,29 | celem usunięcia słów, opinii i czynów, które by w świetle
214 I, 6,29 | świetle sprawiedliwości i prawdy nie odpowiadały rzeczywistemu
215 I, 6,29 | strony Kościoła katolickiego i mówi o kryteriach, jakimi
216 I, 6,29 | przystępujących do dialogu i to one czynią go możliwym
217 I, 6,30 | obserwatorów różnych Kościołów i Wspólnot kościelnych, ich
218 I, 6,30 | wydarzeniu, wielorakie spotkania i wspólne modlitwy, które
219 I, 6,30 | Przedstawiciele innych Kościołów i Wspólnot chrześcijańskich
220 I, 7,31 | szerzenie ekumenicznego ducha i działalności ekumenicznej,
221 I, 7,31 | Konferencje Episkopatów i przez Synody katolickich
222 I, 7,31 | Wschodnich. Analogiczne i właściwe struktury działają
223 I, 7,31 | świadectwem konkretnego i powszechnego zaangażowania
224 I, 7,31 | głębiej naukę swej Wspólnoty i podaje przejrzyście jej
225 I, 7,32 | godnością osoby ludzkiej i z jej naturą społeczną,
226 I, 7,32 | nauczania, przez wymianę myśli i dialog, przez co jedni drugim
227 I, 7,32 | doktryny oraz życia jednej i drugiej Wspólnoty i bardziej
228 I, 7,32 | jednej i drugiej Wspólnoty i bardziej bezstronną ocenę;
229 I, 7,32 | sumienie chrześcijańskie i gromadzą się, gdzie tylko
230 I, 7,32 | Chrystusa co do Kościoła i jak należy biorą się rzetelnie
231 I, 7,32 | rzetelnie do dzieła odnowy i reformy” 58. ~
232 I, 8,33 | zarazem poddaje sumienia i czyny chrześcijan — rozdzielonych
233 I, 8,33 | modlitwie o jedność. Modlitwa i dialog wzajemnie się umacniają.
234 I, 8,33 | wzajemnie się umacniają. Głębsza i bardziej świadoma modlitwa
235 I, 8,34 | większej dojrzałości wspólnej i wzajemnej modlitwy dzięki
236 I, 8,34 | samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli
237 I, 8,34 | grzechy, [Bóg] jako wierny i sprawiedliwy odpuści je
238 I, 8,34 | sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej
239 I, 8,34 | zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki” (
240 I, 8,34 | przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz
241 I, 8,34 | to — wśród nich — również i wszystkie grzechy przeciwko
242 I, 8,34 | zgrzeszyliśmy przeciw jedności i przekonanie, że potrzebujemy
243 I, 8,34 | potrzebujemy nawrócenia. Zgładzone i przezwyciężone muszą być
244 I, 8,34 | grzechu, które przyczyniły się i nadal mogą się przyczyniać
245 I, 8,34 | przyczyniać do podziału i do jego utrwalenia. ~
246 I, 8,35 | się „dialogiem nawrócenia” i jako taki również autentycznym „
247 I, 8,35 | Dialog przechodzi także i przede wszystkim w wymiar
248 I, 8,35 | który jako Odkupiciel świata i Pan dziejów jest naszym
249 I, 8,35 | dialogu polega na wspólnym i wzajemnym uznaniu naszej
250 I, 9,36 | nastawieniem pełnym miłości i pokory” 61. ~Umiłowanie
251 I, 9,36 | kulturowym, psychologicznym i społecznym, jakie się napotyka
252 I, 9,36 | tym wymiarem wewnętrznym i osobowym musi się zawsze
253 I, 9,36 | zawsze łączyć duch miłości i pokory. Miłości do rozmówcy
254 I, 9,36 | pokory. Miłości do rozmówcy i pokory wobec prawdy, którą
255 I, 9,36 | prawdy, którą się odkrywa i która może się domagać zmiany
256 I, 9,36 | domagać zmiany poglądów i postaw. ~Co się tyczy studium
257 I, 9,36 | Zaleca zarazem, aby sposób i metoda wyrażania wiary katolickiej
258 I, 9,36 | świadectwa o własnej wierze i wyjaśnianie doktryny w sposób
259 I, 9,36 | sposób poprawny, uczciwy i zrozumiały, który zarazem
260 I, 9,36 | uwzględnia kategorie myślowe i konkretne doświadczenie
261 I, 9,37 | wszystkich do głębszego poznania i jaśniejszego ukazania niedościgłych
262 I, 9,38 | doktryna różnych Kościołów i Wspólnot kościelnych; ma
263 I, 9,38 | przez moich Poprzedników i przeze mnie wspólnie z Patriarchami
264 I, 9,38 | którejkolwiek konkretnej epoki i mogą być wyrażone także
265 I, 9,38 | głoszenia prawdy objawionej i nadal się nadają do przekazywania
266 I, 9,38 | wzajemnego rozumienia się i wyjaśniania własnych poglądów,
267 I, 9,38 | nieoczekiwanych odkryć. Polemiki i nieprzejednane spory sprawiły,
268 I, 9,38 | przezwyciężyć jej wizje cząstkowe i odrzucić fałszywe interpretacje. ~
269 I, 9,39 | nakazów własnego sumienia i sumienia bliźniego, z głęboką
270 I, 9,39 | bliźniego, z głęboką pokorą i umiłowaniem prawdy. Przy
271 I, 9,39 | odniesienia: Pismo Święte i wielka Tradycja Kościoła.
272 I, 10,40 | poznanie się, wspólna modlitwa i dialog. Przewidują one i
273 I, 10,40 | i dialog. Przewidują one i domagają się podjęcia, już
274 I, 10,40 | które ich wzajem łączy i w pełniejszym świetle stawia
275 I, 10,40(66) | chrystologiczna Kościoła Katolickiego i Asyryjskiego Kościoła Wschodu:
276 I, 10,40 | nawzajem lepiej się poznać i wyżej cenić oraz utorować
277 I, 10,40 | chrześcijańskiego świadectwa i staje się narzędziem ewangelizacji,
278 I, 10,40 | przynosząc korzyść jednym i drugim. ~
279 II, 1,41 | przyobiecanemu Apostołom i Kościołowi przez Chrystusa
280 II, 1,41 | chrześcijan na tak wielką skalę i w tak rozległym zakresie.
281 II, 1,42 | Górze, widzą w nich braci i siostry. Z drugiej strony
282 II, 1,42 | mimo rozłamów historycznych i kanonicznych. Mówi się o „
283 II, 1,42 | sprawie realizacji zasad i norm dotyczących ekumenizmu
284 II, 1,42 | chrześcijanie, jako „Kościoły i Wspólnoty kościelne nie
285 II, 1,42 | podczas ekumenicznych spotkań i celebracji, które odbyły
286 II, 1,42 | z uznania jednego Chrztu i z płynącego stąd wymogu,
287 II, 1,42 | sprawie realizacji zasad i norm dotyczących ekumenizmu
288 II, 1,42 | że pożądane jest wzajemne i oficjalne uznanie Chrztów70.
289 II, 1,42(71) | Por. KOMISJA „WIARA I USTRÓJ” EKUMENICZNEJ RADY
290 II, 1,42(71) | KOŚCIOŁÓW, Chrzest, Eucharystia i Posługiwanie duchowe (styczeń
291 II, 2,43 | Bożej; przestrzeganie władz i obywateli, by nie wchodzili
292 II, 2,43 | człowieka. Jest oczywiste — i dowodzi tego doświadczenie —
293 II, 2,43 | w nim szacunek dla praw i potrzeb wszystkich, zwłaszcza
294 II, 2,43 | zwłaszcza ubogich, poniżonych i bezbronnych. W Encyklice
295 II, 2,43 | przestanę tego podkreślać i będę popierał każdy wysiłek
296 II, 2,43 | naszych braci chrześcijan” 73 i dziękowałem również Bogu „
297 II, 2,43 | dokonał On w innych Kościołach i Wspólnotach kościelnych
298 II, 2,43 | Wspólnotach kościelnych i za ich pośrednictwem”, a
299 II, 2,43(73) | Przemówienie do Kardynałów i Kurii Rzymskiej (28 czerwca
300 II, 2,43 | stwierdzam z zadowoleniem, że i tak już rozległa sieć ekumenicznej
301 II, 2,43(74) | Przemówienie do Kardynałów i Kurii Rzymskiej (28 czerwca
302 II, 3 | dziedzinie Słowa Bożego i liturgicznego kultu~
303 II, 3,44 | niezawodne oparcie dla modlitwy i działalności duszpasterskiej
304 II, 3,44(75) | POPIERANIA JEDNOŚCI CHRZEŚCIJAN I KOMITET WYKONAWCZY ZWIĄZKU
305 II, 3,44(75) | 1, 319-331, przejrzany i zaktualizowany w Dokumencie
306 II, 3,45 | jedynie przy rzadkich okazjach i przyjęły zwyczaj odprawiania
307 II, 3,45(76) | Por. KOMISJA „WIARA I USTRÓJ” EKUMENICZNEJ RADY
308 II, 3,45(76) | KOŚCIOŁÓW, Chrzest, Eucharystia i Posługiwanie duchowe (styczeń
309 II, 3,45 | sposób znaczenie liturgii i znaków liturgicznych (wizerunków,
310 II, 3,45 | duchowni, studium historii i znaczenia liturgii zaczyna
311 II, 3,45 | jedyną Eucharystię Chrystusa i to pragnienie już staje
312 II, 3,45 | się wspólnym uwielbieniem i wspólną modlitwą błagalną.
313 II, 3,45 | Razem zwracamy się do Ojca i czynimy to coraz bardziej „
314 II, 3,45(77) | 1991 r. oraz Komisji „Wiara i Ustrój” w Santiago de Compostela
315 II, 3,46 | Sakramentu Eucharystii, Pokuty i Namaszczenia chorych innym
316 II, 3,46 | dobrowolnie o nie proszą i przejawiają wiarę, jaką
317 II, 3,46 | określonych przypadkach i szczególnych okolicznościach —
318 II, 3,46(78) | Unitatis redintegratio, 8 i 15; Kodeks Prawa Kanonicznego,
319 II, 3,46(78) | 131, l.c., 1088-1089; 123 i 132, l.c., 1087. 1089. ~
320 II, 4,47 | muszą z radością uznać i ocenić dobra naprawdę chrześcijańskie
321 II, 4,47 | braci odłączonych. Słuszną i zbawienną jest rzeczą uznać
322 II, 4,47 | uznać Chrystusowe bogactwa i cnotliwe postępowanie w
323 II, 4,47 | jest zawsze podziwu godny i należy Go w nich podziwiać” 79.~
324 II, 4,48 | należą do innych Kościołów i Wspólnot kościelnych. Dzięki
325 II, 4,48 | szczeblach, między pasterzami i między członkami Wspólnot,
326 II, 4,48 | chrześcijanie dają o Bogu i o Chrystusie. Wyłonił się
327 II, 4,48 | ekumenicznego doświadczenia i zarazem wyzwanie wobec naszej
328 II, 4,48 | aż do przelania krwi”? I czy nie ogarnia ono różnych
329 II, 4,48 | ogarnia ono różnych Kościołów i Wspólnot biorących swe imię
330 II, 4,48 | Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego?~Takie
331 II, 4,48 | samą tajemnicę Chrystusa i Kościoła” 80. Dialog ekumeniczny,
332 II, 4,48 | drogę wiodącą do prawdziwej i pełnej komunii.~
333 II, 5,49 | kontaktów między chrześcijanami i prowadzonego przez nich
334 II, 5,49 | wzrost komunii. Kontakty te i dialog pozwoliły chrześcijanom
335 II, 5,49 | potężną siłą poruszającą i wskazującą kierunek.~Konstytucja
336 II, 5,49 | się w innych Kościołach i Wspólnotach kościelnych81.
337 II, 5,49 | obecność w tych Kościołach i Wspólnotach ma charakter
338 II, 6,50 | przedstawicielami Kościołów i Wspólnot kościelnych Zachodu,
339 II, 6,50 | strony spojrzał bezstronnie i z głęboką miłością na Kościoły
340 II, 6,50 | ich eklezjalny charakter i na obiektywne więzi jedności,
341 II, 6,50 | poszczególnych Kościołach buduje się i rozrasta Kościół Boży”,
342 II, 6,50 | rozrasta Kościół Boży”, i dodaje, iż w konsekwencji „
343 II, 6,50 | apostolskiej, kapłaństwo i Eucharystię, dzięki którym
344 II, 6,50 | wielka tradycja liturgiczna i duchowa Kościołów Wschodu,
345 II, 6,50 | przez nie od samego początku i usankcjonowane przez Ojców
346 II, 6,50 | przeciwnie — przysparza mu chwały i przyczynia się znacznie
347 II, 6,50 | dialog na istniejącej komunii i zwraca uwagę właśnie na
348 II, 6,50 | specjalne warunki powstania i rozwoju Kościołów Wschodnich
349 II, 6,51 | poprzez dialog miłości, jak i na polu dyskusji doktrynalnej,
350 II, 6,51 | sposób proces był powolny i wymagał wysiłku, ale zarazem
351 II, 6,51 | źródłem wielkiej radości i satysfakcji, ponieważ pozwolił
352 II, 7,52 | przez Papieży Jana XXIII i Pawła VI, a z drugiej przez
353 II, 7,52 | ekumenicznego Patriarchę Atenagorasa i jego następców. Historycznym
354 II, 7,52 | zostało usunięte z pamięci i z życia Kościoła” 84 wspomnienie
355 II, 7,52 | symbolem schizmy między Rzymem i Konstantynopolem. To wydarzenie
356 II, 7,52 | wzajemnym przebaczeniem i postanowieniem solidarnego
357 II, 7,52 | fakt spotkanie Pawła VI i Patriarchy Atenagorasa I
358 II, 7,52 | i Patriarchy Atenagorasa I w Jerozolimie podczas pielgrzymki
359 II, 7,52 | śmierci Papieża Pawła VI i krótkim pontyfikacie Jana
360 II, 7,52 | pontyfikacie Jana Pawła I została mi powierzona misja
361 II, 7,52 | ekumenicznym Dimitriosem I, który przejął tymczasem
362 II, 7,52 | między nimi służy życiu i żywotności tych siostrzanych
363 II, 7,52 | powitałem go serdecznie i uroczyście, w sposób należny
364 II, 7,52 | Świętych Apostołów Piotra i Pawła gościmy w Rzymie delegację
365 II, 7,52(84) | Deklaracja Papieża Pawła VI i Patriarchy Konstantynopola
366 II, 7,52(84) | Konstantynopola Atenagorasa I (7 grudnia 1965): Tomos
367 II, 7,53 | bezpośrednią wymianę informacji i opinii, co służy braterskiemu
368 II, 7,53 | przyzwyczaja nas do współistnienia i skłania do wspólnego przyjęcia,
369 II, 7,53 | mają szczególne znaczenie i wymowę ekumeniczną w stosunkach
370 II, 7,53 | stosunkach pomiędzy Wschodem i Zachodem. Pierwszym jest
371 II, 7,53 | ewangelizacyjnego dzieła świętych Cyryla i Metodego. Jubileusz ten
372 II, 7,53 | tej dwoistości kościelnej i kulturalnej, jaka pozostaje
373 II, 7,53 | zatem przypomnieć, że Cyryl i Metody wyszli z kręgu Kościoła
374 II, 7,53 | nadzieje. W świętych Cyrylu i Metodym Europa odnajduje
375 II, 7,53 | święci, którym Kościoły i narody zawierzają swoją
376 II, 7,54 | jubileuszowych uroczystościach i starała się uwydatnić, że
377 II, 7,54 | europejskiego Wschodu, ale także i ludy żyjące za Uralem aż
378 II, 7,54 | ewangelizacja zatacza szersze kręgi i coraz rozleglejsze obszary,
379 II, 7,54 | kiedy Kościół na Wschodzie i na Zachodzie pozostawał
380 II, 7,54 | poświęconej świętym Cyrylowi i Metodemu oraz w Liście Apostolskim
381 II, 8,55 | skupiał się wokół Piotra i Jedenastu (por. Dz 2, 14).
382 II, 8,55 | Struktury Kościoła na Wschodzie i na Zachodzie kształtowały
383 II, 8,55 | bratnich we wspólnocie wiary i miłości, które powinny ujawniać
384 II, 8,56 | przeszkodę natury kanonicznej i psychologicznej i stało
385 II, 8,56 | kanonicznej i psychologicznej i stało się ważnym krokiem
386 II, 8,56 | Kościoła obfitymi owocami łaski i wzrostu. Niestety jednak,
387 II, 8,56 | siebie Kościołów Zachodu i Wschodu pozbawiło je tego
388 II, 8,56 | jakim są wzajemne dary i pomoc. Trzeba podjąć ogromny
389 II, 8,56 | woli, pokornej modlitwy i wytrwałej współpracy, która
390 II, 8,56 | Jakże stosowne jest dla nas i jak aktualne jego apostolskie
391 II, 8,57 | apostolskiej kapłaństwo i Eucharystia łączą nas jeszcze
392 II, 8,57 | wzięło początek tradycyjne i jakże piękne miano «Kościołów
393 II, 8,57 | długim okresie podziału i wzajemnego niezrozumienia,
394 II, 8,57 | takiej właśnie rzeczywistości i do niej musimy się odwoływać.~
395 II, 8,57 | liturgii, duchowej tradycji i porządku prawnego” 90.~Częścią
396 II, 8,57 | chrześcijanin może oddać bratu, i podejmując następnie liczne
397 II, 8,57 | inne formy posługi duchowej i materialnej. Można nawet
398 II, 8,57 | monastycyzm był w starożytności — i wielekroć również w późniejszych
399 II, 8,57 | upodabnia Kościoły na Wschodzie i na Zachodzie. W zgodzie
400 II, 8,57 | znajdują stosowniejsze ujęcie i lepsze naświetlenie u jednych
401 II, 8,58 | konkretnym życiu wiernych i przyczynić się do szerzenia
402 II, 8,58 | braci wschodnich, można i powinno się wziąć pod uwagę
403 II, 8,58 | przynagla konieczność zbawienia i dobro dusz. Dlatego Kościół
404 II, 8,58 | okoliczności czasu, miejsca i osób, nieraz stosował i
405 II, 8,58 | i osób, nieraz stosował i stosuje łagodniejszy sposób
406 II, 8,58 | wszystkim środki zbawienia i świadectwo miłości między
407 II, 8,58 | uczestnictwo w sakramentach i innych czynnościach i rzeczach
408 II, 8,58 | sakramentach i innych czynnościach i rzeczach świętych” 94.~Taka
409 II, 8,58 | Taka orientacja teologiczna i duszpasterska, poparta doświadczeniem
410 II, 8,58 | Kanonicznego95. Została też jasno i jednoznacznie przedstawiona
411 II, 8,58 | sprawie realizacji zasad i norm dotyczących ekumenizmu96.~
412 II, 8,58(95) | Kanonicznego, kan. 844, §§ 2 i 3; Kodeks Kanonów Kościołów
413 II, 8,58(95) | Wschodnich, kan. 671, §§ 2 i 3. ~
414 II, 8,58 | wiernych o tej jakże trudnej i delikatnej sprawie, tak
415 II, 8,58 | kulcie liturgicznym, jak i istnienia różnych norm (
416 II, 9,59 | oparta na jedności wiary i nawiązująca do wspólnego
417 II, 9,59 | wspólnego doświadczenia i tradycji starożytnego Kościoła,
418 II, 9,59 | Dzięki pozytywnej postawie i oparciu się na tym, co nas
419 II, 9,59 | poczynić znaczne postępy i zdołała wyrazić — jak stwierdziłem
420 II, 9,59 | Świątobliwością Dymitriosem I, Patriarchą ekumenicznym — „
421 II, 9,59 | to co Kościół katolicki i Kościół prawosławny już
422 II, 9,59 | Komisja mogła też stwierdzić i oświadczyć, że „w naszych
423 II, 9,59 | znaczenie dla uświęcenia i jedności Ludu Bożego” 98.
424 II, 9,59(97) | Deklaracja Papieża Jana Pawła II i Patriarchy ekumenicznego
425 II, 9,59(97) | ekumenicznego Dimitriosa I (7 grudnia 1987): AAS 80 (
426 II, 9,59 | która pozwala katolikom i prawosławnym już od tej
427 II, 9,59 | tej chwili dawać wierne i zgodne świadectwo wobec
428 II, 9,59 | imię Pańskie było głoszone i otoczone chwałą.~
429 II, 9,60 | napięcia między katolikami i prawosławnymi. Komisja stworzyła
430 II, 9,60 | dialog prawdy, ożywiany i podtrzymywany przez dialog
431 II, 9,60 | posiadania własnej organizacji i prowadzenia apostolatu,
432 II, 9,60 | Kościołów w dialog miłości i w dialog teologiczny umocni
433 II, 9,60 | umocni nie tylko prawdziwy i braterski wzajemny szacunek
434 II, 9,60 | szacunek między prawosławnymi i katolikami, żyjącymi na
435 II, 9,60 | ta cała spuścizna duchowa i liturgiczna, obyczajowa
436 II, 9,60 | liturgiczna, obyczajowa i teologiczna przynależy w
437 II, 9,60 | tradycjach do pełnej katolickości i apostolskości Kościoła” 100.
438 II, 9,60(99) | kontaktów między katolikami i prawosławnymi w nowej sytuacji
439 II, 9,60(99) | sytuacji Europy Środkowej i Wschodniej (31 maja 1991),
440 II, 9,60 | konstruktywnie w dialogu miłości i w dialogu teologicznym,
441 II, 9,60 | na szczeblu lokalnym, jak i powszechnym, przyczyniając
442 II, 9,60 | do wzajemnego zrozumienia i włączając się w dynamiczne
443 II, 9,61 | komunii między Wschodem i Zachodem. W dążeniu tym
444 II, 9,61 | przedziwnej różnorodności języków i głosów, pochwała jedynego
445 II, 9,61 | Eucharystię, stanowiącą serce i wzorzec wspólnoty; nie tylko
446 II, 9,61 | którym różnorodne posługi i służby są sprawowane pod
447 II, 9,61 | Kościół katolicki wykonać i które stoi także przed Kościołem
448 II, 9,61 | podtrzymywanego światłem i mocą Ducha Świętego.~
449 II, 10,62 | działając różnymi metodami i w różnych okresach, nawiązał
450 II, 10,62 | dogmatyczne Soborów Efeskiego i Chalcedońskiego. Wszystkie
451 II, 10,62 | często we wrogim środowisku i w tragicznych okolicznościach,
452 II, 10,62 | politycznych, społecznych i kulturowych. Co się zaś
453 II, 10,62 | Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka. Niezapomniany
454 II, 10,62 | Świątobliwością Shenoudą III, Papieżem i Patriarchą koptyjsko-prawosławnym103
455 II, 10,62(103) | Deklaracja Papieża Pawła VI i Jego Świątobliwości Shenouda
456 II, 10,62(103) | III, Papieża Aleksandrii i Patriarchy Stolicy Św. Marka (
457 II, 10,62 | chrystologiczne porozumienie i wyciągnąć z niego konsekwencje,
458 II, 10,62(104) | Deklaracja Papieża Pawła VI i Jego Świątobliwości Mar
459 II, 10,62(104) | Kościoła Antiochii Syryjskiej i całego Wschodu (27 października
460 II, 10,62 | Antiochii Mar Ignazio Zakka I Iwasem106.~Wraz z czcigodnym
461 II, 10,62 | tych samych sakramentach i w tej samej posłudze, zakorzenionej
462 II, 10,62(106) | Deklaracja Papieża Jana Pawła II i Jego Świątobliwości Moran
463 II, 10,62(106) | Moran Mar Ignazio Zakka I Iwasa, Patriarchy Syryjsko-Prawosławnego
464 II, 10,62(106) | Syryjsko-Prawosławnego Antiochii i całego Wschodu (23 czerwca
465 II, 10,62(108) | chrystologiczna Kościoła Katolickiego i Asyryjskiego Kościoła Wschodu:
466 II, 10,63 | poszukiwań teologicznych i braterskiego dialogu. Ale
467 II, 10,63 | że idziemy właściwą drogą i że można mieć uzasadnioną
468 II, 11 | Dialog z innymi Kościołami i Wspólnotami Kościelnymi
469 II, 11,64 | również relacje z Kościołami i Wspólnotami kościelnymi
470 II, 11,64 | chrześcijańskiego braterstwa i dialogu, Sobór umieszcza
471 II, 11,64 | historyczno-psychologicznym i drugiej o charakterze teologiczno-doktrynalnym.
472 II, 11,64 | Dekret stwierdza: „Kościoły i Wspólnoty kościelne, które
473 II, 11,64 | katolickim szczególny związek i powinowactwo, ponieważ lud
474 II, 11,64 | że między tymi Kościołami i Wspólnotami a Kościołem
475 II, 11,64 | socjologicznym, psychologicznym i kulturowym, lecz głównie
476 II, 11,65 | rozwojem Kościoła katolickiego i Kościołów oraz Wspólnot
477 II, 11,65 | wzajemnego przenikania się i uzupełniania.~Ruch ekumeniczny
478 II, 11,65 | właśnie w kręgu Kościołów i Wspólnot reformowanych.
479 II, 11,65 | reformowanych. W tym samym czasie — i to już w styczniu 1920 r. —
480 II, 11,65 | jedynego Pana, Odkupiciela i Nauczyciela, przemawia w
481 II, 11,65 | wszystkich, tak na Wschodzie, jak i na Zachodzie. Staje się
482 II, 11,65 | każe nam odrzucić podziały i odnaleźć na nowo jedność;
483 II, 11,66 | poreformacyjnego”, ponieważ „Kościoły i Wspólnoty kościelne różnią
484 II, 11,66 | znacznie nie tylko od nas, ale i między sobą”, i to zarówno „
485 II, 11,66 | nas, ale i między sobą”, i to zarówno „pochodzeniem,
486 II, 11,66 | pochodzeniem, doktryną i życiem duchowym” 111 Prócz
487 II, 11,66 | umocnił się ruch ekumeniczny i pragnienie pokoju z Kościołem
488 II, 11,66 | mogą (...) stanowić oparcie i podnietę do tego dialogu” 113.~„
489 II, 11,66 | wyznają Chrystusa jako Boga i Pana oraz jedynego Pośrednika
490 II, 11,66 | chwałę jedynego Boga, Ojca i Syna, i Ducha Świętego” 114,~
491 II, 11,66 | jedynego Boga, Ojca i Syna, i Ducha Świętego” 114,~Bracia
492 II, 11,66 | Bracia ci żywią miłość i cześć dla Pisma Świętego. „
493 II, 11,66 | Świętym życie Chrystusa i to, czego Boski Mistrz nauczał
494 II, 11,66 | czego Boski Mistrz nauczał i dokonał dla zbawienia ludzi,
495 II, 11,66 | zwłaszcza tajemnice Jego śmierci i zmartwychwstania (...);
496 II, 11,66 | specjalne miejsce w wyjaśnianiu i głoszeniu pisanego słowa
497 II, 11,66 | teologiczne, duszpasterskie i ekumeniczne wspólnego Chrztu
498 II, 11,66 | wspólnego Chrztu są liczne i doniosłe. Chociaż sakrament
499 II, 11,67 | Rozbieżności doktrynalne i historyczne, jakie pojawiły
500 II, 11,67 | dotyczyły Kościoła, sakramentów i święceń kapłańskich. Dlatego
1-500 | 501-747 |