Czesc, Rozdzial, Paragraf
1 Wprow, 0,1 | szczególnie w obliczu zbliżającego się roku 2000. Będzie on dla
2 Wprow, 0,1 | Syna Bożego, który stał się człowiekiem, aby zbawić
3 Wprow, 0,1 | Krzyżowej, w którym kierowaliśmy się słowami mego czcigodnego
4 Wprow, 0,1 | podzieleni. Jeśli naprawdę chcą się skutecznie przeciwstawić
5 Wprow, 0,1 | nie daje nadziei: twierdzi się, że człowiek jest tylko
6 Wprow, 0,2 | Czyż mogliby bowiem uchylić się od uczynienia z Bożą pomocą
7 Wprow, 0,2 | zaangażowanie ekumeniczne musi się opierać na nawróceniu serc
8 Wprow, 0,2 | aby ponownie zastanowić się nad swoją bolesną przeszłością
9 Wprow, 0,2 | zewnętrzne czynniki, które stały się przyczyną godnych ubolewania
10 Wprow, 0,3 | ekumenicznych poszukiwań, wsłuchując się w głos Ducha Pańskiego,
11 Wprow, 0,3 | grzechy są sprzeniewierzeniem się zamysłowi Zbawiciela i przeszkodą
12 Wprow, 0,3 | w jego realizacji. Czuje się zawsze powołany do ewangelicznej
13 Wprow, 0,3 | dziejów, Kościół uwalnia się od wszelkich czysto ludzkich
14 Wprow, 0,3 | że „prawda nie inaczej się narzuca, jak tylko siłą
15 Wprow, 0,3 | wszystkich, którzy trudzą się dla sprawy jedności. ~
16 Wprow, 0,4 | nawrócenia: „Ty nawróciwszy się, utwierdzaj swoich braci” (
17 Wprow, 0,4 | i jego następców opiera się na modlitwie samego Odkupiciela,
18 Wprow, 0,4 | zaś nieustannie przyłącza się do tego błagania. W naszej
19 Wprow, 0,4 | osobiście powinien włączyć się gorliwie w modlitwę Chrystusa
20 Wprow, 0,4 | chrześcijanie. Niech wszyscy modlą się wraz ze mną o to nawrócenie. ~
21 I, 1,5 | sytuacji Ludu Bożego, posłużył się prostym symbolem dwóch kawałków
22 I, 1,5 | Ewangelia Janowa, odwołując się do współczesnej sobie sytuacji
23 I, 1,6 | krzyżowej sam Jezus modli się do Ojca za swoich uczniów
24 I, 1,6 | którzy przez Chrzest stają się Ciałem Chrystusa — Ciałem,
25 I, 1,6 | Ciałem, w którym winny się w pełni urzeczywistniać
26 I, 1,6 | Podział „jawnie sprzeciwia się woli Chrystusa, jest zgorszeniem
27 I, 2,7 | ku jedności, który zwie się ruchem ekumenicznym, uczestniczą
28 I, 2,7 | świata, aby ten świat zwrócił się do Ewangelii i w ten sposób
29 I, 2,9 | godzinie swej męki modlił się, „aby wszyscy stanowili
30 I, 2,9 | właśnie w jedności wyraża się cała głębia Jego agape. ~
31 I, 2,9 | tym, że ludzie gromadzą się w społeczność, która jest
32 I, 2,9 | niczym innym, jak objawieniem się w nich łaski, poprzez którą
33 I, 2,9 | aby Jego zamysł w pełni się urzeczywistnił, tak aby „
34 I, 2,10 | jego organizmem znajdują się liczne pierwiastki uświęcenia
35 I, 2,10 | Duch Chrystusa nie wzbrania się przecież posługiwać nimi
36 I, 2,11 | błędów, z jakimi stykają się każdego dnia jego członkowie.
37 I, 2,11 | członków zamysł Boży staje się mniej wyrazisty. Mówiąc
38 I, 2,11 | jakiej elementy te znajdują się w innych Wspólnotach chrześcijańskich,
39 I, 2,12 | chrztem, dzięki któremu łączą się z Chrystusem, a także uznają
40 I, 2,12 | jednym Pasterzem zjednoczyli się w pokoju” 15. ~Mówiąc o
41 I, 2,12 | poszczególnych Kościołach buduje się i rozrasta Kościół Boży” 16.
42 I, 2,13 | katolickiej nie rozciąga się próżnia eklezjalna. Liczne
43 I, 2,13 | tworzących Kościół, znajdują się także w innych Wspólnotach
44 I, 2,14 | wyraziście. Ekumenizm stara się właśnie sprawić, aby częściowa
45 I, 3,15 | Orędzie mesjańskie „Czas się wypełnił i bliskie jest
46 I, 3,15 | tym zachęta „nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (
47 I, 3,15 | zbawczej drogi Kościoła. Odnosi się to w sposób szczególny do
48 I, 3,15 | Każdy winien zatem nawrócić się bardziej radykalnie na Ewangelię
49 I, 3,15 | mirabilia Dei) wzbogaciła się o nowe przestrzenie, które
50 I, 3,15 | związku z tym rozszerzył się też zakres spraw, które
51 I, 3,15 | zakres spraw, które domagają się pokuty: świadomość istnienia
52 I, 3,16 | Skłania je to do zastanowienia się, czy rzeczywiście wyrażają
53 I, 3,17 | znacznych postępów, jakie już się dokonały i budzą nadzieję,
54 I, 3,17 | że ekumeniczne otwarcie się Soboru Watykańskiego II
55 I, 3,17 | wówczas Kościół, aby przyjrzeć się samemu sobie w świetle Ewangelii
56 I, 3,17 | okresie, gdy rozpoczynały się przygotowania do Soboru
57 I, 4,18 | jakiej pragnie Bóg, może się urzeczywistnić tylko dzięki
58 I, 4,18 | sprawach wiary sprzeciwia się Bogu, który jest Prawdą.
59 I, 4,19 | samym duchu, nie wahałem się powiedzieć do australijskich
60 I, 4,19 | odnowa form wyrazu staje się konieczna, aby można było
61 I, 5,21 | rytmem miłości, która zwraca się równocześnie do Boga i do
62 I, 5,21 | komunię osób i Wspólnot. Jeśli się miłujemy, staramy się pogłębić
63 I, 5,21 | Jeśli się miłujemy, staramy się pogłębić naszą komunię i
64 I, 5,21 | doskonalszą. Miłość zwraca się do Boga jako najdoskonalszego
65 I, 5,21 | ekumenicznego, gdy jednoczą się w niej bracia, między którymi
66 I, 5,21 | o pokój, modlitwa staje się sama z siebie wyrazem i
67 I, 5,21 | zaproszony do wspólnoty modlących się: „gdzie są dwaj albo trzej
68 I, 5,22 | Gdy chrześcijanie modlą się razem, wówczas cel, jakim
69 I, 5,22 | jest zjednoczenie, wydaje się bliższy. Długa historia
70 I, 5,22 | wielorakim rozbiciem, wydaje się jakby układać na nowo, dążąc
71 I, 5,22 | rzeczywiście obecny: modli się „w nas”, „z nami” i „za
72 I, 5,22 | podziałów, będą umieli jednoczyć się coraz bardziej we wspólnej
73 I, 5,22 | co ich łączy. Jeśli będą się spotykali coraz częściej
74 I, 5,22 | rzeczywistość podziałów, odnajdując się w tej wspólnocie Kościoła,
75 I, 5,23 | ruch ekumeniczny zaczął się poniekąd od negatywnego
76 I, 5,23 | samą Ewangelię odwoływali się do różnych Kościołów czy
77 I, 5,23 | kierowana wiarą. Gromadzimy się na niej w imię Chrystusa,
78 I, 5,23 | wszyscy chrześcijanie połączą się w jednym sprawowaniu Eucharystii44.~
79 I, 5,24 | ekumeniczne prawie zawsze łączą się z modlitwą, a wręcz w niej
80 I, 5,24 | kulminują. Bardzo upowszechniła się i utrwaliła tradycja Tygodnia
81 I, 5,24 | modlitwy. Pragnę tutaj odwołać się do tego szczególnego doświadczenia,
82 I, 5,24 | szczególną wymowę; każde zapisuje się w pamięci Kościoła, który
83 I, 5,25 | 25. Nie tylko Papież stał się pielgrzymem. W tych latach
84 I, 5,25 | publicznie i prywatnie modlić się z nimi. Wspomniałem już
85 I, 5,25 | modlitwy o jedność stała się już integralną częścią życia
86 I, 5,26 | w jedno, abyśmy, stając się „synami w Synu” (por. Ef
87 I, 5,26 | tym większą nadzieją łączą się w Chrystusie, jemu zawierzając
88 I, 5,26 | zjednoczenia i komunii. Zdaje się, że i tutaj można by trafnie
89 I, 5,26 | Kiedy Pan Jezus modli się do Ojca, aby «wszyscy byli
90 I, 5,26 | poszukiwania jedności, rodzi się z modlitwy i przez modlitwę
91 I, 5,26 | ducha (...), z zaparcia się samego siebie i z nieskrępowanego
92 I, 5,26 | nieskrępowanego wylania miłości rodzą się i dojrzewają pragnienia
93 I, 5,27 | którzy w swoim życiu stykają się z przejawami podziału między
94 I, 5,27 | bowiem w ten sposób stanie się ona w pełni częścią rzeczywistości
95 I, 5,27 | zadań, jakich podjęliśmy się w Kościele. Aby przypomnieć
96 I, 5,27 | katolickiego wzór, który wydaje mi się godny naśladowania: mam
97 I, 5,27(50) | Gabriela Sagheddu urodziła się w Dorgali (Sardynia) 17
98 I, 6,28 | to w niej też zakorzenia się i z niej czerpie moc to
99 I, 6,28 | filozofii współczesnej spotyka się z chrześcijańską prawdą
100 I, 6,28 | dlatego „nie może odnaleźć się w pełni inaczej, jak tylko
101 I, 6,28 | na pierwszy plan zdaje się wysuwać moment poznawczy (
102 I, 6,29 | kryteriach, jakimi winien się on kierować w relacjach
103 I, 6,29 | wszystkim tym jednak zawiera się wymóg wzajemności. Stosowanie
104 I, 6,29 | wzajemności. Stosowanie się do tych kryteriów jest zadaniem
105 I, 6,29 | poróżnionych, aby znaleźć się na płaszczyźnie, na której
106 I, 6,29 | prawdzie. Aby to wszystko mogło się urzeczywistnić, muszą zaniknąć
107 I, 6,29 | przejawy wzajemnego zwalczania się. Tylko wówczas dialog pomoże
108 I, 6,30 | wspólne modlitwy, które stały się możliwe dzięki Soborowi,
109 I, 6,30 | dzięki Soborowi, przyczyniły się do stworzenia warunków dla
110 I, 6,30 | chrześcijańskich spotkali się podczas Soboru z gotowością
111 I, 7,31 | ekumenicznego, jakie zarysowało się od czasu Soboru, nie jest
112 I, 7,31 | powszechnego zaangażowania się Kościoła katolickiego w
113 I, 7,31 | został podjęty, ale stał się wyraźną potrzebą, jednym
114 I, 7,31 | konsekwencji udoskonaliła się też „technika” dialogowania,
115 I, 7,31 | sprzyjało zarazem umacnianiu się ducha dialogu. Chodzi tu
116 I, 7,32 | chrześcijańskie i gromadzą się, gdzie tylko się godzi,
117 I, 7,32 | gromadzą się, gdzie tylko się godzi, na jednomyślną modlitwę.
118 I, 7,32 | Wszyscy wreszcie obliczają się ze swej wierności wobec
119 I, 7,32 | Kościoła i jak należy biorą się rzetelnie do dzieła odnowy
120 I, 8,33 | Modlitwa i dialog wzajemnie się umacniają. Głębsza i bardziej
121 I, 8,33 | równocześnie zaś staje się — w postaci coraz dojrzalszej —
122 I, 8,34 | ekumenicznego. Jeżeli nie staje się on rachunkiem sumienia,
123 I, 8,34 | grzechach, które przyczyniły się do historycznych podziałów —
124 I, 8,34 | grzechu, które przyczyniły się i nadal mogą się przyczyniać
125 I, 8,34 | przyczyniły się i nadal mogą się przyczyniać do podziału
126 I, 8,35 | właściwego charakteru: staje się „dialogiem nawrócenia” i
127 I, 8,35 | Pawła VI. Dialog nie może się rozwijać wyłącznie w wymiarze
128 I, 8,35 | horyzontalnym, ograniczając się do spotkania, wymiany myśli
129 I, 8,35 | wymiar wertykalny, zwracając się ku Temu, który jako Odkupiciel
130 I, 9,36 | braćmi odłączonymi poświęcają się studiom nad Bożymi tajemnicami,
131 I, 9,36 | tajemnicami, a trzymając się ściśle nauki Kościoła, powinni
132 I, 9,36 | Kościoła, powinni kierować się umiłowaniem prawdy oraz
133 I, 9,36 | umiłowaniem prawdy oraz odznaczać się nastawieniem pełnym miłości
134 I, 9,36 | psychologicznym i społecznym, jakie się napotyka przy omawianiu
135 I, 9,36 | wewnętrznym i osobowym musi się zawsze łączyć duch miłości
136 I, 9,36 | pokory wobec prawdy, którą się odkrywa i która może się
137 I, 9,36 | się odkrywa i która może się domagać zmiany poglądów
138 I, 9,36 | zmiany poglądów i postaw. ~Co się tyczy studium kwestii spornych,
139 I, 9,36 | komunia będzie musiała opierać się na przyjęciu całej prawdy,
140 I, 9,36 | rozstrzygnięte, ujawniłyby się ponownie w innym momencie —
141 I, 9,37 | także zasadę, którą winni się kierować katolicy, gdy mają
142 I, 9,37 | chrześcijańskiej. W ten sposób utoruje się drogę, która dzięki bratniemu
143 I, 9,38 | prowadzące dialog spotykają się nieuchronnie z problemem
144 I, 9,38 | Przede wszystkim, gdy ma się do czynienia ze sformułowaniami
145 I, 9,38 | od tych, których zwykło się używać we własnej wspólnocie,
146 I, 9,38 | wspólnocie, z pewnością warto się zastanowić, czy inne słowa
147 I, 9,38 | także bez ich pomocy, może się zdarzyć, że w głoszeniu
148 I, 9,38 | świętego Magisterium używa się określeń ukształtowanych
149 I, 9,38 | samego początku nadawały się do głoszenia prawdy objawionej
150 I, 9,38 | prawdy objawionej i nadal się nadają do przekazywania
151 I, 9,38 | do wzajemnego rozumienia się i wyjaśniania własnych poglądów,
152 I, 9,38 | różnym kątem — przekształciły się w całkowicie sprzeczne poglądy.
153 I, 9,38 | innych”, może przyczynić się do zbudowania każdej wspólnoty65,
154 I, 10,40 | tylko wzajemne poznanie się, wspólna modlitwa i dialog.
155 I, 10,40 | Przewidują one i domagają się podjęcia, już od tej chwili,
156 I, 10,40 | wierzący w Chrystusa łatwo mogą się nauczyć, jak można nawzajem
157 I, 10,40 | jak można nawzajem lepiej się poznać i wyżej cenić oraz
158 I, 10,40 | chrześcijańskiego świadectwa i staje się narzędziem ewangelizacji,
159 II, 1,41 | tego wspólnego nawrócenia się na Ewangelię, którego narzędziem
160 II, 1,42 | ludzi obcych, ale kierując się autentycznym duchem Kazania
161 II, 1,42 | historycznych i kanonicznych. Mówi się o „innych chrześcijanach”,
162 II, 1,42 | przemian, jakie dokonały się w mentalności. Pogłębia
163 II, 1,42 | w mentalności. Pogłębia się świadomość wspólnej przynależności
164 II, 1,42 | przynależności do Chrystusa. Mogłem się o tym wielokrotnie przekonać
165 II, 1,42 | celebracji, które odbyły się w Rzymie. „Powszechne braterstwo”
166 II, 1,42 | braterstwo” chrześcijan stało się trwałym elementem ekumenicznej
167 II, 1,42 | chrześcijanie nawrócili się na braterską miłość, która
168 II, 1,42 | Chrystusa. Jeśli zdarza się, że w rezultacie gwałtownych
169 II, 1,42 | stron zazwyczaj starają się sprawić, aby przeważyło „
170 II, 2,43 | 43. Coraz częściej zdarza się, że zwierzchnicy Wspólnot
171 II, 2,43 | chrześcijańskich wypowiadają się razem, w imię Chrystusa,
172 II, 2,43 | zwierzchnicy Wspólnot jednoczą się w tym dążeniu do jedności.
173 II, 2,43 | Kościół katolicki nie może się od niej uchylić72. Chrześcijanie
174 II, 2,43 | współpracy nadal nieustannie się rozszerza. Prowadzona jest
175 II, 3,44 | Świętego bardzo przyczyniły się do podziałów, zwłaszcza
176 II, 3,45 | to pragnienie już staje się wspólnym uwielbieniem i
177 II, 3,45 | błagalną. Razem zwracamy się do Ojca i czynimy to coraz
178 II, 3,45 | jednym sercem”. Czasem wydaje się, że bliska jest już chwila,
179 II, 3,46 | ich przestrzegania domaga się postęp na drodze ekumenizmu78.~
180 II, 4,47 | wspólnej ojcowizny, które się znajdują u braci odłączonych.
181 II, 4,48 | i o Chrystusie. Wyłonił się tu ogromny obszar dla całego
182 II, 4,48 | innych chrześcijan mogą się przyczynić do zbudowania
183 II, 5,49 | zbawczych, jakie znajdują się w innych Kościołach i Wspólnotach
184 II, 5,49 | chrześcijańskimi przyjmuje się za punkt wyjścia uznanie
185 II, 6,50 | Kościołami Wschodu umocniła się w okresie Soboru Watykańskiego
186 II, 6,50 | poszczególnych Kościołach buduje się i rozrasta Kościół Boży”,
187 II, 6,50 | różnorodność nie sprzeciwia się bynajmniej jedności Kościoła,
188 II, 6,50 | przysparza mu chwały i przyczynia się znacznie do wypełnienia
189 II, 6,51 | relacji, które rozwijały się poprzez dialog miłości,
190 II, 6,51 | wysiłku, ale zarazem stał się źródłem wielkiej radości
191 II, 7,52 | przed chwilą proces mógł się rozpocząć dzięki wzajemnej
192 II, 7,52 | Historycznym wyrazem zmiany, jaka się dokonała, był eklezjalny
193 II, 7,52 | wcześniej, w 1054 r., stały się symbolem schizmy między
194 II, 7,52 | zgromadzenie soborowe kończyło się uroczystym aktem, który
195 II, 7,52 | tej okazji mógł on spotkać się także z Patriarchą prawosławnym
196 II, 7,52 | eklezjalnego braterstwa wpisuje się też ustalony już od kilkunastu
197 II, 7,52 | uroczystość św. Andrzeja udaje się do Fanaru delegacja Stolicy
198 II, 7,53 | Metodego. Jubileusz ten stał się okazją do ogłoszenia obu
199 II, 7,54 | uroczystościach i starała się uwydatnić, że Chrzest św.
200 II, 7,54 | wyrażenie, którym posłużyłem się wiele razy: Kościół musi
201 II, 7,54 | chrześcijaństwa wyrażenie to odnosiło się nade wszystko do dwoistości
202 II, 7,54 | Chrztu Rusi jego znaczenie się rozszerza: ewangelizacja
203 II, 7,54 | ogarnia cały Kościół. Jeśli się zważy ponadto, że to zbawcze
204 II, 8,55 | pierwszym tysiącleciu. Staje się ona poniekąd wzorcem. Sobór „
205 II, 8,55 | patriarchalne, a pewna ilość szczyci się pochodzeniem od samych Apostołów” 87.
206 II, 8,55 | Droga Kościoła zaczęła się od Jerozolimy w dniu Pięćdziesiątnicy,
207 II, 8,55 | ówczesnej oikoumene skupiał się wokół Piotra i Jedenastu (
208 II, 8,55 | na Zachodzie kształtowały się zatem w nawiązaniu do tego
209 II, 8,55 | tysiąclecia utrzymywała się w tych strukturach za pośrednictwem
210 II, 8,56 | psychologicznej i stało się ważnym krokiem naprzód na
211 II, 8,56 | jednak, stopniowe oddalanie się od siebie Kościołów Zachodu
212 II, 8,56 | współpracy, która niczym się nie zniechęca. Św. Paweł
213 II, 8,57 | lokalnym urzeczywistnia się ta tajemnica Bożej miłości.
214 II, 8,57 | którym chętnie określały się nawzajem Kościoły siostrzane? (
215 II, 8,57 | rzeczywistości i do niej musimy się odwoływać.~Kontakt z tą
216 II, 8,57 | prawdą historyczną nie waha się stwierdzić: „nic dziwnego,
217 II, 8,57 | teologiczne nierzadko raczej się wzajem uzupełniają, niż
218 II, 8,57 | między Kościołami, które się nawzajem dopełniają, komunia
219 II, 8,58 | życiu wiernych i przyczynić się do szerzenia ducha jedności.
220 II, 8,58 | wschodnich, można i powinno się wziąć pod uwagę różne sytuacje
221 II, 9,59 | starożytnego Kościoła, wyrazi się w pełni w sprawowaniu świętej
222 II, 9,59 | pozytywnej postawie i oparciu się na tym, co nas łączy, Komisja
223 II, 9,60 | rozstrzygnięcia problemu, które opiera się na doktrynie Kościołów siostrzanych.
224 II, 9,60 | Także w tym kontekście stało się oczywiste, że metodą dążenia
225 II, 9,60 | powszechnym, przyczyniając się w ten sposób do wzajemnego
226 II, 9,60 | zrozumienia i włączając się w dynamiczne poszukiwanie
227 II, 9,61 | to, w jakim Kościele by się znaleźli, są zawsze we własnym
228 II, 9,61 | bowiem Kościołów wznosiła się, w przedziwnej różnorodności
229 II, 9,61 | Świętym; wszystkie gromadziły się, by sprawować Eucharystię,
230 II, 10,62 | braćmi, którzy spotykają się z radością po długiej rozłące.~
231 II, 10,62 | społecznych i kulturowych. Co się zaś tyczy bezpośrednio kwestii
232 II, 10,63 | kontaktom ekumenicznym stały się możliwe zasadnicze wyjaśnienia
233 II, 11,64 | kościelne, które odłączyły się od Rzymskiej Stolicy Apostolskiej
234 II, 11,65 | jednak wzajemnego przenikania się i uzupełniania.~Ruch ekumeniczny
235 II, 11,65 | Ruch ekumeniczny rozpoczął się właśnie w kręgu Kościołów
236 II, 11,65 | jak i na Zachodzie. Staje się imperatywem, który każe
237 II, 11,66 | Wspólnoty kościelne różnią się znacznie nie tylko od nas,
238 II, 11,66 | wszędzie jeszcze umocnił się ruch ekumeniczny i pragnienie
239 II, 11,66 | soborowy w dalszym ciągu stara się „podkreślić pewne punkty,
240 II, 11,66 | Myśl nasza kieruje się (...) ku tym chrześcijanom,
241 II, 11,66 | Ducha Świętego, doszukują się w Piśmie Świętym Boga jako
242 II, 11,66 | sakrament ten „sam przez się jest jedynie pierwszym zaczątkiem”,
243 II, 11,67 | historyczne, jakie pojawiły się w okresie Reformacji, dotyczyły
244 II, 11,68 | życia tych braci zasila się wiarą w Chrystusa, a krzepi
245 II, 11,68 | słowa Bożego. Przejawia się zaś w osobistej modlitwie,
246 II, 11,68 | przez wspólnotę zbierającą się, aby chwalić Boga. Zresztą
247 II, 11,68 | Dokument soborowy nie ogranicza się jedynie do omówienia tych
248 II, 11,68 | etyczno-moralnej, która staje się coraz pilniejsza w naszych
249 II, 11,69 | teolodzy katoliccy stali się pełnoprawnymi członkami
250 II, 11,70 | wierzącymi, którzy powołują się na jednego Pana, modlitwa
251 II, 12,71 | Genewie oraz spotykając się wielokrotnie z przedstawicielami
252 II, 12,71 | Te kontakty przyczyniają się skutecznie do lepszego wzajemnego
253 II, 12,72 | 72. Odnosi się to w sposób szczególny do
254 II, 12,72 | Islandia), dokąd udałem się w czerwcu w 1989 r. W klimacie
255 II, 12,72 | solidarności i modlitwy spotkałem się z wielką liczbą wiernych,
256 II, 12,72 | wszystkie spotkania stały się dla mnie źródłem wielkiej
257 II, 12,72 | głębokim wzruszeniem. Wiąże się ono z liturgią eucharystyczną
258 II, 12,72 | podobnymi postawami spotkałem się także za oceanem — w Kanadzie,
259 II, 12,72 | Zjednoczonych, gdzie zauważa się wielką otwartość ekumeniczną.
260 II, 12,72 | systematycznego spotykania się braci „poreformacyjnych”
261 II, 13,75 | chrześcijan w społeczeństwie staje się zatem wyrazistym świadectwem,
262 II, 13,75 | oblicze Chrystusa.~Utrzymujące się rozbieżności doktrynalne
263 II, 13,75 | wierzący w Chrystusa łatwo mogą się nauczyć, jak można nawzajem
264 II, 13,75 | jak można nawzajem lepiej się poznać i wyżej cenić oraz
265 II, 13,76 | rzecz pokoju, wyrażającym się w modlitwie i działaniu,
266 II, 13,76 | motywacja teologiczna staje się stopniowo coraz głębsza?
267 II, 13,76 | i aktywności, aby stało się jeszcze bardziej oczywiste,
268 II, 13,76 | prawdziwą przyczyną toczących się wojen, choć nadal niestety
269 II, 13,76 | Tego samego dnia modlili się o pokój — w sposób odrębny,
270 II, 13,76 | kiedy to ponownie udałem się jako pielgrzym do miasta
271 II, 13,76 | nasze serca napełniają się radością. Stwierdzamy bowiem,
272 III, 1,77 | 77. Możemy się teraz zapytać, jak długa
273 III, 1,77 | w którym urzeczywistni się pełna jedność w wierze i
274 III, 1,78 | Kościołami prawosławnymi kieruje się tą wymagającą wizją jedności,
275 III, 1,78 | Kościoły naprawdę stały się znakiem owej pełnej komunii
276 III, 1,78 | apostolskim Kościele, która wyrazi się we wspólnym sprawowaniu
277 III, 1,79 | duchowa Matka, która wstawia się za uczniów Chrystusa i całą
278 III, 1,79 | roztropność każą wystrzegać się letniości w działaniu na
279 III, 1,79 | troskę o to, by nie zadowalał się on łatwymi a złudnymi rozwiązaniami,
280 III, 2,80 | Podczas gdy dialog toczy się dalej, podejmując nowe zagadnienia
281 III, 2,80 | zagadnienia lub rozwijając się na głębszych poziomach,
282 III, 2,80 | dwustronnych, ale muszą się stać dziedzictwem wszystkich.
283 III, 2,80 | nastąpiło i aby umocniły się dzięki temu więzi komunii,
284 III, 2,81 | Proces ten, w którym należy się kierować roztropnością i
285 III, 3,82 | każdy winien zastanowić się nad własnymi błędami, wyznać
286 III, 3,82 | postawa wobec Boga może się stać solidną podstawą nawrócenia
287 III, 3,82 | wyjątków, do przyjrzenia się samym sobie przed obliczem
288 III, 3,82 | Ojca i do zastanowienia się, czy były wierne Jego zamysłowi
289 III, 3,84 | stulecia, liczniejszych niż się na ogół uważa, i jest świadectwem,
290 III, 3,84 | najwyższemu nakazowi wiary, jaka się objawia w ofierze z życia138.
291 III, 3,84 | ale realna — utrzymuje się i wzrasta na wielu poziomach
292 III, 3,84 | życie wierne łasce, znajdują się dziś w komunii Chrystusa
293 III, 3,84 | uwielbionego. Ci święci wywodzą się z wszystkich Kościołów i
294 III, 3,84 | komunii zbawienia.~Kiedy się mówi o wspólnym dziedzictwie,
295 III, 3,84 | między ludźmi. Jak śpiewa się w liturgii „koronując świętych,
296 III, 3,84 | często, że Jego łaska rozlewa się innymi niż zwykle drogami.
297 III, 3,84 | umiały naprawdę „nawrócić się” i dążyć do pełnej i widzialnej
298 III, 3,85 | powołania, jak to dzieje się w życiu świętych. Mimo rozdrobnienia,
299 III, 3,85 | chorobą, z której musimy się wyleczyć, powstała zatem
300 III, 3,85 | dzięki niej koinonia stawała się coraz piękniejsza. Łaska
301 III, 3,85 | przykładem świętych starają się spełniać jej wymogi. Czy
302 III, 3,85 | możemy zwlekać z nawróceniem się i spełnieniem tego, czego
303 III, 4,86 | Pełna jedność stanie się rzeczywistością, kiedy wszyscy
304 III, 4,87 | oddziaływanie znacznie przyczyniło się do postępów osiągniętych
305 III, 4,87 | lat. Na etapie, na którym się obecnie znajdujemy144, należy
306 III, 4,87 | należy poważnie zastanowić się nad znaczeniem tego dynamizmu
307 III, 4,87 | dynamizmu wzajemnego wzbogacania się. Jest on oparty na komunii
308 III, 4,87 | kościelnych i z pewnością stanie się bodźcem do osiągnięcia pełnej
309 III, 4,87 | ewangelicznego prawa dzielenia się dobrami. W tym kontekście
310 III, 4,87 | każdej sprawie, że staramy się wyjść naprzeciw temu, czego
311 III, 4,87 | każdy posiada, rozwijały się z pożytkiem i na korzyść
312 III, 5,89 | prymatu Biskupa Rzymu stała się obecnie przedmiotem studiów,
313 III, 5,89 | to, iż kwestia ta pojawia się jako zasadniczy temat nie
314 III, 5,89 | Kościołów, które odbyło się w Santiago de Compostela,
315 III, 5,89 | coraz uważniej przyglądają się w nowym świetle tej posłudze
316 III, 5,89(149)| 703-742; problem ukazuje się w jasnej perspektywie w
317 III, 5,90 | tak, Kościół Rzymu staje się Kościołem Piotra i Pawła” 150.~
318 III, 5,90 | Dziejów Apostolskich pojawia się on w roli głowy i rzecznika
319 III, 5,90 | powierzona Piotrowi opiera się na słowach samego Chrystusa,
320 III, 5,91 | por. Łk 22, 31-32). Wydaje się, że właśnie na tle ludzkiej
321 III, 5,91 | słabości Piotra w pełni ujawnia się fakt, że jego szczególna
322 III, 5,91 | całkowicie dziełem łaski; wydaje się, że Nauczyciel troszczy
323 III, 5,91 | że Nauczyciel troszczy się szczególnie o jego nawrócenie,
324 III, 5,91 | zmartwychwstały ukazuje się najpierw „Kefasowi, a potem
325 III, 5,91 | ukazuje, iż Kościół opiera się na nieskończonej potędze
326 III, 5,91 | Mimo to trzykrotnie zaprze się Jezusa. Także Ewangelia
327 III, 5,91 | Chrystusa, na które będzie się powoływać najwcześniejsza
328 III, 5,91 | braci, gdy najpierw sam się nawróci” (por. Łk 22, 32).~
329 III, 5,92 | łaski. Moc bowiem w słabości się doskonali”, a następnie
330 III, 5,92 | niej też zrozumiała staje się władza właściwa dla tej
331 III, 5,93 | 93. Odwołując się do trzykrotnego wyznania
332 III, 5,94 | partykularnych urzeczywistnia się jeden, święty, katolicki
333 III, 5,94 | że ta czy inna szerząca się opinia jest nie do pogodzenia
334 III, 5,95 | Wszystko to jednak musi się zawsze dokonywać w komunii.
335 III, 5,95 | Wspólnot i na wsłuchiwaniu się w kierowaną do mnie prośbę,
336 III, 5,95 | sakramentalnego, a jeśli wyłaniały się nieporozumienia między nimi
337 III, 5,95 | funkcję jednoczącą. Zwracając się do Patriarchy ekumenicznego,
338 III, 5,95 | sprawować ten urząd. (...) Modlę się gorąco do Ducha Świętego,
339 III, 5,96 | zadanie, od którego nie możemy się uchylić i którego nie mogę
340 III, 5,96 | swoich racji, wystrzegając się jałowych polemik i mając
341 III, 6,97 | jest Eucharystia, wyrażała się w sposób widzialny w posłudze,
342 III, 6,97 | której wszyscy Biskupi czują się zjednoczeni z Chrystusem,
343 III, 7,98 | wszakże lekceważyć, wyróżnia się swoim ukierunkowaniem misyjnym.
344 III, 7,98 | posłał” (J 17, 21), kładzie się nieraz tak wielki nacisk
345 III, 7,98 | wiernych Chrystusa przedstawiać się nie jako ludzie skłóceni
346 III, 7,98 | powstających umieją spotykać się razem celem wspólnego, szczerego
347 III, 7,98 | los ewangelizacji łączy się ze świadectwem jedności,
348 III, 7,98 | też prawdą, że musi zmagać się z trudnościami wynikającymi
349 III, 7,98 | Czyż niewierzący, stykając się z misjonarzami, którzy nie
350 III, 7,98 | misjonarzami, którzy nie zgadzają się ze sobą nawzajem, choć wszyscy
351 III, 7,98 | nawzajem, choć wszyscy powołują się na Chrystusa, będą umieli
352 III, 7,99 | przypadku nie może zamknąć się na wezwanie Ducha, który
353 III, 7,99 | naszych Kościołów stawała się coraz jaśniejszym znakiem
354 Adh, 0,100 | 100. Zwracając się niedawno do Biskupów, duchowieństwa
355 Adh, 0,101 | służące temu celowi, kierując się świadomością, że Kościół
356 Adh, 0,101 | chrześcijanami umacniały się i aby wzrastała współpraca
357 Adh, 0,101 | odnowienie jedności troszczyć się ma cały Kościół, zarówno
358 Adh, 0,102 | dziękczynienie, ponieważ nie stawiamy się na to spotkanie z pustymi
359 Adh, 0,102 | sam Duch przyczynia się za nami w błaganiach, których
360 Adh, 0,102 | temu nasze wysiłki stawały się coraz bardziej autentyczne. ~
361 Adh, 0,102 | odejść od ołtarza i pojednać się najpierw z bratem. Tylko
362 Adh, 0,102 | natchnione pokojem i staną się miłe Bogu. Największa ofiara,
363 Adh, 0,102 | dzięki Jego łasce stali się zdolni — wszyscy — do tej
364 Adh, 0,103 | servus servorum Dei, ośmielam się przemówić do was, wierni
365 Adh, 0,103 | doskonałości, pokrzepiajcie się w duchu, jedno myślcie,
|