Czesc,  Rozdzial, Paragraf

 1 Wprow,  0,3|          nieustannie czyni pokutę. Zarazem jednak uznaje i jeszcze
 2 Wprow,  0,4|          umacniać braci, ukazał mu zarazem jego ludzką słabość i szczególną
 3  I,  2,10  |         nim we wspólnocie”, uznaje zarazem, iż „poza jego organizmem
 4  I,  5,26  | Jednorodzony i współistotny Syn. A zarazem: „jeden jest wasz Nauczyciel,
 5  I,  6,30  |            w dialogu ekumenicznym. Zarazem obecność licznych obserwatorów
 6  I,  7,31  |         dialogowania, co sprzyjało zarazem umacnianiu się ducha dialogu.
 7  I,  8,33  |          rzecz jedności. Prawda ta zarazem poddaje sumienia i czyny
 8  I,  8,34  |     dlatego, że dialog ten spełnia zarazem funkcję rachunku sumienia.
 9  I,  9,36  |        jasno przedstawiana. Zaleca zarazem, aby sposób i metoda wyrażania
10  I,  9,36  |        uczciwy i zrozumiały, który zarazem uwzględnia kategorie myślowe
11 II,  4,48  |      ekumenicznego doświadczenia i zarazem wyzwanie wobec naszej epoki.
12 II,  6,51  |     powolny i wymagał wysiłku, ale zarazem stał się źródłem wielkiej
13 II,  7,53  |       kontynencie europejskim, ale zarazem dodać jeszcze jeden ważny
14 II,  7,53  |        europejskiej przeszłości, a zarazem święci, którym Kościoły
15 II, 10,62  |           Chrystusa, uwzględniając zarazem różniące nas formuły teologiczne108.
16 II, 11,66  |     jedynie pierwszym zaczątkiem”, zarazem „ma prowadzić do pełnego
17 II, 11,69  |            możliwości rozwiązań, a zarazem zrozumieć, że konieczne
18 III,  1,79 |     lekceważenia norm Kościoła131, Zarazem jednak ten sam rozsądek
19 III,  3,82 |         nawrócenia ku woli Ojca, a zarazem pokuty i całkowitej ufności
20 III,  5,91 |             by umacniał braci, ale zarazem każe mu uznać swoją ludzką
21 III,  7,98 |    Ewangelię pojednania, nie dążąc zarazem czynnie do pojednania chrześcijan?