Czesc, Rozdzial, Paragraf
1 Wprow, 0,1 | UT UNUM SINT! Wezwanie do jedności chrześcijan, rzucone
2 Wprow, 0,1 | naszego stulecia, należących do innych także Kościołów i
3 Wprow, 0,1 | wszystkich swoich uczniów do jedności. Gorąco pragnę
4 Wprow, 0,1 | przeciwstawić dążeniu świata do zniweczenia Tajemnicy Odkupienia,
5 Wprow, 0,2 | które doprowadzą także do niezbędnego oczyszczenia
6 Wprow, 0,2 | jakie niestety zadaje ona do dzisiaj. Wiecznie młoda
7 Wprow, 0,3 | Czuje się zawsze powołany do ewangelicznej odnowy i stąd
8 Wprow, 0,3 | przyciąga go i upodabnia do swojej męki i zmartwychwstania. ~
9 Wprow, 0,3 | wszystkimi chrześcijanami aż do osiągnięcia pełnej komunii3.
10 Wprow, 0,3 | osiągnięcia pełnej komunii3. Do tego szlachetnego celu dąży
11 Wprow, 0,4 | nieustannie przyłącza się do tego błagania. W naszej
12 I, 1,5 | zaangażowanie zmierzające do zgromadzenia wszystkich
13 I, 1,5 | ekumeniczny, ponieważ jest posłany do świata, aby głosić misterium
14 I, 1,5 | prorok Ezechiel, nawiązując do ówczesnej sytuacji Ludu
15 I, 1,5 | Ewangelia Janowa, odwołując się do współczesnej sobie sytuacji
16 I, 1,5 | Istotnie, jak wyjaśnia List do Efezjan, On „zburzył rozdzielający
17 I, 1,5(4) | KONGR. NAUKI WIARY, List do Biskupów Kościoła katolickiego
18 I, 1,6 | krzyżowej sam Jezus modli się do Ojca za swoich uczniów i
19 I, 1,6 | tylko obowiązek dążenia do jedności, ale także odpowiedzialność
20 I, 2,7 | szersze kręgi ruch zmierzający do przywrócenia jedności wszystkich
21 I, 2,7 | powszechny i miał posłannictwo do całego świata, aby ten świat
22 I, 2,7 | aby ten świat zwrócił się do Ewangelii i w ten sposób
23 I, 2,8 | przekonaniem i energią wzywać do tego innych: „Sobór święty
24 I, 2,8 | nawiązuje przede wszystkim do nauki o Kościele wyrażonej
25 I, 2,8 | słowa św. Pawła skierowane do pierwszych chrześcijan Rzymu: „
26 I, 2,9 | Jego uczniów, lecz należy do jej najgłębszej istoty.
27 I, 2,9 | zatem modlitwą skierowaną do Ojca, aby Jego zamysł w
28 I, 2,10 | wezwania, jakie kieruje do nich Pan Kościoła. Sobór
29 I, 2,10 | Chrystusowego nakłaniają do jedności katolickiej” 11. ~„
30 I, 2,11 | zniszczone to, co należy do struktury Kościoła Chrystusowego,
31 I, 2,12 | Eucharystię i żywi nabożeństwo do Dziewicy Bogarodzicielki.
32 I, 2,12 | Bogarodzicielki. Dochodzi do tego łączność (communio)
33 I, 2,12 | spośród nich dał nawet siłę do przelania krwi. Tak oto
34 I, 2,13 | wiary przez chrzest, należą do Ciała Chrystusa, dlatego
35 I, 2,13 | w Panu” 17. ~Nawiązując do licznych dóbr, obecnych
36 I, 2,13 | pochodzi od Chrystusa i do Niego prowadzi, należy słusznie
37 I, 2,13 | prowadzi, należy słusznie do jedynego Kościoła Chrystusowego.
38 I, 2,13 | zdolność otwierania wstępu do społeczności zbawienia” 18. ~
39 I, 2,14 | zawierają w sobie wezwanie do jedności i w niej odnajdują
40 I, 3,15 | chrześcijańskiego sumienia, do urzeczywistniania ekumenicznej
41 I, 3,15 | się to w sposób szczególny do tego procesu, któremu dał
42 I, 3,15 | przemiany” 21. ~Sobór wzywa do nawrócenia zarówno osobistego,
43 I, 3,15 | chrześcijańskiej Wspólnoty do jedności idzie w parze z
44 I, 3,15 | chrześcijańskie powołanie, Sobór wzywa do wewnętrznego nawrócenia,
45 I, 3,15 | wewnętrznego nawrócenia, do odnowy umysłu22. ~Każdy
46 I, 3,15 | przestrzenie, które skłaniają do dziękczynienia Bogu w Trójcy
47 I, 3,16 | reformą. Sobór stwierdza: „Do pielgrzymującego Kościoła
48 I, 3,16 | apostolskiej. Skłania je to do zastanowienia się, czy rzeczywiście
49 I, 3,17 | ekumenicznego i dla nawrócenia, do jakiego ruch ten winien
50 I, 3,17 | zwołując Sobór nie dopuścił do oddzielenia odnowy od otwarcia
51 I, 3,17 | specjalnego dykasterium do spraw ekumenizmu nastąpiło
52 I, 3,17 | rozpoczynały się przygotowania do Soboru Watykańskiego II30,
53 I, 4,18 | słów, o dostosowanie prawdy do upodobań epoki, o wymazanie
54 I, 4,19 | nie wahałem się powiedzieć do australijskich aborygenów: „
55 I, 4,19(37) | Przemówienie do autochtonów (29 listopada
56 I, 4,20 | należy on w sposób organiczny do całości jego życia i działania
57 I, 5,21 | zwraca się równocześnie do Boga i do braci: do wszystkich
58 I, 5,21 | się równocześnie do Boga i do braci: do wszystkich braci,
59 I, 5,21 | równocześnie do Boga i do braci: do wszystkich braci, również
60 I, 5,21 | wszystkich braci, również do tych, którzy nie są w pełnej
61 I, 5,21 | doskonalszą. Miłość zwraca się do Boga jako najdoskonalszego
62 I, 5,21 | Chrystus zostaje zaproszony do wspólnoty modlących się: „
63 I, 5,22 | jakby układać na nowo, dążąc do Źródła swej jedności, którym
64 I, 5,22 | Na ekumenicznej drodze do jedności trzeba przypisać
65 I, 5,22 | coraz wytrwałej modlili do Chrystusa, będą mieli odwagę
66 I, 5,23 | Ewangelię odwoływali się do różnych Kościołów czy Wspólnot
67 I, 5,23 | podziały — zmierzamy drogą do pełnej jedności: do takiej
68 I, 5,23 | drogą do pełnej jedności: do takiej jedności, jaką miał
69 I, 5,23 | niejako ciągle powracać do wieczernika w dniu Wielkiego
70 I, 5,23 | doskonałego spełnienia, aż do czasu, gdy po przełamaniu
71 I, 5,24 | które skłaniają chrześcijan do wspólnej modlitwy. Pragnę
72 I, 5,24 | Pragnę tutaj odwołać się do tego szczególnego doświadczenia,
73 I, 5,24 | jest prowadzenie należących do niej Kościołów „do widzialnej
74 I, 5,24 | należących do niej Kościołów „do widzialnej wspólnoty w jednej
75 I, 5,24 | pobudzany przez Pocieszyciela do poszukiwania jedności wszystkich
76 I, 5,26 | 23, 9), ten Ojciec, Abba, do którego sam Chrystus przemawia
77 I, 5,26 | Kiedy Pan Jezus modli się do Ojca, aby «wszyscy byli
78 I, 5,26 | wspaniałomyślności w stosunku do drugich” 49. ~
79 I, 5,27 | miejscami. Modlitwa Chrystusa do Ojca jest wzorem dla wszystkich,
80 I, 5,27(50) | roku. Mając lat 21 wstępuje do klasztoru Trapistek w Grottaferrata.
81 I, 6,28 | ekumenicznej odnowy i dążenia do jedności, to w niej też
82 I, 6,28 | Dialog leży na jedynej drodze do samospełnienia człowieka:
83 I, 6,29 | wzajemności. Stosowanie się do tych kryteriów jest zadaniem
84 I, 6,29 | ze stron przystępujących do dialogu i to one czynią
85 I, 6,29 | przezwyciężeniu podziału, a posłuży do przybliżenia jedności. ~
86 I, 6,30 | Soborowi, przyczyniły się do stworzenia warunków dla
87 I, 6,30 | podczas Soboru z gotowością do dialogu ze strony katolickiego
88 I, 7,32 | wobec woli Chrystusa co do Kościoła i jak należy biorą
89 I, 7,32 | należy biorą się rzetelnie do dzieła odnowy i reformy” 58. ~
90 I, 8,34 | Takie radykalne wezwanie do uznania własnej grzeszności
91 I, 8,34 | grzechach, które przyczyniły się do historycznych podziałów —
92 I, 8,34 | nadal mogą się przyczyniać do podziału i do jego utrwalenia. ~
93 I, 8,34 | przyczyniać do podziału i do jego utrwalenia. ~
94 I, 8,35 | horyzontalnym, ograniczając się do spotkania, wymiany myśli
95 I, 9 | Dialog zmierzający do usunięcia rozbieżności ~
96 I, 9,36 | wymiarem autentycznego dążenia do pełnej komunii między chrześcijanami.
97 I, 9,36 | miłości i pokory. Miłości do rozmówcy i pokory wobec
98 I, 9,37 | współzawodnictwu pobudzi wszystkich do głębszego poznania i jaśniejszego
99 I, 9,38 | Przede wszystkim, gdy ma się do czynienia ze sformułowaniami
100 I, 9,38 | samego początku nadawały się do głoszenia prawdy objawionej
101 I, 9,38 | objawionej i nadal się nadają do przekazywania jej tym, którzy
102 I, 9,38 | strony biorące w nim udział do zadawania sobie pytań, do
103 I, 9,38 | do zadawania sobie pytań, do wzajemnego rozumienia się
104 I, 9,38 | innych”, może przyczynić się do zbudowania każdej wspólnoty65,
105 I, 10,40 | ekumenizmu, jest czynnym dążeniem do jedności. Jedność działania
106 I, 10,40 | Jedność działania prowadzi do pełnej jedności wiary: „
107 I, 10,40 | cenić oraz utorować drogę do jedności chrześcijan” 68. ~
108 II, 1,41 | zakończeniu Soboru, skłania do dziękczynienia Duchowi Prawdy,
109 II, 1,41 | warunkiem, który usposabia nas do przyjęcia dalszych darów
110 II, 1,41 | dalszych darów niezbędnych do doprowadzenia do końca ekumenicznego
111 II, 1,41 | niezbędnych do doprowadzenia do końca ekumenicznego dzieła
112 II, 1,42 | że chrześcijanie należący do jednego wyznania nie uważają
113 II, 1,42 | ekumenizmu określa Wspólnoty, do których należą ci chrześcijanie,
114 II, 1,42 | wspólnej przynależności do Chrystusa. Mogłem się o
115 II, 1,42 | moich apostolskich podróży do różnych części świata oraz
116 II, 1,42 | konkretnych sytuacjach dochodzi do głosu pewna agresywność
117 II, 2,43 | która mogłaby prowadzić do łamania praw człowieka.
118 II, 2,43 | jednoczą się w tym dążeniu do jedności. Liczni chrześcijanie
119 II, 2,43(73) | Przemówienie do Kardynałów i Kurii Rzymskiej (
120 II, 2,43(74) | Przemówienie do Kardynałów i Kurii Rzymskiej (
121 II, 3,44 | Świętego bardzo przyczyniły się do podziałów, zwłaszcza na
122 II, 3,45 | błagalną. Razem zwracamy się do Ojca i czynimy to coraz
123 II, 3,45 | lat temu byłoby to w ogóle do pomyślenia?~
124 II, 4,47 | świadectwo Chrystusowi, czasem aż do przelania krwi. Bóg bowiem
125 II, 4,48 | dokonuje w tych, którzy należą do innych Kościołów i Wspólnot
126 II, 4,48 | wielkiego świadectwa „aż do przelania krwi”? I czy nie
127 II, 4,48 | chrześcijan mogą się przyczynić do zbudowania katolików: „Nie
128 II, 4,48 | zdecydowanie na drogę wiodącą do prawdziwej i pełnej komunii.~
129 II, 5,49 | swej natury przynaglają one do przywrócenia jedności. Wynika
130 II, 5,49 | Wynika stąd, że dążenie do jedności chrześcijan nie
131 II, 6,50 | katolickiego — wspólną wolę dążenia do jedności.~Sobór ze swej
132 II, 6,50 | przyczynia się znacznie do wypełnienia jego misji.~
133 II, 6,51 | Międzynarodowej Komisji mieszanej do dialogu teologicznego między
134 II, 7,52 | postanowieniem solidarnego dążenia do komunii.~Uprzedziło ten
135 II, 7,52 | podczas pielgrzymki Papieża do Ziemi Świętej w styczniu
136 II, 7,52 | już w toku przygotowania do przyszłego soboru Kościołów
137 II, 7,52 | Kościołów prawosławnych. Dążenie do harmonii między nimi służy
138 II, 7,52 | uroczystość św. Andrzeja udaje się do Fanaru delegacja Stolicy
139 II, 7,53 | modlitwie przyzwyczaja nas do współistnienia i skłania
140 II, 7,53 | współistnienia i skłania do wspólnego przyjęcia, a tym
141 II, 7,53 | wspólnego przyjęcia, a tym samym do wprowadzenia w czyn woli
142 II, 7,53 | Jubileusz ten stał się okazją do ogłoszenia obu świętych
143 II, 7,53 | Dołączenie obu Braci Sołuńskich do wielkiego zakonodawcy Zachodu
144 II, 7,53 | jeszcze jeden ważny temat do tego dialogu pomiędzy Wschodem
145 II, 7,54 | odnosiło się nade wszystko do dwoistości Bizancjum — Rzym;
146 II, 7,54 | można łatwo zrozumieć, że do pełnej komunii należy dążyć
147 II, 7,54 | in mundum86 skierowanym do wiernych Kościoła katolickiego
148 II, 8,55 | kształtowały się zatem w nawiązaniu do tego apostolskiego dziedzictwa.
149 II, 8,55 | tysiąclecia, szukamy powrotu do pełnej komunii, wypada nawiązać
150 II, 8,55 | komunii, wypada nawiązać do tej jedności, wyrażonej
151 II, 8,56 | 56. Nawiązując do tej tradycji, po Soborze
152 II, 8,56 | krokiem naprzód na drodze do pełnej komunii.~Struktury
153 II, 8,56 | przed podziałem, należą do dziedzictwa doświadczeń,
154 II, 8,56 | kierują naszym dążeniem do przywrócenia pełnej komunii.
155 II, 8,57 | komunię, powinniśmy dążyć do stworzenia takiej właśnie
156 II, 8,57 | właśnie rzeczywistości i do niej musimy się odwoływać.~
157 II, 8,58 | wiernych i przyczynić się do szerzenia ducha jedności.
158 II, 8,58 | Kościół katolicki, stosownie do okoliczności czasu, miejsca
159 II, 9,59 | Międzynarodowa Komisja mieszana do dialogu teologicznego między
160 II, 9,59 | jedności wiary i nawiązująca do wspólnego doświadczenia
161 II, 9,59(98) | MIĘDZYNARODOWA KOMISJA MIESZANA DO DIALOGU TEOLOGICZNEGO MIĘDZY
162 II, 9,60 | należy stosować w dążeniu do pełnej komunii Kościoła
163 II, 9,60 | oczywiste, że metodą dążenia do pełnej komunii jest dialog
164 II, 9,60 | katolickich Kościołów Wschodnich do posiadania własnej organizacji
165 II, 9,60 | również ich wspólne dążenie do jedności99. Krok naprzód
166 II, 9,60 | umysłów, dzięki czemu dążenie do jedności jest bardziej owocne.~
167 II, 9,60 | różnorodnych tradycjach do pełnej katolickości i apostolskości
168 II, 9,60(99) | Por. JAN PAWEŁ II, List do Biskupów kontynentu europejskiego
169 II, 9,60 | przyczyniając się w ten sposób do wzajemnego zrozumienia i
170 II, 10,62(105) | Por. Przemówienie do Przedstawicieli Kościoła
171 II, 10,62(107) | Przemówienie skierowane do Jego Świątobliwości Abuna
172 II, 11,65 | przemawia w ten sam sposób do wszystkich, tak na Wschodzie,
173 II, 11,65 | na nowo jedność; bodźcem do tego ma być również samo
174 II, 11,66 | stanowić oparcie i podnietę do tego dialogu” 113.~„Myśl
175 II, 11,66 | Boga jako przemawiającego do nich w Chrystusie, zapowiedzianym
176 II, 11,66 | na stosunek Kościoła do Pisma Świętego, w którym
177 II, 11,66 | narzędziem w potężnym ręku Bożym do osiągnięcia tej jedności,
178 II, 11,66 | zarazem „ma prowadzić do pełnego wyznania wiary,
179 II, 11,66 | pełnego wyznania wiary, do całkowitego wcielenia w
180 II, 11,66 | instytucję zbawienia, wreszcie do pełnego wszczepienia w eucharystyczną
181 II, 11,68 | nie ogranicza się jedynie do omówienia tych zagadnień
182 II, 11,68 | sprawiedliwości i szczerą miłość do bliźnich, jaką okazują ci
183 II, 11,68 | na problematykę należącą do sfery etyczno-moralnej,
184 II, 11,69 | co doprowadziło stopniowo do nawiązania dwustronnego
185 II, 11,70 | Właśnie dlatego, że dążenie do pełnej jedności wymaga porównania
186 II, 11,70 | dzięki modlitwie dążenie do jedności nie pozostaje wyłącznie
187 II, 12,71 | przyczyniają się skutecznie do lepszego wzajemnego poznania
188 II, 12,71 | lepszego wzajemnego poznania i do wzrostu chrześcijańskiego
189 II, 12,71 | w mniejszości w stosunku do Wspólnot reformowanych albo
190 II, 12,72 | się to w sposób szczególny do krajów europejskich, skąd
191 II, 12,72 | wzięły początek, a także do Ameryki Północnej. Z tego
192 II, 12,72 | Szwecji podczas podróży do krajów skandynawskich i
193 II, 13,74 | Panie, Panie!», wejdzie do królestwa niebieskiego,
194 II, 13,74 | otrzymane od Boga; dochodzi do tego żywe poczucie sprawiedliwości
195 II, 13,75 | Współpraca ta ułatwi dążenie do jedności. Dekret o ekumenizmie
196 II, 13,75 | cenić oraz utorować drogę do jedności chrześcijan” 128.~
197 II, 13,76 | społeczną.~Jesteśmy powołani do coraz większego wysiłku
198 II, 13,76 | instrumentalizacji religii do celów politycznych i w rozstrzyganiu
199 II, 13,76 | udałem się jako pielgrzym do miasta św. Franciszka oraz
200 III, 1,77 | osiągnęliśmy i wypracowane do tej pory uzgodnienia doktrynalne,
201 III, 1,77 | doktrynalne, które doprowadziły do wzrostu komunii uczuć i
202 III, 1,78(129)| Wiara i Ustrój” doprowadziła do analogicznego poglądu, jaki
203 III, 1,78 | ewangelicznej miłości.~Dążenie do jedności znalazło wyraz
204 III, 1,78 | jedności należy teraz przejść do niezbędnej i wystarczającej
205 III, 1,78 | Eucharystii.~To dążenie do niezbędnej i wystarczającej
206 III, 1,79 | pojmowane jako sakrament — do potrójnej posługi episkopatu,
207 III, 1,79 | W tym odważnym dążeniu do prawdy rozsądek i roztropność
208 III, 1,79 | które nie doprowadziłyby do niczego trwałego ani solidnego133.
209 III, 1,79(132)| Por. Przemówienie do Kardynałów i do Kurii Rzymskiej (
210 III, 1,79(132)| Przemówienie do Kardynałów i do Kurii Rzymskiej (28 czerwca
211 III, 2,80 | sobie rezultaty osiągnięte do tej pory? Nie mogą one pozostać
212 III, 3,82 | katolików. Duch wzywa ich do poważnego rachunku sumienia.
213 III, 3,82 | Chrystus, ma moc doprowadzić do pojednania, znaleźć można
214 III, 3,82 | wszystkie, bez żadnych wyjątków, do przyjrzenia się samym sobie
215 III, 3,82 | sobie przed obliczem Ojca i do zastanowienia się, czy były
216 III, 3,83 | wspólnota słyszy wezwanie do przezwyciężenia przeszkód
217 III, 3,83 | przezwyciężenia przeszkód na drodze do jedności.. Otóż wszystkie
218 III, 3,83 | i absolutne przywiązanie do Chrystusa i do Ojca, że
219 III, 3,83 | przywiązanie do Chrystusa i do Ojca, że byli zdolni nawet
220 III, 3,83 | Ojca, że byli zdolni nawet do przelania krwi. A czyż takie
221 III, 3,83 | komunię, trzeba przeżyć do końca doświadczenie prawdy?~
222 III, 3,84 | męczeństwie (martyria) aż do śmierci, w tej najprawdziwszej
223 III, 3,84 | które otworzyły im drogę do komunii zbawienia.~Kiedy
224 III, 3,84 | dziedzictwie, należy wpisać do niego nie tylko instytucje,
225 III, 3,84 | dziedzictwa świętych”, należących do wszystkich Wspólnot, „dialog
226 III, 3,84 | naprawdę „nawrócić się” i dążyć do pełnej i widzialnej komunii,
227 III, 3,85 | w niektórych przypadkach do podkreślenia pewnych aspektów
228 III, 4 | Kościoła Katolickiego w dążenie do jedności chrześcijan~
229 III, 4,87 | 87. Na drodze wiodącej do pełnej jedności dialog ekumeniczny
230 III, 4,87 | ekumeniczny ma zachęcić do wzajemnej braterskiej pomocy,
231 III, 4,87 | znacznie przyczyniło się do postępów osiągniętych w
232 III, 4,87 | pewnością stanie się bodźcem do osiągnięcia pełnej i widzialnej
233 III, 4,87(145)| Przemówienie do Kardynałów i Kurii Rzymskiej (
234 III, 5,88(147)| Por. Przemówienie do Ekumenicznej Rady Kościołów (
235 III, 5,90(150)| Przemówienie do Kardynałów i Kurii Rzymskiej (
236 III, 5,91 | nawrócenie, aby go przygotować do zadań, które zamierza mu
237 III, 5,91 | według Pierwszego Listu do Koryntian Chrystus zmartwychwstały
238 III, 5,91 | 15-17), które nawiązuje do trzykrotnej zdrady (por.
239 III, 5,92 | 92. Co do Pawła, to może on zakończyć
240 III, 5,93 | 93. Odwołując się do trzykrotnego wyznania miłości
241 III, 5,93 | Piotra, które nawiązuje do trzykrotnej zdrady, jego
242 III, 5,93 | jedności, otwierając im dostęp do swojej komunii.~
243 III, 5,94 | szerząca się opinia jest nie do pogodzenia z jednością wiary.
244 III, 5,94 | że dana doktryna należy do depozytu wiary152. Dając
245 III, 5,95 | Biskup Rzymu należy do ich „kolegium”, oni zaś
246 III, 5,95 | wsłuchiwaniu się w kierowaną do mnie prośbę, abym znalazł
247 III, 5,95 | nieporozumienia między nimi co do wiary czy karności kościelnej (
248 III, 5,95 | jednoczącą. Zwracając się do Patriarchy ekumenicznego,
249 III, 5,95 | Modlę się gorąco do Ducha Świętego, by obdarzył
250 III, 5,96 | zwierzchników i ich teologów do nawiązania ze mną braterskiego
251 III, 5,96 | Jego Kościoła, przejęci do głębi Jego wołaniem: „aby
252 III, 6,97 | pewnego dnia mogła zawinąć do portu. ~
253 III, 7,98 | nie dążąc zarazem czynnie do pojednania chrześcijan?
254 III, 7,99 | miłości, który trzeba wypełnić do końca. Ekumenizm nie jest
255 III, 7,99 | napisał Papież Paweł VI do Patriarchy ekumenicznego
256 III, 7,99(157)| Przemówienie do Kardynałów i Kurii Rzymskiej (
257 Adh, 0,100 | Zwracając się niedawno do Biskupów, duchowieństwa
258 Adh, 0,100 | najlepsze przygotowanie do Jubileuszu roku 2000 nie
259 Adh, 0,100 | międzyczasie postępów na drodze do pełnej komunii wszystkich
260 Adh, 0,100 | nową energią podjął dążenie do pełnej i widzialnej komunii. ~
261 Adh, 0,101 | Prawa Kanonicznego zaliczają do obowiązków Biskupa umacnianie
262 Adh, 0,101 | świadomością, że Kościół jest do tego zobowiązany przez wolę
263 Adh, 0,102 | form miłości, jaką żywimy do Chrystusa i do Ojca bogatego
264 Adh, 0,102 | jaką żywimy do Chrystusa i do Ojca bogatego w miłosierdzie.
265 Adh, 0,102 | 8, 26), aby uzdolnić nas do proszenia Boga o to, czego
266 Adh, 0,102 | komentarza św. Cypriana do Ojcze nasz, modlitwy wszystkich
267 Adh, 0,102 | stali się zdolni — wszyscy — do tej ofiary jedności? ~
268 Adh, 0,103 | ośmielam się przemówić do was, wierni Kościoła katolickiego
269 Adh, 0,103 | Kościoła katolickiego i do was, bracia i siostry z
270 Adh, 0,103 | jego świadectwa: „dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie
|