Czesc, Rozdzial, Paragraf
1 Wprow, 0,1| Konstantynopola. Stwierdziłem wówczas, że wierzący w Chrystusa, zjednoczeni
2 Wprow, 0,1| człowieka i utrzymując, że Krzyż nie stwarza żadnych
3 Wprow, 0,1| daje nadziei: twierdzi się, że człowiek jest tylko ziemską
4 Wprow, 0,2| uchodzi niczyjej uwagi, że wszystko to stanowi wyzwanie
5 Wprow, 0,2| człowieka? ~Dziękuję Bogu za to, że nakłonił nas, byśmy szli
6 Wprow, 0,2| Ewangelii wzywa ich, aby ze szczerym i całkowitym obiektywizmem
7 Wprow, 0,3| swoich dzieci, świadom, że ich grzechy są sprzeniewierzeniem
8 Wprow, 0,3| Błogosławieństw. Świadom, że „prawda nie inaczej się
9 Wprow, 0,4| z głębokim przekonaniem, że dochowuję posłuszeństwa
10 Wprow, 0,4| Piotra ukazuje w pełni, że w spełnianiu tej szczególnej
11 Wprow, 0,4| Niech wszyscy modlą się wraz ze mną o to nawrócenie. ~Wiemy,
12 Wprow, 0,4| o to nawrócenie. ~Wiemy, że Kościół w swojej ziemskiej
13 I, 1,5 | wyrazić Bożą wolę „zebrania ze wszystkich stron” członków
14 I, 1,5 | Ludy zaś pogańskie poznają, że Ja jestem Pan” (por. 37,
15 I, 2,7 | i o których każdy mówi, że to jego własny i Boży Kościół.
16 I, 2,9 | nie polega jedynie na tym, że ludzie gromadzą się w społeczność,
17 I, 2,10 | duchu wiary. ~Sobór mówi, że Kościół Chrystusa „trwa
18 I, 2,11 | Kościół katolicki stwierdza, że w ciągu dwóch tysięcy lat
19 I, 2,11 | Kościół katolicki wie, że dzięki wsparciu, jakiego
20 I, 2,11 | napełnił go Bóg zgodnie ze swym zamysłem łaski. Nawet „
21 I, 2,11 | katolicki nie zapomina jednak, że z winy wielu jego członków
22 I, 2,11 | strony” 13, przyznając, że winy nie można przypisać
23 I, 2,11 | Lumen gentium podkreśla, że Kościół katolicki „wie,
24 I, 2,11 | Kościół katolicki „wie, że jest związany z licznych
25 I, 2,12 | stwierdza w szczególności, że „przez sprawowanie Eucharystii
26 I, 2,14 | chodzi o to, by zsumować ze sobą wszystkie bogactwa
27 I, 2,14 | Kościół katolicki wierzy, że w wydarzeniu Pięćdziesiątnicy
28 I, 3,16 | wciąż potrzebuje. Czyli że trzeba w porę odnowić w
29 I, 3,16 | pośrednictwem Apostołów24. Ze strony Kościoła katolickiego
30 I, 3,17 | katolickiego wiedzą z pewnością, że ekumeniczne otwarcie się
31 I, 3,17 | ekskomuniki. Warto przypomnieć, że utworzenie specjalnego dykasterium
32 I, 3,17 | Soboru Watykańskiego II30, i że za pośrednictwem tej instytucji
33 I, 4,18 | pod fałszywym pretekstem, że nie są one już dziś zrozumiałe.
34 I, 4,18 | 6), któż mógłby uważać, że dopuszczalne jest pojednanie
35 I, 4,19 | apostoli przypomniałem, że Cyryl i Metody z tego właśnie
36 I, 4,19 | wszystkich” 34. Rozumieli zatem, że nie mogą „narzucić ludom,
37 I, 4,19 | własnej kultury” 37. Fakt, że depozyt wiary jest ze swej
38 I, 4,19 | Fakt, że depozyt wiary jest ze swej natury przeznaczony
39 I, 4,20 | podstawowe. Wynika z nich jasno, że ekumenizm, ruch na rzecz
40 I, 4,20 | z niej wyrastać jak owoc ze zdrowego i kwitnącego drzewa,
41 I, 4,20 | co nas dzieli”. Sobór zaś ze swej strony wzywa: „Niech
42 I, 4,20 | wszyscy wyznawcy Chrystusa, że tym lepiej posuwają naprzód
43 I, 5,23 | należy bowiem zapominać, że Pan nasz prosił Ojca o jedność
44 I, 5,23 | posłannictwu i aby świat uwierzył, że Ojciec Go posłał (por. J
45 I, 5,23 | 21). Można powiedzieć, że ruch ekumeniczny zaczął
46 I, 5,23 | przezwyciężona. Trzeba przyznać, że nadal nie osiągnęliśmy pełnej
47 I, 5,24 | Trzeba wyrazić radość z tego, że wielorakie spotkania ekumeniczne
48 I, 5,24 | oikoumene. Jestem świadom tego, że właśnie Sobór Watykański
49 I, 5,24 | Chrystusie i Jego Kościele. Ze szczególnym wzruszeniem
50 I, 5,24 | tych modlitewnych spotkań. Ze względu na uwarunkowania
51 I, 5,26 | sióstr. Właśnie dlatego, że są oni rozłączeni, z tym
52 I, 5,26 | zjednoczenia i komunii. Zdaje się, że i tutaj można by trafnie
53 I, 5,27 | Gabriela, która zgodnie ze swym powołaniem żyła z dala
54 I, 5,27 | pozwala nam zrozumieć, że modlitwa o jedność nie jest
55 I, 6,28 | pozostaje zapewne bez związku ze współczesną myślą personalistyczną.
56 I, 6,29 | kryteriów jest zadaniem każdej ze stron przystępujących do
57 I, 6,29 | Podejmując dialog, każda ze stron zakłada u swego rozmówcy
58 I, 6,30 | wdzięcznością dla Ducha Prawdy — że Sobór Watykański II był
59 I, 6,30 | z gotowością do dialogu ze strony katolickiego Episkopatu
60 I, 6,30 | całego świata, a zwłaszcza ze strony Stolicy Apostolskiej. ~
61 I, 7,32 | jaką znaleźli albo sądzą, że znaleźli, aby nawzajem pomóc
62 I, 7,32 | Wszyscy wreszcie obliczają się ze swej wierności wobec woli
63 I, 8,33 | świadoma modlitwa sprawia, że dialog przynosi obfitsze
64 I, 8,34 | ekumenicznemu, to dlatego, że dialog ten spełnia zarazem
65 I, 8,34 | św. Jana: „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych
66 I, 8,34 | stwierdza: „Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy
67 I, 8,34 | jest pokorna świadomość, że zgrzeszyliśmy przeciw jedności
68 I, 8,34 | jedności i przekonanie, że potrzebujemy nawrócenia.
69 I, 8,35 | Watykański II. Rzec można, że cały Dekret o ekumenizmie
70 I, 9,38 | gdy ma się do czynienia ze sformułowaniami doktrynalnymi
71 I, 9,38 | pomocy, może się zdarzyć, że w głoszeniu tychże prawd
72 I, 9,38 | powiedziawszy, należy stwierdzić, że formuły dogmatyczne Magisterium
73 I, 9,38 | nieprzejednane spory sprawiły, że dwa sposoby patrzenia na
74 I, 9,38 | przynosi ekumenizm, jest to, że pomaga on chrześcijańskim
75 II, 1,42 | Obserwujemy na przykład, że chrześcijanie należący do
76 II, 1,42 | ekskomuniki, Wspólnoty niegdyś ze sobą rywalizujące dziś w
77 II, 1,42 | stypendiów na formację duchownych ze Wspólnot mniej zamożnych,
78 II, 1,42 | Chrystusa. Jeśli zdarza się, że w rezultacie gwałtownych
79 II, 1,42 | powtórzyć w tym kontekście, że uznanie braterstwa łączącego
80 II, 1,42 | dotyczących ekumenizmu wskazuje, że pożądane jest wzajemne i
81 II, 1,42 | eklezjologiczne.~Warto przypomnieć, że podstawowe znaczenie Chrztu
82 II, 2,43 | Coraz częściej zdarza się, że zwierzchnicy Wspólnot chrześcijańskich
83 II, 2,43 | dowodzi tego doświadczenie — że w pewnych okolicznościach
84 II, 2,43 | współpracy, podkreślając, że Kościół katolicki nie może
85 II, 2,43 | Encyklice Redemptor hominis, „że nigdy nie przestanę tego
86 II, 2,43 | stwierdzam z zadowoleniem, że i tak już rozległa sieć
87 II, 3,44 | Chrystusa. Kto pamięta, że dysputy wokół Pisma Świętego
88 II, 3,45 | sercem”. Czasem wydaje się, że bliska jest już chwila,
89 II, 3,46 | z radością przypomnieć, że w pewnych szczególnych przypadkach
90 II, 4,47 | chrześcijańskie płynące ze wspólnej ojcowizny, które
91 II, 4,48 | Watykański II podkreślił, że dobra obecne wśród innych
92 II, 4,48 | można też przeoczyć faktu, że cokolwiek sprawia łaska
93 II, 5,49 | dobra Kościoła Chrystusowego ze swej natury przynaglają
94 II, 5,49 | przywrócenia jedności. Wynika stąd, że dążenie do jedności chrześcijan
95 II, 6,50 | 50. Na początku trzeba tu ze szczególną wdzięcznością
96 II, 6,50 | Opatrzności stwierdzić, że nadwątlona w ciągu stuleci
97 II, 6,50 | Watykańskiego II. Obserwatorzy ze strony tych Kościołów, obecni
98 II, 6,50 | dążenia do jedności.~Sobór ze swej strony spojrzał bezstronnie
99 II, 6,50 | o ekumenizmie stwierdza, że „przez sprawowanie Eucharystii
100 II, 6,50 | uczyniono w przekonaniu, że uprawniona różnorodność
101 II, 6,51 | jego owoce w sferze relacji ze starożytnymi Kościołami
102 II, 7,52 | Konstantynopolem. Warto dodać, że w tym samym czasie były
103 II, 7,52 | Kościołów, między innymi ze względu na rolę, jaką winny
104 II, 7,52 | wizytę, jaką mu złożyłem, tak że w grudniu 1987 r. mogłem
105 II, 7,53 | Warto zatem przypomnieć, że Cyryl i Metody wyszli z
106 II, 7,53 | Ogłaszając ich — wespół ze św. Benedyktem — patronami
107 II, 7,54 | i starała się uwydatnić, że Chrzest św. Włodzimierza
108 II, 7,54 | rozleglejsze obszary, tak że ogarnia cały Kościół. Jeśli
109 II, 7,54 | Jeśli się zważy ponadto, że to zbawcze wydarzenie nad
110 II, 7,54 | można łatwo zrozumieć, że do pełnej komunii należy
111 II, 8,55 | radością (...) przypomina fakt, że na Wschodzie istnieje w
112 II, 8,57 | pozwala nam odkryć na nowo, że jesteśmy Kościołami siostrzanymi,
113 II, 8,57 | Można nawet powiedzieć, że monastycyzm był w starożytności —
114 II, 8,57 | stwierdzić: „nic dziwnego, że niektóre aspekty objawionych
115 II, 8,57 | jednych niż u drugich, tak że trzeba powiedzieć, iż te
116 II, 8,58 | szerzenia ducha jedności. Ze względu na bardzo ścisłe
117 II, 8,58 | Ecclesiarum podkreślił, że „praktyka jednak duszpasterska
118 II, 8,58 | duszpasterska wykazuje, że jeśli chodzi o braci wschodnich,
119 II, 9,59 | stwierdzić i oświadczyć, że „w naszych Kościołach sukcesja
120 II, 9,60 | kontekście stało się oczywiste, że metodą dążenia do pełnej
121 II, 9,60 | jednak można stwierdzić, że nastąpiło uspokojenie umysłów,
122 II, 9,60 | składając Bogu dzięki za to, że wielu wschodnich synów Kościoła
123 II, 9,61 | kościelnego nie przeszkadzał temu, że utrzymując wzajemne kontakty,
124 II, 9,61 | zawsze we własnym domu; ze wszystkich bowiem Kościołów
125 II, 10 | Relacje ze starożytnymi Kościołami
126 II, 10,62 | zaszczycili nas wizytą, tak że Biskup Rzymski mógł z nimi
127 II, 10,62 | nawiązanie braterskich relacji ze starożytnymi Kościołami
128 II, 10,62 | konkretnym znakiem tego, że Chrystus jednoczy nas mimo
129 II, 10,62 | dziś bowiem stwierdzić, że wyznajemy tę samą wiarę
130 II, 10,63 | jeszcze trzeba tu stwierdzić, że to ważne osiągnięcie jest
131 II, 10,63 | otuchy, ukazuje nam bowiem, że idziemy właściwą drogą i
132 II, 10,63 | idziemy właściwą drogą i że można mieć uzasadnioną nadzieję
133 II, 11,64 | Trzeba jednak przyznać, że między tymi Kościołami i
134 II, 11,65 | ekumeniczny wyraził nadzieję, że zostanie zorganizowana współpraca
135 II, 11,65 | chrześcijańskich. Fakt ten dowodzi, że tło kulturowe nie ma decydującego
136 II, 11,66 | ten sam Dekret stwierdza, że nie wszędzie jeszcze umocnił
137 II, 11,67 | Dlatego Sobór stwierdza, że „nauka o Uczcie Pańskiej,
138 II, 11,67 | redintegratio podkreśla, że Wspólnotom wyrosłym po Reformacji „
139 II, 11,67 | zmartwychwstania Pańskiego, wyznają, że oznacza ona życie w łączności
140 II, 11,69 | rozwiązań, a zarazem zrozumieć, że konieczne jest głębsze zbadanie
141 II, 11,70 | organizmie Kościoła, dowodzi, że chrześcijanie dostrzegają
142 II, 11,70 | ekumenicznej. Właśnie dlatego, że dążenie do pełnej jedności
143 II, 12,71 | krótkiego pontyfikatu zaznaczył, że pragnie być kontynuatorem
144 II, 12,73 | radością napawa też fakt, że w poszczególnych Kościołach
145 II, 13,74 | Dekret o ekumenizmie zauważa, że u innych chrześcijan „pokładanie
146 II, 13,75 | o ekumenizmie wskazywał, że „wierzący w Chrystusa łatwo
147 II, 13,76 | jeszcze bardziej oczywiste, że racje religijne nie są prawdziwą
148 II, 13,76 | radością. Stwierdzamy bowiem, że chrześcijanie coraz powszechniej
149 II, 13,76 | sprawę pokoju. Rozumieją, że jest ona ściśle związana
150 III, 1,78 | inni129,~Ekumenizm oznacza, że Wspólnoty chrześcijańskie
151 III, 2,81 | Kościele. Jest też oczywiste, że szczególne obowiązki i zadania
152 III, 3,82 | 82. Jest zrozumiałe, że proces ekumeniczny, ze względu
153 III, 3,82 | że proces ekumeniczny, ze względu na swą doniosłość,
154 III, 3,82 | Nie ulega wątpliwości, że w tej postawie nawrócenia
155 III, 3,82 | całkowitej ufności w to, że prawda, którą jest Chrystus,
156 III, 3,83 | chrześcijańskie Wspólnoty wiedzą, że ten nakaz, to przezwyciężenie
157 III, 3,83 | do Chrystusa i do Ojca, że byli zdolni nawet do przelania
158 III, 3,83 | właśnie dialog nie podkreśla, że aby osiągnąć pełną komunię,
159 III, 3,84 | uważa, i jest świadectwem, że na pewnym głębokim poziomie
160 III, 3,84 | odnotowałem z radością, że komunia — niedoskonała,
161 III, 3,84 | Tutaj stwierdzam natomiast, że jest ona już doskonała w
162 III, 3,84 | Chrystusem, Duch sprawia często, że Jego łaska rozlewa się innymi
163 III, 3,85 | zamysłowi, możemy odkryć, że za sprawą Ducha nawet przeciwności
164 III, 4,86 | Konstytucja Lumen gentium w jednym ze swych podstawowych stwierdzeń,
165 III, 4,86 | redintegratio141 głosi, że jedyny Kościół Chrystusowy
166 III, 4,86 | o ekumenizmie podkreśla, że w Kościele obecna jest pełnia (
167 III, 4,87 | 11-13). Powiedziałem już, że jako Kościół katolicki jesteśmy
168 III, 4,87 | chrześcijańskie. Trzeba przyznać, że to wzajemne braterskie oddziaływanie
169 III, 4,87 | stwierdzić raz jeszcze, że „winniśmy ukazywać w każdej
170 III, 4,87 | ukazywać w każdej sprawie, że staramy się wyjść naprzeciw
171 III, 5,88 | katolicki jest świadom, że pośród wszystkich Kościołów
172 III, 5,88 | posługi, co byłoby sprzeczne ze znaczeniem, jakie nadaje
173 III, 5,89 | znamiennym i pocieszającym, że kwestia prymatu Biskupa
174 III, 5,91 | 17-19). Łukasz podkreśla, że Jezus poleca Piotrowi, by
175 III, 5,91 | 22, 31-32). Wydaje się, że właśnie na tle ludzkiej
176 III, 5,91 | pełni ujawnia się fakt, że jego szczególna posługa
177 III, 5,91 | dziełem łaski; wydaje się, że Nauczyciel troszczy się
178 III, 5,91 | powierzyć w swoim Kościele, i że jest bardzo wymagający wobec
179 III, 5,91 | 19). Znamienne jest też, że według Pierwszego Listu
180 III, 5,91 | 5).~Należy podkreślić, że słabość Piotra i Pawła ukazuje,
181 III, 5,91 | Ewangelia św. Jana podkreśla, że Piotr otrzymuje zadanie
182 III, 5,91 | zdrady (por. 13, 38). Łukasz ze swej strony, w cytowanych
183 III, 5,91 | misję Piotra podkreśla fakt, że Piotr ma „utwierdzać braci,
184 III, 5,93 | zdrady, jego następca wie, że musi być znakiem miłosierdzia.
185 III, 5,93 | Piotrowej nie utraciło nic ze swojej autentyczności i
186 III, 5,93 | przewiny i chybione dążenia, że Bóg w swoim miłosierdziu
187 III, 5,94 | Pasterzy polega właśnie na tym, że ma on „czuwać” (episkopein)
188 III, 5,94 | o nakazach wynikających ze wspólnego dobra Kościoła,
189 III, 5,94 | czujność, a czasem orzekać, że ta czy inna szerząca się
190 III, 5,94 | Watykański I — orzec ex cathedra, że dana doktryna należy do
191 III, 5,95 | Kościół katolicki stwierdza, że funkcja Biskupa Rzymu odpowiada
192 III, 5,95 | w niniejszej Encyklice — że pełna i widzialna komunia
193 III, 5,95 | Chrystusa. Jestem przekonany, że ponoszę w tej dziedzinie
194 III, 5,95 | Dimitriosa I, powiedziałem, że jestem świadom, iż „z różnorakich
195 III, 5,96 | ich teologów do nawiązania ze mną braterskiego i cierpliwego
196 III, 6,97 | tekstach, wyraża przekonanie, że komunia Kościołów partykularnych
197 III, 7,98 | owo „aby świat uwierzył”, że stwarza to ryzyko zapomnienia,
198 III, 7,98 | Jest jednak oczywiste, że podział chrześcijan pozostaje
199 III, 7,98 | ewangelizacji łączy się ze świadectwem jedności, dawanym
200 III, 7,98 | tak bardzo obciążającą, że aż osłabia samo dzieło Chrystusa” 156, ~
201 III, 7,98 | chrześcijan? To prawda, że Kościół, przynaglany przez
202 III, 7,98 | narodom, ale jest też prawdą, że musi zmagać się z trudnościami
203 III, 7,98 | którzy nie zgadzają się ze sobą nawzajem, choć wszyscy
204 III, 7,98 | orędzie? Czy nie pomyślą, że Ewangelia, choć jest przedstawiana
205 III, 7,99 | 99. Kiedy stwierdzam, że dążenie ekumeniczne jest
206 Adh, 0,100| stwierdziłem między innymi, że „najlepsze przygotowanie
207 Adh, 0,100| jedności chrześcijan, uznałem, że w naszej epoce ekumenicznej
208 Adh, 0,100| Nie ulega wątpliwości, że Duch Święty uczestniczy
209 Adh, 0,100| uczestniczy w tym dziele i że prowadzi Kościół ku pełnej
210 Adh, 0,101| kierując się świadomością, że Kościół jest do tego zobowiązany
|