Czesc, Rozdzial, Paragraf
1 Wprow, 0,1| Wspólnot kościelnych, które nie są w pełnej komunii z Kościołem
2 Wprow, 0,1| naśladowaniu męczenników, nie mogą pozostawać podzieleni.
3 Wprow, 0,1| człowieka i utrzymując, że Krzyż nie stwarza żadnych perspektyw
4 Wprow, 0,1| stwarza żadnych perspektyw i nie daje nadziei: twierdzi się,
5 Wprow, 0,1| powinna żyć tak, jak gdyby Bóg nie istniał. ~
6 Wprow, 0,2| 2. Nie uchodzi niczyjej uwagi,
7 Wprow, 0,2| rozstrzygnąć, chrześcijanie nie mogą umniejszać znaczenia
8 Wprow, 0,3| Błogosławieństw. Świadom, że „prawda nie inaczej się narzuca, jak
9 Wprow, 0,3| jednocześnie łagodnie i silnie” 2, nie pragnie dla siebie niczego
10 Wprow, 0,4| Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała twoja wiara” (Łk
11 I, 1,5 | wszystkich w jedności. Kościół nie jest rzeczywistością zamkniętą
12 I, 1,5 | miał umrzeć za naród, a nie tylko za naród, ale także,
13 I, 1,6 | żywą wspólnotą. Wynika stąd nie tylko obowiązek dążenia
14 I, 2,7 | wyznają Panem i Zbawcą; i to nie tylko każdy z osobna, lecz
15 I, 2,8 | nasza „nadzieja zawieść nie może” (Rz 5, 5). Jest to
16 I, 2,9 | pragnie ogarnąć wszystkich, nie jest czymś mało istotnym,
17 I, 2,9 | centralny element Jego dzieła. Nie jest też drugorzędnym przymiotem
18 I, 2,9 | dana przez Ducha Świętego nie polega jedynie na tym, że
19 I, 2,9 | katolickiego komunia chrześcijan nie jest niczym innym, jak objawieniem
20 I, 2,10 | podlegają brakom, wcale nie są pozbawione znaczenia
21 I, 2,10 | zbawienia. Duch Chrystusa nie wzbrania się przecież posługiwać
22 I, 2,11 | zdrady niektórych jego synów nie mogą zniszczyć tego, czym
23 I, 2,11 | Nawet „bramy piekielne go nie przemogą” (Mt 16, 18). Kościół
24 I, 2,11 | 18). Kościół katolicki nie zapomina jednak, że z winy
25 I, 2,11 | przyznając, że winy nie można przypisać wyłącznie „
26 I, 2,11 | innym”. Dzięki łasce Bożej nie zostało jednak zniszczone
27 I, 2,13 | granicami wspólnoty katolickiej nie rozciąga się próżnia eklezjalna.
28 I, 2,14 | odnajdują swoją pełnię. Nie chodzi o to, by zsumować
29 I, 3,15 | rozdzielonych chrześcijan. „Nie ma prawdziwego ekumenizmu
30 I, 3,15 | radykalnie na Ewangelię i nie tracąc nigdy z oczu zamysłu
31 I, 3,15 | świętych obcowania, kontakt z nie znanymi dotąd formami chrześcijańskiej
32 I, 3,16 | i właściwy sposób to, co nie dość pilnie w danych okolicznościach
33 I, 3,16 | chrześcijańska Wspólnota nie może zignorować tego wezwania. ~
34 I, 3,17 | XXII, który zwołując Sobór nie dopuścił do oddzielenia
35 I, 4,18 | przedstawiania doktryny32. Nie chodzi tu o modyfikację
36 I, 4,18 | fałszywym pretekstem, że nie są one już dziś zrozumiałe.
37 I, 4,19 | Rozumieli zatem, że nie mogą „narzucić ludom, którym
38 I, 4,19 | Przemawiając w tym samym duchu, nie wahałem się powiedzieć do
39 I, 4,19 | australijskich aborygenów: „Nie powinniście być narodem
40 I, 4,19 | ekumeniczne znaczenie” 39. I to nie tylko odnowa sposobu wyrażania
41 I, 4,20 | rzecz jedności chrześcijan, nie jest jakimś tylko „dodatkiem”,
42 I, 5,21 | również do tych, którzy nie są w pełnej komunii z nami.
43 I, 5,21 | nawet w tych, którzy nigdy nie dostrzegali jej potrzeby.
44 I, 5,21 | niej bracia, między którymi nie ma doskonałej komunii. Jest
45 I, 5,21 | odłączonymi” 43. Nawet gdy nie jest to w znaczeniu formalnym
46 I, 5,23 | Kościoła i chrześcijaństwa. Nie należy bowiem zapominać,
47 I, 5,23 | kościelnych; ta sprzeczność nie mogła oczywiście ujść uwagi
48 I, 5,23 | Niestety, ta poważna przeszkoda nie została przezwyciężona.
49 I, 5,23 | Trzeba przyznać, że nadal nie osiągnęliśmy pełnej komunii.
50 I, 5,24 | podziału, który nastąpił” 46. Nie mogę też zapomnieć wspólnych
51 I, 5,24 | oryginalnej wersji greckiej. Nie sposób w paru słowach opisać
52 I, 5,25 | 25. Nie tylko Papież stał się pielgrzymem.
53 I, 5,25 | częścią życia Kościoła. Nie ma już żadnego ważnego i
54 I, 5,25 | doniosłego wydarzenia, któremu nie towarzyszyłaby wzajemna
55 I, 5,25 | i modlitwa chrześcijan. Nie mogę omówić tu wszystkich
56 I, 5,27 | 27. Modlitwa o jedność nie jest jednak zastrzeżona
57 I, 5,27 | zrozumieć, że modlitwa o jedność nie jest związana z określonymi
58 I, 6,28 | dialog”. Określenie to nie pozostaje zapewne bez związku
59 I, 6,28 | niego samego” i dlatego „nie może odnaleźć się w pełni
60 I, 6,28 | ekumenicznej Soboru. Dialog nie jest tylko wymianą myśli,
61 I, 6,29 | sprawiedliwości i prawdy nie odpowiadały rzeczywistemu
62 I, 7,31 | zarysowało się od czasu Soboru, nie jest bynajmniej prerogatywą
63 I, 7,31 | ekumenicznego55. Dialog nie tylko został podjęty, ale
64 I, 8,34 | Jana: „Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu, to samych
65 I, 8,34 | samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli
66 I, 8,34 | stwierdza: „Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy, czynimy Go
67 I, 8,34 | zgrzeszyliśmy, czynimy Go kłamcą i nie ma w nas Jego nauki” (1,
68 I, 8,34 | dialogu ekumenicznego. Jeżeli nie staje się on rachunkiem
69 I, 8,34 | wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli. Jeśliby nawet
70 I, 8,34 | przebłagalną za nasze grzechy, i nie tylko za nasze, lecz również
71 I, 8,34 | przezwyciężone muszą być nie tylko grzechy osobiste,
72 I, 8,35 | Papieża Pawła VI. Dialog nie może się rozwijać wyłącznie
73 I, 9,36 | chrześcijanami. Bez tej miłości nie można by stawić czoła obiektywnym
74 I, 9,36 | wyrażania wiary katolickiej nie stanowiły przeszkody dla
75 I, 9,36 | gdyby bowiem pozostały nie rozstrzygnięte, ujawniłyby
76 I, 9,38 | zastanowić, czy inne słowa nie wyrażają tu takiej samej
77 I, 10,40 | kontaktów między chrześcijanami nie jest tylko wzajemne poznanie
78 I, 10,40 | na wspólnej wierze, jest nie tylko bogata w braterską
79 II, 1,42 | należący do jednego wyznania nie uważają już innych chrześcijan
80 II, 1,42 | Kościoły i Wspólnoty kościelne nie będące w pełnej jedności
81 II, 1,42 | miłości. Niestety, taki duch nie zdołał odmienić wszystkich
82 II, 1,42 | wymaga od tych, którzy są za nie odpowiedzialni, decyzji
83 II, 1,42 | braterstwa łączącego nas z innymi nie jest przejawem jakiejś liberalnej
84 II, 1,42 | oficjalne uznanie Chrztów70. Nie jest to bynajmniej zwykły
85 II, 2,43 | przestrzeganie władz i obywateli, by nie wchodzili na drogę, która
86 II, 2,43 | silniej niż głos odosobniony.~Nie tylko jednak zwierzchnicy
87 II, 2,43 | podkreślając, że Kościół katolicki nie może się od niej uchylić72.
88 II, 2,43 | Redemptor hominis, „że nigdy nie przestanę tego podkreślać
89 II, 3,45 | rozbieżności w sprawach wiary nie jest jeszcze możliwe wspólne
90 II, 3,46 | innym chrześcijanom, którzy nie są w pełnej komunii z Kościołem
91 II, 3,46 | je przyjąć, dobrowolnie o nie proszą i przejawiają wiarę,
92 II, 4,47 | 47. Dialog nie jest skupiony wyłącznie
93 II, 4,48 | epoki. Czyż nasz XX wiek nie jest czasem wielkiego świadectwa „
94 II, 4,48 | do przelania krwi”? I czy nie ogarnia ono różnych Kościołów
95 II, 4,48 | do zbudowania katolików: „Nie można też przeoczyć faktu,
96 II, 4,48 | szczerze chrześcijańskie, nigdy nie stoi w sprzeczności z prawdziwymi
97 II, 5,49 | Wspólnotach kościelnych81. Nie jest to odkrycie elementów
98 II, 5,49 | do jedności chrześcijan nie jest czymś dowolnym lub
99 II, 6,50 | disciplina) stosowane przez nie od samego początku i usankcjonowane
100 II, 6,50 | uprawniona różnorodność nie sprzeciwia się bynajmniej
101 II, 7,53 | patronami Europy, pragnąłem nie tylko potwierdzić historyczną
102 II, 7,54 | świata. Zawdzięczają mu wiarę nie tylko wielkie narody słowiańskie
103 II, 7,54 | na Zachodzie pozostawał nie podzielony, można łatwo
104 II, 7,54 | perspektywie jedności, która nie usuwa uprawnionej różnorodności.
105 II, 8,56 | w drugim tysiącleciu Bóg nie przestał obdarzać swego
106 II, 8,56 | współpracy, która niczym się nie zniechęca. Św. Paweł wzywa
107 II, 8,57 | tajemnica Bożej miłości. Czyż nie stąd właśnie wzięło początek
108 II, 8,57 | ewangelizacji narodów” 92.~Sobór nie tylko ukazuje to, co upodabnia
109 II, 8,57 | zgodzie z prawdą historyczną nie waha się stwierdzić: „nic
110 II, 8,58 | to ani jedność Kościoła nie jest zagrożona, ani nie
111 II, 8,58 | nie jest zagrożona, ani nie występuje niebezpieczeństwo,
112 II, 8,58 | disciplina) w tej dziedzinie.~Nie należy nigdy tracić z oczu
113 II, 9,60 | dialog teologiczny umocni nie tylko prawdziwy i braterski
114 II, 9,61 | perspektywie Kościół katolicki nie pragnie niczego innego,
115 II, 9,61 | doświadczeń życia kościelnego nie przeszkadzał temu, że utrzymując
116 II, 9,61 | serce i wzorzec wspólnoty; nie tylko jej duchowości czy
117 II, 10,63 | braterskiego dialogu. Ale nie tylko tym: jest także dla
118 II, 11,64 | rozbieżności wielkiej wagi, nie tylko na podłożu historycznym,
119 II, 11,65 | rozbieżności”, chociaż ważne, nie wykluczają jednak wzajemnego
120 II, 11,65 | dowodzi, że tło kulturowe nie ma decydującego znaczenia.
121 II, 11,66 | 66. Sobór Watykański II nie podejmuje „opisu” chrześcijaństwa „
122 II, 11,66 | kościelne różnią się znacznie nie tylko od nas, ale i między
123 II, 11,66 | sam Dekret stwierdza, że nie wszędzie jeszcze umocnił
124 II, 11,67 | z Chrztu” i zauważa, iż „nie przechowały one właściwej
125 II, 11,68 | 68. Dekret nie pomija też sprawy życia
126 II, 11,68 | Dokument soborowy nie ogranicza się jedynie do
127 II, 11,68 | jaką okazują ci bracia; nie zapomina też o ich inicjatywach
128 II, 11,68 | wielu spośród chrześcijan nie zawsze w ten sam sposób
129 II, 11,70 | modlitwie dążenie do jedności nie pozostaje wyłącznie sprawą
130 II, 12,72 | Z tego punktu widzenia, nie pomniejszając znaczenia
131 II, 13,74 | 74. „Nie każdy, który Mi mówi: «Panie,
132 II, 13,74 | dziedzina stanowi żyzny teren nie tylko dla dialogu, ale także
133 II, 13,75 | natchnienie z samej Ewangelii, nie jest nigdy dla chrześcijan
134 II, 13,75 | jednak solidną podstawę nie tylko dla ich wspólnego
135 II, 13,76 | 76. Jakże nie wspomnieć w tym kontekście
136 II, 13,76 | stopniowo coraz głębsza? Nie mogłoby zresztą być inaczej.
137 II, 13,76 | zresztą być inaczej. Czyż nie wierzymy w Jezusa Chrystusa,
138 II, 13,76 | oczywiste, że racje religijne nie są prawdziwą przyczyną toczących
139 II, 13,76 | struny ludzkiego ducha.~Nie chcę tu też pominąć Dnia
140 III, 1,77 | komunii uczuć i działań, nie mogą wystarczyć sumieniu
141 III, 1,78 | ramach ruchu ekumenicznego nie tylko Kościół katolicki
142 III, 1,78 | tego pełna komunia nigdy nie będzie możliwa. Ta wzajemna
143 III, 1,78 | odważnej pracy. Podejmując je, nie należy narzucać innych obowiązków
144 III, 1,79 | wymogi prawdy objawionej, nie jest równoznaczne z powstrzymywaniem
145 III, 1,79 | oznacza troskę o to, by nie zadowalał się on łatwymi
146 III, 1,79 | złudnymi rozwiązaniami, które nie doprowadziłyby do niczego
147 III, 1,79 | przestrzegane w całej pełni. Czyż nie takie jest zresztą prawo
148 III, 2,80 | osiągnięte do tej pory? Nie mogą one pozostać jedynie
149 III, 3,82 | Ojcem — Jezusa Chrystusa.~Nie ulega wątpliwości, że w
150 III, 3,82 | wspólnota prowadzi z Ojcem, nie pobłażając samej sobie,
151 III, 3,83 | dzięki mocy Ducha Świętego, nie jest ponad ich siły. Wszystkie
152 III, 3,83 | takie właśnie przywiązanie nie jest potrzebne w tym, co
153 III, 3,83 | Czyż ten właśnie dialog nie podkreśla, że aby osiągnąć
154 III, 3,84 | stanowią dowód na moc łaski, nie są oni bynajmniej jedynymi
155 III, 3,84 | należy wpisać do niego nie tylko instytucje, ryty,
156 III, 5,89 | się jako zasadniczy temat nie tylko w dialogach teologicznych,
157 III, 5,91 | Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec
158 III, 5,91 | mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze
159 III, 5,91 | Mt 16, 23). Czyż można nie dostrzec w miłosierdziu,
160 III, 5,93 | sprawowanie posługi Piotrowej nie utraciło nic ze swojej autentyczności
161 III, 5,94 | otrzymali od Ducha zadanie nie polegające na sprawowaniu
162 III, 5,94 | swoim Pasterzem, to znaczy nie za jednym albo drugim, ale
163 III, 5,94 | przemawiają jednym głosem, a nie głosami skłóconymi (...) —
164 III, 5,94 | szerząca się opinia jest nie do pogodzenia z jednością
165 III, 5,95 | odpowiada woli Chrystusa, nie oddziela tej funkcji od
166 III, 5,95 | sprawowania prymatu, która nie odrzucając bynajmniej istotnych
167 III, 5,96 | ogromne zadanie, od którego nie możemy się uchylić i którego
168 III, 5,96 | możemy się uchylić i którego nie mogę wykonać samodzielnie.
169 III, 5,96 | istniejąca między nami, nie mogłaby nakłonić kościelnych
170 III, 6,97 | dziś na niwie ekumenizmu, nie wskazuje na potrzebę takiej
171 III, 6,97 | uczyniła swoim godłem — nie została rozbita przez burze
172 III, 7,98 | wieków, których znaczenia nie należy wszakże lekceważyć,
173 III, 7,98 | Chrystusa przedstawiać się nie jako ludzie skłóceni i niezgodni
174 III, 7,98 | kontrowersji, które żadną miarą nie budują, ale jako ludzie
175 III, 7,98 | głosić Ewangelię pojednania, nie dążąc zarazem czynnie do
176 III, 7,98 | mocny obietnicą, iż nic nie zdoła go zwyciężyć, głosił
177 III, 7,98 | się z misjonarzami, którzy nie zgadzają się ze sobą nawzajem,
178 III, 7,98 | przyjąć prawdziwe orędzie? Czy nie pomyślą, że Ewangelia, choć
179 III, 7,99 | ludzkości, w żadnym przypadku nie może zamknąć się na wezwanie
180 III, 7,99 | wypełnić do końca. Ekumenizm nie jest wyłącznie wewnętrzną
181 Adh, 0,100| do Jubileuszu roku 2000 nie jest niczym innym, jak tylko
182 Adh, 0,100| wszystkich ochrzczonych. ~Nie ulega wątpliwości, że Duch
183 Adh, 0,102| dziękczynienie, ponieważ nie stawiamy się na to spotkanie
184 Adh, 0,102| nami w błaganiach, których nie można wyrazić słowami” (
185 Adh, 0,102| Nazaretu, ponieważ dla Boga nie ma nic niemożliwego. ~Przychodzą
186 Adh, 0,102| wszystkich chrześcijan: „Bóg nie przyjmuje ofiary od tego,
187 Adh, 0,102| tysiąclecie, czyż możemy nie prosić Pana, z nową energią
|