Czesc, Rozdzial, Paragraf
1 Wprow, 0,1 | Gorąco pragnę ponowić dziś to wezwanie, raz jeszcze ogłosić
2 Wprow, 0,2 | niczyjej uwagi, że wszystko to stanowi wyzwanie dla wierzących,
3 Wprow, 0,2 | człowieka? ~Dziękuję Bogu za to, że nakłonił nas, byśmy
4 Wprow, 0,2 | widoczne owoce: zachęca to, by iść dalej. ~Jednakże
5 Wprow, 0,4 | 4. Jest to właśnie zadanie Biskupa
6 Wprow, 0,4 | modlą się wraz ze mną o to nawrócenie. ~Wiemy, że Kościół
7 I, 1,5 | zadawszy śmierć wrogości”, a to, co było podzielone, „uczynił
8 I, 1,6 | zanurzeni” w śmierci Chrystusa, to znaczy w tym właśnie akcie,
9 I, 2,7 | wyznają Panem i Zbawcą; i to nie tylko każdy z osobna,
10 I, 2,7 | o których każdy mówi, że to jego własny i Boży Kościół.
11 I, 2,8 | nie może” (Rz 5, 5). Jest to nadzieja jedności chrześcijan,
12 I, 2,9 | uczestnikami własnej komunii, to znaczy swojego życia wiecznego.
13 I, 2,11 | wyposażyć swój Kościół, i to mimo poważnych nieraz kryzysów,
14 I, 2,11 | zostało jednak zniszczone to, co należy do struktury
15 I, 2,13 | Dekret dodaje: „Wszystko to, co pochodzi od Chrystusa
16 I, 2,13 | społeczności zbawienia” 18. ~Są to teksty ekumeniczne najwyższej
17 I, 2,14 | swoją pełnię. Nie chodzi o to, by zsumować ze sobą wszystkie
18 I, 3,15 | posłannictwo, wskazują na to, co jest istotne dla każdego
19 I, 3,15 | drogi Kościoła. Odnosi się to w sposób szczególny do tego
20 I, 3,16 | rzetelny i właściwy sposób to, co nie dość pilnie w danych
21 I, 3,16 | apostolskiej. Skłania je to do zastanowienia się, czy
22 I, 3,16 | wyrażają we właściwy sposób to wszystko, co Duch przekazał
23 I, 3,17 | chodzi o innych chrześcijan, to najważniejsze dokumenty
24 I, 3,17 | ekumenizmu. Z drugiej strony jest to także zasadnicza gwarancja
25 I, 3,17 | wielkiej Tradycji. Dobrze to rozumiał mój poprzednik,
26 I, 3,17(30) | AAS 59 (1967), 918-919. To Dykasterium zostało obecnie
27 I, 4,19 | ekumeniczne znaczenie” 39. I to nie tylko odnowa sposobu
28 I, 4,19 | jednoznacznie odpowiada na to pytanie: „cały Kościół,
29 I, 4,19 | wedle własnych sił, czy to w codziennym życiu chrześcijańskim,
30 I, 4,20 | o wiele mocniejsze jest to, co nas łączy, niż to, co
31 I, 4,20 | jest to, co nas łączy, niż to, co nas dzieli”. Sobór zaś
32 I, 5,21 | 21. „To nawrócenie serca i świętość
33 I, 5,21 | Nawet gdy nie jest to w znaczeniu formalnym modlitwa
34 I, 5,22 | uświadomią, o ile mniejsze jest to wszystko, co ich dzieli,
35 I, 5,25 | października 1991). Jest to tylko jeden przykład, ponieważ
36 I, 5,26 | człowieczeństwa każdego i wszystkich. ~To wszystko wyraża modlitwa „
37 I, 6,28 | odnowy i dążenia do jedności, to w niej też zakorzenia się
38 I, 6,28 | się i z niej czerpie moc to wszystko, co Sobór określa
39 I, 6,28 | jako „dialog”. Określenie to nie pozostaje zapewne bez
40 I, 6,28 | jej godności. Stanowisko to na terenie filozofii współczesnej
41 I, 6,29 | przystępujących do dialogu i to one czynią go możliwym od
42 I, 6,29 | jedności w prawdzie. Aby to wszystko mogło się urzeczywistnić,
43 I, 7,31 | dotyczących ekumenizmu: jest to istotny aspekt ruchu ekumenicznego55.
44 I, 7,31 | w czasie którego to dialogu każdy wyjaśnia głębiej
45 I, 7,32 | z jej naturą społeczną, to znaczy przez swobodne badanie
46 I, 8,34 | dialogowi ekumenicznemu, to dlatego, że dialog ten spełnia
47 I, 8,34 | mówimy, że nie mamy grzechu, to samych siebie oszukujemy
48 I, 8,34 | możemy wówczas liczyć na to, o czym w dalszym ciągu
49 I, 8,34 | Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście nie grzeszyli.
50 I, 8,34 | odkupieńczą ofiarą Chrystusa, to — wśród nich — również i
51 I, 8,35 | ludzi, którzy zgrzeszyli. To ono właśnie otwiera w braciach,
52 I, 9,36 | ponownie w innym momencie — czy to w tej samej formie, czy
53 I, 9,38 | Wspólnot kościelnych; ma to liczne konsekwencje dla
54 I, 9,38 | takiej samej treści, jak to zostało na przykład stwierdzone
55 I, 9,38 | pod wpływem tych pojęć. To powiedziawszy, należy stwierdzić,
56 I, 9,38 | przynosi ekumenizm, jest to, że pomaga on chrześcijańskim
57 I, 10,40 | chrześcijan w żywy sposób wyraża to zespolenie, które ich wzajem
58 II, 1,41 | 41. To wszystko, co powyżej zostało
59 II, 1,41 | rozległym zakresie. Już samo to jest wielkim darem Bożym,
60 II, 1,42 | uznanie Chrztów70. Nie jest to bynajmniej zwykły gest ekumenicznej
61 II, 2,43 | chrześcijańskiej misji: element ten to przypominanie społeczeństwu,
62 II, 2,43 | powiedziałem, przypominając to, co już napisałem w mojej
63 II, 2,43 | dziękowałem również Bogu „za to, czego dokonał On w innych
64 II, 3,45 | jest na nowo odkrywana.~Są to wszystko przejawy zbieżności
65 II, 3,45 | liturgii eucharystycznej. Mimo to gorąco pragniemy odprawiać
66 II, 3,45 | Eucharystię Chrystusa i to pragnienie już staje się
67 II, 3,45 | zwracamy się do Ojca i czynimy to coraz bardziej „jednym sercem”.
68 II, 3,45 | Czy sto lat temu byłoby to w ogóle do pomyślenia?~
69 II, 5,49 | które ich łączą. Pomogło to umocnić jeszcze bardziej
70 II, 5,49 | kościelnych81. Nie jest to odkrycie elementów statycznych,
71 II, 6,50 | formułowania doktryny. Wszystko to uczyniono w przekonaniu,
72 II, 6,51 | 51. To zalecenie Soboru przyniosło
73 II, 7,52 | Rzymem i Konstantynopolem. To wydarzenie kościelne, tak
74 II, 7,54 | chrześcijaństwa wyrażenie to odnosiło się nade wszystko
75 II, 7,54 | Jeśli się zważy ponadto, że to zbawcze wydarzenie nad brzegami
76 II, 7,54 | różnorodności. Podkreśliłem to stanowczo w Encyklice Slavorum
77 II, 8,55 | trwały w jedności: była to „usilna troska o zachowanie
78 II, 8,57 | pozwolił nam przyjąć w wierze to świadectwo Apostołów. Przez
79 II, 8,57 | Sobór nie tylko ukazuje to, co upodabnia Kościoły na
80 II, 8,58 | poszczególnych osób, kiedy to ani jedność Kościoła nie
81 II, 9,59 | Patriarchą ekumenicznym — „to co Kościół katolicki i Kościół
82 II, 9,60 | składając Bogu dzięki za to, że wielu wschodnich synów
83 II, 9,61 | przekonanie, iż bez względu na to, w jakim Kościele by się
84 II, 10,62 | kwestii chrystologicznej, to wraz z Patriarchami niektórych
85 II, 10,62 | miałem możność potwierdzić to chrystologiczne porozumienie
86 II, 10,62 | formuły teologiczne108. Za to wszystko pragnę wyrazić
87 II, 10,63 | trzeba tu stwierdzić, że to ważne osiągnięcie jest trwałym
88 II, 11,65 | W tym samym czasie — i to już w styczniu 1920 r. —
89 II, 11,66 | nas, ale i między sobą”, i to zarówno „pochodzeniem, doktryną
90 II, 11,66 | Świętym życie Chrystusa i to, czego Boski Mistrz nauczał
91 II, 11,68 | przywrócenia pokoju. Wszystko to wynika z ich szczerej woli
92 II, 11,69 | teologicznego tejże Rady, to znaczy Komisji „Wiara i
93 II, 11,69 | sukcesja apostolska. Pozwoliło to ujawnić nieoczekiwane możliwości
94 II, 12,71 | ekumeniczny „priorytet”. Dotyczy to zwłaszcza tych krajów, gdzie
95 II, 12,72 | 72. Odnosi się to w sposób szczególny do krajów
96 II, 13,76 | stycznia 1993 r., kiedy to ponownie udałem się jako
97 III, 1,77 | drogi, nawet jeśli jest to etap wielce obiecujący i
98 III, 1,78 | sprawowaniu Eucharystii.~To dążenie do niezbędnej i
99 III, 1,79 | Przeciwnie, oznacza troskę o to, by nie zadowalał się on
100 III, 2,80 | dziedzictwem wszystkich. Aby to nastąpiło i aby umocniły
101 III, 3,82 | pokuty i całkowitej ufności w to, że prawda, którą jest Chrystus,
102 III, 3,83 | Wspólnoty wiedzą, że ten nakaz, to przezwyciężenie przeszkód,
103 III, 3,84 | Jeżeli można umrzeć za wiarę, to można także osiągnąć cel
104 III, 3,84 | pełną komunię świętych, to znaczy tych, którzy zakończywszy
105 III, 3,84 | ekumeniczne pozwoliło nam lepiej to zrozumieć. Jeżeli w owej
106 III, 3,84 | komunii, Bóg uczyni dla nich to, co uczynił dla ich świętych.
107 III, 3,85 | chrześcijańskiego powołania, jak to dzieje się w życiu świętych.
108 III, 4,87 | chrześcijańskie. Trzeba przyznać, że to wzajemne braterskie oddziaływanie
109 III, 4,87 | drogi, którą idziemy. Jest to ekumeniczna forma ewangelicznego
110 III, 5,88 | Kościołów i Wspólnot kościelnych to on zachował posługę Następcy
111 III, 5,88 | drugiej jednak strony, jak to już stwierdziłem 12 czerwca
112 III, 5,89 | znamienne i pocieszające jest to, iż kwestia ta pojawia się
113 III, 5,89(148)| Confessing the one faith to God's glory, 31, 2, Faith
114 III, 5,91 | doświadcza jako pierwszy? Mimo to trzykrotnie zaprze się Jezusa.
115 III, 5,92 | 92. Co do Pawła, to może on zakończyć opis swojej
116 III, 5,92 | 2 Kor 12, 9-10). Jest to fundamentalna cecha chrześcijańskiego
117 III, 5,93 | powołany przez Chrystusa po to, aby objawiać światu, uwikłanemu
118 III, 5,94 | sprawowaniu władzy nad ludem — jak to czynią władcy narodów i
119 III, 5,94 | idą za swoim Pasterzem, to znaczy nie za jednym albo
120 III, 5,94 | życiem chrześcijańskim. To Następca św. Piotra ma przypominać
121 III, 5,94 | imię własnych interesów. To on ma obowiązek przestrzegać
122 III, 5,95 | 95. Wszystko to jednak musi się zawsze dokonywać
123 III, 5,95 | jego braćmi w posłudze.~To co dotyczy jedności wszystkich
124 III, 5,95 | dobrze wiem — i stwierdziłem to po raz kolejny w niniejszej
125 III, 5,95 | wbrew woli jednych i drugich to, co miało być posługą, mogło
126 III, 5,96 | 96. Jest to ogromne zadanie, od którego
127 III, 7,98 | świat uwierzył”, że stwarza to ryzyko zapomnienia, iż w
128 III, 7,98 | ich świadectwu. Rozumiał to dobrze mój Poprzednik Papież
129 III, 7,98 | pojednania chrześcijan? To prawda, że Kościół, przynaglany
130 III, 7,99 | widzialnej jedności. Jest to jeden z nakazów miłości,
131 III, 7,99 | Wspólnot chrześcijańskich. Jest to sprawa miłości, którą Bóg;
132 Adh, 0,101 | wszelkie sposoby popierali to dążenie. Dwa Kodeksy Prawa
133 Adh, 0,102 | innymi chrześcijanami. ~Jak to uzyskać? Przede wszystkim
134 Adh, 0,102 | innymi chrześcijanami. ~Jak to uzyskać? Przez dziękczynienie,
135 Adh, 0,102 | ponieważ nie stawiamy się na to spotkanie z pustymi rękoma: „
136 Adh, 0,102 | nas do proszenia Boga o to, czego potrzebujemy. ~Jak
137 Adh, 0,102 | czego potrzebujemy. ~Jak to uzyskać? Pokładając nadzieję
138 Adh, 0,102 | gdybyśmy chcieli zapytać, czy to wszystko jest możliwe, odpowiedź
139 Adh, 0,102 | będzie brzmiała: „tak”. Jest to ta sama odpowiedź, którą
140 Adh, 0,102 | jaką możemy złożyć Bogu, to pokój i braterska zgoda
141 Adh, 0,102 | braterska zgoda między nami, to lud zgromadzony przez jedność
|