100-donio | donum-miast | miedz-owcza | owdzi-przen | przeo-syryj | syste-wylan | wylec-zyzny
bold = Main text
Czesc, Rozdzial, Paragraf grey = Comment text
1 Adh, 0,100 | 100. Zwracając się niedawno
2 II, 10,62(105) | czerwca 1979): AAS 71 (1979), 1000-1001. ~
3 II, 10,62(105) | 1979): AAS 71 (1979), 1000-1001. ~
4 Adh, 0,101 | 101. Wzywam zatem mych Braci
5 Adh, 0,102 | 102. Moc Ducha Świętego pobudza
6 Adh, 0,103 | 103. Ja, Jan Paweł II, pokorny
7 I, 3,16(27) | marca 1993) AAS 85 (1993) 1039-1119. ~
8 II, 1,42(69) | 1993), 5: AAS 85 (1993) 1040. ~
9 II, 7,52 | dziewięćset lat wcześniej, w 1054 r., stały się symbolem schizmy
10 II, 1,42(70) | Tamże, 94, l.c., 1078. ~
11 II, 7,53 | ogłoszony dla upamiętnienia 1100-lecia ewangelizacyjnego
12 III, 7,98(156) | 205-209: AAS 85 (1993) 1112-1114. ~
13 III, 7,98(156) | 209: AAS 85 (1993) 1112-1114. ~
14 I, 3,16(27) | 1993) AAS 85 (1993) 1039-1119. ~
15 III, 5,90(150) | 1985), 3: AAS 77 (1985), 1150. ~
16 III, 1,79(132) | 1985), 6: AAS 77 (1985), 1153. ~
17 I, 2,14(19) | Evangelia 19, 1; PL 76, 1154 cytowane w: SOBÓR WAT. II,
18 II, 2,43(73) | 1985), 10: AAS 77 (1985), 1158; por. Enc. Redemptor hominis (
19 II, 2,43(74) | 1985), 10: AAS 77 (1985), 1159. ~
20 III, 3,84(138) | 1993), 93; AAS 85 (1993), 1207. ~
21 II, 3,46(78) | 129-131, l.c., 1088-1089; 123 i 132, l.c., 1087. 1089. ~
22 II, 3,46(78) | Oecuménisme (25 marca 1993), 122-125: AAS 85 (1993) 1086-1087;
23 II, 8,58(96) | Oecuménisme (25 marca 1993), 122-128: AAS 85 (1993) 1086-1088. ~
24 II, 3,46(78) | AAS 85 (1993) 1086-1087; 129-131, l.c., 1088-1089; 123
25 II, 3,46(78) | 85 (1993) 1086-1087; 129-131, l.c., 1088-1089; 123 i
26 II, 3,46(78) | l.c., 1088-1089; 123 i 132, l.c., 1087. 1089. ~
27 I, 3,17(30) | 28 czerwca 1988), V art. 135-138: AAS 80 (1988), 895-
28 I, 3,17(30) | czerwca 1988), V art. 135-138: AAS 80 (1988), 895-896. ~
29 I, 3,17(28) | 1392-1446 i Dokument n. 153 „Wiara i Ustrój” Confessing
30 III, 5,89(148) | Faith and Order Paper n. 166, WCC Geneva 1994, s. 243. ~
31 II, 9,60(99) | 1991), 6: AAS 84 (1992), 168. ~
32 III, 5,88(147) | Insegnamenti VII, 1 (1984), 1686. ~
33 II, 10,62(106) | Insegnamenti VII, 1 (1984), 1902-1906. ~
34 II, 10,62(106) | Insegnamenti VII, 1 (1984), 1902-1906. ~
35 I, 5,27(50) | Dorgali (Sardynia) 17 marca 1914 roku. Mając lat 21 wstępuje
36 II, 11,65 | czasie — i to już w styczniu 1920 r. — Patriarchat ekumeniczny
37 I, 5,27(50) | zjednoczenia chrześcijan, w r. 1936 podczas Tygodnia Modlitw
38 I, 5,27(50) | Gabriela umiera 23 kwietnia 1939 r. ~
39 II, 9,59(98) | d'information 68 (1988), 195. ~
40 III, 7,98(156) | Evangelii nuntiandi (8 grudnia 1975), 77: AAS 68 (1976). 69;
41 III, 7,98(156) | grudnia 1975), 77: AAS 68 (1976). 69; por. SOBÓR WAT. II,
42 II, 12,72 | Niemczech: w listopadzie 1980 r. i na przełomie kwietnia
43 III, 7,98(156) | Oecuménisme (25 marca 1993), 205-209: AAS 85 (1993) 1112-
44 III, 7,98(156) | Oecuménisme (25 marca 1993), 205-209: AAS 85 (1993) 1112-1114. ~
45 III, 1,78(129) | Assembly, WCC, Geneva 1991, s. 235-258), która została potwierdzona
46 III, 5,89(148) | 166, WCC Geneva 1994, s. 243. ~
47 II, 9,59(97) | grudnia 1987): AAS 80 (1988), 253. ~
48 III, 1,78(129) | WCC, Geneva 1991, s. 235-258), która została potwierdzona
49 II, 2,43(73) | 1979), 11: AAS 71 (1979), 277-278. ~
50 II, 2,43(73) | 11: AAS 71 (1979), 277-278. ~
51 II, 7,52(84) | Roma-Istanbul 1971, ss. 280-281. ~
52 II, 7,52(84) | Roma-Istanbul 1971, ss. 280-281. ~
53 Adh, 0,102(162)| Dominica oratione, 23, CSEL 3, 284-285.
54 Adh, 0,102(162)| oratione, 23, CSEL 3, 284-285.
55 II, 10,62(103) | maja 1973): AAS 65 (1973), 299-301. ~
56 II, 10,62(103) | 1973): AAS 65 (1973), 299-301. ~
57 III, 5,94(152) | Chrystusowym Pastor aeternus: DS 3074. ~
58 II, 3,44(75) | 1968): Ench. Oecum. 1, 319-331, przejrzany i zaktualizowany
59 I, 8,33 | 33. W myśli Soboru dialog ekumeniczny
60 II, 3,44(75) | 1968): Ench. Oecum. 1, 319-331, przejrzany i zaktualizowany
61 I, 8,34 | 34. Jeśli możemy mówić o większej
62 II, 8,57(89) | Roma-Istanbul 1971, ss. 388-391. ~
63 III, 4,87(144) | por. Istina 36 (1991), 389-391. ~
64 I, 9,39 | 39. Na koniec, dialog stawia
65 I, 10,40 | 40. Celem kontaktów między
66 I, 9,37(63) | 1973), 4: AAS 65 (1973), 402. ~
67 I, 9,38(64) | 1973), 5: AAS 65 (1973), 403. ~
68 II, 2,43 | 43. Coraz częściej zdarza się,
69 I, 3,17(30) | 1960), 9: AAS 52 (1960), 436, potwierdzonego przez następne
70 II, 3,44 | 44. Postępy na drodze ekumenicznego
71 II, 3,45 | 45. Po odnowie liturgicznej
72 II, 4,47 | 47. Dialog nie jest skupiony
73 II, 4,48 | 48. Relacje, jakie członkowie
74 II, 5,49 | 49. Cennym owocem kontaktów
75 III, 5,89(149) | Sprawozdanie 1981: Ench. Oecum. 1, 529-547; WSPÓLNA MIESZANA KRAJOWA
76 II, 7,53 | 53. Te regularne kontakty pozwalają
77 III, 5,89(149) | 1981: Ench. Oecum. 1, 529-547; WSPÓLNA MIESZANA KRAJOWA
78 II, 8,55 | 55. Historyczny horyzont soborowego
79 II, 2,43(72) | 1987), 32: AAS 80 (1988), 556. ~
80 III, 5,94(151) | Sermo, XLVI, 30: CCL 41, 557. ~
81 II, 8,57 | 57. Zgodnie z pragnieniem wyrażonym
82 II, 8,58 | 58. Potwierdziwszy istniejącą
83 III, 3,84(139) | sierpnia 1969): AAS 61 (1969), 590-591. ~
84 III, 3,84(139) | 1969): AAS 61 (1969), 590-591. ~
85 II, 9,60 | 60. W ostatnim okresie międzynarodowa
86 I, 6,28(52) | Por. AAS 56 (1964), 609-659. ~
87 III, 7,99(158) | Roma-Istanbul (1971), ss. 610-611. ~
88 III, 7,99(158) | Roma-Istanbul (1971), ss. 610-611. ~
89 I, 3,17(30) | par. 2, I: AAS 54 (1962), 614; por. PAWEŁ VI, Konst. apost.
90 II, 10,62 | 62. W okresie po Soborze Watykańskim
91 II, 11,64 | 64. Rozległy program przywrócenia
92 I, 8,35(60) | 1964), III: AAS 56 (1964), 642. ~
93 I, 6,28(52) | Por. AAS 56 (1964), 609-659. ~
94 II, 11,66 | 66. Sobór Watykański II nie
95 I, 4,19(38) | Commonitorium primum, 23: PL 50, 667-668. ~
96 I, 4,19(38) | Commonitorium primum, 23: PL 50, 667-668. ~
97 II, 11,67 | 67. Rozbieżności doktrynalne
98 II, 12,71(124) | sierpnia 1978): AAS 70 (1978), 695-696. ~
99 II, 12,71(124) | 1978): AAS 70 (1978), 695-696. ~
100 III, 5,89(149) | marca 1981): Ench. Oecum. 1, 703-742; problem ukazuje się
101 III, 5,95(155) | 1987), 3: AAS 80 (1988), 714. ~
102 II, 12,72 | 72. Odnosi się to w sposób
103 II, 12,73 | 73. Wielką radością napawa
104 III, 5,89(149) | 1981): Ench. Oecum. 1, 703-742; problem ukazuje się w jasnej
105 II, 13,75 | 75. Ta współpraca, która czerpie
106 III, 1,78 | 78. W ramach ruchu ekumenicznego
107 I, 3,17(29) | października 1962): AAS 54 (1962), 793. ~
108 I, 4,19(35) | Tamże, 13, l.c., 794. ~
109 III, 2,81 | 81. Proces ten, w którym należy
110 I, 3,16(26) | 1985): AAS 77 (1985), 779-813. ~
111 II, 10,62(104) | października 1971): AAS 63 (1971), 814-815. ~
112 II, 10,62(104) | 1971): AAS 63 (1971), 814-815. ~
113 III, 3,82 | 82. Jest zrozumiałe, że proces
114 II, 7,54(85) | Por. AAS 77 (1985), 779-823. ~
115 III, 3,83 | 83. Wspomniałem o woli Ojca,
116 I, 1,5(4) | 1992), 4: AAS 85 (1993), 840. ~
117 III, 4,86 | 86. Konstytucja Lumen gentium
118 III, 5,89 | 89. Jest jednak faktem znamiennym
119 I, 3,17(30) | 135-138: AAS 80 (1988), 895-896. ~
120 I, 3,17(30) | 138: AAS 80 (1988), 895-896. ~
121 III, 5,90 | 90. Biskup Rzymu jest Biskupem
122 I, 7,31(55) | Kościołów Wschodnich, kan. 902-904. ~
123 III, 3,83(137) | października 1964): AAS 56 (1964), 906. ~
124 III, 5,91 | 91. Ewangelia Mateusza zarysowuje
125 I, 3,17(30) | 92-94: AAS 59 (1967), 918-919. To Dykasterium zostało
126 I, 3,17(30) | 92-94: AAS 59 (1967), 918-919. To Dykasterium zostało
127 I, 5,24(46) | 1982), S: AAS 74 (1982), 922. ~
128 III, 5,95 | 95. Wszystko to jednak musi
129 III, 5,96 | 96. Jest to ogromne zadanie,
130 III, 6,97 | 97. Kościół katolicki zarówno
131 I, 4,19(37) | 1986), 12: AAS 79 (1987), 977. ~
132 III, 7,98 | 98. Ruch ekumeniczny naszego
133 III, 7,99 | 99. Kiedy stwierdzam, że dążenie
134 II, 7,54(86) | 1988): AAS 80 (1988), 988-997. ~
135 I, 5,26 | Mt 23, 9), ten Ojciec, Abba, do którego sam Chrystus
136 I, 2,14 | przygotowywał „od czasów Abla sprawiedliwego” 19. Kościół
137 I, 4,19 | powiedzieć do australijskich aborygenów: „Nie powinniście być narodem
138 III, 3,83 | w sobie tak radykalne i absolutne przywiązanie do Chrystusa
139 I, 9,36 | Chrystusa. Należy zatem absolutnie unikać wszelkich form redukcjonizmu
140 III, 5,95 | kierowaną do mnie prośbę, abym znalazł taką formę sprawowania
141 III, 7,98(156) | Adhort. apost. Evangelii nuntiandi (
142 Adh | Adhortacja ~
143 III, 7,98 | Paweł VI i dał temu wyraz w Adhortacji apostolskiej Ewangelii nuntiandi: „
144 Adh, 0,100 | wielkim początkiem — niczym Adwent — tej wędrówki, która prowadzi
145 III, 5,94(152) | Kościele Chrystusowym Pastor aeternus: DS 3074. ~
146 I, 5,24 | 1989), w obu Amerykach i w Afryce czy też w siedzibie Ekumenicznej
147 I, 2,9 | wyraża się cała głębia Jego agape. ~Istotnie, ta jedność dana
148 II, 1,42 | dochodzi do głosu pewna agresywność lub duch odwetu, władze
149 I, 1,6 | to znaczy w tym właśnie akcie, przez który Bóg za sprawą
150 II, 7,52 | dokonała, był eklezjalny akt, mocą którego „zostało usunięte
151 II, 7,52 | kończyło się uroczystym aktem, który był równocześnie
152 III, 5,93 | miłosierdzia, zrodzoną z aktu miłosierdzia Chrystusa.
153 I, 1,5 | konstytuuje, świadczyć o nim, aktualizować je i szerzyć: by gromadzić
154 II, 8,56 | stosowne jest dla nas i jak aktualne jego apostolskie zalecenie!
155 II, 9,61 | będzie można zrozumieć całą aktualność dialogu podtrzymywanego
156 II, 11,70 | głęboki sposób uczestniczyć aktywnie w tym dążeniu.~
157 II, 7,54 | ludy żyjące za Uralem aż po Alaskę.~W tej perspektywie jeszcze
158 II, 10,62(103) | Świątobliwości Shenouda III, Papieża Aleksandrii i Patriarchy Stolicy Św.
159 I, 5,24 | 10 czerwca 1989), w obu Amerykach i w Afryce czy też w siedzibie
160 II, 12,72 | wzięły początek, a także do Ameryki Północnej. Z tego punktu
161 III, 2,80 | krytycznego, który podda je analizie i wnikliwie oceni ich zgodność
162 I, 7,31 | katolickich Kościołów Wschodnich. Analogiczne i właściwe struktury działają
163 III, 1,78(129) | Ustrój” doprowadziła do analogicznego poglądu, jaki VII Zebranie
164 III, 5,89(148) | God's glory, 31, 2, Faith and Order Paper n. 166, WCC
165 II, 7,52 | zaś na uroczystość św. Andrzeja udaje się do Fanaru delegacja
166 II, 12,72 | Zjednoczonym Królestwie (Anglia, Szkocja i Walia) na przełomie
167 III, 5,89(149) | przykłady: Sprawozdanie końcowe Anglican-Roman Catholic International Commision -
168 I, 5,24 | modlitwę z Prymasem Wspólnoty Anglikańskiej w katedrze w Canterbury (
169 III, 5,91 | czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? (...) Paś baranki moje” (
170 II, 8,57(89) | Breve apost. Anno ineunte (25 lipca 1967):
171 Wprow, 0,1 | prawdę o Krzyż1. Krzyż! Nurt antychrześcijański pragnie umniejszyć jego
172 I, 3,15 | nieumiejętności przebaczenia, pychy i antyewangelicznego, nieprzejednanego potępienia „
173 III, 5,90 | wierności. Również Paweł, Apostoł Narodów, właśnie w Rzymie
174 II, 9,60 | organizacji i prowadzenia apostolatu, a także rzeczywiste włączenie
175 II, 9,59(98) | importanza della successione apostolica per la santificazione e
176 II, 1,41 | Duchowi Prawdy, przyobiecanemu Apostołom i Kościołowi przez Chrystusa
177 II, 8,56 | nas i jak aktualne jego apostolskie zalecenie! Tradycyjne określenie „
178 II, 9,60 | do pełnej katolickości i apostolskości Kościoła” 100. Zgodnie z
179 I, 3,17(30) | dokumenty: Motu proprio Appropinquante Concilio (6 sierpnia 1962),
180 I, 3,16 | ekumenizmu, opublikowane z moją aprobatą przez Papieską Radę ds.
181 III, 5,89(149) | International Commision - ARCIC I (wrzesień 1981): Ench.
182 III, 5,95(155) | obecności Dimitriosa I, Arcybiskupa Konstantynopola i Patriarchy
183 I, 5,25 | złączyło mnie z luterańskimi Arcybiskupami — prymasami Szwecji i Finlandii —
184 I, 3,17(30) | bonus (28 czerwca 1988), V art. 135-138: AAS 80 (1988),
185 I, 4,18 | o wymazanie niektórych artykułów Credo pod fałszywym pretekstem,
186 I, 7,31 | ekumenizmu: jest to istotny aspekt ruchu ekumenicznego55. Dialog
187 I, 1,5(4) | katolickiego o niektórych aspektach Kościoła pojętego jako komunia
188 III, 1,78(129) | Official Report, Seventh Assembly, WCC, Geneva 1991, s. 235-
189 II, 10,62 | deklarację chrystologiczną z asyryjskim Patriarchą Wschodu, Jego
190 II, 13,76 | rozstrzyganiu sporów.~W 1986 r. w Asyżu, podczas Światowego Dnia
191 II, 7,52 | następstwo po Patriarsze Atenagorasie. Podczas mej wizyty w Fanarze
192 III, 5,94 | por. J 10, 11-18). Św. Augustyn, ukazawszy Chrystusa jako „
193 I, 4,19 | wahałem się powiedzieć do australijskich aborygenów: „Nie powinniście
194 Adh, 0,102 | stawały się coraz bardziej autentyczne. ~A gdybyśmy chcieli zapytać,
195 I, 9,36 | jest najgłębszym wymiarem autentycznego dążenia do pełnej komunii
196 III, 5,93 | nie utraciło nic ze swojej autentyczności i przejrzystości.~Kościół
197 I, 9,38 | ją o tajemnicy Chrystusa. Autentyczny ekumenizm jest łaską prawdy. ~
198 I, 4,19(37) | Przemówienie do autochtonów (29 listopada 1986), 12:
199 III, 1,79 | Pismem Świętym, najwyższym autorytetem w sprawach wiary a świętą
200 III, 5,94 | Chrystusa.~Dzięki władzy i autorytetowi, bez których funkcja ta
201 I, 5,26 | Chrystusie, który umarł, ażeby rozproszone dzieci Boże
202 III, 7,98 | szczerego i rzeczowego badania prawdy. Tak jest: los ewangelizacji
203 I, 7,32 | to znaczy przez swobodne badanie przy pomocy Magisterium,
204 II, 7,54(86) | por. także Posłanie Magnum Baptismi donum (14 lutego 1988):
205 III, 5,91 | więcej aniżeli ci? (...) Paś baranki moje” (por. J 21, 15-19).
206 II, 10,62 | Chrystus jednoczy nas mimo barier historycznych, politycznych,
207 Wprow, 0,1 | słowami mego czcigodnego Brata Bartolomeosa, ekumenicznego Patriarchy
208 I, 3,17 | ponieważ stanowią pewną bazę dla poszukiwań, które należy
209 II, 1,42 | Wspólnoty kościelne nie będące w pełnej jedności z Kościołem
210 III, 3,85 | świętych. Mimo rozdrobnienia, będącego chorobą, z której musimy
211 III, 5,94 | imieniu wszystkich Pasterzy będących w komunii z nim. Może też —
212 II, 7,52 | prawosławnym Jerozolimy Benediktosem. Z kolei Papież Paweł VI
213 II, 7,53 | tak jak odnajduje je w św. Benedykcie. Muszą oni być czczeni razem
214 II, 7,53 | Soboru — patronem Europy św. Benedykta. Dołączenie obu Braci Sołuńskich
215 II, 7,53 | Ogłaszając ich — wespół ze św. Benedyktem — patronami Europy, pragnąłem
216 II, 2,43 | zwłaszcza ubogich, poniżonych i bezbronnych. W Encyklice Sollicitudo
217 I, 6,28 | inaczej, jak tylko poprzez bezinteresowny dar z siebie samego” 51.
218 II, 1,42 | niesprawiedliwie oskarżanych, wykazują bezpodstawność kalumnii, których ofiarą
219 II, 7,53 | pozwalają między innymi na bezpośrednią wymianę informacji i opinii,
220 II, 4,48 | kościelnych. Dzięki tym bezpośrednim kontaktom na różnych szczeblach,
221 I, 7,32 | drugiej Wspólnoty i bardziej bezstronną ocenę; wtedy też te Wspólnoty
222 II, 6,50 | ze swej strony spojrzał bezstronnie i z głęboką miłością na
223 I, 5,27 | każdej modlitwy: całkowita i bezwarunkowa ofiara z własnego życia
224 Wprow, 0,2 | wobec drugich. Nierzadko też bezwład, obojętność i niedostateczne
225 III, 5,95 | Jednak (...) pragnienie bezwzględnego posłuszeństwa woli Chrystusa
226 II, 3,44(75) | dans la traduction de la Bible (16 listopada 1987), Tipografia
227 II, 5,49 | Wspólnotach ma charakter bierny. Jako dobra Kościoła Chrystusowego
228 I, 2,8 | Bożym8. Równocześnie zaś bierze pod uwagę naukę zawartą
229 I, 7,32 | do Kościoła i jak należy biorą się rzetelnie do dzieła
230 I, 9,38 | ekumeniczny, który pobudza strony biorące w nim udział do zadawania
231 II, 4,48 | różnych Kościołów i Wspólnot biorących swe imię od Chrystusa ukrzyżowanego
232 Adh, 0,101 | jedność wchodzi w zakres misji biskupiej i jest powinnością wynikającą
233 III, 5,95 | Chrystusa każe mi, jako Biskupowi Rzymu, sprawować ten urząd. (...)
234 Adh, 0,101 | Wzywam zatem mych Braci w Biskupstwie, aby na wszelkie sposoby
235 II, 7,54 | nade wszystko do dwoistości Bizancjum — Rzym; od Chrztu Rusi jego
236 II, 7,53 | wyszli z kręgu Kościoła bizantyjskiego w czasie, gdy Kościół ten
237 I, 4,19 | języka greckiego i kultury bizantyjskiej, ani zwyczajów czy sposobu
238 II, 13,76 | kościelnych jednym głosem błagali Pana historii o pokój dla
239 II, 3,45 | uwielbieniem i wspólną modlitwą błagalną. Razem zwracamy się do Ojca
240 Wprow, 0,4 | nieustannie przyłącza się do tego błagania. W naszej ekumenicznej epoce,
241 Adh, 0,102 | przyczynia się za nami w błaganiach, których nie można wyrazić
242 III, 3,82 | zastanowić się nad własnymi błędami, wyznać swoje winy i oddać
243 I, 2,11 | niektórych jego sług oraz mimo błędów, z jakimi stykają się każdego
244 Wprow, 0,2 | wspólnie uznali popełnione błędy oraz wskazali zewnętrzne
245 II, 3,45 | Czasem wydaje się, że bliska jest już chwila, kiedy będzie
246 I, 3,15 | mesjańskie „Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże” oraz
247 II, 11,68 | sprawiedliwości i szczerą miłość do bliźnich, jaką okazują ci bracia;
248 I, 9,39 | własnego sumienia i sumienia bliźniego, z głęboką pokorą i umiłowaniem
249 II, 13,74 | sprawiedliwości i szczera miłość ku bliźnim” 125,~Wskazana tu dziedzina
250 I, 7,32 | dialog uzyskują wszyscy bliższe prawdy poznanie doktryny
251 I, 5,22 | zjednoczenie, wydaje się bliższy. Długa historia chrześcijan,
252 Wprow, 0,3 | żyć ewangelicznym prawem Błogosławieństw. Świadom, że „prawda nie
253 II, 12,72 | chcieli także otrzymać błogosławieństwo celebransa. Pobłogosławiłem
254 I, 5,27 | trapistkę, którą ogłosiłem błogosławioną 25 stycznia 1983 r. 50.
255 III, 1,77 | dzieli nas jeszcze od tego błogosławionego dnia, w którym urzeczywistni
256 III, 5,91 | misję Piotra w Kościele: „Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony.
257 III, 5,94 | pełnej i widzialnej komunii, bo wszyscy Pasterze są w jedności
258 II, 11,64 | Apostolskiej w czasie najcięższego bodaj na Zachodzie przełomu, zapoczątkowanego
259 I, 2,12 | nabożeństwo do Dziewicy Bogarodzicielki. Dochodzi do tego łączność (
260 Adh, 0,102 | żywimy do Chrystusa i do Ojca bogatego w miłosierdzie. Modlitwa
261 III, 5,88 | których pamięć jest obciążona bolesnymi wspomnieniami. Wraz z mym
262 I, 3,17(30) | II, Konst. apost. Pastor bonus (28 czerwca 1988), V art.
263 II, 11,66 | przyznają świętym Księgom Boską powagę” 115.~Równocześnie
264 II, 11,66 | życie Chrystusa i to, czego Boski Mistrz nauczał i dokonał
265 I, 5,26 | podobieństwie między jednością Osób Boskich a jednością synów Bożych
266 I, 2,8 | jedności chrześcijan, która swe Boskie źródło znajduje w jedności
267 II, 13,76 | Bałkanach, szczególnie w Bośni i Hercegowinie, której przewodniczyłem
268 I, 9,36 | poświęcają się studiom nad Bożymi tajemnicami, a trzymając
269 Wprow, 0,4 | Piotrowi”, aby mógł on służyć braciom. Serdecznie proszę, aby
270 II, 11,67 | misterium, głównie przez brak sakramentu kapłaństwa”,
271 I, 2,10 | naszym przekonaniu podlegają brakom, wcale nie są pozbawione
272 I, 2,11 | jakie nim wstrząsały, mimo braku wierności niektórych jego
273 II, 11,67 | wyrosłym po Reformacji „brakuje pełnej jedności z nami,
274 II, 9,60 | umocni nie tylko prawdziwy i braterski wzajemny szacunek między
275 II, 7,53 | informacji i opinii, co służy braterskiemu współdziałaniu. Z drugiej
276 II, 8,55 | zachowanie tych ścisłych związków bratnich we wspólnocie wiary i miłości,
277 I, 9,37 | się drogę, która dzięki bratniemu współzawodnictwu pobudzi
278 II, 8,57 | chrześcijanin może oddać bratu, i podejmując następnie
279 II, 8,57(89) | Breve apost. Anno ineunte (25
280 II, 13,74 | stają w jednym szeregu, aby bronić ludzkiej godności, szerzyć
281 II, 8,57 | Sobory ekumeniczne, które broniły depozytu wiary przed wszelkimi
282 II, 7,54 | to zbawcze wydarzenie nad brzegami Dniepru nastąpiło w czasie,
283 II, 8,56 | wzywa nas: „jeden drugiego brzemiona noście” (Ga 6, 2). Jakże
284 Adh, 0,102 | odpowiedź zawsze będzie brzmiała: „tak”. Jest to ta sama
285 II, 1,42 | znaczenie Chrztu w dziele budowania Kościoła zostało jasno ukazane
286 I, 5,24 | Powiedziałem wówczas: „ta budowla sama opowiada wspaniale
287 III, 7,98 | kontrowersji, które żadną miarą nie budują, ale jako ludzie mocni w
288 II, 1,42 | sobie pomagają; wypożyczają budynki sakralne, udzielają stypendiów
289 I, 3,17 | jakie już się dokonały i budzą nadzieję, ponieważ stanowią
290 III, 5,94 | obowiązek przestrzegać i budzić czujność, a czasem orzekać,
291 III, 6,97 | nie została rozbita przez burze i pewnego dnia mogła zawinąć
292 I, 4,18 | spełnianie jej wymogów. Tak więc „bycie razem”, które zdradzałoby
293 II, 13,75 | znajduje w słowach Chrystusa: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść” (
294 I, 4,19 | Jezus wzywa was, byście przyjęli Jego słowa i Jego
295 II, 13,75 | działalnością humanitarną. Rację bytu znajduje w słowach Chrystusa: „
296 I, 3,17(30) | Concilio (6 sierpnia 1962), c. III, a. 7, par. 2, I: AAS
297 I, 5,27 | fundament każdej modlitwy: całkowita i bezwarunkowa ofiara z
298 II, 11,66 | pełnego wyznania wiary, do całkowitego wcielenia w zgodną z wolą
299 Wprow, 0,1 | elementy podziału, składając całkowity dar z siebie dla sprawy
300 Wprow, 0,2 | wzywa ich, aby ze szczerym i całkowitym obiektywizmem wspólnie uznali
301 I, 4,20 | on w sposób organiczny do całości jego życia i działania i
302 I, 6,28 | dialog ma również wymiar całościowy, egzystencjalny. Angażuje
303 II, 7,53 | pozostaje znamienna dla całych dziejów Europy w ciągu dwóch
304 II, 3,45(77) | w Vancouver w 1983 r., w Canbera w 1991 r. oraz Komisji „
305 III, 5,94 | Watykański I — orzec ex cathedra, że dana doktryna należy
306 III, 5,89(149) | Sprawozdanie końcowe Anglican-Roman Catholic International Commision -
307 III, 5,94(151) | Sermo, XLVI, 30: CCL 41, 557. ~
308 I, 3,17 | charakterystycznych i najważniejszych cech ekumenizmu. Z drugiej strony
309 III, 5,92 | Jest to fundamentalna cecha chrześcijańskiego doświadczenia.~
310 II, 11,65 | konsekwencji posiadają one wspólną cechę „zachodnią”. Wyżej wspomniane „
311 II, 12,72 | otrzymać błogosławieństwo celebransa. Pobłogosławiłem ich z miłością.
312 II, 12,72 | luterańscy stanęli przed celebransem. Tym zgodnym gestem chcieli
313 II, 13,76 | instrumentalizacji religii do celów politycznych i w rozstrzyganiu
314 Adh, 0,101 | inicjatywy służące temu celowi, kierując się świadomością,
315 II, 5,49 | 49. Cennym owocem kontaktów między
316 I, 2,9 | mało istotnym, ale stanowi centralny element Jego dzieła. Nie
317 II, 7,54 | Kijowie był jednym z wydarzeń centralnych na drodze ewangelizacji
318 II, 10,62 | dogmatyczne Soborów Efeskiego i Chalcedońskiego. Wszystkie te Kościoły wysłały
319 II, 1,42 | głębię komunii — związanej z charakterem chrzcielnym — którą Duch
320 I, 3,17 | niewątpliwie jedną z najbardziej charakterystycznych i najważniejszych cech ekumenizmu.
321 III, 2,81 | teologicznych, zgodny z charyzmatem powierzonym im w Kościele.
322 Wprow, 0,1 | podzieleni. Jeśli naprawdę chcą się skutecznie przeciwstawić
323 I, 6,28 | stworzeniem, którego Bóg chciał dla niego samego” i dlatego „
324 II, 8,57 | Kościołów lokalnych», którym chętnie określały się nawzajem Kościoły
325 II, 9,59(98) | struttura sacramentale della Chiesa, in particolare l'importanza
326 II, 8,57 | mniszego. Tam przecież już od chlubnych czasów Ojców świętych kwitła
327 III, 3,85 | rozdrobnienia, będącego chorobą, z której musimy się wyleczyć,
328 I, 5,27(50) | tej sprawy. Po ciężkiej chorobie Siostra Maria Gabriela umiera
329 I, 3,15 | innych”, pogardy płynącej z chorobliwej pewności siebie. Tak więc
330 II, 3,46 | Eucharystii, Pokuty i Namaszczenia chorych innym chrześcijanom, którzy
331 II, 10,62 | miałem możność potwierdzić to chrystologiczne porozumienie i wyciągnąć
332 II, 10,62 | tyczy bezpośrednio kwestii chrystologicznej, to wraz z Patriarchami
333 I, 9,38 | stulecia wiedliśmy spór chrystologiczny. Na temat sposobu formułowania
334 II, 10,63 | zadawnionych kontrowersji chrystologicznych, co pozwoliło nam wyznać
335 III, 5,94 | słyszano prawdziwy głos Chrystusa-Pasterza. W ten sposób w każdym z
336 II, 4,47 | zbawienną jest rzeczą uznać Chrystusowe bogactwa i cnotliwe postępowanie
337 III, 5,94(152) | Konst. dogm. o Kościele Chrystusowym Pastor aeternus: DS 3074. ~
338 II, 1,42 | związanej z charakterem chrzcielnym — którą Duch podtrzymuje
339 I, 5,23 | Modlitwa „ekumeniczna” służy chrześcijańskiemu posłannictwu i jego wiarygodności.
340 II, 7,53 | potwierdzić historyczną prawdę o chrześcijaństwie na kontynencie europejskim,
341 I, 2,12 | Zbawiciela, naznaczeni są chrztem, dzięki któremu łączą się
342 II, 1,42 | wzajemne i oficjalne uznanie Chrztów70. Nie jest to bynajmniej
343 II, 9,59 | było głoszone i otoczone chwałą.~
344 II, 8,57 | odwoływać.~Kontakt z tą chwalebną tradycją przynosi owoce
345 II, 11,67 | Chrystusem i oczekują Jego chwalebnego przyjścia” 121,~
346 II, 11,68 | wspólnotę zbierającą się, aby chwalić Boga. Zresztą ich kult zawiera
347 III, 5,93 | uwikłanemu w swoje przewiny i chybione dążenia, że Bóg w swoim
348 III, 5,91 | Szymonie, synu Jony. Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego,
349 I, 5,24 | w różny sposób nad nimi ciążyły, każde z nich miało swoją
350 I, 4,18 | Bogu, który jest Prawdą. W Ciele Chrystusa, który jest drogą,
351 Wprow, 0,4 | swojej ziemskiej wędrówce cierpiał i nadal będzie cierpieć
352 Wprow, 0,4 | cierpiał i nadal będzie cierpieć na skutek sprzeciwów i prześladowań.
353 III, 1,78(129) | Cierpliwa praca Komisji „Wiara i Ustrój”
354 III, 5,96 | nawiązania ze mną braterskiego i cierpliwego dialogu na ten temat, w
355 I, 2,7 | Pan świata, który mądrze i cierpliwie dotrzymuje tego, co nam
356 I, 5,27(50) | życie dla tej sprawy. Po ciężkiej chorobie Siostra Maria Gabriela
357 II, 4,47 | uznać Chrystusowe bogactwa i cnotliwe postępowanie w życiu drugich,
358 I, 4,19 | wedle własnych sił, czy to w codziennym życiu chrześcijańskim, czy
359 III, 5,89(149) | Anglican-Roman Catholic International Commision - ARCIC I (wrzesień 1981):
360 I, 4,19(38) | ŚW. WINCENTY z LERYNU, Commonitorium primum, 23: PL 50, 667-668. ~
361 I, 2,12 | Dochodzi do tego łączność (communio) w modlitwie i w innych
362 I, 1,5(4) | Kościoła pojętego jako komunia Communionis notio (28 maja 1992), 4:
363 II, 3,44(75) | w Dokumencie Directives concernant la coopération interconfessionelle
364 I, 3,17(30) | Motu proprio Appropinquante Concilio (6 sierpnia 1962), c. III,
365 II, 3,44(75) | Directives concernant la coopération interconfessionelle dans
366 III, 3,84(140) | de Sanctis 1: Sanctorum „coronando merita tua dona coronans”. ~
367 III, 3,84(140) | coronando merita tua dona coronans”. ~
368 I, 5,27(50) | apostolskiej Opata Paula Couturiera - potrzebę modlitwy i ofiar
369 I, 4,18 | wymazanie niektórych artykułów Credo pod fałszywym pretekstem,
370 Adh, 0,102(162)| De Dominica oratione, 23, CSEL 3, 284-285.
371 II, 3,45 | niedzielę. Także porównanie cyklów czytań liturgicznych, przyjętych
372 Adh, 0,102 | myśl słowa z komentarza św. Cypriana do Ojcze nasz, modlitwy
373 II, 7,54 | apostoli85, poświęconej świętym Cyrylowi i Metodemu oraz w Liście
374 II, 7,53 | takie nadzieje. W świętych Cyrylu i Metodym Europa odnajduje
375 I, 2,12 | 12. Cytowana tu Konstytucja szczegółowo
376 III, 5,91 | Łukasz ze swej strony, w cytowanych już słowach Chrystusa, na
377 II, 1,42 | zamożnych, interweniują u władz cywilnych w obronie innych chrześcijan
378 I, 9,38 | przezwyciężyć jej wizje cząstkowe i odrzucić fałszywe interpretacje. ~
379 III, 1,78 | Od tej podstawowej, ale cząstkowej jedności należy teraz przejść
380 I, 2,7 | łaskawie obiecał, ostatnimi czasy wlewa skruchę w rozdzielonych
381 I, 2,12 | jest takich, którzy mają we czci Pismo Święte jako normę
382 II, 7,53 | Benedykcie. Muszą oni być czczeni razem jako patronowie naszej
383 I, 2,14 | się właśnie sprawić, aby częściowa komunia istniejąca między
384 I, 2,13 | doktrynalne tej sytuacji. Mówiąc o członkach wspomnianych Wspólnot, stwierdza: „
385 I, 5,26 | Ojcostwa, a jednocześnie prawdę człowieczeństwa każdego i wszystkich. ~To
386 Wprow, 0,1 | Syna Bożego, który stał się człowiekiem, aby zbawić człowieka. ~
387 I, 4,19 | przekazywać współczesnemu człowiekowi ewangeliczne orędzie w jego
388 I, 6,28 | chrześcijańską prawdą o człowieku wyrażoną przez Sobór: człowiek
389 I, 9,36 | miłości nie można by stawić czoła obiektywnym trudnościom
390 II, 8,55 | Kościołów, wśród których czołowe miejsce zajmują Kościoły
391 III, 6,97 | w której wszyscy Biskupi czują się zjednoczeni z Chrystusem,
392 Wprow, 0,3 | przeszkodą w jego realizacji. Czuje się zawsze powołany do ewangelicznej
393 III, 5,94 | obowiązek przestrzegać i budzić czujność, a czasem orzekać, że ta
394 III, 5,94 | właśnie na tym, że ma on „czuwać” (episkopein) niczym strażnik,
395 III, 5,94 | na różnych płaszczyznach, czuwając nad głoszeniem słowa, nad
396 I, 5,23 | wieczernika w dniu Wielkiego Czwartku, chociaż nasza wspólna obecność
397 II, 2,43 | przyszłości świata. Tak czyniąc, tworzą komunię opartą na
398 I, 9,38 | wszystkim, gdy ma się do czynienia ze sformułowaniami doktrynalnymi
399 II, 13,74 | dla czynnej współpracy: „czynna wiara stworzyła pokaźną
400 II, 13,74 | dla dialogu, ale także dla czynnej współpracy: „czynna wiara
401 Wprow, 0,2 | oraz wskazali zewnętrzne czynniki, które stały się przyczyną
402 II, 8,58 | w sakramentach i innych czynnościach i rzeczach świętych” 94.~
403 I, 10,40 | szkołą ekumenizmu, jest czynnym dążeniem do jedności. Jedność
404 I, 6,29 | usunięcia słów, opinii i czynów, które by w świetle sprawiedliwości
405 I, 8,33 | zarazem poddaje sumienia i czyny chrześcijan — rozdzielonych
406 Wprow, 0,2 | Potrzebne jest spokojne i czyste spojrzenie prawdy, ożywione
407 Wprow, 0,3 | postrzegane w swojej nienaruszonej czystości i spójności, zwłaszcza teraz,
408 II, 3,45 | Także porównanie cyklów czytań liturgicznych, przyjętych
409 I, 5,27 | ze swym powołaniem żyła z dala od świata, poświęciła życie
410 III, 3,84 | tych, którzy niegdyś byli daleko (por. Ef 2, 13).~Choć dla
411 II, 13,75 | Chrystusa: „Byłem głodny, a daliście Mi jeść” (Mt 25, 35). Jak
412 II, 1,41 | usposabia nas do przyjęcia dalszych darów niezbędnych do doprowadzenia
413 III, 5,91 | go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego;
414 III, 5,92 | zdumiewającym stwierdzeniem, które dane mu było usłyszeć z ust Chrystusa: „
415 I, 2,14 | Elementy tego Kościoła już nam danego istnieją „łącznie i w całej
416 I, 4,19 | wyrażone w formie właściwej dla danej kultury i dzięki temu dostępne
417 II, 12,72 | Finlandia, Szwecja, Norwegia, Dania, Islandia), dokąd udałem
418 II, 3,44(75) | coopération interconfessionelle dans la traduction de la Bible (
419 I, 2,14 | Kościół już został dany i dlatego żyjemy już teraz
420 I, 3,16 | to, co nie dość pilnie w danych okolicznościach i czasie
421 II, 12,71 | część wyznawców Chrystusa w danym społeczeństwie.~
422 II, 8,57 | głębiej; uczestnicząc w darach, jakich Bóg udziela swemu
423 II, 1,41 | Już samo to jest wielkim darem Bożym, za który trzeba dziękować.
424 Wprow, 0,3 | który udzieliwszy mu obficie daru świętości, przyciąga go
425 II, 9,59 | prawosławnym już od tej chwili dawać wierne i zgodne świadectwo
426 I, 5,23 | jedność swych uczniów, aby dawała ona świadectwo Jego posłannictwu
427 II, 8,57 | Wschodu z wielkim poświęceniem dawały świadectwo życia monastycznego, „
428 I, 10,40 | kulturowej, społecznej, a także w dawaniu świadectwa orędziu ewangelicznemu66. ~„
429 III, 7,98 | ze świadectwem jedności, dawanym przez Kościół. (...) W tym
430 Adh, 0,103 | blaskiem jego świadectwa: „dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie
431 III, 5,95 | dostrzeganiu ekumenicznych dążeń większości chrześcijańskich
432 Wprow, 0,3 | Do tego szlachetnego celu dąży także obecna Encyklika,
433 II, 9,60 | naprzód w bardzo delikatnej debacie na temat metody, jaką należy
434 I, 3,17 | odegrać swoją rolę w wielkich debatach o Objawieniu, o Kościele,
435 II, 11,65 | że tło kulturowe nie ma decydującego znaczenia. Istotna jest
436 I, 4,19 | kultur. Elementem, który decyduje o komunii w prawdzie, jest
437 II, 1,42 | są za nie odpowiedzialni, decyzji naprawdę heroicznych.~Trzeba
438 III, 1,79 | opartej na uprzedzeniach oraz defetyzmu, który skłonny jest wszystko
439 III, 5,88 | servus servorum Dei. Ta definicja najskuteczniej chroni przed
440 I, 9,38 | stwierdzone w niedawnych wspólnych deklaracjach, podpisanych przez moich
441 III, 2,80 | mogą one pozostać jedynie deklaracjami Komisji dwustronnych, ale
442 II, 13,74 | szczerości i spójności intencji i deklarowanych zasad jest ich realizacja
443 II, 11,64 | chrześcijan, nakreślony w Dekrecie o ekumenizmie, rozpatruje
444 II, 9,59(98) | santificazione e l'unitâ del popolo di Dio (26 czerwca
445 II, 7,52 | Andrzeja udaje się do Fanaru delegacja Stolicy Apostolskiej.~
446 II, 7,52 | i Pawła gościmy w Rzymie delegację Patriarchatu ekumenicznego,
447 II, 11,70 | 70. Tym trudnym i delikatnym poszukiwaniom, które dotykają
448 II, 9,59(98) | Dokument Il sacramento dell'Ordine nella struttura sacramentale
449 II, 11,69 | pełnoprawnymi członkami Departamentu teologicznego tejże Rady,
450 I, 4,19 | własnej kultury” 37. Fakt, że depozyt wiary jest ze swej natury
451 III, 2,81 | oparta na rozróżnieniu między depozytem wiary a formułami, które
452 II, 9,59(98) | santificazione e l'unitâ del popolo di Dio (26 czerwca 1988), 1:
453 I, 6,28 | wysuwać moment poznawczy (dia-logos), każdy dialog ma również
454 III, 1,79 | episkopatu, prezbiteratu i diakonatu; 4. Magisterium Kościoła,
455 Wprow, 0,2 | jedności i komunii chrześcijan. Dialogi międzywyznaniowe na płaszczyźnie
456 I, 6,28 | personalistyczną. Postawa „dialogiczna” odpowiada naturze osoby
457 I, 7,31 | udoskonaliła się też „technika” dialogowania, co sprzyjało zarazem umacnianiu
458 II, 7,52 | Patriarchą ekumenicznym Dimitriosem I, który przejął tymczasem
459 II, 10,62 | Jego Świątobliwością Mar Dinkhą IV, który z tej okazji zechciał
460 II, 9,59(98) | e l'unitâ del popolo di Dio (26 czerwca 1988), 1: Service
461 II, 3,44(75) | zaktualizowany w Dokumencie Directives concernant la coopération
462 II, 10,62 | w Chrystusa, choć przez długi czas była ona przyczyną
463 I, 5,24 | opowiada wspaniale o naszych długich latach wspólnego dziedzictwa
464 II, 10,62 | spotykają się z radością po długiej rozłące.~Ponowne nawiązanie
465 II, 8,57 | zniekształceniami. Dzisiaj, po długim okresie podziału i wzajemnego
466 II, 7,52 | miało miejsce w ostatnich dniach Soboru, 7 grudnia 1965 r.
467 II, 7,54 | wydarzenie nad brzegami Dniepru nastąpiło w czasie, kiedy
468 II, 8,56 | wymaga naszej najpełniejszej dobrej woli, pokornej modlitwy
469 II, 2,43 | wspólnie służą tej sprawie, aby dobroć Boża mogła zatryumfować.~
470 II, 13,74 | uwielbienia i dziękczynienia za dobrodziejstwa otrzymane od Boga; dochodzi
471 I, 2,12 | w modlitwie i w innych dobrodziejstwach duchowych; a co więcej,
472 II, 3,46 | gorąco pragną je przyjąć, dobrowolnie o nie proszą i przejawiają
473 II, 11,68 | moralnych i kulturowych, ale docenia także żywe poczucie sprawiedliwości
474 II, 11,68 | wynika z ich szczerej woli dochowania wierności słowu Chrystusa,
475 Wprow, 0,4 | głębokim przekonaniem, że dochowuję posłuszeństwa Panu, oraz
476 II, 12,72 | chcieli wyrazić pragnienie doczekania chwili, gdy jako katolicy
477 I, 4,20 | nie jest jakimś tylko „dodatkiem”, uzupełnieniem tradycyjnego
478 I, 4,18 | wiary, o zmianę znaczenia dogmatów, o usunięcie w nich istotnych
479 II, 5,49 | wskazującą kierunek.~Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium łączy nauczanie
480 I, 8,34 | możemy mówić o większej dojrzałości wspólnej i wzajemnej modlitwy
481 Adh, 0,102 | prosić Pana, z nową energią i dojrzalszą świadomością, abyśmy dzięki
482 I, 8,33 | staje się — w postaci coraz dojrzalszej — jego owocem. ~
483 I, 5,26 | modlitwy i przez modlitwę dojrzewa: „z nowości ducha (...),
484 I, 5,26 | wylania miłości rodzą się i dojrzewają pragnienia jedności. Musimy
485 III, 2,80 | przeprowadzenia rozległego i dokładnego procesu krytycznego, który
486 II, 8,58 | ekumenizmu96.~Pasterze winni dokładnie pouczyć wiernych o tej jakże
487 II, 7,52 | wyrazem zmiany, jaka się dokonała, był eklezjalny akt, mocą
488 II, 3,45 | Po odnowie liturgicznej dokonanej przez Kościół katolicki
489 II, 6,51 | jak i na polu dyskusji doktrynalnej, prowadzonej na forum Międzynarodowej
490 Wprow, 0,2 | Jednakże oprócz rozbieżności doktrynalnych, które należy rozstrzygnąć,
491 I, 9,38 | czynienia ze sformułowaniami doktrynalnymi odbiegającymi od tych, których
492 I, 9,37 | poddać konfrontacji swoją doktrynę: „niech pamiętają o istnieniu
493 III, 1,78 | znalazło wyraz w różnych dokumentach, wydanych przez liczne międzynarodowe
494 II, 7,53 | patronem Europy św. Benedykta. Dołączenie obu Braci Sołuńskich do
495 II, 3,46 | przepisami, a ich przestrzegania domaga się postęp na drodze ekumenizmu78.~
496 I, 9,36 | odkrywa i która może się domagać zmiany poglądów i postaw. ~
497 Adh, 0,102(162)| De Dominica oratione, 23, CSEL 3, 284-
498 II, 9,61 | znaleźli, są zawsze we własnym domu; ze wszystkich bowiem Kościołów
499 III, 3,84(140) | Sanctorum „coronando merita tua dona coronans”. ~
500 Wprow, 0,1 | Watykański II, rozbrzmiewa coraz donioślej w sercach wierzących, szczególnie
501 III, 3,82 | ekumeniczny, ze względu na swą doniosłość, głęboko angażuje wiernych
502 I, 3,17 | nim konkretny i niezwykle doniosły gest, który „pogrążył w
|