100-donio | donum-miast | miedz-owcza | owdzi-przen | przeo-syryj | syste-wylan | wylec-zyzny
bold = Main text
Czesc, Rozdzial, Paragraf grey = Comment text
1003 Adh, 0,100 | je w świetle uzyskanych w międzyczasie postępów na drodze do pełnej
1004 III, 1,78 | dokumentach, wydanych przez liczne międzynarodowe Komisje mieszane powołane
1005 II, 6,51 | doktrynalnej, prowadzonej na forum Międzynarodowej Komisji mieszanej do dialogu
1006 Wprow, 0,2 | komunii chrześcijan. Dialogi międzywyznaniowe na płaszczyźnie teologicznej
1007 II, 3,44(75) | BIBLIJNYCH, Dyrektywy dotyczące międzywyznaniowej współpracy w przekładzie
1008 II, 8,58 | stosownie do okoliczności czasu, miejsca i osób, nieraz stosował
1009 I, 5,27 | momentami, sytuacjami czy miejscami. Modlitwa Chrystusa do Ojca
1010 III, 1,78 | liczne międzynarodowe Komisje mieszane powołane dla dialogu. Teksty
1011 II, 6,51 | Międzynarodowej Komisji mieszanej do dialogu teologicznego
1012 Adh, 0,102 | natchnione pokojem i staną się miłe Bogu. Największa ofiara,
1013 Adh, 0,102 | Chrystusa i do Ojca bogatego w miłosierdzie. Modlitwa powinna mieć pierwszeństwo
1014 Wprow, 0,2 | spojrzenie prawdy, ożywione Bożym miłosierdziem, które potrafi wyzwolić
1015 I, 5,21 | osób i Wspólnot. Jeśli się miłujemy, staramy się pogłębić naszą
1016 III, 5,91 | Szymonie, synu Jana, czy miłujesz Mnie więcej aniżeli ci? (...)
1017 I, 3,15 | wielkich dzieł Bożych” (mirabilia Dei) wzbogaciła się o nowe
1018 III, 7,98 | niewierzący, stykając się z misjonarzami, którzy nie zgadzają się
1019 III, 3,84(140) | Por. Missale Romanum, Praefatium de Sanctis
1020 II, 11,66 | Chrystusa i to, czego Boski Mistrz nauczał i dokonał dla zbawienia
1021 I, 1,5 | ciągle otwartą na rozwój misyjny i ekumeniczny, ponieważ
1022 III, 7,98 | się swoim ukierunkowaniem misyjnym. W wersecie Janowym, który
1023 Wprow, 0,2 | ona do dzisiaj. Wiecznie młoda moc Ewangelii wzywa ich,
1024 II, 13,74 | materialnej, lepszego wychowania młodzieży, dla stworzenia bardziej
1025 I, 5,22 | sobie uświadomią, o ile mniejsze jest to wszystko, co ich
1026 II, 12,71 | wspólnoty katolickie pozostają w mniejszości w stosunku do Wspólnot reformowanych
1027 II, 8,57 | sposób wyraża zjawisko życia mniszego. Tam przecież już od chlubnych
1028 III, 3,84 | dowodem zwycięstwa Boga nad mocami zła, które wprowadzają podziały
1029 Wprow, 0,4 | został bowiem wzniesiony na mocnej i trwałej opoce, którą jest
1030 III, 7,98 | budują, ale jako ludzie mocni w wierze, którzy pomimo
1031 I, 4,20 | życie w duchu Ewangelii. Im mocniejszą więzią będą zespoleni z
1032 I, 4,20 | rodzinie, stwierdzał: „o wiele mocniejsze jest to, co nas łączy, niż
1033 I, 7,32 | została poznana, należy mocno przy niej trwać osobistym
1034 I, 5,21 | zaproszony do wspólnoty modlących się: „gdzie są dwaj albo
1035 III, 5,95 | sprawować ten urząd. (...) Modlę się gorąco do Ducha Świętego,
1036 I, 5,25 | mogłem publicznie i prywatnie modlić się z nimi. Wspomniałem
1037 I, 2,9 | Jezus w godzinie swej męki modlił się, „aby wszyscy stanowili
1038 I, 5,26 | 26. Modlitwa, modlitewna wspólnota, pozwala nam zawsze
1039 II, 7,52 | uroczyście w Rzymie. Te modlitewne spotkania wyznaczały drogę
1040 I, 5,22 | prymat wspólnej modlitwie — modlitewnemu zjednoczeniu wokół samego
1041 I, 5,24 | specyfiki każdego z tych modlitewnych spotkań. Ze względu na uwarunkowania
1042 I, 5,25 | teraz przypomnieć także o modlitewnym spotkaniu w tejże Bazylice
1043 I, 5,21 | publicznymi i prywatnymi modlitwami o jedność chrześcijan należy
1044 I, 4,18 | doktryny32. Nie chodzi tu o modyfikację depozytu wiary, o zmianę
1045 I, 5,24 | w Chrystusie” 47. A czyż mógłbym zapomnieć liturgię eucharystyczną,
1046 Wprow, 0,2 | którzy muszą je przyjąć. Czyż mogliby bowiem uchylić się od uczynienia
1047 III, 5,96 | dialogu na ten temat, w którym moglibyśmy wzajemnie wysłuchać swoich
1048 II, 13,76 | stopniowo coraz głębsza? Nie mogłoby zresztą być inaczej. Czyż
1049 I, 3,17 | Wspólnot chrześcijańskich mogły odegrać swoją rolę w wielkich
1050 I, 6,28 | pierwszy plan zdaje się wysuwać moment poznawczy (dia-logos), każdy
1051 I, 5,27 | jest związana z określonymi momentami, sytuacjami czy miejscami.
1052 II, 8,57 | Można nawet powiedzieć, że monastycyzm był w starożytności — i
1053 II, 8,57 | świętych kwitła duchowość monastyczna, która przeniknęła potem
1054 II, 8,57 | dawały świadectwo życia monastycznego, „poczynając od ewangelizacji,
1055 I, 9,36 | pierwszym miejscu warunki moralne, jakie należy spełnić, podejmując
1056 II, 9,61 | jej duchowości czy życia moralnego, ale również samej struktury
1057 II, 10,62(106) | II i Jego Świątobliwości Moran Mar Ignazio Zakka I Iwasa,
1058 II, 13,76 | liczniejszych chrześcijan i którego motywacja teologiczna staje się stopniowo
1059 III, 7,98 | tu źródłem natchnienia i motywem przewodnim: „aby i ani stanowili
1060 I, 8,34 | 34. Jeśli możemy mówić o większej dojrzałości wspólnej
1061 III, 1,78 | komunia nigdy nie będzie możliwa. Ta wzajemna pomoc w poszukiwaniu
1062 I, 10,40 | od tej chwili, wszelkiej możliwej współpracy praktycznej na
1063 Adh, 0,100 | niczym innym, jak tylko możliwie wiernym wcielaniem nauki
1064 I, 5,24 | Watykański II otworzył Papieżowi możliwość realizacji tej szczególnej
1065 I, 6,29 | dialogu i to one czynią go możliwym od samego początku. Trzeba
1066 II, 10,62 | Ja osobiście miałem możność potwierdzić to chrystologiczne
1067 I, 1,5 | zburzył rozdzielający je mur (...), przez Krzyż, w sobie
1068 I, 9,36 | Oczywiście, pełna komunia będzie musiała opierać się na przyjęciu
1069 Adh, 0,101 | 101. Wzywam zatem mych Braci w Biskupstwie, aby
1070 Adh, 0,103 | pokrzepiajcie się w duchu, jedno myślcie, pokój zachowujcie, a Bóg
1071 III, 7,99 | mojego pontyfikatu157, myślę o tym, jak poważną przeszkodę
1072 III, 4,87 | celu poznawać ich sposób myślenia i wrażliwość. (...) Trzeba,
1073 I, 9,36 | zarazem uwzględnia kategorie myślowe i konkretne doświadczenie
1074 I, 4,19 | historycznych i tradycji myślowej. Pragnęli, „aby mogło w
1075 I, 2,12 | Świętą Eucharystię i żywi nabożeństwo do Dziewicy Bogarodzicielki.
1076 III, 7,98 | kładzie się nieraz tak wielki nacisk na owo „aby świat uwierzył”,
1077 I, 9,38 | prawdy objawionej i nadal się nadają do przekazywania jej tym,
1078 I, 8,33 | bowiem kształtuje sumienia, nadając kierunek postępowaniu na
1079 I, 9,38 | Kościoła od samego początku nadawały się do głoszenia prawdy
1080 II, 13,76 | głoszeniem Ewangelii i z nadejściem Królestwa Bożego.~
1081 I, 5,21 | doskonałej komunii. Jest ona „nader skutecznym środkiem uproszenia
1082 II, 6,50 | Opatrzności stwierdzić, że nadwątlona w ciągu stuleci więź z Kościołami
1083 III, 2,81 | ekumenicznych.~Cały proces jest nadzorowany i wspomagany przez Biskupów
1084 Wprow, 0,3 | początek nowego Milenium, w tej nadzwyczajnej godzinie, kiedy prosi on
1085 II, 11,64 | Stolicy Apostolskiej w czasie najcięższego bodaj na Zachodzie przełomu,
1086 I, 5,21 | zwraca się do Boga jako najdoskonalszego źródła komunii — która jest
1087 II, 13,76 | wspólnotą uczuć, które poruszały najgłębsze struny ludzkiego ducha.~
1088 I, 2,9 | uczniów, lecz należy do jej najgłębszej istoty. Bóg pragnie Kościoła,
1089 Adh, 0,100 | stwierdziłem między innymi, że „najlepsze przygotowanie do Jubileuszu
1090 II, 7,53 | Watykański II wypada wymienić co najmniej dwa wydarzenia, które mają
1091 II, 8,56 | Wysiłek ten wymaga naszej najpełniejszej dobrej woli, pokornej modlitwy
1092 I, 5,21 | zjednoczenia. ~Miłość ta znajduje najpełniejszy wyraz we wspólnej modlitwie.
1093 III, 3,84 | martyria) aż do śmierci, w tej najprawdziwszej realistycznej komunii z
1094 II, 6,50 | są dotąd z nami złączone najściślejszym węzłem” 82.~Została uznana
1095 III, 5,88 | servorum Dei. Ta definicja najskuteczniej chroni przed ryzykiem oderwania
1096 I, 1,6 | świata, i przy tym szkodzi najświętszej sprawie przepowiadania Ewangelii
1097 III, 5,91 | które będzie się powoływać najwcześniejsza tradycja, próbując zdefiniować
1098 Adh, 0,102 | pokojem i staną się miłe Bogu. Największa ofiara, jaką możemy złożyć
1099 II, 5,49 | dialogach teologicznych z największymi Wspólnotami chrześcijańskimi
1100 III, 1,78 | poszukiwaniu prawdy jest najwyższą formą ewangelicznej miłości.~
1101 III, 5,90 | właśnie w Rzymie składa swe najwyższe świadectwo. I tak, Kościół
1102 I, 2,13 | Są to teksty ekumeniczne najwyższej wagi. Poza granicami wspólnoty
1103 III, 3,84 | ochrzczonymi komunię w wierności najwyższemu nakazowi wiary, jaka się
1104 III, 5,90 | Rzymie, tu także składa ów najwyższy dowód miłości i wierności.
1105 II, 8,57 | ewangelizacji, która jest najwznioślejszą posługą, jaką chrześcijanin
1106 III, 3,83 | Wspólnoty wiedzą, że ten nakaz, to przezwyciężenie przeszkód,
1107 III, 5,94 | Piotra ma przypominać o nakazach wynikających ze wspólnego
1108 I, 2,12 | Uznanie tego wszystkiego jest nakazem prawdy. ~
1109 III, 3,84 | w wierności najwyższemu nakazowi wiary, jaka się objawia
1110 III, 3,84 | o inne formy tego samego nakazu. Już poprzednio odnotowałem
1111 III, 1,79 | rozsądek i roztropność wiary nakazują nam unikać fałszywego irenizmu
1112 I, 2,10 | dary Kościoła Chrystusowego nakłaniają do jedności katolickiej” 11. ~„
1113 III, 5,96 | między nami, nie mogłaby nakłonić kościelnych zwierzchników
1114 Wprow, 0,2 | Dziękuję Bogu za to, że nakłonił nas, byśmy szli naprzód
1115 II, 11,64 | wszystkich chrześcijan, nakreślony w Dekrecie o ekumenizmie,
1116 II, 11,68 | wskazuje na problematykę należącą do sfery etyczno-moralnej,
1117 II, 1,42 | przykład, że chrześcijanie należący do jednego wyznania nie
1118 I, 2,13 | Chrystusa, dlatego też zdobi ich należne im imię chrześcijańskie,
1119 II, 7,52 | serdecznie i uroczyście, w sposób należny jego godności. W ten kontekst
1120 II, 2,43 | przypominanie społeczeństwu, z należnym realizmem, woli Bożej; przestrzeganie
1121 II, 6,50 | Kościołem katolickim, by należycie wzięli pod uwagę te specjalne
1122 III, 2,81 | aby jego rezultaty były w należyty sposób rozpowszechnione
1123 II, 3,46 | Sakramentu Eucharystii, Pokuty i Namaszczenia chorych innym chrześcijanom,
1124 III, 2,80 | świeckich — którzy otrzymali namaszczenie Duchem Świętym134. Ten właśnie
1125 III, 3,84(139) | w słynnym sanktuarium w Namugongo, Uganda (2 sierpnia 1969):
1126 II, 12,73 | 73. Wielką radością napawa też fakt, że w poszczególnych
1127 I, 2,7 | rozdzielonych chrześcijan, obficiej napełnia ich tęsknotą za zjednoczeniem.
1128 II, 13,76 | spojrzeniem świat, nasze serca napełniają się radością. Stwierdzamy
1129 I, 2,11 | mogą zniszczyć tego, czym napełnił go Bóg zgodnie ze swym zamysłem
1130 III, 7,99 | wszystkich w Chrystusie. Jak napisał Papież Paweł VI do Patriarchy
1131 II, 2,43 | przypominając to, co już napisałem w mojej pierwszej Encyklice
1132 I, 9,36 | i społecznym, jakie się napotyka przy omawianiu istniejących
1133 III, 4,87 | sprawie, że staramy się wyjść naprzeciw temu, czego nasi bracia
1134 I, 4,19 | aborygenów: „Nie powinniście być narodem podzielonym na dwie części. (...)
1135 III, 7,98 | głosi Ewangelię wszystkim narodom, ale jest też prawdą, że
1136 I, 4,19 | uprzedzeń rasowych czy narodowej pychy” 36. Przemawiając
1137 II, 7,53 | drugiego tysiąclecia od narodzenia Chrystusa.~
1138 I, 3,17 | chrześcijańskim Wspólnotom narzędzi pomocnych w rozeznawaniu
1139 III, 7,98 | chrześcijanami, jako drogę i narzędzie ewangelizacji. Rozłam wśród
1140 Wprow, 0,3 | prawda nie inaczej się narzuca, jak tylko siłą samej prawdy,
1141 III, 1,78 | Podejmując je, nie należy narzucać innych obowiązków oprócz
1142 I, 4,19 | Rozumieli zatem, że nie mogą „narzucić ludom, którym głosili Ewangelię
1143 I, 5,27 | który wydaje mi się godny naśladowania: mam na myśli Siostrę Marię
1144 Wprow, 0,1 | Chrystusa, zjednoczeni w naśladowaniu męczenników, nie mogą pozostawać
1145 I, 5,24 | smutnych latach podziału, który nastąpił” 46. Nie mogę też zapomnieć
1146 I, 9,36 | prawdy oraz odznaczać się nastawieniem pełnym miłości i pokory” 61. ~
1147 I, 2,10 | katolickim, rządzonym przez Następcę Piotra oraz biskupów pozostających
1148 I, 3,17(30) | 436, potwierdzonego przez następne dokumenty: Motu proprio
1149 I, 3,17 | oraz deklaracje wydane w następstwie licznych dialogów dwustronnych
1150 II, 7,52 | tymczasem w Konstantynopolu następstwo po Patriarsze Atenagorasie.
1151 II, 9,60 | katolickim, Sobór wyraził następującą opinię: „Sobór święty, składając
1152 II, 8,57 | stosowniejsze ujęcie i lepsze naświetlenie u jednych niż u drugich,
1153 II, 10,62 | komunię istniejącą między naszymi dwoma Kościołami: „Mamy
1154 III, 7,98 | Janowym, który jest tu źródłem natchnienia i motywem przewodnim: „aby
1155 Adh, 0,102 | sposób nasze modlitwy będą natchnione pokojem i staną się miłe
1156 I, 9,36 | 36. Dialog jest także naturalnym środkiem, który pozwala
1157 I, 9,38 | Kościół istotnie pragnie nauczać poprzez swoje formuły dogmatyczne,
1158 III, 2,81 | Stolicę Apostolską. Autorytet nauczający jest odpowiedzialny za sformułowanie
1159 II, 11,66 | i to, czego Boski Mistrz nauczał i dokonał dla zbawienia
1160 II, 11,65 | jedynego Pana, Odkupiciela i Nauczyciela, przemawia w ten sam sposób
1161 II, 11,66 | wiary katolickiej urząd nauczycielski Kościoła zajmuje specjalne
1162 II, 11,67 | Dlatego Sobór stwierdza, że „nauka o Uczcie Pańskiej, o innych
1163 II, 8,55 | do pełnej komunii, wypada nawiązać do tej jedności, wyrażonej
1164 II, 10,62 | metodami i w różnych okresach, nawiązał ponownie braterskie relacje
1165 II, 4,48 | członkowie Kościoła katolickiego nawiązali z innymi chrześcijanami
1166 II, 9,59 | oparta na jedności wiary i nawiązująca do wspólnego doświadczenia
1167 I, 3,15 | oraz idąca za tym zachęta „nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię” (
1168 Wprow, 0,2 | ekumeniczne musi się opierać na nawróceniu serc i na modlitwie, które
1169 III, 5,91 | braci, gdy najpierw sam się nawróci” (por. Łk 22, 32).~
1170 II, 1,42 | Jednym słowem, chrześcijanie nawrócili się na braterską miłość,
1171 Wprow, 0,4 | potrzebę nawrócenia: „Ty nawróciwszy się, utwierdzaj swoich braci” (
1172 Adh, 0,102 | którą usłyszała Maryja z Nazaretu, ponieważ dla Boga nie ma
1173 I, 2,12 | Syna Bożego, Zbawiciela, naznaczeni są chrztem, dzięki któremu
1174 III, 3,83 | jest potrzebne w tym, co nazwałem „dialogiem nawrócenia”?
1175 II, 8,56 | Watykańskim II przywrócono nazwę „Kościoły siostrzane” Kościołom
1176 I, 5,21 | wspólnej modlitwie. Sobór nazywa modlitwę duszą całego ruchu
1177 I, 5,23 | ekumeniczny zaczął się poniekąd od negatywnego doświadczenia tych, którzy
1178 II, 9,59(98) | Il sacramento dell'Ordine nella struttura sacramentale della
1179 I, 5,24 | Konfesji słowami Symbolu nicejsko-konstantynopolitańskiego w jego oryginalnej wersji
1180 Wprow, 0,2 | 2. Nie uchodzi niczyjej uwagi, że wszystko to stanowi
1181 II, 8,58 | zagrożona, ani nie występuje niebezpieczeństwo, którego należy uniknąć,
1182 II, 13,76 | przedstawiciele innych religii niechrześcijańskich, połączeni wspólnotą uczuć,
1183 I, 3,16 | świętych Cyryla i Metodego26. Nieco później Dyrektorium w sprawie
1184 II, 11,69 | omówione lub też będą podjęte w niedalekiej przyszłości. Refleksja podjęta
1185 I, 9,38 | na przykład stwierdzone w niedawnych wspólnych deklaracjach,
1186 III, 5,92 | następnie zawołać: „ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny” (
1187 I, 9,37 | i jaśniejszego ukazania niedościgłych bogactw Chrystusowych” 63. ~
1188 I, 2,11 | udziela mu Duch, słabości, niedoskonałości, grzechy, a czasem nawet
1189 Wprow, 0,2 | też bezwład, obojętność i niedostateczne wzajemne poznanie pogarszają
1190 I, 5,26 | otwierając przed rozumem ludzkim niedostępne perspektywy, daje znać o
1191 II, 3,45 | odprawiania jej w każdą niedzielę. Także porównanie cyklów
1192 II, 1,42 | liberalnej filantropii albo niejasnego poczucia rodzinności. Wynika
1193 II, 11,68 | Zresztą ich kult zawiera niejeden oczywisty pierwiastek wspólnej
1194 III, 5,95 | miało być posługą, mogło niekiedy przybierać dość odmienną
1195 I, 2,12 | swą uświęcającą mocą, a niektórym spośród nich dał nawet siłę
1196 II, 12,72 | w Europie dwie wizyty w Niemczech: w listopadzie 1980 r. i
1197 Adh, 0,102 | ponieważ dla Boga nie ma nic niemożliwego. ~Przychodzą mi na myśl
1198 Wprow, 0,3 | być postrzegane w swojej nienaruszonej czystości i spójności, zwłaszcza
1199 II, 11,69 | apostolska. Pozwoliło to ujawnić nieoczekiwane możliwości rozwiązań, a
1200 I, 9,38 | poglądów, otwiera możliwości nieoczekiwanych odkryć. Polemiki i nieprzejednane
1201 Wprow, 0,3 | Kościół katolicki wszedł nieodwołalnie na drogę ekumenicznych poszukiwań,
1202 III, 1,79 | wiary a świętą Tradycją — nieodzowną interpretacją słowa Bożego;
1203 I, 3,15 | świętości, doświadczenie nieograniczonych bogactw tajemnicy świętych
1204 II, 1,42 | świadomości. Odrzucając w niepamięć dawne ekskomuniki, Wspólnoty
1205 III, 3,84 | jedynymi świadkami tej mocy. Niepełna jeszcze komunia naszych
1206 II, 11,70 | światła ukazującego całą i niepodzielną prawdę, jaką należy przyjąć.~
1207 Adh, 0,102 | być zawsze wyrazem tego niepokoju, który jest tęsknotą za
1208 III, 5,95 | sakramentalnego, a jeśli wyłaniały się nieporozumienia między nimi co do wiary
1209 I, 8,34 | oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (1, 8-9). Jan idzie dalej
1210 I, 9,38 | nieoczekiwanych odkryć. Polemiki i nieprzejednane spory sprawiły, że dwa sposoby
1211 I, 3,15 | pychy i antyewangelicznego, nieprzejednanego potępienia „innych”, pogardy
1212 I, 1,5 | by być dla wszystkich „nierozłącznym sakramentem jedności” 4. ~
1213 I, 4,20 | ją realizują, im bardziej nieskazitelne usiłują wieść życie w duchu
1214 III, 5,91 | iż Kościół opiera się na nieskończonej potędze łaski (por. Mt 16,
1215 III, 3,85 | 85. Ponieważ Bóg w swoim nieskończonym miłosierdziu potrafi zawsze
1216 I, 5,26 | zaparcia się samego siebie i z nieskrępowanego wylania miłości rodzą się
1217 II, 1,42 | obronie innych chrześcijan niesprawiedliwie oskarżanych, wykazują bezpodstawność
1218 I, 5,25 | Św. Piotra na uroczystych Nieszporach, które złączyło mnie z luterańskimi
1219 I, 9,38 | prowadzące dialog spotykają się nieuchronnie z problemem odmiennych sformułowań,
1220 Wprow, 0,2 | obalić mury podziałów i nieufności, aby przezwyciężyć przeszkody
1221 I, 3,15 | braterską miłość, przejawów nieumiejętności przebaczenia, pychy i antyewangelicznego,
1222 I, 4,19 | którym głosili Ewangelię ani niewątpliwej wyższości języka greckiego
1223 III, 3,84 | rzeczywistości — choć w sposób niewidzialny — włączona na trwałe w pełną
1224 III, 7,98 | wynikającymi z podziałów. Czyż niewierzący, stykając się z misjonarzami,
1225 II, 10,62 | i prawdziwego człowieka. Niezapomniany Papież Paweł VI podpisał
1226 II, 3,44 | specjalistów, stanowią zazwyczaj niezawodne oparcie dla modlitwy i działalności
1227 Adh, 0,102 | odwagą, abyśmy mogli podjąć niezbędne kroki i by dzięki temu nasze
1228 Wprow, 0,2 | które doprowadzą także do niezbędnego oczyszczenia pamięci historycznej.
1229 Wprow, 0,4 | o nawrócenie, które jest niezbędnie potrzebne „Piotrowi”, aby
1230 II, 1,41 | przyjęcia dalszych darów niezbędnych do doprowadzenia do końca
1231 I, 5,26 | pełniej odzwierciedlali niezgłębioną rzeczywistość Bożego Ojcostwa,
1232 I, 9,38 | Wspólnotom w odkrywaniu niezgłębionego bogactwa prawdy. Także w
1233 III, 7,98 | nie jako ludzie skłóceni i niezgodni wobec kontrowersji, które
1234 Adh, 0,102 | ofiary od tego, kto trwa w niezgodzie, ale raczej każe mu odejść
1235 Wprow, 0,4 | która go podtrzymuje, jest niezłomna, podobnie jak niezniszczalna
1236 I, 4,19 | ewangeliczne orędzie w jego niezmiennym sensie38. ~„Ta właśnie odnowa
1237 Wprow, 0,4 | niezłomna, podobnie jak niezniszczalna jest radość, płynąca z tej
1238 II, 8,57 | okresie podziału i wzajemnego niezrozumienia, Bóg pozwala nam odkryć
1239 III, 5,95 | stwierdziłem to po raz kolejny w niniejszej Encyklice — że pełna i widzialna
1240 III | III.~Quanta est nobis via?~
1241 I, 2,12 | we czci Pismo Święte jako normę wiary i życia, i wykazują
1242 II, 6,50 | ich rozwoju historycznego, normy (disciplina) stosowane przez
1243 II, 12,72 | północnoeuropejskich (Finlandia, Szwecja, Norwegia, Dania, Islandia), dokąd
1244 II, 8,56 | jeden drugiego brzemiona noście” (Ga 6, 2). Jakże stosowne
1245 III, 5,90 | Biskupem Kościoła, który nosi znamię męczeństwa Piotra
1246 I, 1,5(4) | jako komunia Communionis notio (28 maja 1992), 4: AAS 85 (
1247 II, 9,60(99) | katolikami i prawosławnymi w nowej sytuacji Europy Środkowej
1248 I, 5,26 | przez modlitwę dojrzewa: „z nowości ducha (...), z zaparcia
1249 Wprow, 0,1 | prawdę o Krzyż1. Krzyż! Nurt antychrześcijański pragnie
1250 I, 5,21 | najgłębszym, życiodajnym nurtem procesu zjednoczenia. ~Miłość
1251 I, 3,17(30) | Motu proprio Superno Dei nutu (5 czerwca 1960), 9: AAS
1252 Wprow, 0,2 | wszystkiego, co możliwe, aby obalić mury podziałów i nieufności,
1253 I, 1,6 | który Bóg za sprawą Syna obalił mury podziałów? Podział „
1254 II, 7,54 | Kościoła katolickiego z okazji obchodów Tysiąclecia Chrztu Rusi
1255 III, 7,98 | okolicznością tak bardzo obciążającą, że aż osłabia samo dzieło
1256 III, 5,88 | chrześcijan, których pamięć jest obciążona bolesnymi wspomnieniami.
1257 I, 3,15 | bogactw tajemnicy świętych obcowania, kontakt z nie znanymi dotąd
1258 II, 1,42 | chrześcijan za wrogów czy ludzi obcych, ale kierując się autentycznym
1259 I, 4,18 | sprzeczne z naturą Boga, który obdarza swoją komunią oraz z potrzebą
1260 II, 8,56 | tysiącleciu Bóg nie przestał obdarzać swego Kościoła obfitymi
1261 Adh, 0,102 | wspomnienia podziału; On umie obdarzyć nas rozsądkiem, mocą i odwagą,
1262 II, 6,50 | ze strony tych Kościołów, obecni na Soborze wraz z przedstawicielami
1263 I, 2,13 | Nawiązując do licznych dóbr, obecnych w innych Kościołach i Wspólnotach
1264 III, 4,87 | pierwiastkom eklezjalnym obecnym we Wspólnotach kościelnych
1265 Wprow, 0,3 | Chrystusa, który udzieliwszy mu obficie daru świętości, przyciąga
1266 I, 2,7 | rozdzielonych chrześcijan, obficiej napełnia ich tęsknotą za
1267 I, 8,33 | sprawia, że dialog przynosi obfitsze owoce. Modlitwa stanowi
1268 II, 12,73 | lokalnych okres posoborowy obfituje również w inicjatywy i działania
1269 II, 8,56 | obdarzać swego Kościoła obfitymi owocami łaski i wzrostu.
1270 I, 6,29 | płaszczyźnie, na której obie strony traktują siebie nawzajem
1271 I, 2,7 | nam grzesznikom łaskawie obiecał, ostatnimi czasy wlewa skruchę
1272 Wprow, 0,2 | ze szczerym i całkowitym obiektywizmem wspólnie uznali popełnione
1273 I, 2,11 | chrześcijańskich, stanowią obiektywną podstawę komunii, choć niedoskonałej,
1274 II, 6,50 | eklezjalny charakter i na obiektywne więzi jedności, jakie łączą
1275 I, 9,36 | nie można by stawić czoła obiektywnym trudnościom teologicznym,
1276 III, 7,98 | przez Ducha Świętego i mocny obietnicą, iż nic nie zdoła go zwyciężyć,
1277 III, 5,93 | przez Chrystusa po to, aby objawiać światu, uwikłanemu w swoje
1278 I, 2,14 | Pięćdziesiątnicy Bóg już objawił Kościół w jego rzeczywistości
1279 III, 5,91 | Albowiem ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz Ojciec mój,
1280 III, 5,95 | oczywiście w zakres spraw objętych posługą prymatu. Jako Biskup
1281 I, 7,32 | modlitwę. Wszyscy wreszcie obliczają się ze swej wierności wobec
1282 Wprow, 0,2 | Nierzadko też bezwład, obojętność i niedostateczne wzajemne
1283 II, 12,71 | drodze szukania jedności. Obok dialogu teologicznego należy
1284 III, 2,81 | oczywiste, że szczególne obowiązki i zadania spoczywają w tej
1285 I, 3,17 | ekumenicznego29. Na zakończenie obrad Soboru Papież Paweł VI potwierdził
1286 II, 8,55 | pierwotny rozwój Kościoła w obrębie ówczesnej oikoumene skupiał
1287 II, 1,42 | interweniują u władz cywilnych w obronie innych chrześcijan niesprawiedliwie
1288 I, 2,13 | sprawują wiele chrześcijańskich obrzędów, które — zależnie od różnych
1289 II, 6,50 | Soboru Watykańskiego II. Obserwatorzy ze strony tych Kościołów,
1290 II, 1,42 | 42. Obserwujemy na przykład, że chrześcijanie
1291 II, 4,48 | Wyłonił się tu ogromny obszar dla całego ekumenicznego
1292 II, 7,54 | kręgi i coraz rozleglejsze obszary, tak że ogarnia cały Kościół.
1293 II, 7,53 | po Soborze Watykańskim II obudził takie nadzieje. W świętych
1294 II, 9,60 | spuścizna duchowa i liturgiczna, obyczajowa i teologiczna przynależy
1295 II, 2,43 | przestrzeganie władz i obywateli, by nie wchodzili na drogę,
1296 II, 12,72 | postawami spotkałem się także za oceanem — w Kanadzie, we wrześniu
1297 III, 5,91 | połączone z realistyczną oceną jego słabości: „Szymonie,
1298 I, 7,32 | Wspólnoty i bardziej bezstronną ocenę; wtedy też te Wspólnoty
1299 III, 2,80 | je analizie i wnikliwie oceni ich zgodność z Tradycją
1300 II, 4,47 | muszą z radością uznać i ocenić dobra naprawdę chrześcijańskie
1301 III, 3,84 | poziomie Bóg utrzymuje między ochrzczonymi komunię w wierności najwyższemu
1302 I, 10,40 | jedności chrześcijan” 68. ~W oczach świata współpraca między
1303 I, 2,14 | Kościół, jakiego Bóg mógłby oczekiwać w przyszłości. Zgodnie z
1304 I, 8,34 | sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej nieprawości” (
1305 Wprow, 0,2 | doprowadzą także do niezbędnego oczyszczenia pamięci historycznej. Dzięki
1306 II, 7,52 | który był równocześnie oczyszczeniem pamięci historycznej, wzajemnym
1307 III, 5,94 | od wszelkich podziałów, oczyszczonym z wszelkiej herezji, którego
1308 II, 11,68 | ich kult zawiera niejeden oczywisty pierwiastek wspólnej starożytnej
1309 I, 9,38 | sformułowaniami doktrynalnymi odbiegającymi od tych, których zwykło
1310 III, 5,89 | Ekumeniczną Radę Kościołów, które odbyło się w Santiago de Compostela,
1311 II, 1,42 | spotkań i celebracji, które odbyły się w Rzymie. „Powszechne
1312 II, 12,73 | których konsekwencje są odczuwalne na poziomie Konferencji
1313 II, 8,56 | Niestety jednak, stopniowe oddalanie się od siebie Kościołów
1314 Adh, 0,102 | nadzieję w Duchu, który umie oddalić od nas widma przeszłości
1315 III, 5,92 | posługą jest całkowicie oddany na służbę zamysłowi Bożego
1316 II, 7,54 | wiele razy: Kościół musi oddychać obydwoma płucami! W pierwszym
1317 II, 2,43 | wspólny głos chrześcijan oddziałuje silniej niż głos odosobniony.~
1318 III, 4,87 | że to wzajemne braterskie oddziaływanie znacznie przyczyniło się
1319 III, 5,95 | odpowiada woli Chrystusa, nie oddziela tej funkcji od misji powierzonej
1320 I, 3,17 | zwołując Sobór nie dopuścił do oddzielenia odnowy od otwarcia ekumenicznego29.
1321 Adh, 0,102 | niezgodzie, ale raczej każe mu odejść od ołtarza i pojednać się
1322 III, 5,88 | najskuteczniej chroni przed ryzykiem oderwania władzy (szczególnie zaś
1323 I, 9,36 | wobec prawdy, którą się odkrywa i która może się domagać
1324 II, 3,45 | jego potrzeba jest na nowo odkrywana.~Są to wszystko przejawy
1325 I, 9,38 | chrześcijańskim Wspólnotom w odkrywaniu niezgłębionego bogactwa
1326 I, 8,35 | się ku Temu, który jako Odkupiciel świata i Pan dziejów jest
1327 I, 8,34 | świata zostały ogarnięte odkupieńczą ofiarą Chrystusa, to — wśród
1328 Wprow, 0,1 | do zniweczenia Tajemnicy Odkupienia, muszą razem wyznawać tę
1329 II, 6,50 | konsekwencji „Kościoły te mimo odłączenia posiadają prawdziwe sakramenty,
1330 I, 2,10 | Same te Kościoły i odłączone Wspólnoty, choć w naszym
1331 II, 11,64 | Wspólnoty kościelne, które odłączyły się od Rzymskiej Stolicy
1332 II, 1,42 | Niestety, taki duch nie zdołał odmienić wszystkich sytuacji, w których
1333 III, 5,95 | niekiedy przybierać dość odmienną postać. Jednak (...) pragnienie
1334 I, 2,14 | wezwanie do jedności i w niej odnajdują swoją pełnię. Nie chodzi
1335 I, 5,22 | rzeczywistość podziałów, odnajdując się w tej wspólnocie Kościoła,
1336 I, 6,28 | Encyklice Ecclesiam suam52, odnajdujemy też w doktrynie i praktyce
1337 II, 7,54 | chrześcijaństwa wyrażenie to odnosiło się nade wszystko do dwoistości
1338 III, 3,84 | samego nakazu. Już poprzednio odnotowałem z radością, że komunia —
1339 II, 3,45 | Wspólnoty kościelne podjęły odnowę swego kultu. Niektóre z
1340 I, 3,16 | Czyli że trzeba w porę odnowić w rzetelny i właściwy sposób
1341 II, 3,45 | 45. Po odnowie liturgicznej dokonanej przez
1342 II, 2,43 | oddziałuje silniej niż głos odosobniony.~Nie tylko jednak zwierzchnicy
1343 I, 6,29 | sprawiedliwości i prawdy nie odpowiadały rzeczywistemu stanowi braci
1344 I, 7,31 | o „dialog podjęty między odpowiednio wykształconymi rzeczoznawcami
1345 III, 2,81 | Autorytet nauczający jest odpowiedzialny za sformułowanie ostatecznej
1346 II, 3,45 | Mimo to gorąco pragniemy odprawiać razem jedyną Eucharystię
1347 II, 3,45 | okazjach i przyjęły zwyczaj odprawiania jej w każdą niedzielę. Także
1348 I, 8,34 | jako wierny i sprawiedliwy odpuści je nam i oczyści nas z wszelkiej
1349 II, 11,65 | korzenie, podobne też — choć odrębne — dążenia, które kierowały
1350 II, 13,76 | modlili się o pokój — w sposób odrębny, ale równolegle z nami —
1351 I, 9,38 | formuły dogmatyczne, są czymś odrębnym od zmiennych pojęć którejkolwiek
1352 II, 11,66 | między wszystkimi przezeń odrodzonymi” 118. Implikacje teologiczne,
1353 II, 13,76 | Chrześcijanie coraz zgodniej odrzucają przemoc, przemoc wszelkiego
1354 I, 5,26 | Modlitwa „ekumeniczna” odsłania ten podstawowy wymiar braterstwa
1355 I, 5,21 | ludźmi i Wspólnotami lub odtwarzania jej pomiędzy jeszcze rozdzielonymi
1356 II, 9,61 | różnorodności” 102. W jaki sposób odtworzyć jedność po upływie prawie
1357 I, 5,22 | do Chrystusa, będą mieli odwagę podjąć całą bolesną i ludzką
1358 Wprow, 0,1 | aby zbawić człowieka. ~Odważne świadectwo licznych męczenników
1359 III, 1,78 | nadal wymaga wytrwałej i odważnej pracy. Podejmując je, nie
1360 III, 1,79 | Chrystusa i całą ludzkość.~W tym odważnym dążeniu do prawdy rozsądek
1361 II, 1,42 | pewna agresywność lub duch odwetu, władze zwaśnionych stron
1362 II, 12,71 | procesowi silny impuls, odwiedzając 10 czerwca 1969 r. Ekumeniczną
1363 II, 7,52 | Z kolei Papież Paweł VI odwiedził 25 lipca 1967 r. Patriarchę
1364 I, 5,24 | wspólnej modlitwy. Pragnę tutaj odwołać się do tego szczególnego
1365 II, 8,56 | swojego biskupa. Z kolei odwołanie wzajemnych ekskomunik usunęło
1366 II, 8,57 | rzeczywistości i do niej musimy się odwoływać.~Kontakt z tą chwalebną
1367 I, 5,23 | głosząc tę samą Ewangelię odwoływali się do różnych Kościołów
1368 II, 7,52 | Patriarcha ekumeniczny zechciał odwzajemnić mi wizytę, jaką mu złożyłem,
1369 III, 3,84 | przezwyciężyć przeszkody odziedziczone z przeszłości i poprowadzi
1370 Wprow, 0,2 | zastarzałych nieporozumień, które odziedziczyli z przeszłości, fałszywych
1371 I, 9,36 | umiłowaniem prawdy oraz odznaczać się nastawieniem pełnym
1372 I, 5,26 | por. Ef 1, 5), pełniej odzwierciedlali niezgłębioną rzeczywistość
1373 II, 1 | Odzyskane braterstwo~
1374 III, 1,78(129) | lutego 1991, por. Signs of the Spirit, Official Report,
1375 III, 1,78(129) | por. Signs of the Spirit, Official Report, Seventh Assembly,
1376 I, 5,27(50) | Couturiera - potrzebę modlitwy i ofiar duchowych w intencji zjednoczenia
1377 I, 5,27(50) | Modlitw o jedność postanowiła ofiarować swe życie dla tej sprawy.
1378 I, 5,27 | 17 Ewangelii św. Jana i ofiarowała je w intencji jedności chrześcijan.
1379 II, 1,42 | pożądane jest wzajemne i oficjalne uznanie Chrztów70. Nie jest
1380 III, 6,97 | przez swoją praxis, jak i w oficjalnych tekstach, wyraża przekonanie,
1381 III, 3,84 | wiary, jaka się objawia w ofierze z życia138. Jeżeli można
1382 II, 13,76 | jedność chrześcijan.~Gdy ogarniamy spojrzeniem świat, nasze
1383 I, 8,34 | grzechy całego świata zostały ogarnięte odkupieńczą ofiarą Chrystusa,
1384 II, 7,53 | jeszcze w jedności z Rzymem. Ogłaszając ich — wespół ze św. Benedyktem —
1385 Wprow, 0,1 | to wezwanie, raz jeszcze ogłosić je z mocą, przypominając,
1386 II, 7,53 | Wcześniej już Papież Paweł VI ogłosił w 1964 r. — w czasie Soboru —
1387 I, 5,27 | Jedności, trapistkę, którą ogłosiłem błogosławioną 25 stycznia
1388 II, 7,53 | Jubileusz ten stał się okazją do ogłoszenia obu świętych apostołów Słowian,
1389 II, 3,44 | ekumeniczne przekłady Biblii. Po ogłoszeniu przez Sobór Watykański II
1390 II, 7,53 | jest Jubileusz 1984 roku, ogłoszony dla upamiętnienia 1100-lecia
1391 III, 3,84 | liczniejszych niż się na ogół uważa, i jest świadectwem,
1392 II, 3,45 | sto lat temu byłoby to w ogóle do pomyślenia?~
1393 II, 1,41 | ekumenicznego dzieła jedności.~Ogólne spojrzenie na ostatnie trzydzieści
1394 II, 11,64 | kontekście dwóch refleksji natury ogólnej: jednej o charakterze historyczno-psychologicznym
1395 II, 11,68 | Dokument soborowy nie ogranicza się jedynie do omówienia
1396 I, 8,35 | wymiarze horyzontalnym, ograniczając się do spotkania, wymiany
1397 I, 5,22 | wszystkimi słabościami i ograniczeniami ludzkimi. ~
1398 II, 2,43 | rozszerza. Prowadzona jest ogromna praca w tej dziedzinie,
1399 III, 5,96 | 96. Jest to ogromne zadanie, od którego nie
1400 I, 4,20 | Stwierdzenia powyższe są ogromnie doniosłe, a dla działalności
1401 I, 5,26 | niezgłębioną rzeczywistość Bożego Ojcostwa, a jednocześnie prawdę człowieczeństwa
1402 II, 4,47 | chrześcijańskie płynące ze wspólnej ojcowizny, które się znajdują u braci
1403 Adh, 0,102 | komentarza św. Cypriana do Ojcze nasz, modlitwy wszystkich
1404 II, 7,52 | dzięki wzajemnej otwartości, okazanej z jednej strony przez Papieży
1405 II, 7,53 | Jubileusz ten stał się okazją do ogłoszenia obu świętych
1406 II, 3,45 | Wieczerzy jedynie przy rzadkich okazjach i przyjęły zwyczaj odprawiania
1407 II, 11,68 | miłość do bliźnich, jaką okazują ci bracia; nie zapomina
1408 III, 7,98 | Rozłam wśród chrześcijan jest okolicznością tak bardzo obciążającą,
1409 II, 5,49 | lub związanym z doraźnymi okolicznościami, ale jest wymogiem, który
1410 II, 12,73 | poszczególnych Kościołach lokalnych okres posoborowy obfituje również
1411 II, 10,62 | różnymi metodami i w różnych okresach, nawiązał ponownie braterskie
1412 I, 2,8 | dziele ekumenicznym” 7. ~Określając katolickie zasady ekumenizmu,
1413 II, 8,57 | lokalnych», którym chętnie określały się nawzajem Kościoły siostrzane? (
1414 III, 5,90 | kolegium apostolskiego, określanego jako „Piotr razem z Jedenastoma” (
1415 I, 9,38 | świętego Magisterium używa się określeń ukształtowanych pod wpływem
1416 I, 8,35 | zbawienia” 60 — wedle trafnego określenia Papieża Pawła VI. Dialog
1417 II, 1,42 | bracia odłączeni zastępować określeniami lepiej wyrażającymi głębię
1418 III, 5,88 | dobra. Zgodnie z pięknym określeniem Papieża Grzegorza Wielkiego,
1419 III, 3,82 | podjąć proces, który można by określić jako „dialog nawrócenia”
1420 II, 3,46 | również katolicy mogą — w określonych przypadkach i szczególnych
1421 Adh, 0,102 | raczej każe mu odejść od ołtarza i pojednać się najpierw
1422 I, 5,24 | wyznaliśmy razem wiarę przy ołtarzu Konfesji słowami Symbolu
1423 II, 5,49 | osiągniętej, aby następnie omawiać kolejno rozbieżności dzielące
1424 III, 1,78 | powołane dla dialogu. Teksty te omawiają Chrzest, Eucharystię, Posługę
1425 I, 9,36 | jakie się napotyka przy omawianiu istniejących różnic. Z tym
1426 I, 5,25 | modlitwa chrześcijan. Nie mogę omówić tu wszystkich tych spotkań,
1427 II, 11,68 | ogranicza się jedynie do omówienia tych zagadnień duchowych,
1428 II, 11,69 | przedmiot dialogu zostały już omówione lub też będą podjęte w niedalekiej
1429 II, 9,59 | Dzięki pozytywnej postawie i oparciu się na tym, co nas łączy,
1430 III, 1,79 | bardziej jeszcze — opozycji opartej na uprzedzeniach oraz defetyzmu,
1431 III, 4,87 | wzbogacania się. Jest on oparty na komunii już istniejącej
1432 I, 5,27(50) | działalności apostolskiej Opata Paula Couturiera - potrzebę
1433 I, 6,30 | Watykański II był czasem opatrznościowym, w którym zaistniały podstawowe
1434 III, 5,94 | ta czy inna szerząca się opinia jest nie do pogodzenia z
1435 III, 5,92 | Pawła, to może on zakończyć opis swojej posługi zdumiewającym
1436 I, 5,24 | Nie sposób w paru słowach opisać specyfiki każdego z tych
1437 III, 3,84 | przestrzeni duchowej, którą opisałem, wspólnoty będą umiały naprawdę „
1438 II, 11,66 | Watykański II nie podejmuje „opisu” chrześcijaństwa „poreformacyjnego”,
1439 Wprow, 0,4 | wzniesiony na mocnej i trwałej opoce, którą jest Jezus Chrystus,
1440 I, 5,24 | wówczas: „ta budowla sama opowiada wspaniale o naszych długich
1441 III, 1,79 | zjednoczenia, a bardziej jeszcze — opozycji opartej na uprzedzeniach
1442 II, 3,44 | radością te przekłady75. Opracowane przez specjalistów, stanowią
1443 I, 3,17 | ruch ten winien pobudzić. Opracowania te są ważne z dwóch powodów:
1444 II, 6,50 | Sobór Watykański II pragnie oprzeć dialog na istniejącej komunii
1445 I, 3,16 | dotyczących ekumenizmu, opublikowane z moją aprobatą przez Papieską
1446 I, 6,29 | Trzeba niejako rozpocząć od opuszczenia pozycji przeciwników, stron
1447 Adh, 0,102(162)| De Dominica oratione, 23, CSEL 3, 284-285.
1448 II, 12,71(124) | Orędzie Radiowe Urbi et Orbi (27 sierpnia 1978): AAS
1449 III, 5,89(148) | glory, 31, 2, Faith and Order Paper n. 166, WCC Geneva
1450 II, 9,59(98) | Dokument Il sacramento dell'Ordine nella struttura sacramentale
1451 III, 3,82 | Tego, który jest naszym Orędownikiem przed Ojcem — Jezusa Chrystusa.~
1452 I, 5,23 | uwagi tych, którzy słuchali orędzia zbawienia, i stanowiła dla
1453 I, 10,40 | także w dawaniu świadectwa orędziu ewangelicznemu66. ~„Współpraca
1454 I, 4,20 | Przeciwnie, należy on w sposób organiczny do całości jego życia i
1455 II, 9,60 | Wschodnich do posiadania własnej organizacji i prowadzenia apostolatu,
1456 I, 2,10 | uznaje zarazem, iż „poza jego organizmem znajdują się liczne pierwiastki
1457 II, 11,70 | zakorzeniona i rozpowszechniona w organizmie Kościoła, dowodzi, że chrześcijanie
1458 II, 8,58 | rzeczach świętych” 94.~Taka orientacja teologiczna i duszpasterska,
1459 II, 8,58 | Kościołem: prawosławnymi Dekret Orientalium Ecclesiarum podkreślił,
1460 I, 5,24 | nicejsko-konstantynopolitańskiego w jego oryginalnej wersji greckiej. Nie sposób
1461 III, 5,94 | przez Sobór Watykański I — orzec ex cathedra, że dana doktryna
1462 III, 5,94 | budzić czujność, a czasem orzekać, że ta czy inna szerząca
1463 II, 6,50 | by urobili sobie słuszny osąd tego wszystkiego” 83.~
1464 I, 4,20 | kwitnącego drzewa, które osiąga pełnię życia. ~Papież Jan
1465 I, 7,32 | wtedy też te Wspólnoty osiągają pełniejszą współpracę we
1466 III, 2 | Przyswojenie dotychczasowych osiągnięć~
1467 II, 10,63 | stwierdzić, że to ważne osiągnięcie jest trwałym owocem poszukiwań
1468 II, 5,49 | uznanie stopnia komunii już osiągniętej, aby następnie omawiać kolejno
1469 III, 4,87 | przyczyniło się do postępów osiągniętych w ciągu ostatnich trzydziestu
1470 II, 1,42 | chrześcijan niesprawiedliwie oskarżanych, wykazują bezpodstawność
1471 III, 7,98 | bardzo obciążającą, że aż osłabia samo dzieło Chrystusa” 156, ~
1472 Adh, 0,103 | pokorny servus servorum Dei, ośmielam się przemówić do was, wierni
1473 I, 3,15 | wobec Ewangelii. Mówiąc o osobach, które realizują w życiu
1474 III, 5,88 | Następcy Apostoła Piotra w osobie Biskupa Rzymu, którego Bóg
1475 I, 8,34 | muszą być nie tylko grzechy osobiste, ale także grzechy społeczne,
1476 II, 11,68 | Bożego. Przejawia się zaś w osobistej modlitwie, w rozważaniu
1477 I, 2,7 | i to nie tylko każdy z osobna, lecz także wspólnie w społecznościach,
1478 I, 9,36 | tym wymiarem wewnętrznym i osobowym musi się zawsze łączyć duch
1479 II, 3,45 | chwila, kiedy będzie można ostatecznie przypieczętować tę „realną,
1480 I, 2,14 | żyjemy już teraz w czasach ostatecznych. Elementy tego Kościoła
1481 III, 1,77 | powszechny i apostolski Kościół. Ostatecznym celem ruchu ekumenicznego
1482 I, 2,7 | grzesznikom łaskawie obiecał, ostatnimi czasy wlewa skruchę w rozdzielonych
1483 II, 1,42 | sytuacji, w których występują ostre napięcia. W takich okolicznościach
1484 II, 9,60 | sprzyjającymi tradycji zachodniej, oświadcza, iż ta cała spuścizna duchowa
1485 II, 9,59 | Te wspólnie złożone oświadczenia stanowią ważny punkt odniesienia
1486 II, 9,59 | Komisja mogła też stwierdzić i oświadczyć, że „w naszych Kościołach
1487 III, 5,95 | obdarzył nas swoim światłem i oświecił wszystkich pasterzy i teologów
1488 I, 2,8 | chrześcijańskiego sumienia oświeconego wiarą i kierowanego miłością.
1489 I, 8,34 | grzechu, to samych siebie oszukujemy i nie ma w nas prawdy. Jeżeli
1490 II, 9,59 | Pańskie było głoszone i otoczone chwałą.~
1491 II, 12,72 | Eucharystii; chcieli także otrzymać błogosławieństwo celebransa.
1492 II, 10,62 | Mamy razem udział w wierze otrzymanej od Apostołów, w tych samych
1493 III, 5,91 | Jana podkreśla, że Piotr otrzymuje zadanie pasienia owiec po
1494 II, 1,41 | Z Chrystusowej pełności otrzymujemy „łaskę po łasce” (J 1, 16).
1495 II, 7,53 | jego Kościoła.~Na drodze otwartej przez Sobór Watykański II
1496 II, 12,72 | gdzie zauważa się wielką otwartość ekumeniczną. Przykładem
1497 II, 7,52 | rozpocząć dzięki wzajemnej otwartości, okazanej z jednej strony
1498 I, 2,13 | trzeba przyznać zdolność otwierania wstępu do społeczności zbawienia” 18. ~
1499 I, 5,24 | właśnie Sobór Watykański II otworzył Papieżowi możliwość realizacji
1500 III, 3,84 | Wspólnot kościelnych, które otworzyły im drogę do komunii zbawienia.~
1501 III, 5,90 | Rzymie, tu także składa ów najwyższy dowód miłości
1502 I, 2,12 | przez Chrystusa, w jednej owczarni i pod jednym Pasterzem zjednoczyli
|