100-donio | donum-miast | miedz-owcza | owdzi-przen | przeo-syryj | syste-wylan | wylec-zyzny
bold = Main text
Czesc, Rozdzial, Paragraf grey = Comment text
1503 III, 7,98 | pomimo nieporozumień tu i ówdzie powstających umieją spotykać
1504 III, 5,95 | takich form sprawowania owego urzędu, w których możliwe
1505 III, 5,91 | otrzymuje zadanie pasienia owiec po trzykrotnym wyznaniu
1506 III, 7,98 | nieraz tak wielki nacisk na owo „aby świat uwierzył”, że
1507 I, 4,20 | przenikać i z niej wyrastać jak owoc ze zdrowego i kwitnącego
1508 II, 8,56 | swego Kościoła obfitymi owocami łaski i wzrostu. Niestety
1509 II, 9,60 | do jedności jest bardziej owocne.~Na temat Kościołów Wschodnich,
1510 II, 11,69 | Dialog był i nadal jest owocny i wiele obiecujący. Tematy
1511 II, 4,48 | prawdziwymi dobrami wiary, owszem, zawsze może posłużyć ku
1512 Adh, 0,103 | męczeństwem Apostoła Piotra ozdobiło Stolicę Rzymską blaskiem
1513 I, 5,21 | pełnej komunii z nami. Miłość ożywia pragnienie jedności nawet
1514 II, 9,60 | komunii jest dialog prawdy, ożywiany i podtrzymywany przez dialog
1515 Wprow, 0,2 | Świętego uczniowie Chrystusa, ożywieni miłością, odwagą płynącą
1516 Wprow, 0,2 | czyste spojrzenie prawdy, ożywione Bożym miłosierdziem, które
1517 II, 1,42 | kalumnii, których ofiarą padają niektóre społeczności.~Jednym
1518 II, 11,67 | sprawując w Świętej Uczcie pamiątkę śmierci i zmartwychwstania
1519 III, 5,88 | pozostałych chrześcijan, których pamięć jest obciążona bolesnymi
1520 II, 3,44 | wszystkich uczniów Chrystusa. Kto pamięta, że dysputy wokół Pisma
1521 II, 9,59 | wobec naszej epoki, aby imię Pańskie było głoszone i otoczone
1522 III, 5,89(148) | 31, 2, Faith and Order Paper n. 166, WCC Geneva 1994,
1523 I, 5,24 | doświadczenia, jakim jest papieskie pielgrzymowanie pośród Kościołów
1524 II, 7,52 | pierwszych powinności mej papieskiej posługi odnowienie osobistego
1525 II, 7,52 | okazanej z jednej strony przez Papieży Jana XXIII i Pawła VI, a
1526 I, 3,17(30) | sierpnia 1962), c. III, a. 7, par. 2, I: AAS 54 (1962), 614;
1527 II, 12,73 | poszczególnych diecezji i wspólnot parafialnych, jak również różnych środowisk
1528 I, 8,35 | działać mocą swego Ducha Parakleta. ~
1529 II, 3,45 | liturgicznych (wizerunków, ikon, paramentów, światła, kadzidła, gestów).
1530 II, 9,59(98) | sacramentale della Chiesa, in particolare l'importanza della successione
1531 I, 9,36 | doświadczenie historyczne partnera. ~Oczywiście, pełna komunia
1532 I, 6,29 | traktują siebie nawzajem jako partnerów. Podejmując dialog, każda
1533 II, 8,55 | któremu wszystkie Kościoły partykularne trwały w jedności: była
1534 II, 8,56 | Kościoły siostrzane” Kościołom partykularnym lub lokalnym, zgromadzonym
1535 I, 4,19 | chroni Kościół od wszelkiego partykularyzmu, wyłączności etnicznej,
1536 I, 5,24 | wersji greckiej. Nie sposób w paru słowach opisać specyfiki
1537 I, 3,15 | Wspólnoty do jedności idzie w parze z jej wiernością wobec Ewangelii.
1538 III, 5,91 | więcej aniżeli ci? (...) Paś baranki moje” (por. J 21,
1539 Adh, 0,100 | w zbawczy dramat swojej Paschy. Podobnie jak wówczas, także
1540 III, 5,91 | Piotr otrzymuje zadanie pasienia owiec po trzykrotnym wyznaniu
1541 II, 4,48 | różnych szczeblach, między pasterzami i między członkami Wspólnot,
1542 III, 5,94 | niczym strażnik, aby dzięki Pasterzom we wszystkich Kościołach
1543 Adh, 0,101 | z wierności Chrystusowi, Pasterzowi Kościoła. Jednakże wszyscy
1544 III, 5,94 | wszyscy pasterze będą w jednym Pasterzu; niech pozwalają usłyszeć
1545 III, 5,94 | prowadzeniu go ku spokojnym pastwiskom. Takie zadanie może wymagać
1546 I, 5,24 | w kościele Św. Jerzego w Patriarchacie Ekumenicznym (30 listopada
1547 II, 8,55 | miejsce zajmują Kościoły patriarchalne, a pewna ilość szczyci się
1548 II, 11,65 | już w styczniu 1920 r. — Patriarchat ekumeniczny wyraził nadzieję,
1549 II, 7,52 | Rzymskim a ekumenicznym Patriarchatem Konstantynopola wspomniany
1550 II, 7,52 | gościmy w Rzymie delegację Patriarchatu ekumenicznego, zaś na uroczystość
1551 II, 10,62 | Sobór Watykański II; ich Patriarchowie zaszczycili nas wizytą,
1552 II, 7,52 | Konstantynopolu następstwo po Patriarsze Atenagorasie. Podczas mej
1553 II, 7,53 | wespół ze św. Benedyktem — patronami Europy, pragnąłem nie tylko
1554 II, 7,53 | 1964 r. — w czasie Soboru — patronem Europy św. Benedykta. Dołączenie
1555 II, 7,53 | oni być czczeni razem jako patronowie naszej europejskiej przeszłości,
1556 III, 5,92 | perspektywie należy zawsze na niego patrzeć. W niej też zrozumiała staje
1557 I, 4,20 | w jedność Kościoła i tak patrzył w stronę jedności chrześcijan.
1558 I, 5,27(50) | działalności apostolskiej Opata Paula Couturiera - potrzebę modlitwy
1559 II, 10,62(107) | Jego Świątobliwości Abuna Paulosa, Patriarchy Kościoła Prawosławnego
1560 II, 10,62 | Patriarchą Kościoła Etiopii Abuną Paulosem, który złożył mi wizytę
1561 III, 5,88 | Wraz z mym Poprzednikiem Pawłem VI proszę o przebaczenie
1562 II, 7,52 | Fanarze (Istambuł), a w październiku tego samego roku Patriarcha
1563 III, 4,86 | że w Kościele obecna jest pełnia (plenitudo) środków zbawienia143.
1564 I, 5,26 | w Synu” (por. Ef 1, 5), pełniej odzwierciedlali niezgłębioną
1565 I, 7,32 | też te Wspólnoty osiągają pełniejszą współpracę we wszystkich
1566 II, 7,54 | tej perspektywie jeszcze pełniejszego uzasadnienia nabiera wyrażenie,
1567 I, 10,40 | które ich wzajem łączy i w pełniejszym świetle stawia oblicze Chrystusa
1568 II, 11,69 | teolodzy katoliccy stali się pełnoprawnymi członkami Departamentu teologicznego
1569 II, 1,41 | dziękować. Z Chrystusowej pełności otrzymujemy „łaskę po łasce” (
1570 I, 9,36 | odznaczać się nastawieniem pełnym miłości i pokory” 61. ~Umiłowanie
1571 II, 9,59(98) | della successione apostolica per la santificazione e l'unitâ
1572 I, 6,28 | związku ze współczesną myślą personalistyczną. Postawa „dialogiczna” odpowiada
1573 Wprow, 0,1 | Krzyż nie stwarza żadnych perspektyw i nie daje nadziei: twierdzi
1574 I, 3,16 | często o tych potrzebach i perspektywach, jak na przykład z okazji
1575 II, 9,59 | swoje poszukiwania ku tym perspektywom, które zostały jej wyznaczone
1576 I, 5,26 | rozumem ludzkim niedostępne perspektywy, daje znać o pewnym podobieństwie
1577 I, 3,15 | pogardy płynącej z chorobliwej pewności siebie. Tak więc dążenie
1578 III, 5,89 | ekumenicznego. Niedawno uczestnicy piątego światowego zgromadzenia
1579 II, 6,50 | zwłaszcza tych, którzy pieczołowicie zabiegają o przywrócenie
1580 II, 8,57 | początek tradycyjne i jakże piękne miano «Kościołów lokalnych»,
1581 III, 3,85 | koinonia stawała się coraz piękniejsza. Łaska Boża będzie z tymi
1582 III, 6,97 | miłości, aby łódź — ten piękny symbol, który Ekumeniczna
1583 III, 5,88 | podstawowego dobra. Zgodnie z pięknym określeniem Papieża Grzegorza
1584 II, 13,76 | ponownie udałem się jako pielgrzym do miasta św. Franciszka
1585 I, 5,25 | Nie tylko Papież stał się pielgrzymem. W tych latach wielu wybitnych
1586 III, 3,82 | zakończyć długą i uciążliwą pielgrzymkę ekumeniczną. „Dialog nawrócenia”,
1587 II, 7,52 | I w Jerozolimie podczas pielgrzymki Papieża do Ziemi Świętej
1588 I, 5,24 | wyraźną potrzebę takiego pielgrzymowania Papieża, które unaocznia
1589 I, 5,24 | doświadczenia, jakim jest papieskie pielgrzymowanie pośród Kościołów na różnych
1590 I, 3,16 | reformą. Sobór stwierdza: „Do pielgrzymującego Kościoła kieruje Chrystus
1591 II, 11,68 | zawiera niejeden oczywisty pierwiastek wspólnej starożytnej liturgii” 122.~
1592 III, 4,87 | komunii już istniejącej dzięki pierwiastkom eklezjalnym obecnym we Wspólnotach
1593 I, 5,22 | kiedy go ustanowił w jego pierwotnej jedności, jeszcze w jerozolimskim
1594 II, 8,55 | Pięćdziesiątnicy, a cały pierwotny rozwój Kościoła w obrębie
1595 II, 9,61 | Biskupa, następcy Apostołów. Pierwsze sobory są wymownym świadectwem
1596 Adh, 0,102 | miłosierdzie. Modlitwa powinna mieć pierwszeństwo na tej drodze ku nowemu
1597 II, 11,68 | etyczno-moralnej, która staje się coraz pilniejsza w naszych czasach: „wielu
1598 III, 5,94 | Pasterze są w jedności z Piotrem, a tym samym w jedności
1599 III, 5,93 | aby sprawowanie posługi Piotrowej nie utraciło nic ze swojej
1600 II, 2,43 | rei socialis z radością pisałem o tej współpracy, podkreślając,
1601 II, 11,66 | wyjaśnianiu i głoszeniu pisanego słowa Bożego” 116 „Niemniej
1602 III, 1,79 | wiary: 1. relacje między Pismem Świętym, najwyższym autorytetem
1603 I, 8,34 | sam List? „Dzieci moje, piszę wam to dlatego, żebyście
1604 II, 12,72 | której przewodniczyłem na Placu Famese z okazji sześćsetlecia
1605 III, 5,89 | studiów, już podjętych lub planowanych, podobnie jak znamienne
1606 III, 4,86 | Kościele obecna jest pełnia (plenitudo) środków zbawienia143. Pełna
1607 II, 7,54 | Kościół musi oddychać obydwoma płucami! W pierwszym tysiącleciu
1608 II, 4,47 | naprawdę chrześcijańskie płynące ze wspólnej ojcowizny, które
1609 II, 1,42 | uznania jednego Chrztu i z płynącego stąd wymogu, aby Bóg był
1610 I, 3,15 | potępienia „innych”, pogardy płynącej z chorobliwej pewności siebie.
1611 III, 3,82 | wspólnota prowadzi z Ojcem, nie pobłażając samej sobie, stanowi fundament
1612 I, 5,24 | a w niektórych krajach w pobliżu uroczystości Zesłania Ducha
1613 II, 12,72 | błogosławieństwo celebransa. Pobłogosławiłem ich z miłością. Ten sam
1614 II, 4,48 | zbawienia, z pewnością będzie pobudzał ten proces, który sam już
1615 I, 5,24 | pamięci Kościoła, który jest pobudzany przez Pocieszyciela do poszukiwania
1616 I, 9,37 | bratniemu współzawodnictwu pobudzi wszystkich do głębszego
1617 I, 3,17 | jakiego ruch ten winien pobudzić. Opracowania te są ważne
1618 II, 9,61 | różnorodności języków i głosów, pochwała jedynego Ojca przez Chrystusa
1619 III, 5,89 | podobnie jak znamienne i pocieszające jest to, iż kwestia ta pojawia
1620 III, 5,89 | jednak faktem znamiennym i pocieszającym, że kwestia prymatu Biskupa
1621 III, 7,99 | jaśniejszym znakiem nadziei i pocieszenia dla całej ludzkości” 158. ~
1622 I, 5,24 | który jest pobudzany przez Pocieszyciela do poszukiwania jedności
1623 I, 5,22 | naszej modlitwie w tym Duchu Pocieszycielu, którego przyobiecał i dał
1624 I, 5,23 | apostolski w samych swoich początkach i jakiej my szczerze poszukujemy.
1625 Adh, 0,100 | Sobór jest wielkim początkiem — niczym Adwent — tej wędrówki,
1626 II, 1,42 | filantropii albo niejasnego poczucia rodzinności. Wynika z uznania
1627 II, 8,57 | świadectwo życia monastycznego, „poczynając od ewangelizacji, która
1628 II, 9,59 | Komisja mieszana mogła poczynić znaczne postępy i zdołała
1629 I, 7,31 | głębiej naukę swej Wspólnoty i podaje przejrzyście jej znamienne
1630 III, 2,80 | procesu krytycznego, który podda je analizie i wnikliwie
1631 I, 9,37 | gdy mają przedstawić lub poddać konfrontacji swoją doktrynę: „
1632 I, 8,33 | jedności. Prawda ta zarazem poddaje sumienia i czyny chrześcijan —
1633 II, 2,43 | będę popierał każdy wysiłek podejmowany w tym kierunku na wszystkich
1634 I, 2,10 | chrześcijan. Wierni katolicy podejmują problematykę ekumeniczną
1635 Adh, 0,102 | nowemu tysiącleciu, którą podejmujemy wraz z innymi chrześcijanami. ~
1636 I, 10,40 | Przewidują one i domagają się podjęcia, już od tej chwili, wszelkiej
1637 I, 5,27 | życia oraz zadań, jakich podjęliśmy się w Kościele. Aby przypomnieć
1638 II, 3,45 | inne Wspólnoty kościelne podjęły odnowę swego kultu. Niektóre
1639 II, 11,69 | już omówione lub też będą podjęte w niedalekiej przyszłości.
1640 III, 5,89 | przedmiotem studiów, już podjętych lub planowanych, podobnie
1641 II, 2,43 | nigdy nie przestanę tego podkreślać i będę popierał każdy wysiłek
1642 II, 2,43 | pisałem o tej współpracy, podkreślając, że Kościół katolicki nie
1643 III, 3,85 | niektórych przypadkach do podkreślenia pewnych aspektów i przejawów
1644 I, 5,21 | uproszenia łaski jedności”, jest „podkreśleniem więzów, które dotąd łączą
1645 II, 10,62 | Rzymie 11 czerwca 1993 r., podkreśliliśmy głęboką komunię istniejącą
1646 II, 3,45 | na forum ekumenicznym77 podkreślono w szczególny sposób znaczenie
1647 I, 2,10 | choć w naszym przekonaniu podlegają brakom, wcale nie są pozbawione
1648 II, 11,64 | wielkiej wagi, nie tylko na podłożu historycznym, socjologicznym,
1649 I, 6,28 | egzystencjalny. Angażuje cały ludzki podmiot; dialog między wspólnotami
1650 I, 6,28 | angażuje w sposób szczególny podmiotowość każdej z nich. ~Taką prawdę
1651 II, 11,66 | stanowić oparcie i podnietę do tego dialogu” 113.~„Myśl
1652 I, 5,26 | perspektywy, daje znać o pewnym podobieństwie między jednością Osób Boskich
1653 II, 11,65 | Wspólne są zatem korzenie, podobne też — choć odrębne — dążenia,
1654 II, 12,72 | 6 października 1991 r.~Z podobnymi postawami spotkałem się
1655 II, 10,62 | Niezapomniany Papież Paweł VI podpisał deklarację na ten temat
1656 II, 10,62 | zaznać wielkiej radości, gdy podpisałem wspólną deklarację chrystologiczną
1657 I, 9,38 | wspólnych deklaracjach, podpisanych przez moich Poprzedników
1658 III, 3,82 | Boga może się stać solidną podstawą nawrócenia poszczególnych
1659 I, 9,37 | powiązanie z zasadniczymi podstawami wiary chrześcijańskiej.
1660 III, 5,88 | innych uczestnikami tego podstawowego dobra. Zgodnie z pięknym
1661 III, 1,78 | jedności doktryny.~Od tej podstawowej, ale cząstkowej jedności
1662 III, 6,97 | Rzymu jest w Bożym zamyśle podstawowym warunkiem pełnej i widzialnej
1663 II, 9,60 | Komisja stworzyła doktrynalne podstawy dla pozytywnego rozstrzygnięcia
1664 II, 9,61 | całą aktualność dialogu podtrzymywanego światłem i mocą Ducha Świętego.~
1665 II, 9,60 | dialog prawdy, ożywiany i podtrzymywany przez dialog miłości. Uznanie
1666 I, 2,11 | mniej wyrazisty. Mówiąc o podziale chrześcijan, Dekret o ekumenizmie
1667 I, 1,5 | wrogości”, a to, co było podzielone, „uczynił jednością” (2,
1668 II, 7,54 | Zachodzie pozostawał nie podzielony, można łatwo zrozumieć,
1669 I, 4,19 | powinniście być narodem podzielonym na dwie części. (...) Jezus
1670 II, 4,47 | godny i należy Go w nich podziwiać” 79.~
1671 II, 4,47 | swych dziełach jest zawsze podziwu godny i należy Go w nich
1672 I, 1,5 | będą moim ludem. Ludy zaś pogańskie poznają, że Ja jestem Pan” (
1673 I, 3,15 | nieprzejednanego potępienia „innych”, pogardy płynącej z chorobliwej pewności
1674 Wprow, 0,2 | niedostateczne wzajemne poznanie pogarszają jeszcze tę sytuację. Dlatego
1675 III, 1,78(129) | doprowadziła do analogicznego poglądu, jaki VII Zebranie Ekumenicznej
1676 I, 9,38 | się w całkowicie sprzeczne poglądy. Należy dziś znaleźć formułę,
1677 II, 1,42 | dokonały się w mentalności. Pogłębia się świadomość wspólnej
1678 I, 3,17 | które należy kontynuować i pogłębiać. ~Wzrost komunii, któremu
1679 III, 1 | Kontynuowanie i pogłębianie dialogu~
1680 III, 5,94 | szerząca się opinia jest nie do pogodzenia z jednością wiary. Gdy wymagają
1681 I, 3,17 | niezwykle doniosły gest, który „pogrążył w zapomnieniu” i „wymazał
1682 II, 8,58 | tak aby mogli oni dobrze pojąć właściwe powody zarówno
1683 II, 11,67 | doktrynalne i historyczne, jakie pojawiły się w okresie Reformacji,
1684 I, 6,28 | ludzkiej wspólnoty. Chociaż w pojęciu „dialog” na pierwszy plan
1685 Adh, 0,102 | każe mu odejść od ołtarza i pojednać się najpierw z bratem. Tylko
1686 I, 8,35 | Pan dziejów jest naszym pojednaniem. Wymiar wertykalny dialogu
1687 I, 1,5(4) | niektórych aspektach Kościoła pojętego jako komunia Communionis
1688 III, 1,78 | pragnie Bóg. Pragnienie tak pojętej jedności wyrażają także
1689 III, 1,79 | Świętego; 3. Święcenia — pojmowane jako sakrament — do potrójnej
1690 II, 11,68 | zawsze w ten sam sposób pojmuje Ewangelię (...), co katolicy” 123.
1691 III, 3,84 | gdzie istnieje szczera wola pójścia za Chrystusem, Duch sprawia
1692 Adh, 0,102 | potrzebujemy. ~Jak to uzyskać? Pokładając nadzieję w Duchu, który
1693 II, 13,74 | że u innych chrześcijan „pokładanie wiary w Chrystusie wydaje
1694 Adh, 0,102 | modlitwy będą natchnione pokojem i staną się miłe Bogu. Największa
1695 I, 9,39 | sumienia bliźniego, z głęboką pokorą i umiłowaniem prawdy. Przy
1696 I, 8,34 | możliwe. Warunkiem jest pokorna świadomość, że zgrzeszyliśmy
1697 II, 8,56 | najpełniejszej dobrej woli, pokornej modlitwy i wytrwałej współpracy,
1698 Adh, 0,103 | 103. Ja, Jan Paweł II, pokorny servus servorum Dei, ośmielam
1699 Adh, 0,103 | dążcie do doskonałości, pokrzepiajcie się w duchu, jedno myślcie,
1700 III, 5,94 | Kościoła, gdyby ktoś doznawał pokusy, by o nich zapomnieć w imię
1701 Wprow, 0,3 | i stąd nieustannie czyni pokutę. Zarazem jednak uznaje i
1702 I, 5,23 | kościelną, wszyscy chrześcijanie połączą się w jednym sprawowaniu
1703 III, 5,91 | zadania Piotra, także tutaj połączone z realistyczną oceną jego
1704 I, 1,5 | rozdzielonych, później ponownie połączonych, aby wyrazić Bożą wolę „
1705 III, 5,91 | Łukasz podkreśla, że Jezus poleca Piotrowi, by umacniał braci,
1706 Wprow, 0,4 | specjalną misję w Kościele i polecił mu umacniać braci, ukazał
1707 III, 5,94 | otrzymali od Ducha zadanie nie polegające na sprawowaniu władzy nad
1708 I, 9,38 | nieoczekiwanych odkryć. Polemiki i nieprzejednane spory sprawiły,
1709 II, 3,44(75) | listopada 1987), Tipografia Poliglotta Vaticana 1987, s. 20. ~
1710 II, 12,72 | ekumeniczne w Columbii, w Południowej Karolinie, 11 września 1987
1711 I, 9,38 | przynosi ekumenizm, jest to, że pomaga on chrześcijańskim Wspólnotom
1712 III, 1,78 | Wspólnoty chrześcijańskie mają pomagać sobie nawzajem, aby była
1713 II, 11,68 | 68. Dekret nie pomija też sprawy życia duchowego
1714 II, 13,76 | ludzkiego ducha.~Nie chcę tu też pominąć Dnia Modlitw o pokój w Europie,
1715 I, 4,20 | głębiej i łatwiej potrafią pomnażać wzajemne braterstwo” 41. ~
1716 II, 12,72 | tego punktu widzenia, nie pomniejszając znaczenia innych odwiedzin,
1717 I, 7,32 | że znaleźli, aby nawzajem pomóc sobie w szukaniu prawdy;
1718 III, 2,81 | całym tym procesie bardzo pomocna będzie metodologia oparta
1719 I, 3,17 | chrześcijańskim Wspólnotom narzędzi pomocnych w rozeznawaniu tego, co
1720 II, 5,49 | wiary, które ich łączą. Pomogło to umocnić jeszcze bardziej
1721 I, 6,29 | się. Tylko wówczas dialog pomoże w przezwyciężeniu podziału,
1722 III, 7,98 | prawdziwe orędzie? Czy nie pomyślą, że Ewangelia, choć jest
1723 II, 3,45 | temu byłoby to w ogóle do pomyślenia?~
1724 III, 3,82 | znaleźć można siłę, aby pomyślnie zakończyć długą i uciążliwą
1725 II, 2,43 | wszystkich, zwłaszcza ubogich, poniżonych i bezbronnych. W Encyklice
1726 III, 5,95 | Chrystusa. Jestem przekonany, że ponoszę w tej dziedzinie szczególną
1727 Wprow, 0,1 | jedności. Gorąco pragnę ponowić dziś to wezwanie, raz jeszcze
1728 Wprow, 0,1 | rzucone tak stanowczo i z mocą ponowione przez Sobór Watykański II,
1729 II, 7,52 | Papieża Pawła VI i krótkim pontyfikacie Jana Pawła I została mi
1730 II, 8,58 | teologiczna i duszpasterska, poparta doświadczeniem lat posoborowych,
1731 Wprow, 0,2 | obiektywizmem wspólnie uznali popełnione błędy oraz wskazali zewnętrzne
1732 Wprow, 0,3 | miłości. ~Ja sam pragnę popierać wszelkie działania służące
1733 II, 2,43 | przestanę tego podkreślać i będę popierał każdy wysiłek podejmowany
1734 Adh, 0,101 | aby na wszelkie sposoby popierali to dążenie. Dwa Kodeksy
1735 II, 9,59(98) | santificazione e l'unitâ del popolo di Dio (26 czerwca 1988),
1736 I, 9,36 | wyjaśnianie doktryny w sposób poprawny, uczciwy i zrozumiały, który
1737 III, 3,84 | odziedziczone z przeszłości i poprowadzi wspólnoty swoimi drogami
1738 III, 5,88 | wspomnieniami. Wraz z mym Poprzednikiem Pawłem VI proszę o przebaczenie
1739 I, 9,38 | podpisanych przez moich Poprzedników i przeze mnie wspólnie z
1740 III, 3,84 | tego samego nakazu. Już poprzednio odnotowałem z radością,
1741 I, 3,16 | potrzebuje. Czyli że trzeba w porę odnowić w rzetelny i właściwy
1742 II, 11,66 | opisu” chrześcijaństwa „poreformacyjnego”, ponieważ „Kościoły i Wspólnoty
1743 II, 12,72 | systematycznego spotykania się braci „poreformacyjnych” z Papieżem. Jestem im głęboko
1744 I, 9,36 | środkiem, który pozwala porównać różne punkty widzenia, a
1745 II, 11,70 | do pełnej jedności wymaga porównania prawd wiary między wierzącymi,
1746 II, 3,45 | w każdą niedzielę. Także porównanie cyklów czytań liturgicznych,
1747 I, 5,22 | wszystko, co ich dzieli, w porównaniu z tym, co ich łączy. Jeśli
1748 I, 6,29 | pozycji przeciwników, stron poróżnionych, aby znaleźć się na płaszczyźnie,
1749 II, 10,62 | potwierdzić to chrystologiczne porozumienie i wyciągnąć z niego konsekwencje,
1750 III, 6,97 | pewnego dnia mogła zawinąć do portu. ~
1751 I, 2,7 | zjednoczeniem. Łaska ta porusza bardzo wielu ludzi na całym
1752 II, 5,49 | II pozostaje potężną siłą poruszającą i wskazującą kierunek.~Konstytucja
1753 II, 13,76 | połączeni wspólnotą uczuć, które poruszały najgłębsze struny ludzkiego
1754 II, 3,45 | na forum ekumenicznym76, porzuciły tradycję sprawowania liturgii
1755 II, 9,60 | Kościołów Wschodnich do posiadania własnej organizacji i prowadzenia
1756 II, 7,54(86) | 1988), 935-956; por. także Posłanie Magnum Baptismi donum (14
1757 I, 1,5 | ekumeniczny, ponieważ jest posłany do świata, aby głosić misterium
1758 II, 11,67 | sakramentach i kulcie oraz o posługach Kościoła powinna stanowić
1759 I, 2,10 | nie wzbrania się przecież posługiwać nimi jako środkami zbawienia,
1760 I, 6,29 | przezwyciężeniu podziału, a posłuży do przybliżenia jedności. ~
1761 I, 1,5 | ówczesnej sytuacji Ludu Bożego, posłużył się prostym symbolem dwóch
1762 II, 7,54 | nabiera wyrażenie, którym posłużyłem się wiele razy: Kościół
1763 III, 3,85 | Ducha nawet przeciwności posłużyły w niektórych przypadkach
1764 II, 12,73 | Kościołach lokalnych okres posoborowy obfituje również w inicjatywy
1765 II, 8,58 | poparta doświadczeniem lat posoborowych, została przyjęta przez
1766 II, 7,53 | zakonodawcy Zachodu stanowi pośrednie uwydatnienie tej dwoistości
1767 II, 11,66 | Boga i Pana oraz jedynego Pośrednika między Bogiem a ludźmi na
1768 I, 9,36 | formie, czy też pod inną postacią. ~
1769 II, 7,52 | wzajemnym przebaczeniem i postanowieniem solidarnego dążenia do komunii.~
1770 I, 5,27(50) | Tygodnia Modlitw o jedność postanowiła ofiarować swe życie dla
1771 I, 5,27 | przypomnieć o tej potrzebie, postanowiłem ukazać wiernym Kościoła
1772 I, 9,36 | domagać zmiany poglądów i postaw. ~Co się tyczy studium kwestii
1773 II, 12,72 | października 1991 r.~Z podobnymi postawami spotkałem się także za oceanem —
1774 II, 9,60 | jedności99. Krok naprzód został postawiony. Wysiłki należy kontynuować.
1775 II, 3,46 | przestrzegania domaga się postęp na drodze ekumenizmu78.~
1776 II, 12,71 | fakty, które świadczą o postępie na drodze szukania jedności.
1777 II, 4,47 | Chrystusowe bogactwa i cnotliwe postępowanie w życiu drugich, którzy
1778 I, 8,33 | sumienia, nadając kierunek postępowaniu na rzecz jedności. Prawda
1779 Wprow, 0,3 | wspólnoty katolickiej mogło być postrzegane w swojej nienaruszonej czystości
1780 II, 3,45 | Niektóre z nich, realizując postulat wyrażony na forum ekumenicznym76,
1781 II, 11,69 | 69. Postulaty i zalecenia Soboru Watykańskiego
1782 I, 4,20 | Chrystusa, że tym lepiej posuwają naprzód sprawę jedności
1783 I, 2,14 | Zgodnie z wielką Tradycją, poświadczoną przez Ojców Wschodu i Zachodu,
1784 I, 9,36 | razem z braćmi odłączonymi poświęcają się studiom nad Bożymi tajemnicami,
1785 I, 5,27 | powołaniem żyła z dala od świata, poświęciła życie medytacji i modlitwie,
1786 II, 7,54 | Encyklice Slavorum apostoli85, poświęconej świętym Cyrylowi i Metodemu
1787 I, 9,39 | szczerej braterskiej miłości, poszanowania nakazów własnego sumienia
1788 III, 5,95 | Kościołów, abyśmy wspólnie poszukiwali takich form sprawowania
1789 III, 1,78 | możliwa. Ta wzajemna pomoc w poszukiwaniu prawdy jest najwyższą formą
1790 I, 5,23 | początkach i jakiej my szczerze poszukujemy. Sprawdzianem tego jest
1791 III, 5,91 | opiera się na nieskończonej potędze łaski (por. Mt 16, 17; 2
1792 II, 4,48 | jedynemu Panu, kryje w sobie potencjał ekumeniczny niezwykle bogaty
1793 I, 3,15 | antyewangelicznego, nieprzejednanego potępienia „innych”, pogardy płynącej
1794 II, 5,49 | Watykański II pozostaje potężną siłą poruszającą i wskazującą
1795 II, 11,66 | znakomitym narzędziem w potężnym ręku Bożym do osiągnięcia
1796 I, 4,20 | Duchem, tym głębiej i łatwiej potrafią pomnażać wzajemne braterstwo” 41. ~
1797 III, 1,79 | pojmowane jako sakrament — do potrójnej posługi episkopatu, prezbiteratu
1798 II, 2,43 | nim szacunek dla praw i potrzeb wszystkich, zwłaszcza ubogich,
1799 I, 3,16 | przypominałem często o tych potrzebach i perspektywach, jak na
1800 III, 2,80 | dzięki temu więzi komunii, potrzebna jest poważna refleksja,
1801 III, 5,91 | czwartej Ewangelii znajdujemy potwierdzenie tego zadania Piotra, także
1802 I, 5,21 | sama z siebie wyrazem i potwierdzeniem jedności. Poprzez wspólną
1803 I, 3,17 | obrad Soboru Papież Paweł VI potwierdził jego charakter ekumeniczny,
1804 II, 8,58 | 58. Potwierdziwszy istniejącą już komunię wiary,
1805 III, 1,78(129) | 235-258), która została potwierdzona przez światową Konferencję
1806 I, 3,17(30) | 9: AAS 52 (1960), 436, potwierdzonego przez następne dokumenty:
1807 Wprow, 0,3 | męki i zmartwychwstania. ~Pouczony przez liczne doświadczenia
1808 II, 11,66 | przyznają świętym Księgom Boską powagę” 115.~Równocześnie jednak, „
1809 I, 9,36 | albo łatwych „uzgodnień”. Poważne kwestie muszą zostać rozwiązane,
1810 III, 3,82 | katolików. Duch wzywa ich do poważnego rachunku sumienia. Kościół
1811 I, 2,11 | swój Kościół, i to mimo poważnych nieraz kryzysów, jakie nim
1812 III, 5,91 | niebie. Otóż i Ja tobie powiadam: Ty jesteś Piotr [czyli
1813 I, 9,37 | ponieważ różne jest ich powiązanie z zasadniczymi podstawami
1814 II, 1,41 | wszystko, co powyżej zostało powiedziane o dialogu ekumenicznym w
1815 I, 9,38 | pod wpływem tych pojęć. To powiedziawszy, należy stwierdzić, że formuły
1816 III, 5,91 | 7-10). Bezpośrednio po powierzeniu Piotrowi jego władzy, Chrystus
1817 III, 1,79 | 4. Magisterium Kościoła, powierzone Papieżowi i Biskupom w komunii
1818 III, 5,94 | W ten sposób w każdym z powierzonych im Kościołów partykularnych
1819 III, 2,81 | teologicznych, zgodny z charyzmatem powierzonym im w Kościele. Jest też
1820 III, 5,91 | zadań, które zamierza mu powierzyć w swoim Kościele, i że jest
1821 I, 4,19 | australijskich aborygenów: „Nie powinniście być narodem podzielonym
1822 II, 7,52 | uznałem za jedną z pierwszych powinności mej papieskiej posługi odnowienie
1823 Adh, 0,101 | zakres misji biskupiej i jest powinnością wynikającą bezpośrednio
1824 II, 8,55 | wspólnocie wiary i miłości, które powinny ujawniać swą żywotność w
1825 II, 11,64 | katolickim szczególny związek i powinowactwo, ponieważ lud chrześcijański
1826 II, 7,52 | gościć go w Rzymie, gdzie powitałem go serdecznie i uroczyście,
1827 II, 9,60 | prawosławnym; kwestia ta często powodowała napięcia między katolikami
1828 II, 2,43 | chrześcijanie wszystkich Wspólnot, powodowani swoją wiarą, uczestniczą
1829 II, 8,58 | oni dobrze pojąć właściwe powody zarówno takiego współudziału
1830 III, 5,89 | Komisji „Wiara i Ustrój”, powołanej przez Ekumeniczną Radę Kościołów,
1831 I, 3,15 | życiu swoje chrześcijańskie powołanie, Sobór wzywa do wewnętrznego
1832 I, 5,27 | Gabriela, która zgodnie ze swym powołaniem żyła z dala od świata, poświęciła
1833 II, 6,51 | w ten sposób proces był powolny i wymagał wysiłku, ale zarazem
1834 III, 5,91 | Chrystusa, na które będzie się powoływać najwcześniejsza tradycja,
1835 I, 5,23 | chrześcijan. Musimy niejako ciągle powracać do wieczernika w dniu Wielkiego
1836 II, 8,55 | drugiego tysiąclecia, szukamy powrotu do pełnej komunii, wypada
1837 III, 7,98 | nieporozumień tu i ówdzie powstających umieją spotykać się razem
1838 I, 2,7 | naszych braci odłączonych powstał i z dnia na dzień zatacza
1839 III, 3,85 | której musimy się wyleczyć, powstała zatem swoista więź, która
1840 III, 1,79 | nie jest równoznaczne z powstrzymywaniem ruchu ekumenicznego132.
1841 III, 3,84 | rozjaśniony blaskiem nadziei. Ta powszechna obecność świętych jest bowiem
1842 II, 1,42 | które odbyły się w Rzymie. „Powszechne braterstwo” chrześcijan
1843 II, 13,76 | że chrześcijanie coraz powszechniej uświadamiają sobie swoją
1844 II, 9,60 | szczeblu lokalnym, jak i powszechnym, przyczyniając się w ten
1845 II, 1,42 | naprawdę heroicznych.~Trzeba powtórzyć w tym kontekście, że uznanie
1846 II, 12,72 | jakże bogaty w znaczenie, powtórzyliśmy w Rzymie podczas Mszy św.,
1847 II, 1,41 | 41. To wszystko, co powyżej zostało powiedziane o dialogu
1848 I, 4,20 | 20. Stwierdzenia powyższe są ogromnie doniosłe, a
1849 I, 2,9 | odpowiada zamysłowi Ojca, powziętemu przed wszystkimi wiekami.
1850 II, 1,42 | ekumenizmu wskazuje, że pożądane jest wzajemne i oficjalne
1851 Wprow, 0,1 | umniejszyć jego wartość i pozbawić go znaczenia, zaprzeczając
1852 II, 8,56 | Kościołów Zachodu i Wschodu pozbawiło je tego bogactwa, jakim
1853 I, 2,10 | podlegają brakom, wcale nie są pozbawione znaczenia i wagi w tajemnicy
1854 I, 8,35 | żyjących we Wspólnotach pozbawionych pełnej wzajemnej komunii,
1855 III, 2,80 | być jej metody, formy i poziomy kompetencji. Często chodzi
1856 I, 1,5 | ludem. Ludy zaś pogańskie poznają, że Ja jestem Pan” (por.
1857 III, 5,92 | tam, gdzie chrześcijanin poznaje gorzki smak własnej słabości
1858 I, 7,32 | skoro zaś prawda została poznana, należy mocno przy niej
1859 III, 4,87 | oczekują, w tym też celu poznawać ich sposób myślenia i wrażliwość. (...)
1860 I, 6,28 | zdaje się wysuwać moment poznawczy (dia-logos), każdy dialog
1861 I, 5,27(50) | Trapistek w Grottaferrata. Poznawszy - dzięki działalności apostolskiej
1862 III, 5,94 | funkcja ta byłaby tylko pozorem, Biskup Rzymu ma zabezpieczać
1863 III, 2,80 | do tej pory? Nie mogą one pozostać jedynie deklaracjami Komisji
1864 II, 7,52 | Kościołami prawosławnymi pozostającymi w kanonicznej jedności z
1865 I, 9,36 | rozwiązane, gdyby bowiem pozostały nie rozstrzygnięte, ujawniłyby
1866 III, 5,88 | trudność dla większości pozostałych chrześcijan, których pamięć
1867 Wprow, 0,1 | naśladowaniu męczenników, nie mogą pozostawać podzieleni. Jeśli naprawdę
1868 II, 7,54 | Wschodzie i na Zachodzie pozostawał nie podzielony, można łatwo
1869 I, 1,6 | Czyż jest możliwe, byśmy pozostawali podzieleni, jeżeli przez
1870 I, 9,38 | ujmując całość rzeczywistości, pozwoli przezwyciężyć jej wizje
1871 I, 3,15 | chrześcijan, którzy powinni pozwolić, aby ono ich kształtowało. ~
1872 I, 6,29 | rozpocząć od opuszczenia pozycji przeciwników, stron poróżnionych,
1873 III, 4,87 | posiada, rozwijały się z pożytkiem i na korzyść wszystkich” 145,~
1874 II, 9,60 | doktrynalne podstawy dla pozytywnego rozstrzygnięcia problemu,
1875 II, 9,59 | świętej Eucharystii. Dzięki pozytywnej postawie i oparciu się na
1876 II, 9,59 | a Kościołem prawosławnym pracuje nieustannie, kierując stopniowo
1877 III, 1,78 | wymaga wytrwałej i odważnej pracy. Podejmując je, nie należy
1878 III, 3,84(140) | Por. Missale Romanum, Praefatium de Sanctis 1: Sanctorum „
1879 III, 1,78 | jednego Kościoła, jakiej pragnął Chrystus, nadal wymaga wytrwałej
1880 II, 7,54 | szczególności Stolica Apostolska pragnęła uczestniczyć w jubileuszowych
1881 I, 4,19 | historycznych i tradycji myślowej. Pragnęli, „aby mogło w nich rozbrzmiewać
1882 I, 5,26 | miłości rodzą się i dojrzewają pragnienia jedności. Musimy więc wypraszać
1883 I, 6,28 | odnajdujemy też w doktrynie i praktyce ekumenicznej Soboru. Dialog
1884 I, 10 | Współpraca praktyczna ~
1885 II, 13 | Praktyczne formy współpracy~
1886 I, 10,40 | wszelkiej możliwej współpracy praktycznej na różnych płaszczyznach:
1887 II, 8,58 | Ecclesiarum podkreślił, że „praktyka jednak duszpasterska wykazuje,
1888 II, 4,48 | zdecydowanie na drogę wiodącą do prawdziwej i pełnej komunii.~
1889 II, 4,48 | nie stoi w sprzeczności z prawdziwymi dobrami wiary, owszem, zawsze
1890 Wprow, 0,3 | pełni żyć ewangelicznym prawem Błogosławieństw. Świadom,
1891 II, 8,57 | duchowej tradycji i porządku prawnego” 90.~Częścią tego „skarbu”
1892 II, 10,62(107) | Paulosa, Patriarchy Kościoła Prawosławnego Etiopii (11 czerwca 1993):
1893 II, 9,59 | Kościół katolicki i Kościół prawosławny już mogą wyznawać razem
1894 III, 2,80 | zgromadzonych wokół Biskupa, swego prawowitego Pasterza.~
1895 III, 6,97 | katolicki zarówno przez swoją praxis, jak i w oficjalnych tekstach,
1896 I, 7,31 | Soboru, nie jest bynajmniej prerogatywą Stolicy Apostolskiej, ale
1897 I, 4,18 | artykułów Credo pod fałszywym pretekstem, że nie są one już dziś
1898 III, 1,79 | potrójnej posługi episkopatu, prezbiteratu i diakonatu; 4. Magisterium
1899 I, 4,19(38) | z LERYNU, Commonitorium primum, 23: PL 50, 667-668. ~
1900 II, 12,71 | pewnego rodzaju ekumeniczny „priorytet”. Dotyczy to zwłaszcza tych
1901 III, 3,82 | dialogu ekumenicznego jest próba wprowadzenia chrześcijańskich
1902 III, 5,89(149) | Ench. Oecum. 1, 703-742; problem ukazuje się w jasnej perspektywie
1903 I, 9,38 | spotykają się nieuchronnie z problemem odmiennych sformułowań,
1904 II, 9,60 | pozytywnego rozstrzygnięcia problemu, które opiera się na doktrynie
1905 III, 5,91 | najwcześniejsza tradycja, próbując zdefiniować misję Piotra
1906 II, 12,71 | Papież Paweł VI dał temu procesowi silny impuls, odwiedzając
1907 II, 11,66 | doktryną i życiem duchowym” 111 Prócz tego ten sam Dekret stwierdza,
1908 Adh, 0,100 | wędrówki, która prowadzi nas na próg Trzeciego Tysiąclecia. Z
1909 II, 11,64 | 64. Rozległy program przywrócenia jedności wszystkich
1910 II, 3,45 | zaczyna być stałą częścią programów, a jego potrzeba jest na
1911 II, 8,57 | przeszłości” 89. Jeżeli dzisiaj, u progu trzeciego tysiąclecia, pragniemy
1912 III, 3,84 | Dzięki światłości, jaka promieniuje z „dziedzictwa świętych”,
1913 II, 11,66 | na te okoliczności Sobór proponuje dialog.~Dekret soborowy
1914 I, 1,5 | Już w Starym Testamencie prorok Ezechiel, nawiązując do
1915 II, 11,66 | Chrystusie, zapowiedzianym przez Proroków, wcielonym dla nas Słowie
1916 III, 5,95 | się w kierowaną do mnie prośbę, abym znalazł taką formę
1917 I, 5,23 | bowiem zapominać, że Pan nasz prosił Ojca o jedność swych uczniów,
1918 Wprow, 0,4 | łaskę i modlitwę Pana: „Ja prosiłem za tobą, żeby nie ustała
1919 I, 1,5 | Ludu Bożego, posłużył się prostym symbolem dwóch kawałków
1920 II, 3,46 | przyjąć, dobrowolnie o nie proszą i przejawiają wiarę, jaką
1921 Adh, 0,102 | 26), aby uzdolnić nas do proszenia Boga o to, czego potrzebujemy. ~
1922 I, 3,16 | zignorować tego wezwania. ~Prowadząc szczery dialog, Wspólnoty
1923 I, 9,38 | 38. Strony prowadzące dialog spotykają się nieuchronnie
1924 II, 9,60 | posiadania własnej organizacji i prowadzenia apostolatu, a także rzeczywiste
1925 I, 5,24 | instytucji, której celem jest prowadzenie należących do niej Kościołów „
1926 III, 5,94 | 25; Mk 10, 42) — ale na prowadzeniu go ku spokojnym pastwiskom.
1927 II, 2,43 | nieustannie się rozszerza. Prowadzona jest ogromna praca w tej
1928 II, 5,49 | między chrześcijanami i prowadzonego przez nich dialogu teologicznego
1929 II, 6,51 | polu dyskusji doktrynalnej, prowadzonej na forum Międzynarodowej
1930 III, 5,89(149) | perspektywie w badaniach prowadzonych przez MIEDZYNARODOWĄ KOMISJĘ
1931 III, 3,82 | ekumenicznego. W dialogu tym, prowadzonym przed obliczem Boga, każdy
1932 I, 2,13 | katolickiej nie rozciąga się próżnia eklezjalna. Liczne elementy
1933 I, 5,25 | luterańskimi Arcybiskupami — prymasami Szwecji i Finlandii — z
1934 I, 5,24 | wzruszeniem wspominam modlitwę z Prymasem Wspólnoty Anglikańskiej
1935 I, 5,25 | czemu mogłem publicznie i prywatnie modlić się z nimi. Wspomniałem
1936 I, 5,21 | łącznie z publicznymi i prywatnymi modlitwami o jedność chrześcijan
1937 I, 9,36 | widzenia, a przede wszystkim przeanalizować te rozbieżności, jakie stanowią
1938 III, 5,88 | Poprzednikiem Pawłem VI proszę o przebaczenie za wszystko, za co jesteśmy
1939 II, 7,52 | historycznej, wzajemnym przebaczeniem i postanowieniem solidarnego
1940 I, 8,34 | sprawiedliwego. On bowiem jest ofiarą przebłagalną za nasze grzechy, i nie
1941 II, 3,45 | instytutach teologicznych, gdzie przechodzą formację przyszli duchowni,
1942 I, 3,15 | 15. Przechodząc od zasad, od imperatywu
1943 I, 8,35 | każdej Wspólnoty. Dialog przechodzi także i przede wszystkim
1944 II, 11,67 | Chrztu” i zauważa, iż „nie przechowały one właściwej i całkowitej
1945 I, 8,34 | świadomość, że zgrzeszyliśmy przeciw jedności i przekonanie,
1946 I, 8,34 | również i wszystkie grzechy przeciwko jedności Kościoła: grzechy
1947 I, 6,29 | rozpocząć od opuszczenia pozycji przeciwników, stron poróżnionych, aby
1948 III, 3,85 | że za sprawą Ducha nawet przeciwności posłużyły w niektórych przypadkach
1949 II, 8,57 | wzajem uzupełniają, niż przeciwstawiają” 93. Dzięki wymianie darów
1950 Wprow, 0,1 | naprawdę chcą się skutecznie przeciwstawić dążeniu świata do zniweczenia
1951 I, 1,6 | swoim Duchem miłości. W przeddzień ofiary krzyżowej sam Jezus
1952 III, 5,89 | Rzymu stała się obecnie przedmiotem studiów, już podjętych lub
1953 II, 2,43 | uczestniczą razem w śmiałych przedsięwzięciach, które stawiają sobie za
1954 III, 7,98 | wobec wiernych Chrystusa przedstawiać się nie jako ludzie skłóceni
1955 I, 4,18 | nieustannej reformy także sposób przedstawiania doktryny32. Nie chodzi tu
1956 I, 9,37 | kierować katolicy, gdy mają przedstawić lub poddać konfrontacji
1957 II, 8,58 | też jasno i jednoznacznie przedstawiona w perspektywie duszpasterskiej
1958 III, 6,97 | Dziejów Apostolskich Piotr przedstawiony jest jako ten, który przemawia
1959 II, 9,61 | Kościołów wznosiła się, w przedziwnej różnorodności języków i
1960 I, 5,25 | którą winniśmy nieustannie przeglądać i na nowo odczytywać, aby
1961 II, 7,52 | ekumenicznym Dimitriosem I, który przejął tymczasem w Konstantynopolu
1962 I, 4,18 | Dignitatis humanae uznaje za przejaw ludzkiej godności poszukiwanie
1963 I, 5,27 | swoim życiu stykają się z przejawami podziału między chrześcijanami.
1964 II, 11,68 | słuchaniem słowa Bożego. Przejawia się zaś w osobistej modlitwie,
1965 II, 3,46 | dobrowolnie o nie proszą i przejawiają wiarę, jaką Kościół katolicki
1966 III, 5,96 | Chrystusa wobec Jego Kościoła, przejęci do głębi Jego wołaniem: „
1967 III, 2,80 | zgodność z Tradycją wiary, przejętą od Apostołów i obecną w
1968 II, 3,44(75) | Ench. Oecum. 1, 319-331, przejrzany i zaktualizowany w Dokumencie
1969 I, 7,31 | swej Wspólnoty i podaje przejrzyście jej znamienne rysy” 56.
1970 I, 2,10 | wolę działania, tworząc przejrzystą wizję eklezjologiczną, otwartą
1971 III, 5,93 | swojej autentyczności i przejrzystości.~Kościół Boży jest powołany
1972 III, 1,78 | cząstkowej jedności należy teraz przejść do niezbędnej i wystarczającej
1973 I, 3,16 | sposób to wszystko, co Duch przekazał za pośrednictwem Apostołów24.
1974 III, 1,78 | konsekwencje „dziedzictwa przekazanego przez Apostołów” 130. Bez
1975 I, 4,19 | konieczna, aby można było przekazywać współczesnemu człowiekowi
1976 I, 9,38 | objawionej i nadal się nadają do przekazywania jej tym, którzy je właściwie
1977 III, 3,85 | swoista więź, która umożliwia przekazywanie bogactw łaski, aby dzięki
1978 II, 3,44(75) | międzywyznaniowej współpracy w przekładzie Biblii, Dokument uzgodniony (
1979 II, 1,42 | Mogłem się o tym wielokrotnie przekonać osobiście podczas celebracji
1980 Adh, 0,100 | koniecznie przypomnieć podstawowe przekonania, które wrył on w świadomość
1981 III, 5,95 | pragnieniem Chrystusa. Jestem przekonany, że ponoszę w tej dziedzinie
1982 Wprow, 0,1 | świadectwem tego, iż można przekroczyć i przezwyciężyć wszelkie
1983 I, 9,38 | choć pod różnym kątem — przekształciły się w całkowicie sprzeczne
1984 I, 5,23 | spełnienia, aż do czasu, gdy po przełamaniu przeszkód utrudniających
1985 II, 11,64 | najcięższego bodaj na Zachodzie przełomu, zapoczątkowanego u schyłku
1986 II, 12,72 | bardzo życzliwie, zarówno przełożeni poszczególnych Wspólnot,
1987 I, 4,19 | właśnie powodu podjęli trud przełożenia idei biblijnych i pojęć
1988 I, 4,19 | całej ludzkości, nakazuje przełożenie go na języki wszystkich
1989 III, 5,94 | jedynym; niech wszyscy w nim przemawiają jednym głosem, a nie głosami
1990 I, 4,19 | czy narodowej pychy” 36. Przemawiając w tym samym duchu, nie wahałem
1991 II, 11,66 | Piśmie Świętym Boga jako przemawiającego do nich w Chrystusie, zapowiedzianym
1992 II, 1,42 | jest przejawem znacznych przemian, jakie dokonały się w mentalności.
1993 I, 5,26 | miłości” 48. ~Ta wewnętrzna przemiana serca, nieodzowny warunek
1994 II, 2,43 | które stawiają sobie za cel przemianę świata, tak aby zwyciężył
1995 I, 3,17(30) | Dykasterium zostało obecnie przemianowane na PAPIESKĄ RADĘ DS. POPIERANIA
1996 I, 3,15 | ekumenizmu bez wewnętrznej przemiany” 21. ~Sobór wzywa do nawrócenia
1997 III, 5,92 | miłosierdziu Boga, które przemienia serca i rozlewa moc łaski
1998 Adh, 0,103 | servorum Dei, ośmielam się przemówić do was, wierni Kościoła
1999 III, 2,81 | zalecał Papież Jan XXIII w przemówieniu wygłoszonym na otwarcie
2000 I, 4,20 | konsekwencji winien tę całość przenikać i z niej wyrastać jak owoc
2001 II, 11,65 | wykluczają jednak wzajemnego przenikania się i uzupełniania.~Ruch
2002 II, 8,57 | duchowość monastyczna, która przeniknęła potem na tereny zachodnie” 91.
2003 I, 8,35 | cały Dekret o ekumenizmie przeniknięty jest duchem nawrócenia59.
|