72. Odnosi się to w sposób szczególny
do krajów europejskich, skąd te podziały wzięły
początek, a także do Ameryki Północnej. Z tego punktu
widzenia, nie pomniejszając znaczenia innych odwiedzin, na
szczególną uwagę zasługują w Europie dwie wizyty w
Niemczech: w listopadzie 1980 r. i na przełomie kwietnia i maja 1987 r.; w
Zjednoczonym Królestwie (Anglia, Szkocja i Walia) na przełomie maja
i czerwca 1982 r.; w Szwajcarii w czerwcu 1984 r.; w krajach skandynawskich i
północnoeuropejskich (Finlandia, Szwecja, Norwegia, Dania,
Islandia), dokąd udałem się w czerwcu w 1989 r. W klimacie
radości, wzajemnego szacunku, chrześcijańskiej solidarności
i modlitwy spotkałem się z wielką liczbą wiernych,
którzy szukają gorliwie dróg wierności Ewangelii. Te
wszystkie spotkania stały się dla mnie źródłem
wielkiej otuchy. Doświadczyliśmy obecności Pana wśród
nas.
Chciałbym w tym miejscu przypomnieć wydarzenie ukształtowane
przez braterską miłość i świadczące o bardzo
świadomym przeżywaniu wiary, w którym uczestniczyłem z
głębokim wzruszeniem. Wiąże się ono z liturgią
eucharystyczną sprawowaną pod moim przewodnictwem w Finlandii i w
Szwecji podczas podróży do krajów skandynawskich i
północnoeuropejskich. W momencie komunii biskupi luterańscy
stanęli przed celebransem. Tym zgodnym gestem chcieli wyrazić
pragnienie doczekania chwili, gdy jako katolicy i luteranie będziemy mogli
uczestniczyć w jednej Eucharystii; chcieli także otrzymać
błogosławieństwo celebransa. Pobłogosławiłem ich
z miłością. Ten sam gest, jakże bogaty w znaczenie,
powtórzyliśmy w Rzymie podczas Mszy św., której
przewodniczyłem na Placu Famese z okazji sześćsetlecia
kanonizacji św. Brygidy, 6 października 1991 r.
Z podobnymi postawami spotkałem się także za oceanem — w
Kanadzie, we wrześniu 1984 r.; zwłaszcza zaś we wrześniu
1987 r. w Stanach Zjednoczonych, gdzie zauważa się wielką
otwartość ekumeniczną. Przykładem może być
spotkanie ekumeniczne w Columbii, w Południowej Karolinie, 11
września 1987 r. Ważny jest sam fakt systematycznego spotykania
się braci „poreformacyjnych” z Papieżem. Jestem im głęboko
wdzięczny, ponieważ przyjęli mnie bardzo życzliwie,
zarówno przełożeni poszczególnych Wspólnot, jak
też całe Społeczności. Pod tym względem znamienna
pozostaje dla mnie ekumeniczna Liturgia Słowa, sprawowana w Columbii,
poświęcona tematyce rodziny.
|