5.
Wraz z wszystkimi uczniami Chrystusa Kościół katolicki opiera
na zamyśle Bożym swoje ekumeniczne zaangażowanie
zmierzające do zgromadzenia wszystkich w jedności.
Kościół nie jest rzeczywistością zamkniętą
w sobie, ale ciągle otwartą na rozwój misyjny i ekumeniczny,
ponieważ jest posłany do świata, aby głosić misterium
komunii, które go konstytuuje, świadczyć o nim,
aktualizować je i szerzyć: by gromadzić wszystkich i wszystko w
Chrystusie; by być dla wszystkich „nierozłącznym sakramentem
jedności” 4.
Już w Starym Testamencie prorok Ezechiel, nawiązując do
ówczesnej sytuacji Ludu Bożego, posłużył się
prostym symbolem dwóch kawałków drewna, najpierw
rozdzielonych, później ponownie połączonych, aby
wyrazić Bożą wolę „zebrania ze wszystkich stron”
członków swego rozproszonego ludu: „Ja będę ich Bogiem,
oni zaś będą moim ludem. Ludy zaś pogańskie
poznają, że Ja jestem Pan” (por. 37, 16-28). Z kolei Ewangelia
Janowa, odwołując się do współczesnej sobie sytuacji
Ludu Bożego, dostrzega w śmierci Jezusa rację jedności
synów Bożych: „miał umrzeć za naród, a nie tylko
za naród, ale także, by rozproszone dzieci Boże
zgromadzić w jedno” (11, 51-52). Istotnie, jak wyjaśnia List do Efezjan,
On „zburzył rozdzielający je mur (...), przez Krzyż, w sobie zadawszy
śmierć wrogości”, a to, co było podzielone, „uczynił
jednością” (2, 14. 16).
|