PsaIm 101

1.           Gospodnie, wysłuchaj modlitwę moje i wołanie moje k tobie przydzi.

2.           Nie otewracaj oblicza twego ote mnie, w ktory koli dzień mącę sie, nakłoń ku mnie ucho twoje.

3.           W <k>tory koli dzień wzowę cie, rychło wysłuchaj mie.

4.           Bo seszli są jako dym dniowie moji, a kości moje jako skwarczek seschły są.

5.           Bit jeśm jako siano i seschło jest sierce moje, bo jeśm zapomniał jeść chleba mego.

6.           Od głosa stękania mego przylnęła jest kość moja mięsu memu.

7.           Podobien uczynił jeśm sie pelikanowi puszczej, uczynion jeśm jako lelek w domku.

8.           Czuł jeśm i uczynion jeśm jako wrobl szczegielny w dachu.

9.           Wszego dnia przegarzali są mnie nieprzyjaciele moji, a jiż mie chwalechą, przeciwo mnie przysiągachą.

10.       Bo popioł jako chleb jadł jeśm, a picie moje se płaczem smieszal jeśm.

11.       Od oblicza gniewu rozgniewania twego, bo wznaszaję przytrącił jeś mie.

12.       Dniowie moji jako cień odchylili sie, a ja jako siano zwiądł jeśm.

13.       Ty zaprawdę, Gospodnie, na wieki przebywasz, a pamiętne twoje w pokolenie i w pokolenie.

14.       Ty wstanę smiłujesz sie Syjon, bo czas smiłowania jego, bo przyszedł jest czas.

15.       <Bo lubo było sługam twojim kamienie jego i nad ziemią jego smiłujesz sie>^*.

16.       I bać sie będą jimienia twego, Gospodnie, i wszystcy krolowie ziemie sławy twojej.

17.       Bo usiedli Gospodzin Syjon i widzian będzie we sławie swojej.

18.       Weźrzał na modlitwę śmiemych i nie wzgardzał modlitw jich.

19.       Napisana bądźcie ta w pokoleniu drugiem, a lud, jenż stworzon, będzie chwalić Gospodna.

20.       Bo weźrzał jest z wysokości świętej swe, Gospodzin s nieba na ziemię weźrzał jest.

21.       By usłyszał stękanie spiętych, by rozwiązał syny zagubionych albo zabitych, albo zginęłych.

22.       A bychą zjawili albo zwiestowali w Syjon jimię Gospodnowo, a chwałę jego w Jeruzalem.

23.       We snimaniu albo w sebraniu, albo w chodzeniu luda w jedno, a krolowie, eż bychą służyli Gospodnu.

24.       Odpowiedział jemu na drodze mocy swojej, małość dniow mych zjaw albo powiedz mnie.

25.       Nie odzywaj mię wpośrzod dniow mych, od pokolenie aż do pokolenie lata twoja.

26.       Na początku ty, Gospodnie, ziemię założył <jeś>, a działa ręku twoju są niebiesa.

27.       Ony zginą, ale ty zostaniesz, a wszytcy jako odzienie <z>starają się.

28.       A jako zakrycie przemienisz je i przemienia sie, ale <ty> tenże jisty jeś, a lata twoja nie zej<d>ą.

29.       Synowie sług twojich przebywać będą i siemię jich na wieki sprawiono będzie.