1-500 | 501-527
Rozdzial, Paragraf
1 0,1 | Czcigodni Bracia w biskupstwie i kaplanstwie, ~Drodzy Bracia
2 0,1 | kaplanstwie, ~Drodzy Bracia i Siostry!~1. Dzien Panski —
3 0,1 | zwyciestwo Chrystusa nad grzechem i smiercia, dopelnienie w
4 0,1 | dziela pierwszego stworzenia i poczatek « nowego stworzenia » (
5 0,1 | w którym z uwielbieniem i wdziecznoscia wspominamy
6 0,1 | Dz 1,11; 1 Tes 4, 13-17) i Bóg « uczyni wszystko nowe » (
7 0,1 | uczynil: radujmy sie zen i weselmy! » (Ps 118 [117],
8 0,1 | drodze, wyjasnial im Pisma i objawil sie przy « lamaniu
9 0,1 | nich zmartwychwstaly Jezus i gdy otrzymali dar Jego pokoju
10 0,1 | otrzymali dar Jego pokoju i Jego Ducha (por. J 20,19-
11 0,2 | Wielkanocnej, « nalezy czas i wiecznosc ». Dlatego wspominajac
12 0,2 | jakie ma w calym tygodniu i przezywa go z glebokim wzruszeniem,
13 0,2 | chrzescijan « najstarszym i pierwszym dniem swiatecznym »,(4)
14 0,3 | zycia chrzescijanskiego i ludzkiego.~Czcigodni Bracia
15 0,3 | tym polu, indywidualnie i kolegialnie, wspomagani
16 0,3 | drodzy bracia w wierze, i w pewien sposób stac sie
17 0,3 | aby sprawowac Eucharystie i swietowac « dzien Panski ».
18 0,3 | Wiele sposród refleksji i przemyslen wyrazonych w
19 0,3 | gdy juz jako Biskup Rzymu i Nastepca Piotra odwiedzalem
20 0,3 | wraz z wami sens niedzieli i zwrócic uwage na motywy,
21 0,4 | liczny udzial rzesz wiernych i niejako przez sama organizacje
22 0,4 | zachowaniach zbiorowych i w konsekwencji takze w samym
23 0,4 | stalego miejsca zamieszkania i zwiazanego czesto z udzialem
24 0,4 | Jest to zjawisko spoleczne i kulturowe, w którym nie
25 0,4 | wartosci, do rozwoju czlowieka i do postepu zycia spolecznego
26 0,4 | niedziela zatraca pierwotny sens i staje sie jedynie « zakonczeniem
27 0,4 | zasadniczo jako czas odpoczynku i rozrywki. Bardzo potrzebna
28 0,4 | chrzescijanom « byc soba » i sprawi, ze dochowujac konsekwentnie
29 0,5 | mozna swietowac niedziele, i to zarówno w miastach, jak
30 0,5 | zarówno w miastach, jak i w najbardziej odleglych
31 0,6 | obliczu tych nowych sytuacji i zwiazanych z nimi problemów
32 0,6 | dla sluchania slowa Bozego i uczestniczenia w Eucharystii,
33 0,6 | wspominac Meke, Zmartwychwstanie i chwale Pana Jezusa i skladac
34 0,6 | Zmartwychwstanie i chwale Pana Jezusa i skladac dziekczynienie Bogu,
35 0,7 | przez udzial w Eucharystii i przez odpoczynek w duchu
36 0,7 | chrzescijanskiej radosci i braterstwa — staje sie bowiem
37 0,7 | aby On mógl go rozjasnic i nadac mu kierunek. On jest
38 0,7 | który zna tajemnice czasu i tajemnice wiecznosci i ofiarowuje
39 0,7 | czasu i tajemnice wiecznosci i ofiarowuje nam « swój dzien »
40 0,7 | konkretna odpowiedz na prawdziwe i glebokie pragnienia kazdego
41 0,7 | naszym relacjom z innymi i naszemu zyciu.~
42 I | ROZDZIAL I ~DIES DOMINI~Swietowanie
43 I,8 | Ojca, jest Ono poczatkiem i koncem wszechswiata. Stwierdza
44 I,8 | zostalo wszystko stworzone: i to, co w niebiosach, i to,
45 I,8 | i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi, byty widzialne
46 I,8 | na ziemi, byty widzialne i niewidzialne (...). Wszystko
47 I,8 | Wszystko przez Niego i dla Niego zostalo stworzone » (
48 I,8 | konca, gdy powróci w chwale i « przekaze królowanie Bogu
49 I,8 | przekaze królowanie Bogu i Ojcu (...), aby Bóg byl
50 I,8 | odpoczal po calym swym trudzie i « poblogoslawil ów siódmy
51 I,8 | poblogoslawil ów siódmy dzien i uczynil go swietym » (Rdz
52 I,8 | juz dzien swiety nowego i ostatecznego Przymierza.
53 I,8 | przez swoje zmartwychwstanie i do którego ma wejsc Lud
54 I,8 | wspanialy opis stworzenia i poglebic teologie « szabatu »,
55 I,9 | poczatku Bóg stworzyl niebo i ziemie » (Rdz 1, 1)~9. Poetycki
56 I,9 | czesc Stwórcy wszechswiata i ukazuja Go jako jedynego
57 I,9 | uksztaltowanej przez wszechmocna i milosierna dlon Boga.~«
58 I,9 | pozwala go wlasciwie zrozumiec i otwiera przed nim mozliwosc
59 I,9 | czlowieka, stworzonego na obraz i podobienstwo Boze, a jego
60 I,9 | mroczna historie grzechu i smierci (por. Rdz 3).~
61 I,10 | Jego dobroci. Jest piekny i godny podziwu, zasluguje
62 I,10 | to, abysmy go uprawiali i rozwijali. Potrzeba « dokonczenia »
63 I,10 | swiatem w sprawiedliwosci i swietosci, podporzadkowujac
64 I,10 | odnosil do Niego siebie samego i wszystkie rzeczy, tak aby
65 I,10 | rozwoju nauki, techniki i kultury w jej wielorakich
66 I,10 | Bóg powierzyl mezczyznie i kobiecie, zlecajac im zadanie
67 I,10 | kobiecie, zlecajac im zadanie i obowiazek zaludniania ziemi
68 I,10 | obowiazek zaludniania ziemi i zapanowania nad nia przez
69 I,11 | dziala az do tej chwili i Ja dzialam » (J 5, 17).
70 I,11 | doskonalosc wykonanej pracy i ma raczej oznaczac, ze zatrzymal
71 I,11 | spojrzenie pelne radosci i zadowolenia, gdyz bylo «
72 I,11 | zawarte najpierw z Izraelem i doprowadzone do pelni w
73 I,11 | logiczny dar Ducha Swietego i ustanawiajac Kosciól jako
74 I,11 | Kosciól jako swoje cialo i oblubienice, ze milosierdzie
75 I,11 | oblubienice, ze milosierdzie i milosc Ojca zostana ofiarowane
76 I,12 | Stwórcy porzadek stworzenia i porzadek zbawienia sa od
77 I,12 | ucisku faraona. W jednym i w drugim przypadku mozna
78 I,12 | charakter wiezi, jaka w Starym i Nowym Testamencie laczy
79 I,12 | przymierze, ze zwierzem polnym i ptactwem powietrznym, i
80 I,12 | i ptactwem powietrznym, i z tym, co pelza po ziemi.
81 I,12 | pelza po ziemi. Luk, miecz i wojne wyniszcze z jej kraju,
82 I,12 | wojne wyniszcze z jej kraju, i pozwole jej zyc bezpiecznie.
83 I,12 | pozwole jej zyc bezpiecznie. I poslubie cie sobie [znowu]
84 I,12 | poslubie przez sprawiedliwosc i prawo, przez milosc i milosierdzie.
85 I,12 | sprawiedliwosc i prawo, przez milosc i milosierdzie. Poslubie cie
86 I,12(12) | tekstach Genesis Rabbah X, 9 i XI, 8 (por. J. Neusner,
87 I,12(12) | Neusner, Genesis Rabbah, t. I, Atlanta 1985, ss. 107 i
88 I,12(12) | I, Atlanta 1985, ss. 107 i 117). Ton oblubienczy posiada
89 I,13 | poblogoslawil ów siódmy dzien i uczynil go swietym » (Rdz
90 I,13 | przygotowuje niedziele nowego i wiecznego Przymierza, siega
91 I,13 | religijna, ale za istotny i nieodzowny znak relacji
92 I,13 | Bogiem, której zapowiedz i propozycja jest zawarta
93 I,14 | Bóg go « poblogoslawil » i « uswiecil », to znaczy
94 I,14 | Bogu. Do Niego naleza czas i przestrzen. On nie jest
95 I,14 | jej przejawów powszednich i posrednich az po najglebsze,
96 I,15 | rzeczywistosci cale zycie czlowieka i caly ludzki czas powinien
97 I,15 | przezywany jako akt uwielbienia i dziekczynienia skladanego
98 I,15 | jest znakiem « nowosci » i « oderwania », a tym samym
99 I,15 | uznanie zaleznosci czlowieka i kosmosu od Boga. Wszystko
100 I,15 | przypomina bowiem, ze wszechswiat i historia naleza do Boga,
101 I,16 | poblogoslawil Pan dzien szabatu i uznal go za swiety » (w.
102 I,16 | odnowienia pamieci o wielkim i podstawowym dziele Bozym,
103 I,16 | synowskiego przywiazania i oblubienczej przyjazni.~
104 I,17 | niewolnikiem w ziemi egipskiej i wyprowadzil cie stamtad
105 I,17 | Pan, Bóg twój, reka mocna i wyciagnietym ramieniem:
106 I,17 | jednoczacej teologie stworzenia i zbawienia. Najwazniejsza
107 I,17 | przeniknieta wdziecznoscia i uwielbieniem Boga. Znajac
108 I,17 | wymiar « odpoczynku » Boga i miec w nim udzial, a dzieki
109 I,18 | dostrzegajac wyjatkowosc i odmiennosc nowej i ostatecznej
110 I,18 | wyjatkowosc i odmiennosc nowej i ostatecznej epoki rozpoczetej
111 I,18 | zwienczeniem historii zbawienia i zapowiedzia eschatologicznego
112 I,18 | Bóg dokonal w stworzeniu i co uczynil dla swego ludu
113 I,18 | dopelnilo sie w smierci i zmartwychwstaniu Chrystusa,
114 I,18 | przynoszac im dar pokoju i Ducha (por. J 20,19-23).
115 I,18 | które « az dotad jeczy i wzdycha w bólach rodzenia » (
116 I,18 | zostaje odzyskany, ubogacony i w pelni ukazany w chwale,
117 II | zmartwychwstalego Pana ~i daru Ducha Swietego~
118 II,19 | poczatku V w. papiez Innocenty I,(15) poswiadczajac praktyke
119 II,19 | zarówno na Zachodzie, jak i na Wschodzie. Zwlaszcza
120 II,19 | zmartwychwstania (18) — i wlasnie ze wzgledu na ten
121 II,19 | swietle tej nieprzerwanej i powszechnej tradycji widac
122 II,19 | wciaz na nowo w myslach i w zyciu wiernych staje sie
123 II,20 | Emaus (por. Lk 24, 13-35) i objawil sie jedenastu Apostolom
124 II,20 | Jezus przyszedl do nich i dal sie poznac Tomaszowi,
125 II,20 | pierwszego przepowiadania i pierwszych chrztów: Piotr
126 II,21 | do nich mowe pozegnalna i w cudowny sposób przywrócil
127 II,21 | dnia przed wschodem slonca i spiewac razem hymn do Chrystusa,
128 II,22 | zas dni swiateczne greckie i rzymskie nie przypadaly
129 II,22 | oparta na Nowym Testamencie i zwiazana z objawieniem starotestamentowym.
130 II,22 | Podkreslaja to czesto apologeci i Ojcowie Kosciola w swoich
131 II,22 | Kosciola w swoich pismach i w kaznodziejstwie. Tajemnica
132 II,22 | zyskiwalo wymowe doktrynalna i symboliczna, zdolna w pelni
133 II,23 | gromadzic sie w synagodze i zachowywac odpoczynek przepisany
134 II,23 | zwyczaj zachowywania szabatu i swietowania niedzieli. Bardzo
135 II,23 | wywodzili sie z judaizmu i uwazali za konieczne zachowywanie
136 II,23 | przyszli do nowej nadziei i nie zachowuja juz szabatu,
137 II,23 | martwych przez Chrystusa i Jego smierc (...) — a z
138 II,23 | tajemnicy my otrzymalismy wiare i w niej trwamy, abysmy zostali
139 II,23 | srodowisk, w których szabat i niedziela byly obchodzone
140 II,23(23) | jest zwiazek miedzy sobota i niedziela, poczawszy od «
141 II,24 | stworzenia » (por. Kol 1,15) i « Pierworodny sposród umarlych (
142 II,25 | ofiarowane przez chrzest i dzieki któremu stal sie
143 II,26 | zajmuje pozycje wyjatkowa i transcendentna, symbolizujac
144 II,26 | symbolizujac zarazem poczatek czasu i jego kres w « przyszlym
145 II,26 | podtrzymuje nadzieje chrzescijan i dodaje im sil w drodze.(26)~
146 II,26 | niedzieli, dnia « pierwszego » i zarazem « ósmego », wprowadza
147 II,27 | refleksja chrzescijanska i praktyka duszpasterska wiaze
148 II,27 | na oznaczenie niedzieli i do dzis obecnemu w niektórych
149 II,27(30) | Apologia I, 67: PG 6,430.~
150 II,27 | czuwaniu nocnym poprzedzajacym i wprowadzajacym w niedziele.
151 II,27 | zajasniec tym, co w mroku i cieniu smierci mieszkaja » (
152 II,27 | mieszkaja » (por. Lk 1,78-79), i zaznaje tej samej radosci,
153 II,27(32) | primitiae surgentium » (I tydz.); i równiez: « Salve
154 II,27(32) | surgentium » (I tydz.); i równiez: « Salve dies, dierum
155 II,28 | Paschy, Jezus tchnal na nich i powiedzial: « Wezmijcie
156 II,28 | uderzenie gwaltownego wichru » i w postaci « jezyków ognia » (
157 II,29 | Podnies tutaj swój palec i zobacz moje rece. Podnies
158 II,29 | moje rece. Podnies reke i wlóz [ja] do mego boku,
159 II,29 | wlóz [ja] do mego boku, i nie badz niedowiarkiem,
160 II,29 | uwypukla charakter chrzcielny i paschalny niedzieli, czyniac
161 II,29 | postanowienie wiernosci Chrystusowi i Jego Ewangelii i z nowa
162 II,29 | Chrystusowi i Jego Ewangelii i z nowa moca uswiadamia sobie
163 II,29 | chrzcielne. Przyjmujac slowo i spozywajac Cialo Panskie
164 II,29 | w « swietych znakach », i razem z apostolem Tomaszem
165 II,29 | Tomaszem wyznaje: « Pan mój i Bóg mój! » (J 20,28).~
166 II,30 | obowiazku niedzielnego, i jest po macierzynsku wrazliwy
167 II,30 | wysilków na polu katechezy i duszpasterstwa, aby w normalnych
168 II,30 | systemom, (...) które zachowuja i zabezpieczaja siedmiodniowy
169 II,30 | zawarte w niej znaczenia i wymiary, powiazane z podstawowymi
170 III,31 | stanowi sekret jego zywotnosci i zródlo jego nadziei. Jezeli
171 III,31 | we wlasciwy sposób glosic i przezywac te obecnosc, uczniowie
172 III,31 | ani wspominac Jego smierci i zmartwychwstania tylko w
173 III,31 | uswiadamiaja sobie wówczas i swiadcza wobec swiata, ze
174 III,31 | pokolenia, jezyka, ludu i narodu » (Ap 5,9). W zgromadzeniu
175 III,31 | trwali w nauce Apostolów i we wspólnocie, w lamaniu
176 III,31 | wspólnocie, w lamaniu chleba i w modlitwach » (2,42).~
177 III,32 | Eucharystia karmi i ksztaltuje Kosciól: « Poniewaz
178 III,32 | wiezi z Sakramentem Ciala i Krwi Panskiej wlasnie w
179 III,32 | najdoskonalej glosic, doswiadczac i przezywac.(40)~Wymiar eklezjalny
180 III,32 | celebracja dnia Panskiego i Eucharystii stanowi centrum
181 III,33 | nabyl za cene swojej krwi i ofiarowal razem ze swym
182 III,33 | w Jego zmartwychwstanie i zbierac owoce obiecanego
183 III,33 | blogoslawienstwo, polamal go i dawal im » (24,30). Jezus
184 III,34 | calosci zycia liturgicznego i sakramentalnego. Zycie to
185 III,34 | przede wszystkim w pelnym i czynnym uczestnictwie calego
186 III,34 | biskupa, otoczonego kaplanami i slugami oltarza ».(43) Wiez
187 III,34 | oltarza ».(43) Wiez z biskupem i z cala koscielna wspólnota
188 III,34 | przewodniczy jej biskup i w jakim dniu tygodnia zostaje
189 III,34 | uczestnictwa calej wspólnoty i odznacza szczególnie uroczystym
190 III,34 | Chrystus zwyciezyl smierc i dal nam udzial w zyciu wiecznym »,(44)
191 III,34 | wyraziscie swój wymiar eklezjalny i jawi sie jako pierwowzór
192 III,34 | rozproszonym po calym swiecie » i pozwolil mu wzrastac — w
193 III,34 | wszystkich wiernych z Papiezem i pasterzami poszczególnych
194 III,35 | tak zywotnego znaczenia i tak silnego wplywu formacyjnego
195 III,35 | zalecajace, aby w niedziele i w dni swiateczne celebracje
196 III,35 | dzien w róznych kosciolach i oratoriach byly skoordynowane
197 III,35 | wspólnoty, które umacnia sie i wyraza w szczególny sposób
198 III,35 | zwlaszcza w katedrze, jak i w zgromadzeniu parafialnym,
199 III,36 | zgromadzonego « przez jednosc » i « w jednosci » Ojca, Syna
200 III,36 | w jednosci » Ojca, Syna i Ducha Swietego.(49) Chrzescijanskie
201 III,36 | wyrazistych znaków swej tozsamosci i « poslugi » jako « koscioly
202 III,36 | dziecmi do jednego stolu slowa i Chleba zycia.(50) Mówiac
203 III,36 | nieodzownej poslugi kaplanów, ale i w tym, aby wszelkimi sposobami
204 III,36 | wszelkimi sposobami chronic i rozwijac zycie i jednosc
205 III,36 | chronic i rozwijac zycie i jednosc wspólnoty koscielnej.(54)
206 III,36 | konkretne potrzeby formacyjne i duszpasterskie, majac na
207 III,36 | na uwadze dobro jednostek i grup, a zwlaszcza korzysci,
208 III,37 | zmartwychwstaniem Chrystusa i uroczyste sprawowanie jego
209 III,37 | tajemnice Kosciola (55) i ujawnia sie w kazdej liturgii
210 III,37 | wspólnocie eucharystycznej i ksztaltujac w nich postawe
211 III,37 | przyniesie mu nowe niebo i nowa ziemia, gdy miasto
212 III,38 | Chrystusa, który zmartwychwstal i wstapil do nieba, chrzescijanska
213 III,38 | wciaz na nowo przezywana i podsycana, staje sie zaczynem
214 III,38 | podsycana, staje sie zaczynem i swiatlem takze dla nadziei
215 III,38 | swiatu, ze dzieli « radosc i nadzieje, smutek i trwoge
216 III,38 | radosc i nadzieje, smutek i trwoge ludzi wspólczesnych,
217 III,38 | wspólczesnych, zwlaszcza ubogich i wszystkich cierpiacych ».(58)
218 III,38 | tygodnia oddajace sie pracy i róznym zyciowym zajeciom,
219 III,38 | przez gloszenie Ewangelii i praktyke milosierdzia, Kosciól
220 III,38 | sakramentem, czyli znakiem i narzedziem wewnetrznego
221 III,38 | wewnetrznego zjednoczenia z Bogiem i jednosci calego rodzaju
222 III,39 | dwojakiej uczcie — slowa i Chleba zycia. Dzieki pierwszej
223 III,39 | urzeczywistnia realna, substancjalna i trwala obecnosc zmartwychwstalego
224 III,39 | poprzez pamiatke Jego meki i zmartwychwstania, skladajac
225 III,39 | przypomnial, ze « liturgia slowa i liturgia eucharystyczna
226 III,39 | czytan biblijnych w niedziele i dni swiateczne: « Wszystko
227 III,40 | wsród Ludu Bozego poznanie i umilowanie Pisma Swietego.(65)
228 III,40 | te aspekty — celebracyjny i egzystencjalny — sa ze soba
229 III,40 | podejmowana w duchu modlitwy i wierna interpretacji wskazanej
230 III,40 | poszczególnych wiernych i chrzescijanskich rodzin,
231 III,40 | kaplana, sluzbe liturgiczna i wiernych (68) — juz w ciagu
232 III,40 | modlitwa, sluchanie slowa i spiew, a nie tylko homilia,
233 III,40 | studium swietego tekstu i modlitwe — komentarza do
234 III,40 | do aktualnych problemów i do zycia wspólczesnych ludzi.~
235 III,41 | tyle okazja do medytacji i katechezy, co raczej dialogiem
236 III,41 | wspaniale prawdy o zbawieniu i wciaz na nowo przypomina
237 III,41 | milosci przez dziekczynienie i uwielbienie, ale zarazem
238 III,41 | Izraela sluchala slów Prawa i tak jak lud na pustyni u
239 III,41 | potwierdzajac wiernosc Bogu i posluszenstwo Jego nakazom.
240 III,41 | Amen » (por. 2 Kor 1,20-22) i która za sprawa Ducha Swietego
241 III,41(69)| Missae, Praenotanda, cap. I, n. 6.~
242 III,42 | Chleba eucharystycznego i przygotowuje wspólnote do
243 III,42 | jednoczac sie z Chrystusem i stajac sie glosem calej
244 III,42 | Chrystusa, z Chrystusem i w Chrystusie, w jednosci
245 III,42 | jako sluga, aby przyjac i odkupic nasze czlowieczenstwo —
246 III,42 | wszystko bierze poczatek i zycie. Potwierdzajac na
247 III,42 | kieruje spojrzenie wiary i nadziei ku przyszlosci eschatologicznej,
248 III,42 | przekaze królowanie Bogu i Ojcu (...), aby Bóg byl
249 III,43 | przesycone wdziecznoscia i nadzieja, ale zostaje w
250 III,43 | najdoskonalej wyrazajacej i celebrujacej tajemnice kenosis,
251 III,43 | poslusznym az do smierci — i to smierci krzyzowej » (
252 III,43 | Krzyza. Pod postaciami chleba i wina, nad którymi zostala
253 III,43 | Mszy swietej, jest obecny i w sposób bezkrwawy ofiarowany
254 III,43 | ich cierpienia, modlitwy i praca lacza sie z zyciem,
255 III,43 | cierpieniami, modlitwami i praca Chrystusa i z Jego
256 III,43 | modlitwami i praca Chrystusa i z Jego ostatecznym ofiarowaniem
257 III,44 | Uczta paschalna i braterskie spotkanie~44.
258 III,44 | niej duchowo przez wiare i milosc, a zarazem sakramentalnie
259 III,44 | przyniesiesz dar swój przed oltarz i tam wspomnisz, ze brat twój
260 III,44 | oltarzem, a najpierw idz i pojednaj sie z bratem swoim!
261 III,44 | bratem swoim! Potem przyjdz i dar swój ofiaruj! » (Mt
262 III,44(74)| Por. Innocenty I, Epist. 25, 1 Decentio Eugubino
263 III,45 | moc ze Zmartwychwstalego i Jego Ducha, aby przygotowac
264 III,45 | niedziele, aby przezywac i wyznawac obecnosc Zmartwychwstalego,
265 III,45 | zyciu byc ewangelizatorami i swiadkami. W tej perspektywie
266 III,45 | perspektywie nalezy na nowo odkryc i mocniej podkreslic wymowe
267 III,45 | koncowych — blogoslawienstwa i rozeslania — aby uczestnicy
268 III,46 | Didaskalia Apostolskie — i spieszcie nie zwlekajac
269 III,46 | aby sluchac slowa zycia i spozywac Boski pokarm, który
270 III,46 | wierni przyjmowali zazwyczaj i wypelniali z glebokim wewnetrznym
271 III,46 | choc nie braklo tez okresów i sytuacji, w których spelniano
272 III,46 | z jakim liczni kaplani i wierni przestrzegali tego
273 III,46 | mimo wielu niebezpieczenstw i ograniczen wolnosci, czego
274 III,46 | skierowanej do cesarza Antonina i do senatu, mógl z duma opisac
275 III,46 | chrzescijanie mieszkajacy w miastach i na wsi.(76) Gdy w okresie
276 III,46 | sie edyktowi cesarskiemu i wolalo poniesc smierc niz
277 III,46 | poszlam na zgromadzenie i sprawowalam wieczerze Panska
278 III,46(76)| Por. Apologia I, 67, 3-5: PG 6,430.~
279 III,47(82)| zobowiazani, w niedziele i swieta nakazane, uczestniczyc
280 III,47 | Kosciola Katolickiego (83) i nietrudno dostrzec jego
281 III,48 | czesciej jeszcze obojetne i gluche na oredzie Ewangelii.
282 III,48 | wierni uznawali, swietowali i obchodzili niedziele jako
283 III,48 | modlitwe, dziela milosierdzia i powstrzymywanie sie od pracy ».(84)~
284 III,49 | jedna Msze sw. w niedziele i dni swiateczne,(85) a ponadto
285 III,49 | Mszy sw. wieczornych (86) i wreszcie przepis stanowiacy,
286 III,49 | obowiazek wygloszenia homilii i odmówienia z wiernymi modlitwy
287 III,49 | przyciagajacych licznych turystów i pielgrzymów, dla których
288 III,50 | Liturgia wypelniona radoscia i spiewem~50. Msza sw. niedzielna
289 III,50 | uroczysty charakter zgromadzenia i sprzyja dzieleniu sie jedna
290 III,50 | dzieleniu sie jedna wiara i miloscia. Nalezy zatem zadbac
291 III,50 | jakosc zarówno tekstów, jak i melodii, aby pojawiajace
292 III,50 | pojawiajace sie dzis nowe i twórcze propozycje byly
293 III,51 | Swiadomy i czynny udzial w celebracji
294 III,51 | wszyscy obecni — dzieci i dorosli — czuli sie osobiscie
295 III,51 | które liturgia proponuje i zaleca.(90) Jest oczywiste,
296 III,51 | sprawowac Ofiare eucharystyczna i skladac ja Bogu w imieniu
297 III,51 | celebransa a zadaniami diakonów i wiernych nie wyswieconych.(92)
298 III,51 | przez skladanie ofiary, jak i przez Komunie swieta, wszyscy
299 III,51 | czerpiac z niej swiatlo i moc, aby sprawowac swoje
300 III,52 | jest przenikniety wdzieczna i czynna pamiecia o zbawczych
301 III,52 | zwyczajnego zycia pokój i radosc Zmartwychwstalego.
302 III,52 | zwykle spotkanie rodziców i dzieci moze stac sie sposobnoscia
303 III,52 | wzajemnego otwarcia sie na siebie i do dialogu, ale takze do
304 III,52 | samego daru Eucharystii i stanie sie jej dopelnieniem?~
305 III,52 | w moc Zmartwychwstalego i potege Ducha Swietego, ukazujac —
306 III,52 | czynic to, co najdoskonalsze i najbardziej mile Bogu. A
307 III,52 | takze zjawisk pozytywnych i napawajacych optymizmem.
308 III,52 | takich jak pielgrzymka, i czesto wierni korzystajac
309 III,52 | spedzic tam kilka godzin i przezyc — czasem w gronie
310 III,52 | odpowiednia ewangelizacja i madre kierownictwo duszpasterskie.~
311 III,53 | zgodnie ze wskazaniami i dyrektywami Stolicy Apostolskiej,
312 III,53 | naprawde Pascha Chrystusa i tylko w niej realizuje sie
313 III,53 | Christi, dzielac chleb slowa i chleb Eucharystii. Na plaszczyznie
314 III,54 | Transmisje radiowe i telewizyjne~54. Na koniec
315 III,54 | najlepiej przez lekture czytan i modlitw mszalnych przewidzianych
316 III,54 | wielu krajach telewizja i radio daja mozliwosc zjednoczenia
317 III,54 | uczestniczyc w Eucharystii i sa tym samym zwolnieni z
318 III,54 | wraz z nia pozdrowienie i solidarnosc calej wspólnoty.
319 III,54 | prawdziwy « dzien Panski » i « dzien Kosciola ».~
320 IV | dniem radosci, ~odpoczynku i solidarnosci~
321 IV,55 | wszystkie dni. Niebiosa i ziemia, aniolowie i ludzie
322 IV,55 | Niebiosa i ziemia, aniolowie i ludzie nie posiadaja sie
323 IV,55 | liturgii zachodniej, jak i wschodniej. Historycznie
324 IV,55(99) | Maronitów (wyd. w jez. syryjskim i arabskim), Jounieh (Liban)
325 IV,55(100)| którym Jezus zmartwychwstal i po ukazaniu sie, wstapil
326 IV,55 | Wierni przerywaja posty i modla sie na stojaco, co
327 IV,57 | sie Boze dzielo stworzenia i dzielo « nowego stworzenia »,
328 IV,57 | odkrywanie jej prawdziwych cech i glebokich korzeni. Radosci
329 IV,57 | przelotnym doznaniem zaspokojenia i przyjemnosci, które czesto
330 IV,57 | które czesto upaja zmysly i uczucia, pózniej jednak
331 IV,57 | chrzescijansku jest o wiele trwalsza i przynosi glebsze ukojenie:
332 IV,57 | nawet ciemna noc cierpienia i w pewnym sensie jest « cnota »,
333 IV,57(103)| Teresa od Dzieciatka Jezus i Swietego Oblicza, Derniers
334 IV,58 | ostatnie znajduja swa pelnie i najglebszy fundament wlasnie
335 IV,58 | jest doskonalym obrazem i objawieniem czlowieka wedle
336 IV,58 | radosci, zarazem Boskiej i ludzkiej, jaka napelnia
337 IV,58 | niej bedzie pelen godnosci i zarazem radosny! To sam
338 IV,58 | sam Chrystus ukrzyzowany i uwielbiony przechodzi posród
339 IV,58 | Jego ludem: jest to znak i zródlo chrzescijanskiej
340 IV,58 | rozwinac swoje walory ludzkie i duchowe.~
341 IV,59 | oglaszac nowe stworzenie i nowe przymierze dopelnione
342 IV,59 | Glowie: to, co w niebiosach, i to, co na ziemi » (Ef 1,
343 IV,59 | dokonanego przez smierc i zmartwychwstanie Chrystusa.
344 IV,59 | pewnym sensie rozszerza go i w pelni wyraza w perspektywie
345 IV,60 | sprawia, ze wciaz na nowo i z nieslabnacym zdumieniem
346 IV,60 | dzielo, Bóg poblogoslawil i uswiecil dzien, w którym
347 IV,60 | przyjmujac obecnosc Boga i Jego kairos, czyli czas
348 IV,60 | kairos, czyli czas Jego laski i Jego zbawczych interwencji.~
349 IV,61 | siódmy dzien poblogoslawiony i uswiecony przez Boga, zamyka
350 IV,61 | czlowieka « na swój obraz i podobienstwo » (por. Rdz
351 IV,61 | uczynil gwiazdy, ksiezyc i slonce, ale i tu nie jest
352 IV,61 | gwiazdy, ksiezyc i slonce, ale i tu nie jest napisane, ze
353 IV,61 | natomiast, ze uczynil czlowieka i dopiero wówczas odpoczal,
354 IV,61 | dostrzezeniu swojej zywotnej i wyzwalajacej zaleznosci
355 IV,61 | wspólpracy z Jego dzielem i do przyjecia Jego laski.
356 IV,61 | blogoslawienstwem (por. Rdz 2,3) i dzieki temu obdarzony —
357 IV,61 | obdarzony — podobnie jak ludzie i zwierzeta (por. Rdz 1,22.
358 IV,61 | wszystko w tym, ze ozywia i w pewnym sensie « pomnaza »
359 IV,61 | oraz pragnienie rozwijania i dawania zycia.~
360 IV,62 | takze w swietle teologii i duchowosci niedzieli: «
361 IV,62 | Szesc dni bedziesz pracowal i wykonywal wszelka twa prace,
362 IV,62 | wypoczal twój niewolnik i twoja niewolnica, jak i
363 IV,62 | i twoja niewolnica, jak i ty. Pamietaj, ze byles niewolnikiem
364 IV,62 | niewolnikiem w ziemi egipskiej i wyprowadzil cie stamtad
365 IV,62 | Pan, Bóg twój, reka mocna i wyciagnietym ramieniem:
366 IV,63 | szabatu (por. Mt 12,9-14 i paralelne) z pewnoscia nie
367 IV,63 | niektórych swoich wspólczesnych i ukazujac autentyczny sens
368 IV,63 | jednoczesnie prawa Boga i prawa czlowieka. Rozumiemy
369 IV,63 | a takze od samego siebie i od innych, wciaz na nowo
370 IV,63 | zasiewajac w dziejach ziarna zla i przemocy.~
371 IV,64 | Kosciól nie przywiazuje wagi i z której móglby zrezygnowac.
372 IV,64 | sa niewielka mniejszoscia i gdzie dni swiateczne przewidziane
373 IV,64 | niedziela, dzien swieta i radosci, nie jest takze
374 IV,65 | spoleczenstwa jest istotny i znaczacy nie tylko z punktu
375 IV,65 | chrzescijanskiego. Cykl pracy i odpoczynku, wpisany w ludzka
376 IV,65 | nazbyt go pochlaniajacych, i na nowo sobie uswiadomic,
377 IV,65 | epoce, w której dzieki nauce i technice rozszerzyla sie
378 IV,66 | wzgledu na nieludzkie warunki i czas samej pracy, zwlaszcza
379 IV,66 | ubozszych regionach swiata, jak i na utrzymywanie sie — takze
380 IV,66 | form niesprawiedliwosci i wyzysku czlowieka przez
381 IV,66 | przede wszystkim prace slug i robotników, oczywiscie nie
382 IV,66 | zlagodzilaby jej ciezar i pozwolilaby wszystkim swietowac
383 IV,66 | zaznac wolnosci, odpoczynku i odprezenia, które sa czlowiekowi
384 IV,66 | religijne, rodzinne, kulturowe i spoleczne, trudne do zaspokojenia,
385 IV,66 | mozliwosc wspólnego odpoczynku i swietowania. Oczywiscie,
386 IV,67 | proporcji codzienne troski i zajecia: rzeczy materialne,
387 IV,67 | gdy sie z nimi spotykamy i nawiazujemy spokojna rozmowe.
388 IV,67 | Mozemy takze odkryc na nowo i zachwycic sie gleboko pieknem
389 IV,67 | pokój z Bogiem, z samym soba i z bliznimi, niedziela staje
390 IV,67 | on porwac tej wspanialej i tajemniczej harmonii, która —
391 IV,67 | nienaruszalnego prawa zgody i milosci » laczy rózne elementy
392 IV,67 | kosmosu « wiezia jednosci i pokoju ». (111) Czlowiek
393 IV,67 | Bóg stworzyl, jest dobre, i niczego, co jest spozywane
394 IV,67 | poswiecone przez slowo Boze i przez modlitwe » (1 Tm 4,
395 IV,67 | czasu, aby sie odprezyc i bardziej zatroszczyc o inne
396 IV,67 | laczac to z indywidualnymi i wspólnotowymi formami przezywania
397 IV,67 | objawia sie w obchodzeniu i swietowaniu dnia Panskiego.~
398 IV,67 | powstrzymujac sie od prac i zajec nie licujacych z nakazem
399 IV,67 | przynosic szczególna radosc i pozwalac na nieodzowny wypoczynek
400 IV,67 | nieodzowny wypoczynek ducha i ciala. (112)~
401 IV,68 | umozliwiac kontemplacje i sprzyjac braterskiej wspólnocie.
402 IV,68 | perspektywie odpoczynek niedzielny i swiateczny zyskuje wymiar «
403 IV,68 | nadejscie « nowego nieba » i « nowej ziemi », gdzie czlowiek
404 IV,68 | czlowiek zostanie ostatecznie i calkowicie wyzwolony z niewoli
405 IV,69 | dzialalnosci charytatywnej i apostolstwu. Wewnetrzne
406 IV,69 | zachowalem przykazania Ojca mego i trwam w Jego milosci. To
407 IV,69 | aby radosc moja w was byla i aby radosc wasza byla pelna.
408 IV,69 | dziel milosci, poboznosci i apostolstwa, aby one jasno
409 IV,69 | jednak swiatloscia swiata i oddaja chwale Bogu wobec
410 IV,70 | czlonkami samej wspólnoty, jak i wobec calego spoleczenstwa. (114)
411 IV,70 | sie do wlasnego jedzenia, i tak sie zdarza, ze jeden
412 IV,70 | macie domów, aby tam jesc i pic? Czy chcecie zniewazac
413 IV,70 | zniewazac Boze zgromadzenie i zawstydzac tych, którzy
414 IV,70 | przystrojony w zlote pierscienie i bogata szate i przybyl takze
415 IV,70 | pierscienie i bogata szate i przybyl takze czlowiek ubogi
416 IV,70 | spojrzycie na bogato odzianego i powiecie: “Usiadz na zaszczytnym
417 IV,70 | czynicie róznic miedzy soba i nie stajecie sie sedziami
418 IV,70(114)| takze Sw. Justyn, Apologia I, 67, 6: « ci, którzy zyja
419 IV,70(114)| którzy zyja w dostatku i pragna dawac, niech daja
420 IV,71 | bogaczu, co mówi Pan Bóg? I przychodzisz do kosciola
421 IV,71 | zewnatrz, gdzie cierpi glód i nagosc. Ten kto powiedzial: “
422 IV,71 | Widzieliscie Mnie glodnego i nie daliscie Mi jesc” oraz: “
423 IV,71 | ich najwiekszym szacunkiem i miloscia, i gdzie sam Chrystus,
424 IV,71 | najwiekszym szacunkiem i miloscia, i gdzie sam Chrystus, dzieki
425 IV,72 | jest urzeczywistnieniem i zapowiedzia braterstwa.
426 IV,72 | swoja samotnosc, ubóstwo i cierpienie. Oczywiscie,
427 IV,72 | konkretnej formie wolontariatu i solidarnosci — wszystko
428 IV,73 | milosci, sprawiedliwosci i pokoju. Obecnosc Zmartwychwstalego
429 IV,73 | niedzielnej pamiatki Jego Paschy i pamietajac o Jego obietnicy: «
430 V,74 | Chrystus Alfa i Omega czasu~74. « W chrzescijanstwie
431 V,74 | pelni czasu” Wcielenia i swój kres w chwalebnym powrocie
432 V,74 | calkowicie przemienione i uwielbione dopiero w chwili
433 V,74 | sposób w pelni Jego tozsamosc i Boska chwale. Przemawiajac
434 V,74 | Chrystusa jako « Poczatek i Koniec, Alfe i Omege ».
435 V,74 | Poczatek i Koniec, Alfe i Omege ». Te slowa, wypowiadane
436 V,74 | czasu, jest jego poczatkiem i jego wypelnieniem; kazdy
437 V,74 | wypelnieniem; kazdy rok i dzien i kazda chwila zostaje
438 V,74 | wypelnieniem; kazdy rok i dzien i kazda chwila zostaje ogarnieta
439 V,74 | ogarnieta Jego Wcieleniem i Zmartwychwstaniem, azeby
440 V,75 | tygodnia, która przypomina i uobecnia dzien zmartwychwstania
441 V,75 | czesto religia naturalna i ludzka kultura, aby mierzyc
442 V,75 | poczatek ze zmartwychwstania i narzuca wlasny rytm ludzkim
443 V,75 | czasu — miesiacom, latom i wiekom; jest jakby wektorem,
444 V,75 | wektorem, który je przenika i sprawia, ze prowadza ku
445 V,75 | bedzie jedynie rozszerzeniem i rozwinieciem tego, co dokonalo
446 V,75 | wskrzeszone moca Ducha Swietego i samo stalo sie zródlem tego
447 V,75 | podtrzymuje w istnieniu i prowadzi nie tylko Kosciól,
448 V,75 | które « az dotad jeczy i wzdycha w bólach rodzenia » (
449 V,75 | natomiast jego gwarancje i pewnosc, zas swietowanie
450 V,76 | najstarszej tradycji Kosciola i ma zywotne znaczenie dla
451 V,76 | cyklicznie powracajacymi datami i porami roku. Kiedy dotyczy
452 V,76 | scisle zwiazane z Pascha i Piecdziesiatnica — dorocznymi
453 V,76 | rozwazaniu tajemnicy smierci i zmartwychwstania Chrystusa.
454 V,76 | umieraja oni dla grzechu i zmartwychwstaja do nowego
455 V,76 | wydany za nasze grzechy i wskrzeszony z martwych dla
456 V,77 | poczawszy od Wcielenia i Narodzenia az do Wniebowstapienia,
457 V,77 | oczekiwania blogoslawionej nadziei i przyjscia Panskiego. W ten
458 V,77 | bogactwa zbawczych czynów i zaslug swojego Pana, tak
459 V,77 | wierni zetkneli sie z nimi i dostapili laski zbawienia ». (121)
460 V,77 | uroczystym swietem, po Wielkanocy i Zeslaniu Ducha Swietego,
461 V,77 | rozwazaja tajemnice Wcielenia i kontempluja Slowo Boze,
462 V,78 | wspomnienia meczenników i swietych w dniach, kiedy
463 V,78 | Swietych, którzy wspólcierpieli i zostali wspóluwielbieni
464 V,78 | jest wlasnie fundamentalny i nadrzedny charakter niedzieli
465 V,78 | okresów roku liturgicznego i zarazem swietuje niedziele,
466 V,78 | rytm, jego zycie koscielne i duchowe zostaje gleboko
467 V,78 | czerpie z Niego pokarm i inspiracje.~
468 V,79 | pozwalajacym zrozumiec i obchodzic takze te uroczystosci
469 V,79 | uczestnictwa we Mszy sw. i przestrzegania odpoczynku,
470 V,79 | od warunków spolecznych i gospodarczych, a takze od
471 V,79 | zakorzenienia w tradycji i od poparcia ze strony prawodawstwa
472 V,79(126)| Wniebowstapienie, Najswietszego Ciala i Krwi Chrystusa, Swietej
473 V,79(126)| Jej Niepokalanego Poczecia i Wniebowziecia, Swietego
474 V,79(126)| Swietych Apostolów Piotra i Pawla, i Wszystkich Swietych:
475 V,79(126)| Apostolów Piotra i Pawla, i Wszystkich Swietych: por.
476 V,79(126)| Swietych Apostolów Piotra i Pawla: por. Kodeks Kanonów
477 V,79 | Stolicy Apostolskiej, (127) i w takim przypadku celebracja
478 V,79 | lub Najswietszego Ciala i Krwi Chrystusa, winna byc
479 V,80 | których pewne tradycje ludowe i kulturowe, typowe dla danego
480 V,80 | które sa z nia niezgodne i moglyby ja znieksztalcic.
481 V,80 | sytuacje przez katecheze i stosowne dzialania duszpasterskie,
482 V,80 | przede wszystkim niedzielna i swiateczna — nie doznala
483 Zak,81 | bogactwo tresci duchowych i duszpasterskich. Wszystkie
484 Zak,81 | Wszystkie jej znaczenia i powiazania tworza calosc,
485 Zak,81 | zycia chrzescijanskiego i warunek dobrego przezywania
486 Zak,81 | sobie, ze nie moze zyc wiara i w pelni uczestniczyc w zyciu
487 Zak,81 | ludzie winni oddawac Bogu i którego nie mozna porównac
488 Zak,81 | jej swiatlo swego slowa i pokarm swojego Ciala jako
489 Zak,81 | zródla odnawia ludzi, zycie i historie.~
490 Zak,82 | dobrodziejstwa odpoczynku i czasu wolnego, ale czesto
491 Zak,82 | przeswiadczony o nowosci i oryginalnosci niedzieli
492 Zak,82 | swietowac zbawienie swoje i calej ludzkosci. Jesli niedziela
493 Zak,82 | niedziela jest dniem radosci i wypoczynku, to wynika to
494 Zak,83 | 83. Tak rozumiana i przezywana niedziela staje
495 Zak,83 | kulturowego rozdrobnienia i pluralizmu, które nieustannie
496 Zak,83 | znajduja oparcia w strukturach i tradycjach typowych dla
497 Zak,83 | wszystkimi bracmi w wierze i wzajemnego dzielenia sie
498 Zak,84 | staje sie tez swiadectwem i przepowiadaniem. Jako dzien
499 Zak,84 | dzien modlitwy, komunii i radosci oddzialuje na cale
500 Zak,84 | przenikajac je zyciowa energia i wskazujac mu motywy nadziei.
1-500 | 501-527 |