Rozdzial, Paragraf
1 0,1 | apostolskich (1) — cieszyl sie zawsze w dziejach Kosciola
2 0,1 | który Pan uczynil: radujmy sie zen i weselmy! » (Ps 118 [
3 0,1 | Zmartwychwstaly przylaczyl sie do nich w drodze, wyjasnial
4 0,1 | wyjasnial im Pisma i objawil sie przy « lamaniu chleba » (
5 0,2 | faktem, na którym opiera sie chrzescijanska wiara (por.
6 0,2 | wydarzenie nie tylko wyróznia sie na tle calych dziejów ludzkosci
7 0,2 | tajemnica poczatków spotyka sie z tajemnica ostatecznego
8 0,3 | apostolska, która wywodzi sie od samego dnia Zmartwychwstania
9 0,3 | nowa gorliwoscia starali sie odkrywac sens niedzieli:
10 0,3 | z zadowoleniem dowiaduje sie o licznych wypowiedziach
11 0,3 | Roku 2000 pragne zwrócic sie do was w tym Liscie apostolskim,
12 0,3 | dziedzinie. Zarazem jednak pragne sie zwrócic do was wszystkich,
13 0,3 | i w pewien sposób stac sie duchowo obecnym w waszych
14 0,3 | wspólnotach, w których gromadzicie sie kazdej niedzieli wraz ze
15 0,3 | parafie, regularnie udajac sie do nich wlasnie w niedziele
16 0,4 | niedzieli. Powszechna stala sie praktyka « weekendu », rozumianego
17 0,4 | jesli tylko przyczynia sie ono, w duchu poszanowania
18 0,4 | zatraca pierwotny sens i staje sie jedynie « zakonczeniem tygodnia »,
19 0,4 | zakonczeniem tygodnia », zdarza sie czasem, ze horyzont czlowieka
20 0,4 | horyzont czlowieka stal sie tak ciasny, ze nie pozwala
21 0,4 | uczniów Chrystusa oczekuje sie jednak, by nie mylili swietowania
22 0,5 | niedzielnej liturgii. Wydaje sie, ze wielu chrzescijan zatraca
23 0,5 | powinni dziekowac Bogu, modlac sie wraz z innymi w lonie wspólnoty
24 0,6 | 6. Wydaje sie, ze w obliczu tych nowych
25 0,6 | wierni powinni schodzic sie razem dla sluchania slowa
26 0,7 | radosci i braterstwa — staje sie bowiem w pelni zrozumialy,
27 0,7 | powtarzam slowa: « Nie lekajcie sie! Otwórzcie na osciez drzwi
28 0,7 | niedzieli: Nie lekajcie sie ofiarowac waszego czasu
29 I,8 | Wszystko przez Nie sie stalo » (J 1,3)~8. W doswiadczeniu
30 I,8 | jest prawda, ze Slowo stalo sie cialem, « gdy nadeszla pelnia
31 I,8 | Ewangelii: « Wszystko przez Nie sie stalo, a bez Niego nic sie
32 I,8 | sie stalo, a bez Niego nic sie nie stalo, co sie stalo » (
33 I,8 | Niego nic sie nie stalo, co sie stalo » (1, 3). Podkresla
34 I,8 | stwórczym dziele Boga objawila sie w pelni w tajemnicy paschalnej,
35 I,9 | co odpieraja pojawiajace sie wciaz na nowo pokusy ubóstwienia
36 I,9 | na wszystko, co znajduje sie we wszechswiecie, a zarazem
37 I,9 | oszpeci go grzech, staje sie na powrót dobry, jesli z
38 I,10 | zasluguje na to, bysmy sie nim cieszyli, ale istnieje
39 I,10 | by go « budowac », stajac sie w ten sposób « wspólpracownikiem »
40 I,11 | bogate przeslanie staje sie zaczynem plodnej refleksji.~«
41 I,11 | raczej oznaczac, ze zatrzymal sie On przed dzielem swoich
42 I,11 | kontemplacyjne », które nie zwraca sie ku nastepnym dzielom, lecz
43 I,11 | pozwala raczej zachwycic sie pieknem tego, co juz zostalo
44 I,11 | zostalo dokonane. Kieruje sie ono ku wszystkim rzeczom,
45 I,12 | dotyczace « szabatu » wiaze sie nie tylko z tajemniczym «
46 I,12 | odpoczywa siódmego dnia radujac sie swoim stworzeniem, jest
47 I,12 | powiedziec — poslugujac sie obrazem chetnie stosowanym
48 I,12 | Proroków — ze Bóg objawia sie tu jako oblubieniec wobec
49 I,12(12) | spiew Leka dódi: « Ucieszy sie toba Bóg tak jak szczesliwy
50 I,14 | stworzenia, trzeba przyjrzec sie calosci tego tekstu, z którego
51 I,14 | blogoslawienstwem, tak ze staje sie on « Jego dniem » w pelnym
52 I,14 | jest monotonny, dokonuje sie on bowiem w róznych tonacjach
53 I,14 | liczni mistycy nie wahaja sie opisywac za pomoca obrazów
54 I,15 | czlowieka z Bogiem musi sie wyrazac takze w chwilach
55 I,15 | szczególnej modlitwy, aby stawac sie glebokim dialogiem, ogarniajacym
56 I,15 | swój glos do Boga, stajac sie rzecznikiem calego stworzenia.~
57 I,17 | dzielach Bozych pojawia sie w kontekscie odpoczynku
58 I,17 | 5,15).~Ta formula zdaje sie uzupelniac poprzednia: rozpatrywane
59 I,18 | to w nim bowiem dokonalo sie zmartwychwstanie Pana. Paschalne
60 I,18 | wyprowadzajac go z Egiptu, dopelnilo sie w smierci i zmartwychwstaniu
61 I,18 | choc ostatecznie wyrazi sie dopiero w momencie paruzji,
62 I,18 | chwale. W Nim urzeczywistnia sie w pelni « duchowy » sens
63 I,18 | czlowieka Bóg przyglada sie stworzeniu wydobytemu z
64 I,18 | wydobytemu z nicosci, wyraza sie teraz przez radosc, z jaka
65 I,18 | z jaka Chrystus objawil sie swoim uczniom w niedziele
66 I,18 | pierwszego »: dies Domini staje sie dies Christi!~
67 II,19 | przyjeta, która zaczela sie rozpowszechniac w pierwszych
68 II,19 | jego sens, trzeba odwolac sie bezposrednio do zmartwychwstania
69 II,19 | i w zyciu wiernych staje sie obecne wydarzenie paschalne,
70 II,19(18) | gdzie niedziela nazywa sie wlasnie « zmartwychwstaniem » (
71 II,20 | dnia Zmartwychwstaly ukazal sie dwóm uczniom na drodze do
72 II,20 | Lk 24, 13-35) i objawil sie jedenastu Apostolom jednoczesnie (
73 II,20 | przyszedl do nich i dal sie poznac Tomaszowi, ukazujac
74 II,20 | Ducha Swietego wypelnila sie obietnica, jaka Jezus dal
75 II,20 | dzielacych je róznic, gromadza sie w jednosci.~
76 II,21 | wierni w Troadzie zgromadzili sie « na lamaniu chleba », gdy
77 II,21 | 1, 10). Ten obyczaj stal sie juz wówczas cecha wyrózniajaca
78 II,21 | chrzescijanie « zwykli gromadzic sie zawsze tego samego dnia
79 II,22 | regionach, gdzie szerzyla sie Ewangelia, zas dni swiateczne
80 II,22 | dlaczego wierni musieli sie gromadzic przed wschodem
81 II,23 | pierwszych wiekach, starajac sie ukazac odmiennosc niedzieli
82 II,23 | mieli obowiazek gromadzic sie w synagodze i zachowywac
83 II,23 | wszystkim po to, by oprzec sie naciskom tych chrzescijan,
84 II,23 | chrzescijan, którzy wywodzili sie z judaizmu i uwazali za
85 II,23 | zydowskim szabatem stawala sie coraz wyrazniejsza w swiadomosci
86 II,24 | Starego Testamentu, stalo sie takze punktem wyjscia do
87 II,24 | Ksiegi Rodzaju dokonaly sie kolejne etapy dziela stworzenia,
88 II,25 | chrzest i dzieki któremu stal sie nowym czlowiekiem w Chrystusie. «
89 II,26 | siódmym dniem tygodnia, stal sie podstawa dla interpretacji
90 II,26 | nieprzemijajacej epoki, która nigdy sie nie zestarzeje; niedziela
91 II,27 | celebracja tego dnia zwracala sie ku Chrystusowi jako prawdziwemu «
92 II,27 | piszac do pogan, posluguje sie tym potocznie stosowanym
93 II,27 | chrzescijanie gromadzili sie « w dniu zwanym dniem slonca »,(30)
94 II,27 | wprowadzajacym w niedziele. Gromadzac sie w tym dniu, Kosciól z pokolenia
95 II,27 | Zachariasza, gdy wpatruje sie w Chrystusa, oglaszajac
96 II,27(32) | Analogiczne wyrazenia znajduja sie w hymnach Liturgii Godzin
97 II,28 | niedzieli.(33) Ukazujac sie Apostolom wieczorem w dniu
98 II,28 | Pascha tygodnia » staje sie wiec w pewien sposób « Piecdziesiatnica
99 II,29 | dzisiaj » pierwsze objawienie sie Zmartwychwstalego. Stajac
100 II,29 | uroczystosci liturgiczne, odmawia sie wyznanie wiary. Credo, recytowane
101 II,30 | uksztaltowana spontanicznie stala sie potem regula zatwierdzona
102 II,30 | Watykanski II wypowiedzial sie na temat mozliwosci reformy
103 II,30 | Kosciól « nie sprzeciwia sie tym tylko rozmaitym systemom, (...)
104 III,31 | jest zatem, by gromadzac sie wyrazali w pelni tozsamosc
105 III,31 | jedno » (J 11,52). Staly sie one « jednym » w Chrystusie (
106 III,31 | Swietego. Ta jednosc staje sie widoczna, gdy chrzescijanie
107 III,31 | gdy chrzescijanie gromadza sie we wspólnocie: uswiadamiaja
108 III,32 | Kosciola nie tylko wyraza sie w sposób szczególnie gleboki
109 III,32 | ale w pewnym sensie z niej sie « wywodzi ».(39) Eucharystia
110 III,32 | Eucharystii urzeczywistnia sie za kazdym razem, gdy jest
111 III,32 | Tym pelniej jednak wyraza sie w dniu, w którym cala wspólnota
112 III,33 | Zmartwychwstaly objawil sie im wszystkim, zgromadzonym
113 III,33 | wspólnoty, która gromadzi sie co osiem dni, w dniu Panskim
114 III,33 | wiez miedzy objawieniem sie Zmartwychwstalego a Eucharystia
115 III,33 | sam Chrystus przylaczyl sie w drodze, a potem wyjasnial
116 III,34 | wspólnota diecezjalna gromadzi sie na modlitwie wraz ze swoim
117 III,34 | pasterzem: « Kosciól ujawnia sie przede wszystkim w pelnym
118 III,34 | niedzielna, która wiaze sie z obowiazkiem uczestnictwa
119 III,34 | wymiar eklezjalny i jawi sie jako pierwowzór innych liturgii
120 III,34 | w którym urzeczywistnia sie konkretnie tajemnica Kosciola.
121 III,34 | liturgii wspólnota otwiera sie takze na komunie z Kosciolem
122 III,35 | Tak wiec dies Domini jawi sie takze jako dies Ecclesiae.
123 III,35 | wspólnoty, które umacnia sie i wyraza w szczególny sposób
124 III,36 | najpelniej urzeczywistnia sie jednosc: w nim bowiem sprawowane
125 III,36 | obowiazku niedzielnego. Moze sie do tego przyczynic — w sprzyjajacych
126 III,36 | eucharystycznej » (52) — spotykaja sie rózne grupy, ruchy, stowarzyszenia,
127 III,36 | która maja prawo odrózniac sie od innych, zgodnie z rozeznaniem
128 III,36 | Z tego powodu nie zaleca sie sprawowania w niedziele,
129 III,37 | do niedzieli, która nigdy sie nie skonczy. Oczekiwanie
130 III,37 | Kosciola (55) i ujawnia sie w kazdej liturgii eucharystycznej,
131 III,37 | charakter « oblubienczy », staje sie w pewien sposób zapowiedzia
132 III,37 | Kosciól niejako « cwiczy sie w pragnieniu »,(56) zaznajac
133 III,38 | przezywana i podsycana, staje sie zaczynem i swiatlem takze
134 III,38 | ludzkosci, a Kosciól, gromadzac sie na liturgii eucharystycznej,
135 III,38 | wszystkie dni tygodnia oddajace sie pracy i róznym zyciowym
136 III,38 | zyciowym zajeciom, staraja sie dawac przez gloszenie Ewangelii
137 III,39 | Zmartwychwstalym dokonuje sie poprzez udzial w dwojakiej
138 III,39 | gdy w Kosciele czyta sie Pismo Swiete ».(60) Druga
139 III,39 | eucharystyczna tak scisle wiaza sie ze soba, ze stanowia jeden
140 III,40 | niedzielnej Eucharystii musimy sie zastanowic, w jaki sposób
141 III,40 | chrzescijanskich rodzin, trudno sie spodziewac, ze samo gloszenie
142 III,41 | Bozy ze swej strony czuje sie powolany do udzialu w tym
143 III,41 | chrzcielnych, co dokonuje sie jakby posrednio przez odmawianie
144 III,42 | Panskim », Eucharystia ukazuje sie, w sposób bardziej wyrazisty
145 III,42 | pelen Ducha Swietego zwraca sie do Ojca, jednoczac sie z
146 III,42 | zwraca sie do Ojca, jednoczac sie z Chrystusem i stajac sie
147 III,42 | sie z Chrystusem i stajac sie glosem calej ludzkosci.
148 III,42 | por. Ef 1,10), aby stac sie ofiara zlozona Bogu Ojcu,
149 III,43 | unizyl samego siebie, stawszy sie poslusznym az do smierci —
150 III,43 | akcie, w jakim ofiarowal sie na krzyzu.~« W tej Boskiej
151 III,43 | Boskiej ofierze, dokonujacej sie we Mszy swietej, jest obecny
152 III,43 | Eucharystii ofiara Chrystusa staje sie takze ofiara czlonków Jego
153 III,43 | modlitwy i praca lacza sie z zyciem, uwielbieniem,
154 III,43 | ostatecznym ofiarowaniem sie oraz nabieraja w ten sposób
155 III,43 | udzial calej wspólnoty staje sie szczególnie widoczny w zgromadzeniu
156 III,44 | jednosc wspólnoty staje sie bardzo wyraznie widoczna
157 III,44 | której sam Chrystus staje sie pokarmem. Istotnie, « w
158 III,44 | komunii eucharystycznej staje sie szczególnie naglace podczas
159 III,44 | liturgicznej. Przyczynia sie do tego zwyczaj goscinnego
160 III,44 | goscinnego witania gromadzacych sie wiernych oraz ton samej
161 III,44 | najpierw idz i pojednaj sie z bratem swoim! Potem przyjdz
162 III,45 | Jego Ducha, aby przygotowac sie do podjecia zadan, które
163 III,45 | eucharystyczna nie konczy sie w swiatyni. Podobnie jak
164 III,45 | chrzescijanie gromadzacy sie w kazda niedziele, aby przezywac
165 III,45 | powierzona. Kiedy po rozejsciu sie zgromadzenia uczen Chrystusa
166 III,45 | Bogu (por. Rz 12,1). Czuje sie dluznikiem swoich braci
167 III,45 | zapragneli natychmiast podzielic sie z bracmi radoscia spotkania
168 III,46 | razie czym usprawiedliwia sie przed Bogiem ci, co nie
169 III,46 | Bogiem ci, co nie gromadza sie w dniu Panskim, aby sluchac
170 III,46 | niedzielnych, na których spotykali sie w jednym miejscu chrzescijanie
171 III,46 | wielu odwaznie sprzeciwialo sie edyktowi cesarskiemu i wolalo
172 III,47 | niedzielnej: wypowiadal sie najczesciej w formie adhortacji,
173 III,47 | doprowadzily do uksztaltowania sie powszechnego obyczaju, którego
174 III,47 | zasadnosc, jesli wezmie sie pod uwage znaczenie niedzieli
175 III,48 | którym Kosciól gromadzi sie, aby odnawiac pamiatke Jego
176 III,48 | milosierdzia i powstrzymywanie sie od pracy ».(84)~
177 III,49 | niedzielnego rozpoczyna sie juz w sobote wieczorem,
178 III,49 | wieczorem, kiedy odprawia sie pierwsze Nieszpory z niedzieli.(87)~
179 III,49 | uczestniczyc we Mszy sw. tam, gdzie sie znajduja, wzbogacajac w
180 III,50 | szczególnie starannie. Kierujac sie w doborze form pasterska
181 III,50 | zgromadzenia i sprzyja dzieleniu sie jedna wiara i miloscia.
182 III,50 | melodii, aby pojawiajace sie dzis nowe i twórcze propozycje
183 III,50 | sferze muzyki sakralnej moze sie poszczycic dorobkiem o nieocenionej
184 III,51 | dzieci i dorosli — czuli sie osobiscie zaangazowani,
185 III,51 | umozliwiajac im wlaczenie sie w te formy uczestnictwa,
186 III,52 | rozumiec, ze na tym wyczerpuje sie obowiazek « swietowania »
187 III,52 | uczniowie Chrystusa powinni sie starac, aby takze inne wydarzenia
188 III,52 | formy rozrywki — odznaczaly sie pewnym stylem, który pomaga
189 III,52 | rodziców i dzieci moze stac sie sposobnoscia nie tylko do
190 III,52 | tylko do wzajemnego otwarcia sie na siebie i do dialogu,
191 III,52 | daru Eucharystii i stanie sie jej dopelnieniem?~W wielu
192 III,52 | dzisiaj — ze nie zadowala sie minimalistycznymi ani polowicznymi
193 III,52 | srodowiskach Kosciola znów odczuwa sie potrzebe modlitwy w jej
194 III,52 | formach. Na nowo odkrywa sie wartosc takze dawnych przejawów
195 III,52 | niedzielnego odpoczynku udaja sie do sanktuariów, aby spedzic
196 III,53 | niedzielna Eucharystie. Dzieje sie tak czesto w mlodych Kosciolach,
197 III,53 | niej bowiem urzeczywistnia sie naprawde Pascha Chrystusa
198 III,53 | i tylko w niej realizuje sie w pelni zgromadzenie eucharystyczne,
199 III,54 | daja mozliwosc zjednoczenia sie z celebracja eucharystyczna
200 III,54 | braci, którzy spotykaja sie w okreslonym miejscu, z
201 III,54 | okreslonym miejscu, z czym wiaze sie tez mozliwosc komunii eucharystycznej.
202 IV,55 | aniolowie i ludzie nie posiadaja sie z radosci ».(99) Te slowa
203 IV,55 | pierwszym dniu tygodnia wszyscy sie radujcie » — czytamy w Didaskaliach
204 IV,55(100)| zmartwychwstal i po ukazaniu sie, wstapil do nieba ».~
205 IV,55 | przerywaja posty i modla sie na stojaco, co jest znakiem
206 IV,55 | wszystkie niedziele spiewa sie tez alleluja ». (102)~
207 IV,55(101)| za gest pokutny, wydawala sie niestosowna w dniu radosci:
208 IV,56 | liturgicznych, które moga zmieniac sie w czasie stosownie do dyscypliny
209 IV,56 | powitali Mistrza: « Uradowali sie zatem uczniowie ujrzawszy
210 IV,56 | oczach urzeczywistnialy sie — jak pózniej wypelnia sie
211 IV,56 | sie — jak pózniej wypelnia sie w zyciu wszystkich pokolen
212 IV,56 | przed meka: « bedziecie sie smucic, ale smutek wasz
213 IV,56 | ale smutek wasz zamieni sie w radosc » (J 16,20). Czyz
214 IV,56 | Czyz On sam nie modlil sie, aby uczniowie « radosc
215 IV,57 | Pana, w którym swietuje sie Boze dzielo stworzenia i
216 IV,59 | bynajmniej zniesione, ale stalo sie glebsze w perspektywie chrystocentrycznej,
217 IV,59 | wyjscie z Egiptu, stajac sie pamiatka powszechnego odkupienia
218 IV,60 | Bozego odpoczynku rozpoczal sie bieg czasu, któremu podzial
219 IV,60 | przed pokusa zamkniecia sie w sobie, aby mógl pozostac
220 IV,61 | swoista « plodnoscia »; wyraza sie ona nade wszystko w tym,
221 IV,63 | 2,27). Przeciwstawiajac sie nazbyt legalistycznej interpretacji
222 IV,63 | zachowywanie tego dnia wiaze sie z jego charakterem wyzwalajacym,
223 IV,63 | w Krwi Chrystusa, czuli sie upowaznieni, aby przeniesc
224 IV,64 | Chrzescijanie radowali sie z usuniecia przeszkód, które
225 IV,64 | mogli bez trudnosci oddawac sie wspólnej modlitwie. (108)~
226 IV,65 | bowiem czlowiekowi wyrwac sie z rytmu ziemskich zajec,
227 IV,65 | nauce i technice rozszerzyla sie niezmiernie wladza, jaka
228 IV,66 | swiata, jak i na utrzymywanie sie — takze w spoleczenstwach
229 IV,67 | odzyskuja prawdziwe oblicze, gdy sie z nimi spotykamy i nawiazujemy
230 IV,67 | odkryc na nowo i zachwycic sie gleboko pieknem przyrody,
231 IV,67 | panowania, która zwraca sie przeciw samemu czlowiekowi.
232 IV,67 | bliznimi, niedziela staje sie takze momentem, kiedy, ogarniajac
233 IV,67 | spojrzeniem cuda przyrody daje sie on porwac tej wspanialej
234 IV,67 | nie nalezy odrzucac. Staje sie bowiem poswiecone przez
235 IV,67 | czlowiek poszukuje czasu, aby sie odprezyc i bardziej zatroszczyc
236 IV,67 | przezywania wiary, która objawia sie w obchodzeniu i swietowaniu
237 IV,67 | Eucharystii, powstrzymujac sie od prac i zajec nie licujacych
238 IV,68 | wypoczynek, jesli nie ma sie stac jalowa bezczynnoscia,
239 IV,68 | krótko, dzien Panski staje sie w ten sposób, w sensie najbardziej
240 IV,69 | dniem, w którym wierni moga sie poswiecic dzielom milosierdzia,
241 IV,69 | moje przykazanie, abyscie sie wzajemnie milowali, tak
242 IV,70 | do braterskiego dzielenia sie dobrami materialnymi z ubozszymi. «
243 IV,70 | który bynajmniej nie kieruje sie tutaj ciasna logika « daniny »,
244 IV,70 | daniny », ale odwoluje sie raczej do kultury solidarnosci,
245 IV,70 | szczególnie uwaznie wsluchac sie w slowa surowego napomnienia,
246 IV,70 | Panskiej »: « Tak wiec, gdy sie zbieracie, nie ma u was
247 IV,70 | bowiem juz wczesniej zabiera sie do wlasnego jedzenia, i
248 IV,70 | wlasnego jedzenia, i tak sie zdarza, ze jeden jest glodny,
249 IV,70 | miedzy soba i nie stajecie sie sedziami przewrotnymi? » (
250 IV,71 | uczeszczaja do kosciola, wywiazuja sie ze swoich powinnosci, choc
251 IV,71 | powinnosci, choc nie dziela sie swoja majetnoscia z ubogimi,
252 IV,71 | stól eucharystyczny ugina sie od zlotych kielichów, skoro
253 IV,71 | gdzie braterstwo wyraza sie przez konkretna solidarnosc,
254 IV,72 | innych ». Niech rozejrzy sie dokola, aby odszukac ludzi,
255 IV,72 | jego solidarnosci. Moze sie zdarzyc, ze w jego najblizszym
256 IV,72 | troska o nich nie moze sie wyrazac w sporadycznychdzialaniach,
257 IV,72 | wszystko to z pewnoscia moze sie stac sposobem realizacji
258 IV,73 | ale cala niedziela jawi sie jako wielka szkola milosci,
259 IV,73 | Zmartwychwstalego wsród nas staje sie programem solidarnego dzialania,
260 IV,73 | por. Lk 4,18-19). Uczac sie od Niego przez sprawowanie
261 IV,73 | chrzescijanin sam staje sie twórca pokoju.~
262 V,74 | swiat, w czasie dokonuje sie historia zbawienia, która
263 V,74 | koncu czasów. Czas staje sie, w Jezusie Chrystusie Slowie
264 V,74 | ziemskiego zycia Chrystusa jawia sie jako prawdziwe centrum czasu.
265 V,74 | azeby w ten sposób odnalezc sie w “pelni czasu” ». (119)~
266 V,75 | kosmicznymi, do których odwoluje sie czesto religia naturalna
267 V,75 | rozwinieciem tego, co dokonalo sie w dniu, gdy umeczone cialo
268 V,75 | Ducha Swietego i samo stalo sie zródlem tego Ducha dla ludzkosci.
269 V,76 | wczesnie jednak uksztaltowal sie inny jeszcze rytm, a mianowicie
270 V,76 | Piecdziesiatnicy, stala sie najbardziej odpowiednim
271 V,77 | Pana, tak ze one uobecniaja sie niejako w kazdym czasie,
272 V,77 | czasie, aby wierni zetkneli sie z nimi i dostapili laski
273 V,78 | Jesli chrzescijanin wlacza sie w obchody kolejnych okresów
274 V,79 | dni swiatecznych zmieniala sie w kolejnych epokach, zaleznie
275 V,79 | Pasterze niech staraja sie tez zachecac wiernych do
276 V,80 | brak wartosci, które lacza sie bez trudnosci z wymogami
277 Zak,81 | Eucharystii urzeczywistnia sie owa pelnia kultu, który
278 Zak,81 | szczególnie wyraznie ujawnia sie to wlasnie w niedzielnym
279 Zak,82 | moralnej. Chrzescijanin poczuwa sie oczywiscie do solidarnosci
280 Zak,83 | przezywana niedziela staje sie niejako « dusza » pozostalych
281 Zak,83 | problemów mozliwosc spotkania sie w niedziele z wszystkimi
282 Zak,83 | wierze i wzajemnego dzielenia sie darem braterstwa stanowi
283 Zak,84 | w naturalny sposób staje sie tez swiadectwem i przepowiadaniem.
284 Zak,84 | kolebka wciaz odnawiajacej sie przyszlosci, jest ofiarowana
285 Zak,84 | oczekiwania, wspólnota ta staje sie uczestniczka nadziei ludzkosci
286 Zak,85 | szczególna uwaga wsluchuje sie w Jego glos podczas zgromadzenia
287 Zak,85 | Pasche, i wraz z Nim zwraca sie do Chrystusa, oczekujac
288 Zak,86 | Ducha. Tej obecnosci domaga sie sama tajemnica Chrystusa:
289 Zak,86 | Ecclesiae?~W Maryje wpatruja sie wierni, gdy sluchaja slowa
290 Zak,86 | niedzielnego zgromadzenia, uczac sie od Niej, jak je zachowywac
291 Zak,86 | Lk 2,19). Od Maryi ucza sie stac pod krzyzem, aby skladac
292 Zak,86 | zachowuje] dla tych, co sie Go boja » (Lk 1,50). Z niedzieli
293 Zak,86 | Przenajswietszej Trójcy staje sie szczególnie goraca i skuteczna.~
294 Zak,87 | glebszego zaangazowania sie w zycie duchowe i duszpasterskie.
295 Zak,87 | tysiaclecia, spotykajac sie w kazda niedziele z Kosciolem
296 Zak,87 | uczniowie zas, odnawiajac sie nieustannie przez cotygodniowa
297 Zak,87 | pamiatke Paschy, niech staja sie coraz bardziej wiarygodnymi
|