Rozdzial, Paragraf
1 0,1 | Slusznie zatem mozna odniesc do niedzieli zawolanie Psalmisty: «
2 0,1 | 117], 24). To wezwanie do radosci, rozbrzmiewajace
3 0,1 | dzien tygodnia przyszly do grobu » (Mk 16,2), nie znalazly
4 0,1 | Zmartwychwstaly przylaczyl sie do nich w drodze, wyjasnial
5 0,1 | samego dnia, gdy przyszedl do nich zmartwychwstaly Jezus
6 0,2 | centrum tajemnicy czasu. Do Chrystusa bowiem, jak przypomina
7 0,3 | tysiaclecia sklania wiernych do podjecia refleksji nad historia
8 0,3 | 2000 pragne zwrócic sie do was w tym Liscie apostolskim,
9 0,3 | jednak pragne sie zwrócic do was wszystkich, drodzy bracia
10 0,3 | parafie, regularnie udajac sie do nich wlasnie w niedziele
11 0,4 | doprowadzila w wielu przypadkach do glebokich przemian w zachowaniach
12 0,4 | autentycznych wartosci, do rozwoju czlowieka i do postepu
13 0,4 | do rozwoju czlowieka i do postepu zycia spolecznego
14 0,6 | zyciu chrzescijanskim. Dazac do tego, idziemy sladem odwiecznej
15 0,7 | z moca wezwac wszystkich do ponownego odkrycia niedzieli:
16 I,8 | równiez sw. Pawel, piszac do Kolosan: « w Nim zostalo
17 I,8 | który On sam doprowadzi do konca, gdy powróci w chwale
18 I,8 | szabatniego » (por. Hbr 4,9), do którego wszedl sam Chrystus
19 I,8 | swoje zmartwychwstanie i do którego ma wejsc Lud Bozy,
20 I,8 | aby wejsc na droge wiodaca do pelnego zrozumienia niedzieli.~
21 I,9 | jesli z pomoca laski powraca do Tego, który go stworzyl.
22 I,10 | tylko otwiera nam droge do zrozumienia tajemniczej
23 I,10 | zadanie, jakie czlowiek ma do spelnienia wobec swiata. «
24 I,10 | bowiem powolany nie tylko do tego, by mieszkac w swiecie,
25 I,10 | Stwórca wszystkiego, odnosil do Niego siebie samego i wszystkie
26 I,11 | Rdz 2,2). Takze tutaj mamy do czynienia z wizja antropomorficzna,
27 I,11 | Ojciec mój dziala az do tej chwili i Ja dzialam » (
28 I,11 | Jego obraz, powolujac je do zawarcia z Nim przymierza
29 I,11 | Izraelem i doprowadzone do pelni w Chrystusie: wlasnie
30 I,13 | Przymierza, siega korzeniami do samej istoty Bozego zamyslu.
31 I,14 | byc podporzadkowana Bogu. Do Niego naleza czas i przestrzen.
32 I,15 | czlowiek wznosi swój glos do Boga, stajac sie rzecznikiem
33 I,15 | od Boga. Wszystko nalezy do Boga! Dzien Panski wciaz
34 I,15 | nowo potwierdza te prawde. Do tego wlasnie nawiazuje bardzo
35 I,15 | wszechswiat i historia naleza do Boga, a czlowiek nie moze
36 I,16 | nakazuje cos czynic. Wzywa do odnowienia pamieci o wielkim
37 I,16 | którym czlowiek jest wezwany do odpoczynku. Odpoczynek zyskuje
38 I,18 | Od szabatu do niedzieli~18. Ze wzgledu
39 I,18 | szabatu » przechodzimy tu do « pierwszego dnia po szabacie »,
40 I,18 | szabacie », od siódmego dnia do « dnia pierwszego »: dies
41 II,19 | jak powiedzielismy — az do dziela stworzenia, a scislej
42 II,19 | stworzenia, a scislej biorac do biblijnej tajemnicy « odpoczynku »
43 II,19 | odwolac sie bezposrednio do zmartwychwstania Chrystusa.
44 II,19(18) | To odniesienie do zmartwychwstania jest szczególnie
45 II,20 | sie dwóm uczniom na drodze do Emaus (por. Lk 24, 13-35)
46 II,20 | zgromadzeni, Jezus przyszedl do nich i dal sie poznac Tomaszowi,
47 II,21 | chleba », gdy Pawel wyglosil do nich mowe pozegnalna i w
48 II,21 | cudowny sposób przywrócil do zycia mlodego Eutycha (por.
49 II,21 | slonca i spiewac razem hymn do Chrystusa, którego czcza
50 II,22(20) | Por. tamze. W nawiazaniu do listu Pliniusza, równiez
51 II,23 | Pawel nadal uczeszczali do synagogi, aby glosic tam
52 II,23 | porzadku rzeczy, przyszli do nowej nadziei i nie zachowuja
53 II,23 | zauwazyc pewna tendencje do « szabatyzacji » dnia Panskiego.
54 II,24 | sie takze punktem wyjscia do bardzo interesujacych rozwazan
55 II,25 | wymiar niedzieli zachecajac do sprawowania obrzedu chrztu
56 II,26 | to znaczy, ze w stosunku do tygodniowego cyklu siedmiu
57 II,27 | na oznaczenie niedzieli i do dzis obecnemu w niektórych
58 II,27 | ludzkosci. Sw. Justyn, piszac do pogan, posluguje sie tym
59 II,28 | dniem « ognia », nawiazujac do Ducha Swietego. Swiatlosc
60 II,29 | wezwanie skierowane niegdys do apostola Tomasza: « Podnies
61 II,29 | Podnies reke i wlóz [ja] do mego boku, i nie badz niedowiarkiem,
62 II,30 | historii Kosciola. Czyz jest do pomyslenia, by nie odmierzal
63 II,30 | bylo pozbawione dostepu do tego zródla obfitych lask,
64 III,31 | przez wszystkie dni, az do skonczenia swiata » (Mt
65 III,31 | Mistycznego Ciala, wlaczone do spolecznosci Ludu Bozego.(38)
66 III,33 | ponownym przyjsciu Chrystusa do uczniów « po osmiu dniach » (
67 III,33 | o dwóch uczniach idacych do Emaus, do których sam Chrystus
68 III,33 | uczniach idacych do Emaus, do których sam Chrystus przylaczyl
69 III,33 | nastepnie zasiadl z nimi do stolu. Rozpoznali Go, gdy «
70 III,33 | Wieczerzy, nawiazujac wyraznie do « lamania chleba », jak
71 III,34 | poszczególnych Kosciolów — do doskonalej milosci.~
72 III,34(45)| Kongr. Nauki Wiary, List do Biskupów Kosciola katolickiego
73 III,35(46)| Jan Pawel II, Przemówienie do trzeciej grupy Biskupów
74 III,35 | poczucie przynaleznosci do koscielnej wspólnoty, które
75 III,36 | przystepuja wraz z dziecmi do jednego stolu slowa i Chleba
76 III,36 | wychowywac swoje dzieci do udzialu we Mszy sw. niedzielnej,
77 III,36 | obejmowal przygotowanie do uczestnictwa we Mszy sw.,
78 III,36 | obowiazku niedzielnego. Moze sie do tego przyczynic — w sprzyjajacych
79 III,37 | podaza bowiem droga wiodaca do ostatecznego « dnia Panskiego »,
80 III,37 | ostatecznego « dnia Panskiego », do niedzieli, która nigdy sie
81 III,38 | zmartwychwstal i wstapil do nieba, chrzescijanska wspólnota «
82 III,40 | byc dobrze przygotowane do sluchania gloszonego im
83 III,40 | wygloszone. Nalezy dazyc do tego, aby cala celebracja,
84 III,40 | moglo ono mocniej przemówic do jej uczestników. Wielka
85 III,40 | i modlitwe — komentarza do slów Panskich, który bedzie
86 III,40 | oddawal ich tresc, nawiazujac do aktualnych problemów i do
87 III,40 | do aktualnych problemów i do zycia wspólczesnych ludzi.~
88 III,41 | eucharystycznego, jest nie tyle okazja do medytacji i katechezy, co
89 III,41 | strony czuje sie powolany do udzialu w tym dialogu milosci
90 III,41 | uwielbienie, ale zarazem do potwierdzenia swojej wiernosci
91 III,41 | niedzielne zobowiazuje zatem do wewnetrznego odnowienia
92 III,41 | nakazom. Bóg bowiem, kierujac do nas swoje slowo, oczekuje
93 III,42 | prowadzi w naturalny sposób do uczty Chleba eucharystycznego
94 III,42 | i przygotowuje wspólnote do przezycia jej wielorakich
95 III,42 | Ducha Swietego zwraca sie do Ojca, jednoczac sie z Chrystusem
96 III,43 | stawszy sie poslusznym az do smierci — i to smierci krzyzowej » (
97 III,44 | wiernym, aby przystepowali do komunii, gdy uczestnicza
98 III,44 | Eucharystii, pod warunkiem, ze sa do tego nalezycie przygotowani,
99 III,44 | oczywiste, ze zaproszenie do komunii eucharystycznej
100 III,44 | liturgicznej. Przyczynia sie do tego zwyczaj goscinnego
101 III,44(73)| Kongr. Nauki Wiary, List do Biskupów Kosciola katolickiego
102 III,44 | potwierdzic zobowiazanie do wzajemnej milosci, jakie
103 III,45 | Ducha, aby przygotowac sie do podjecia zadan, które czekaja
104 III,45 | uczen Chrystusa powraca do swojego zwyklego srodowiska,
105 III,46 | pierwszej Apologii, skierowanej do cesarza Antonina i do senatu,
106 III,46 | skierowanej do cesarza Antonina i do senatu, mógl z duma opisac
107 III,47 | partykularnych doprowadzily do uksztaltowania sie powszechnego
108 III,47(80)| Innocentego XI w r. 1679, odnosnie do moralnego obowiazku swietowania
109 III,47(82)| wlasnego Kosciola sui iuris do celebracji Oficjum liturgicznego ».~
110 III,52 | sie sposobnoscia nie tylko do wzajemnego otwarcia sie
111 III,52 | otwarcia sie na siebie i do dialogu, ale takze do wspólnej,
112 III,52 | i do dialogu, ale takze do wspólnej, glebszej refleksji,
113 III,52 | elementy formacyjne. A czy do programu tego dnia nie mozna
114 III,52 | niedzielnego odpoczynku udaja sie do sanktuariów, aby spedzic
115 III,53 | konkretne zastosowanie nalezy do kompetencji Konferencji
116 IV,55(100)| po ukazaniu sie, wstapil do nieba ».~
117 IV,56 | zmieniac sie w czasie stosownie do dyscypliny koscielnej, pozostaje
118 IV,58 | usilnie wzywali ochrzczonych do wiernego swietowania w radosci
119 IV,60 | nieslabnacym zdumieniem powracamy do owego tajemniczego poczatku,
120 IV,61 | zarazem swojego powolania do wspólpracy z Jego dzielem
121 IV,61 | wspólpracy z Jego dzielem i do przyjecia Jego laski. Swietujac «
122 IV,61 | dostrzec, ze dzien Panski jest do glebi przenikniety Bozym
123 IV,64 | usuniecia przeszkód, które az do tej chwili sprawialy, ze
124 IV,64 | okolicznoscia historyczna, do której Kosciól nie przywiazuje
125 IV,66(109)| Mansi, t. II, 569-570. Od VI do IX w. wiele Soborów zabranialo «
126 IV,66 | kulturowe i spoleczne, trudne do zaspokojenia, jesli nie
127 IV,66 | Oczywiscie, to prawo pracownika do odpoczynku zaklada prawo
128 IV,66 | odpoczynku zaklada prawo do pracy, a zatem gdy rozwazamy
129 IV,66 | miejsc pracy sa zmuszeni do bezczynnosci nawet w dni
130 IV,67 | niedzielny pozwala sprowadzic do wlasciwych proporcji codzienne
131 IV,67 | przypadkach ograniczone do pieciu — czlowiek poszukuje
132 IV,67 | sa w sumieniu zobowiazani do takiego zaplanowania odpoczynku
133 IV,69 | jeszcze bardziej przynagla ich do podejmowania « wszelkich
134 IV,70 | chrzescijan sposobnoscia do braterskiego dzielenia sie
135 IV,70 | ale odwoluje sie raczej do kultury solidarnosci, stawiajacej
136 IV,70 | juz wczesniej zabiera sie do wlasnego jedzenia, i tak
137 IV,70 | na zaszczytnym miejscu!”, do ubogiego zas powiecie: “
138 IV,71 | jesli tylko uczeszczaja do kosciola, wywiazuja sie
139 IV,71 | Pan Bóg? I przychodzisz do kosciola nie po to, by dac
140 IV,71(117)| Paulin z Noli, Ep 13,11-12 do Pammachiusza: CSEL 29, 92-
141 IV,72 | chrzescijanskiego milosierdzia? Zaprosic do wspólnego stolu osobe samotna,
142 IV,73 | solidarnego dzialania, przynagla do wewnetrznej odnowy, kaze
143 V,74 | sw. Pawel odnosi wlasnie do zmartwychwstania Chrystusa
144 V,75 | zwiazku z cyklami kosmicznymi, do których odwoluje sie czesto
145 V,75 | czasu, nawiazujac takze do mitu wiecznego powrotu.
146 V,75 | wszystko co nastapi az do konca swiata, bedzie jedynie
147 V,75 | rodzenia » (Rz 8,22), zmierza do celu, jakim jest jego pelne
148 V,76 | przez piecdziesiat dni az do Piecdziesiatnicy, stala
149 V,76 | grzechu i zmartwychwstaja do nowego zycia, to dlatego,
150 V,77 | Wcielenia i Narodzenia az do Wniebowstapienia, do dnia
151 V,77 | az do Wniebowstapienia, do dnia Zeslania Ducha Swietego
152 V,78 | Podobnie tez, wprowadzajac do cyklu rocznego wspomnienia
153 V,79 | nie utracili sposobnosci do rozwazania tej tajemnicy. (128)
154 V,79 | sie tez zachecac wiernych do udzialu we Mszy sw. równiez
155 Zak,81 | przywiazuje tak wielka wage do zachowywania dnia Panskiego,
156 Zak,82 | Chrzescijanin poczuwa sie oczywiscie do solidarnosci z innymi ludzmi,
157 Zak,84 | Niedziela jest zaproszeniem do spojrzenia przed siebie,
158 Zak,84 | chrzescijanska wspólnota wola do Jezusa: « Maranatha, przyjdz,
159 Zak,85 | 85. W tym dazeniu do celu Kosciól jest wspomagany
160 Zak,85 | i wraz z Nim zwraca sie do Chrystusa, oczekujac z utesknieniem
161 Zak,85 | pragnalem, aby niniejsza zacheta do ponownego odkrycia sensu
162 Zak,85 | sensu niedzieli dotarla do wiernych w tym roku, który
163 Zak,85 | bezposrednich przygotowan do Jubileuszu jest poswiecony
164 Zak,86 | wstawiennictwu modlitwa Kosciola do Przenajswietszej Trójcy
165 Zak,87 | bliskosc Jubileuszu wzywa nas do glebszego zaangazowania
166 Zak,87 | biskupstwie i w kaplanstwie do niestrudzonego dzialania
|