Lud pielgrzymujacy

37. Z kolei w perspektywie wedrówki Kosciola przez czas zwiazek niedzieli ze zmartwychwstaniem Chrystusa i uroczyste sprawowanie jego pamiatki co tydzien umacnia w nas swiadomosc, ze Lud Bozy ma charakter wspólnoty pielgrzymujacej oraz wymiar eschatologiczny. W kolejne niedziele Kosciól podaza bowiem droga wiodaca do ostatecznego « dnia Panskiego », do niedzieli, która nigdy sie nie skonczy. Oczekiwanie przyjscia Chrystusa jest co prawda wpisane w sama tajemnice Kosciola (⁵⁵) i ujawnia sie w kazdej liturgii eucharystycznej, jednakze dzien Panski jako szczególna pamiatka chwaly zmartwychwstalego Pana glebiej wyraza takze przyszla chwale Jego « powrotu », co czyni z niedzieli dzien, w którym Kosciól, objawiajac wyrazniej swój charakter « oblubienczy », staje sie w pewien sposób zapowiedzia eschatologicznej rzeczywistosci niebieskiego Jeruzalem. Gromadzac swoich synów we wspólnocie eucharystycznej i ksztaltujac w nich postawe oczekiwania na « Boskiego Oblubienca », Kosciól niejako « cwiczy sie w pragnieniu »,(⁵⁶) zaznajac przedsmaku tej radosci, która przyniesie mu nowe niebo i nowa ziemia, gdy miasto swiete, nowe Jeruzalem zstapi od Boga z nieba, « przystrojone jak oblubienica zdobna w klejnoty dla swego meza » (Ap 21, 2).