Rozdzial

 1 1 |  znikli i Ligowie, razem ze swymi turzymi rogami na głowach.
 2 4 |    obronie siostry wygrażał swymi małymi pięściami centurionowi -
 3 6 |   Tak mówiąc począł patrzeć swymi orzechowymi źrenicami wprost
 4 7 |   wodziła za nią czas jakiś swymi błękitnymi oczyma, a wreszcie
 5 7 |     nosił wieniec z róż. Ze swymi zrośniętymi nad nosem brwiami,
 6 11|    A ona spojrzała na niego swymi mglistymi oczyma niemal
 7 12|   Ceryny.~- Czy masz między swymi ludźmi kogo, co by znał
 8 23|  który jesteś możnym między swymi, leżysz ranny. Nie z naszej
 9 27|    nie wymówić, lecz trząsł swymi wychudłymi rękoma nad przerażoną
10 30| Zbudowałeś sobie już pomnik swymi wierszami, większy nie siedem,
11 36| zwierzęta patrzyły na tłumy swymi zielonymi, jakby sennymi
12 56|      to odskakiwał, czyniąc swymi potrójnymi widłami ruchy
13 56|  Starzec popatrzył na niego swymi zaczerwienionymi oczyma,
14 66|    spoglądał ze zdziwieniem swymi niebieskimi oczyma dziecka