Rozdzial

1 34|        przed nim, i że będzie mu świętą przy ognisku.~Po czym chwyciwszy
2 52|     istotę i ukochaną, i zarazem świętą musi stracić, i że prócz
3 53|           My już gotowi, ale ty, święta głowo, chroń się, albowiem
4 54|    przypominał sobie tę noc i tę świętą sędziwą twarz, wzniesioną
5 60|     rękoma i odrzekł: - Na twoją świętą głowę - przyrzekam!... Wówczas
6 61| prowadziła, jakby już zbawiona i święta, do wieczystego źródła życia.~