Rozdzial

 1 1 |  bogactwach Wanniusza i zwabieni nadzieją łupów, przybyli w takiej
 2 7 |      zbolałą, która żyje już nie nadzieją, ale tylko wspomnieniami
 3 7 |  tęsknoty i niepokoju, gdyby nie nadzieja, że Petroniusz i on wstawią
 4 8 |    wreszcie z twarzą rozjaśnioną nadzieją. Ursus podniósł się także
 5 8 |         w nią na nowo, tak jakby nadzieja ratunku zmieniła się już
 6 9 |       serce Ligii wstąpiła nagle nadzieja.~- Pani! - rzekła wyciągając
 7 10|       Porywała ją na przemian to nadzieja, to trwoga. "To on! to Ursus
 8 11|       Chwilami przebłyskiwała mu nadzieja, że może zobaczy Ligię,
 9 11|        może zrozumieć? Gdyby nie nadzieja, że ją odnajdzie, to utopiłby
10 12|         złotym włosem, z obawą i nadzieją w twarzy była tak piękna,
11 14|          on zaś odrzekł: "I moja nadzieja w Chrystusie." A jam spytał: "
12 15|          nie ma dotąd! Gdyby nie nadzieja, że ją wkrótce odnajdę,
13 15|         mieście, potem za bramy. Nadzieja czegoś od każdego jutra
14 19|  gorączce, podtrzymywany jedynie nadzieją, teraz, gdy ta nadzieja
15 19|          nadzieją, teraz, gdy ta nadzieja zdawała się spełniać, uczuł
16 19|      Winicjuszowi. Gdy jednak ta nadzieja go zawiodła, począł jeść
17 21|        innych kobiet istotę i że nadzieja, aby ją także pociągnęły
18 21|       nabrał odwagi.~- Cała moja nadzieja w tym - rzekł - że Herkules
19 26|          uczt, ni snu. Gdyby nie nadzieja, że cię znajdę, byłbym się
20 26|          żyć i dotąd żyłem tylko nadzieją, że cię znajdę i zobaczę.
21 28|       wody płynie niepokój. Żyję nadzieją, że ją może ujrzę, i czasem
22 29|       ujrzy Ligię, lecz gdy i ta nadzieja go zawiodła, w sercu poczęła
23 29|       miasto poczęło się ożywiać nadzieją bliskiego przyjazdu cezara.
24 29|       zdrowia pomogła ci jedynie nadzieja, że go usłyszysz. Nie lękaj
25 32|       chwili nie mógł się łudzić nadzieją, by obiecana zapłata była
26 38|  zamieszkać z tobą. Zresztą żyję nadzieją, że zanim Palatyn ujrzy
27 42|       własne. I coraz silniejsza nadzieja poczęła wstępować w serce
28 44|  Kampanii, których znęciła także nadzieja rabunku.~Okrzyk "Rzym ginie!"
29 45|        było oczekiwanie, trwoga, nadzieja. Blask odbijał się w białkach
30 51|         cezara. Obfitość zboża i nadzieja wielkich igrzysk napełniała
31 53| Chrystusa, gdyż to była ostatnia nadzieja. Wszystko zawiodło, Ligię
32 55|      tchnął szczęściem i ogromną nadzieją. Była w nim tylko jedna
33 55|    Jednakże w tym właśnie tkwiła nadzieja i ufność. Wróciwszy do domu
34 57|          w nim żołnierz, któremu nadzieja wróciła dawną energię.~Nazariusz
35 61|        błysnęła, jak błyskawica, nadzieja, zrodzona z miłości i wiary
36 61|      nalegać. Błysnęła mu jednak nadzieja, że żołnierze, którzy widywali
37 63|   jedynie był ciekawy. Gdyby nie nadzieja ujrzenia skazanego starca
38 66|          kołatała mu się jeszcze nadzieja, że może Ligii nie ma w
39 66|        zakołatało po raz ostatni nadzieją, że może czeka go krzyż,
40 69|    wszyscy odchodzili z otuchą i nadzieją, że Chrystus nie pozwoli
41 69|   przyjdzie na sąd straszliwy. I nadzieja ta podtrzymywała ich serca,
42 73|       oboje z Ligią cieszymy się nadzieją, że cię ujrzymy niezadługo.