Rozdzial

 1 2 |          rojów motyli lub żuków. Z góry, przez ogromne stopnie,
 2 2 |          raczej wesołe wrażenie. Z góry przez duży otwór wpadał
 3 7 |         przez kolumnę, spoglądał z góry na ów tłum. Akte pokazywała
 4 8 |         choćby za morza, choćby za góry, do barbarzyńców, gdzie
 5 19|         Taki mądry bóg, żeby też z góry nie przewidział, że nic
 6 20|             Starzec zaś wzniósł do góry dłoń i znakiem krzyża przeżegnał
 7 20| zmartwychwstał i że morza wyschną, góry się w proch obrócą, a Jego
 8 35|        ręce podniosły się naraz do góry i wszystkie usta zawołały:~-
 9 41|            mi nowe królestwa, nowe góry i morza, i nowe rozkosze,
10 42|           zanim dobiegł do szczytu góry, uczuł na twarzy powiew
11 45|            rękoma wyciągniętymi do góry. Ligii, Piotra Apostoła
12 47|           od Idy" - ma podnieść do góry obie ręce, czy też trzymając
13 48|       jaskinią wydrążoną w załomie góry, którą od zewnątrz zamknięto
14 49|            wstał, podniósł rękę do góry i począł deklamować:~ ~Serca
15 53|             jak podnieśli krzyż do góry, aby rzesze patrzyły na
16 53|           do końca, albowiem wiara góry porusza. Więc choćbyś widział
17 54|        Poczynał rozumieć, że wiara góry porusza, albowiem poczuł
18 56|          natychmiast wywiezie ją w Góry Albańskie. Petroniusz, przypuszczony
19 56|            padł, podnosił palce do góry, błagając tym znakiem litości,
20 56|     ogromną i przeciągłą burzę. Od góry do dołu widać było rozpalone
21 56|   donioślej, a w ławach hen, aż do góry, między rzędami widzów niejeden
22 57|        sposób, że gdy ją wywiozą w Góry Albańskie lub dalej, do
23 57|           który ci każe wyjechać w góry. Wówczas połączycie się,
24 57|            następnie wzniósłszy do góry ręce rzekł:~- O, dzięki
25 62|          jako niebo, które pokrywa góry lądy i morza, albowiem jest
26 66|   Petroniusz trzymał wzniesioną do góry dłoń, patrząc przy tym niemal
27 66|            oklasków rozległ się od góry do dołu. Lud pewien już
28 70|       zaczął różowieć i rozświecił Góry Albańskie, które ukazały
29 71|      ciągnęła się. przed nim, i na Góry Albańskie, zanurzone w świetle.
30 71|            wieczór począł zapadać. Góry stały się purpurowe, a podnóża
31 73|           w nasze pachnące cząbrem góry, do naszych cienistych gajów
32 74|        doskonałą myśl cieszy się z góry jej wykonaniem.~A tegoż
33 74|  Cytarzystom i śpiewakom polecił z góry hojnie, zapłacić, a w końcu