Rozdzial

 1 2 |         zdejm temu chłopcu opaskę z oczu, którą zawiązał Eros, bo
 2 2 |             i zapłoniona, nie śmiąc oczu podnieść. Lecz stopniowo
 3 4 |             radości nasza i światło oczu naszych! -rzekł.~I prędko
 4 4 |         którą Aulus nazwał światłem oczu, ufa jeszcze, wierząc, że
 5 7 |     szkliste, bez myśli, podobne do oczu umarłych.~On zaś zwróciwszy
 6 7 |          nie umiała od niej oderwać oczu, a z ust mimo woli wyrwało
 7 8 |           taką modlitwę i nie mogła oczu oderwać od Ligii, która
 8 11|      wściekłości poczęły mu kapać z oczu.~Petroniusz zaś, który wprost
 9 12|       wiadomo dlaczego, że w kątach oczu Chryzotemis dostrzegł dziś
10 14|       Nerona zadrgała i po chwili z oczu puściły mu się łzy; nagle
11 20|          teraz wycisnęło dwie łzy z oczu starca, które widać było
12 21|          Nie tracąc ani na chwilę z oczu Ligii myślał tylko o jej
13 23|            czas nie spuszczał jej z oczu, to szybkie posłuszeństwo
14 25|            oto nie spuszczał z niej oczu, ale widział ją na szczycie
15 25|             niego, dla jego twarzy, oczu, dla posągowych kształtów,
16 26|          czołem i błagalnym wyrazem oczu, ranny, złamany miłością,
17 28| Trazymeńskiego Jeziora, ani zmienić oczu moich z czarnych na niebieskie,
18 29|           coś można zobaczyć... bez oczu. Tymczasem są to po prostu
19 30|             cezarze. Straciłem go z oczu. - Nie wiesz nawet z jakiego
20 36|             odpowiedział:~- Źle dla oczu moich, które niechby do
21 37|        Augusta rzekła, że dla moich oczu nie ma widocznie nic skrytego,
22 45|             w białkach wzniesionych oczu, pot spływał po bladych
23 48|          Ursus, nie podniosła wcale oczu. Lecz Winicjusz zbliżył
24 48|         rozumiał i zbłądziłem, bo z oczu moich nie zdjęte jeszcze
25 53|       więzienia, stracił Apostoła z oczu, tak iż od czasu swego chrztu
26 53|              niech spadnie bielmo z oczu waszych i rozgoreją serca!~
27 53|            kilka głosów.~Jemu zaś z oczu bił blask coraz większy
28 54|          głowę i podniósł szybko do oczu zwój papieru.~A Winicjusz
29 56|          cisza oczekiwania. Tysiące oczu zwróciło się ku wielkim
30 57|           najdroższych mi w świecie oczu.~Po czym objął głowę Winicjusza
31 66|          wszystko razem znikło mu z oczu.~Ale owa niemoc nie trwała
32 69|           częstsze łzy napływały do oczu starca.~Lecz gdy na chwilę