Rozdzial

 1 9  |            od kupy kamieni. Lecz w końcu te poczucia, z których nie
 2 16 |           Winicjusz nie wiedział w końcu, co o tym sądzić. Próżno
 3 17 |         dowiedział lub domyślił.~W końcu jednak wrodzona mu ostrożność
 4 20 |        wychylił się zza chmur i na końcu wąwozu ujrzeli mur, pokryty
 5 20 |           wyraźniej i silniej, a w końcu stała się tak przejmującą
 6 20 |            obłudy i obmówiska, a w końcu, żeby dawali przykład i
 7 21 |         postąpiłby jak Eneasz, a w końcu zjednałby sobie wszystkich
 8 22 |          drugi ciemny kurytarz, na końcu którego widać było ogródek,
 9 29 |        jakby na złość Ligii, ale w końcu spostrzegł, że myśl o niej
10 36 |         oprzeć.~Winicjusz jadąc na końcu orszaku, na widok Apostoła
11 37 | Odpowiadałem spokojnie, lecz ona w końcu wymieniła i twoje imię.
12 39 |       wiesz, co Petroniusz rzekł w końcu? "To nie dla mnie", ale
13 39 | sprawiedliwość i miłosierdzie, a w końcu obiecuje szczęśliwość jako
14 41 |      wydawał się być natchniony. W końcu pobladł sam ze szczerego
15 41 |            cezara na Winicjusza, w końcu zaś spoczął na Petroniuszu.~
16 42 |       akwedukty, wille, drzewa; na końcu zaś tej szarej, okropnej
17 43 |      świątynie, Winicjusz dotarł w końcu do miasteczka zwanego Vicus
18 43 |       przyszło na niej zemdleć.~Na końcu ulicy dojrzał znów jakby
19 48 |           w inny wąwóz, na którego końcu widać było mdłe światełko.
20 56 |            i napełnił cały cyrk. W końcu już tylko gdzieniegdzie
21 56 |        uniesione tłumy rzucą się w końcu na samą arenę i poczną rozdzierać
22 58 |           ukazując go palcami, a w końcu sam cezar zwrócił na niego
23 61 |     piwnice pozostaną próżne.~Przy końcu orszaku Winicjusz dostrzegł
24 64 |           o szczęściu, nie śmiał w końcu i on modlić się do Chrystusa,
25 64 |       dostatecznych, polubili go w końcu za jego słodycz. Nieraz,
26 65 |       mistrzem, jak i z Lukanem. W końcu począł nadmieniać o niezadowoleniu
27 66 |            miłowałem Cię dotąd." W końcu myśli jego rozpętały się
28 72 |            Neronie, wydał się on w końcu bóstwem śmierci. Żałoba
29 72 |       dzieci ocalić. Zdawało się w końcu, że Nero umyślnie przebiera
30 74 |         góry hojnie, zapłacić, a w końcu siadłszy w ogrodzie pod
31 74 |          osłon różowymi ciałami. W końcu egipski wróżbita począł
32 Epi|            czym znów ją cytować. W końcu prosił, by go spalono. "