Rozdzial

 1 1 |              Cóż ja ci powiem, mój Marku. Znam Aula Plaucjusza, który
 2 3 |        Selenę - nie dziwię ci się, Marku - wiedz jednak, że Dianę
 3 3 |        jest nieomylny. - Wiesz co, Marku?~- Słucham cię, moja Atene...~-
 4 6 |          zmysły.~- Podziwiaj mnie, Marku. Onegdaj rzekłem cezarowi
 5 6 |            w morę. Tego nie lubię, Marku, i tego się strzeż. Wiedz,
 6 6 |          nie może być złym. Patrz, Marku, oto siedzi przed tobą cnota
 7 7 |  odpowiedzieć:~- Bądź pozdrowiony, Marku...~On zaś mówił:~- Szczęśliwe
 8 7 |        Kallino... boska moja!... - Marku, puść mnie - rzekła Ligia.~
 9 7 |            się jej pytanie:~- Ach, Marku, czy to być może?...~On
10 11|               Na cień matki mojej, Marku, nie masz jej w pałacu i
11 11|           po chwili rzekła:~- Nie, Marku. Stało się to, czego chciała
12 11|            spytał.~- Słuchaj mnie, Marku! Wczoraj byłyśmy z Ligią
13 11|           je do ogrodów już chore. Marku, szukaj jej sam, gdzie chcesz,
14 11|        twarz i po chwili rzekła:~- Marku, niech Bóg ci przebaczy
15 30|          mamy prawo się bawić. Ty, Marku, jesteś bardzo pięknym chłopcem
16 34|    zrozumiał ciebie...~- Wierz mi, Marku - odrzekła Ligia - że to
17 34|      ilekroć zechcesz. - Dlaczego, Marku?~- Mówię: "teraz", a myślę,
18 36|         Bądź zdrowa!~- Bądź zdrów, Marku - odrzekła Ligia i potem
19 39|        złego spotkać cię nie może, Marku, za to, że opuściłeś Ancjum
20 39|           ramieniu i rzekła:~- Mój Marku drogi...~I nie mogła mówić
21 39| odpowiedziała cicho: - Kocham cię, Marku.~Po czym umilkli znów oboje,
22 39|        zroszone jak kwiaty.~- Tak, Marku! Prawda! - rzekła przytulając
23 39|     cyprysów i odrzekła:~- Dobrze, Marku. Tyś pisał mi o Sycylii,
24 60|          zdradzić.~- Chora jestem, Marku - odrzekła Ligia - i czy
25 60|     pożegnać. Już ja idę do Niego, Marku, ale kocham cię i zawsze
26 60|           w scriptae duodecim.~- O Marku - odrzekła Ligia - Chrystus
27 60|        oszczędzać? Któż ja jestem, Marku? Słyszałam, jak Piotr mówił,
28 60|            jaka będę szczęśliwa. O Marku drogi, pomyśl, że ty tam
29 60|      podniosła do ust jego rękę:~- Marku!~- Co, droga?~- Nie płacz
30 60|      skończyła:~- Przyrzecz mi to, Marku!...~Winicjusz objął ją drżącymi