Rozdzial

 1 2 |        małej przyganie mieściło się wielkie pochlebstwo. Nasza miłościwa
 2 4 |       pinakoteki. W życiu jego były wielkie czyny, ale nie było wielkich
 3 7 |              Bywały kobiety noszące wielkie imiona, lecz nie wahające
 4 8 |        zaszły mgłą i po chwili dwie wielkie łzy poczęły się toczyć z
 5 8 |          ręce ma takie ciężkie...~I wielkie rozczulenie odmalowało się
 6 14|     Odkrycie, jakie uczyniłem, jest wielkie, albowiem chociaż nie odnalazłem
 7 16|          jego nauk. Nastąpią jakieś wielkie zebrania, na których i on,
 8 18|            wszystkich świątyniach i wielkie dziękczynienia, dla niego
 9 18|      niemożliwe, to są przynajmniej wielkie i niezwykłe... Takie imperium
10 23|             między nią i nim rzeczy wielkie, na mocy których, chcąc
11 25|           zlało się na niego jakieś wielkie, niespodziane szczęście.
12 25|        wypełniły ją całe tłumy, tak wielkie jak te, które były zebrane
13 29| rozdawnictwa zboża i oliwy, których wielkie zapasy nagromadzone były
14 31|             stawu Agryppy, aby zbyt wielkie tłumy widzów nie przeszkadzały
15 32|             Wiedz, że czeka cię tam wielkie niebezpieczeństwo i że lepiej
16 35|             do grobu. Dziś czyniono wielkie ofiary we wszystkich świątyniach,
17 36|         szaty, czerwone przepaski i wielkie zausznice, rzucające złoty
18 41|            byle było niezwyczajne i wielkie... Ale tej ofiary nie było
19 42|        przywykł, czynić Chrystusowi wielkie śluby, wraz z obietnicami
20 48|             go nagle osłabienie tak wielkie, że osunął się do nóg Apostola
21 49|              Nieszczęście było zbyt wielkie i zbyt niesłychane. Innych,
22 56|            Na piasku potworzyły się wielkie ciemne plamy; coraz więcej
23 57|          ogorzałej twarzy znać było wielkie wzruszenie, nad którym nie
24 60|          świetle latarni. Po chwili wielkie żelazne drzwi otworzyły
25 60|          może umarli. Inni okrążali wielkie naczynie z wodą, stojące
26 63|             górze, a po chwili dwie wielkie łzy, wezbrane pod powiekami,
27 69|            losem płakało teraz jego wielkie serce. Toteż gdy Winicjusz
28 71|       bardziej ku Ostii i stało się wielkie i czerwone. Cała zachodnia
29 73|          albo okrągłe oczy, albo za wielkie głowy. Czy każesz mi ich