Rozdzial

501 43 |                 Apostoł. I nagle ogarnęła go jakaś dziwna, na wpół już
502 43 |             Kodetańskiemu. Skry przestały go gonić. Zrozumiał, że jeśli
503 43 |                zatlona od iskier, poczęła go palić jak koszula Nessusa,
504 43 |                  siły, i padł.~Dosłyszano go jednak, a raczej spostrzeżono,
505 43 |                   zaś nie tylko postawili go na nogi, ale podjęli z ziemi
506 43 |                   innych, którzy otoczyli go wkoło, badając troskliwie,
507 43 |           spojrzał uważniej na otaczające go twarze i rzekł:~- Niech
508 44 |                  się do wozu, przyciągnął go aż do bramy Appijskiej i
509 44 |                  porwawszy posąg umieścił go w świątyni Marsa, poturbowawszy
510 44 |             radosnym zgiełkiem, usiłowali go potłumić przemocą. Gdzieniegdzie
511 45 |            przyniesiono Winicjusza, obmył go, zaopatrzył w odzież i posilił,
512 45 |                Ginie! Ginie! I nie będzie go już więcej na ziemi. Gdzie
513 45 |                 ojcze, tak dobrze, jakbyś go sam zapalił piorunem."~-
514 45 |               Dreszcz przerażenia chwytał go na samą myśl, że Ligia mogła
515 45 |                 natomiast naokół otaczały go twarze uroczyste i wzruszone.
516 45 |                 przyjście i wraz ujrzycie Go! Ale nie przyjdzie już jako
517 45 |                    Kto z was odgadnie, co go może spotkać, zanim godzina
518 47 |                natchnienia.~Lud wskazywał go z dala rękoma, oblanego
519 47 |                 się mienić. Nie wzruszyła go wprawdzie zagłada ojczystego
520 47 |               rozhukaną tłuszczę. Poznano go wreszcie i liczne głosy
521 47 |                 tłumy niewolników kochały go odtąd taką niepohamowaną
522 47 |                   wątpił, że cezar wysłał go umyślnie.~On zaś, zdjąwszy
523 47 |            uratować, toteż Nero ujrzawszy go przybiegł aż do schodów
524 48 |                    a reszty ich pozbawiła go wiadomość, że ta najdroższa
525 48 |                 chwilę ją ujrzy. Ogarnęło go nagle osłabienie tak wielkie,
526 48 |                 tak drobnej.~- Dostaniesz go.~- O wnuku Numy Pompiliusza,
527 48 |           wyznawcą Chrystusa, gdyż miłuję Go ze wszystkich sił duszy
528 48 |                wyznawcą Chrystusa, i czym go nie prosił, by mnie ochrzcił,
529 48 |                  klęknął i nagle ogarnęło go uniesienie: oczy i ręce
530 49 |              śmiał się nawet wówczas, gdy go policzkowano, stracił humor;
531 49 |                 nawet i z Seneką, chociaż go nienawidził. Poppea rozumiejąc
532 49 |          przyszedł mu do głowy, ogłosiłby go niewątpliwie jako zbawczy,
533 49 |              Czyście uważali, żem znalazł go w mgnieniu oka?~- O, niezrównany! -
534 49 |              podpalić miasto, i poświęcić go gniewowi ludu?~- O boski!
535 49 |              pogardliwą. Oto, gdy chciano go uderzyć, pokazał zęby; dał
536 49 |               sądzisz, że nie wzruszyłbym go mym śpiewem, jak niegdyś
537 49 |                kazał spalić Rzym i nie ja go spaliłem... Lud pragnie
538 49 |                której usłyszał, ogłuszyła go. Lecz po chwili potrząsnął
539 49 |                 się do Tygellina zmierzył go wzrokiem, w którym była
540 49 |                 zaś rzekł:~- Chcecie, bym go ukarał, lecz to mój towarzysz
541 50 |                wysłańcy nasi nie nazywali go bogiem, przekładając śmierć
542 50 |                   na Glauku. Myślałem, że go zmuszą do oddania mi żony...
543 50 |                 Aulus i Pomponia miłowali go za to.~- Na Herkulesa! -
544 50 |               powalił i Winicjusza. Byłby go zabił, gdyby nie Ligia.
545 50 |           chorował, lecz oni pielęgnowali go mając nadzieję, że z miłości
546 51 |               którym zresztą jest, byłbym go ubrał w "bolesną tunikę",
547 51 |                    że już coś rozdzieliło go od tych ludzi. Znał ich
548 51 |            Widziałeś dziś Ligię? - spytał go na wstępie Petroniusz.~-
549 51 |                   Tygellinowi rozweseliła go. Postanowił nie pożałować
550 51 |                 tym podziwianą i kochając go całą duszą, zawsze spragniona
551 51 |                 ze śpiewakami i pyta, czy go zechcesz słuchać dzisiaj?~-
552 51 |         wypytywali setnika, w jaki sposób go przyjąłem. Nie, nie! Nie
553 51 |                 Poza własną osobą poczęli go zajmować inni ludzie, do
554 51 |            rozdawać. Niektórzy też widząc go zaniepokoili się w duszy,
555 51 |                   Cezar udawał jednak, że go nie widzi, i nie odpowiedział
556 51 |              wzruszył ramionami i klepiąc go po łopatce jak wyzwoleńca
557 51 |               ostatniej pieśni, dlaczegom go użył. "Ach! - pomyślał Petroniusz. -
558 51 |                   w chwili gdy Petroniusz go żegnał, zapytał nagle ze
559 51 |             wezwanie, boski, nie znalazło go w domu. - Powiedz mu, że
560 51 |                domu. - Powiedz mu, że rad go ujrzę - odpowiedział Nero -
561 51 |             zasłyszawszy okrzyk poczynały go powtarzać. Podawano sobie
562 51 |             Winicjusz powrócił? - zapytał go Petroniusz.~- Przed chwilą,
563 51 |                umiera. Dlatego nie wzięto go. - Co zamierzasz?~- Uratować
564 51 |               drogę.~Wtem pijany schwycił go i drugą ręką za ramię: -
565 51 |                 wyjścia z Palatynu dusiły go one jak zmora i rozdzierały
566 52 |            doniósł cezarowi, że usiłowano go przekupić. Jeden tylko Aliturus,
567 52 |             jednak było Winicjusza i brał go strach, czy on nie targnie
568 52 |                 mówił sobie - podtrzymują go jeszcze zabiegi, które czyni
569 52 |                  że niczym nie powstrzyma go tak od niebezpiecznego kroku,
570 53 |                   iż więzienie Ligii mało go obchodzi, byłby ją prędzej
571 53 |             atrium. Niewolnicy znajdowali go też często klęczącego ze
572 53 |                  przyobiecał Ligię. Piotr go chrzcił, Piotr sam czynił
573 53 |        wspomożenie.~I pewnej nocy poszedł go szukać. Chrześcijanie, których
574 53 |            niewielu już zostało, ukrywali go teraz starannie nawet jedni
575 53 |             słabszych duchem nie zdradził go mimowolnie lub umyślnie.
576 53 |                czasu swego chrztu spotkał go zaledwie raz jeden, jeszcze
577 53 |                nie Winicjusza, upewniając go, że znajdą na nim Piotra.
578 53 |                    Lecz tymczasem błagali Go jeszcze z rozpaczą o miłosierdzie,
579 53 |                chacie fossora. Oto wołają Go z głębi bólu, z otchłani,
580 53 |                bólu, z otchłani, oto woła Go Piotr, więc lada chwila
581 53 |                  do ziemi. Naraz otoczyła go cisza, jak gdyby bojaźń
582 53 |               który mnie żywił... Wróć mi go, panie!~Nastała powtórnie
583 53 |                   cichym, że ledwie można go było dosłyszeć:~- Dzieci
584 53 |                wieczność!~Lecz oni opadli go wołając: "My już gotowi,
585 53 |                    sługa Pudensa, i wiódł go ukrytą w winnicy ścieżką
586 53 |               Apostoła.~Ów zaś, poznawszy go, zapytał: - Czego żądasz,
587 53 |               słyszał w szopie, nie śmiał go już o nic błagać, tylko
588 53 |                aleś ty znał Chrystusa, ty Go błagaj, ty wstaw się za
589 53 |             goryczy od ust Twoich, odwróć go od ust tego sługi Twego!
590 54 |                   nowiny: Lecz tu czekała go rzecz niespodziewana.~Straże
591 54 |             Mamertyńskim więzieniu, znały go już wszystkie i zwykle nie
592 54 |               jeśli napiszesz list, oddam go stróżom.~- Dzięki ci, bracie.~
593 54 |              Ligii.~Gdy skończył, odniósł go sam i wręczył chrześcijańskiemu
594 54 |                  kroki żołnierzy kołysały go do snu. Kilkakroć podniósł
595 54 |                    i usnął.~I wnet opadły go widzenia. Zdawało mu się,
596 54 |              ściekała krew. Ligia prosiła go, by ją wyprowadził, a jego
597 54 |                  Z głębokiego snu zbudził go dopiero żar słoneczny i
598 54 |                   wszystko, i że otaczają go silni niewolnicy, a zaś
599 54 |                 głośno, aby wszyscy mogli go słyszeć:~- Przyjacielu,
600 55 |            dopiero z areny. Toteż prosiła go, by dowiedział się, kiedy
601 55 |              chciała raz jeszcze zobaczyć go za życia. W liście jej nie
602 55 |               więc ja twoja." I zaklinała go, by jej nie żałował i nie
603 55 |                   że Wielki Apostoł błaga Go o to i że chwila wyzwolenia
604 55 |                   widząc, że kona, oddali go. Może i tobie oddadzą ją
605 55 |                   ludzi po Linusa i kazać go przenieść do jednej ze swoich
606 55 |                  być może, że przebłagasz go chęcią samą.~- Niech mi
607 55 |                cingulum, zadzierzgnęli mu go koło szyi i poczęli zaciskać.
608 56 |                oczekiwanie i pragnąc ująć go sobie pośpiechem, przybył
609 56 |             stróżom Ligię.~Stróże puścili go małymi drzwiczkami, którymi
610 56 |               imieniem Syrus, poprowadził go natychmiast do chrześcijan.
611 56 |              udział. Zaduch i żar poczęły go dusić. Pot zimny wystąpił
612 56 |            wystąpił mu na czoło. Chwyciła go obawa, że zemdleje jak ci,
613 56 |                   niedźwiedzia, pociągnął go za togę i rzekł:~- Panie,
614 56 |                Tymczasem fossor pociągnął go jeszcze raz za togę i rzekł:~-
615 56 |       odpowiedział Winicjusz.~- Widziałem go później na dzień przedtem,
616 56 |               głowę w ich stronę. Wówczas go odnajdziesz oczyma.~- Dzięki
617 56 |            augustianów.~- Jest? - zapytał go Petroniusz. - Nie ma jej.
618 56 |                kolana przeciwnika, zwalił go na ziemię.~Ów chciał powstać,
619 56 |               lecz w mgnieniu oka spowiły go fatalne sznury, w których
620 56 |               razy trójzęba przygważdżały go raz po raz do ziemi. Raz
621 56 |                 jeszcze. Wnet uprzątnięto go i wystąpiły inne pary, po
622 56 |                  cześć cezara, by skłonić go do tym większej hojności.
623 56 |                   siebie, lecz gdy wzięto go na języki, zdjął go nagły
624 56 |                wzięto go na języki, zdjął go nagły gniew i począł odgryzać
625 56 |                  skóry - mówił pociągając go za brodę Watyniusz. Chilo
626 56 |                   ten sposób oni napadali go, on zaś odgryzał się zjadliwie
627 56 |                między ofiarami, odrętwiła go zupełnie, lecz gdy słyszał
628 56 |           prawdzie i swemu Bogu, ogarnęło go inne poczucie, dojmujące
629 56 |                 niego z areny, przenikała go wraz z jękami umierających,
630 56 |                  Ilionu święty gród,~Mógł go gniewowi Achiwów zdać ~I
631 57 |                 umiał tego ukryć. Dziwiło go też i niepokoiło zarazem,
632 57 |                   Sekundem Karynem wysyła go do Italii i do wszystkich
633 57 |                 twoim domu i nie będziesz go opuszczał.~Po czym rozśmiał
634 57 |               piszę hymn.~- Więc będziesz go pisał w nocy. Błagaj Dianę
635 57 |           wziąwszy Nazariusza poprowadził go do biblioteki. Po chwili
636 57 |               czynił. Pretorianie mogliby go poznać nawet w przebraniu
637 57 |               rozpoznać?~Winicjusz zabrał go do wewnętrznej kolumnady,
638 57 |                 ksystem, i tam przypuścił go do tajemnicy. Niger słuchał
639 57 |               odgadł widocznie, o co pyta go wzrok wieśniaka, albowiem
640 57 |                  chacie Chrystus wysłucha go prędzej niż gdziekolwiek
641 57 |                   Po południu już obudził go odgłos trąb, dochodzący
642 57 |                 lecz prócz tego nurtowała go i ta myśl, że po raz pierwszy
643 58 |           nienawiść do ludu i dlatego, by go pozbawić radości, jaką widok
644 58 |          sczerniałych wargach. Po dobiciu go i wywleczeniu ciała do spoliarium
645 58 |              Kryspus. Lwy nie miały czasu go rozedrzeć, więc przeznaczono
646 58 |                  niemu ramię, jakby chcąc go zgromić, lecz ujrzawszy
647 58 |             chwili do Kryspa, aby położyć go na drzewie, lecz on spojrzał
648 58 |              szeptać między sobą ukazując go palcami, a w końcu sam cezar
649 59 |                 tak że augustianie woleli go nie zaczepiać.~Taka chwila
650 59 |                się Petroniusz i trąciwszy go w ramię rzekł:~- Zalim ci
651 59 |             krater z winem, lecz nie mógł go donieść do ust, co widząc
652 60 |      Eskwilińskiego więzienia, nie chciał go już jednak o nic pytać,
653 60 |                  Cuchnących Dołów przyjął go wreszcie w poczet swej czeladzi,
654 60 |                  że słabnie i że opuszcza go przytomność. Wszystko, przez
655 60 |                   Dozorca Dołów pocieszał go, twierdząc, że jego służba
656 60 |            zabierać ciała zmarłych, zdjął go więc strach, że to, co kosztowało
657 60 |               przy niej.~Ursus zaś poznał go i rzekł:~- Chwała Chrystusowi
658 60 |                   I na ten widok ogarnęła go miłość podobna do rozdzierającego
659 60 |                   koniec jednak pociągnął go za tunikę.~- Panie - spytał -
660 60 |                  rzekł.~- Myślałem, że ty go znajdziesz, panie. Mnie
661 60 |                  Chrystusa znał, Chrystus go miłował i niczego mu nie
662 60 |                kielich goryczy", a jednak go spełnił. Chrystus sam umarł
663 60 |              przeciw Jego woli i miłujesz Go zawsze. A ty Go będziesz
664 60 |                  miłujesz Go zawsze. A ty Go będziesz miłował i zniesiesz
665 61 |              czczym i znikomym. Przestała go przerażać nawet groza mąk,
666 61 |                 niebo, albowiem ona brała go za rękę i prowadziła, jakby
667 61 |            ratunku, i było mu przykro, że go w swe nadzieje nie wtajemnicza.~
668 61 |                   wiem, dlaczego bym miał go czcić więcej od dawnych.~-
669 61 |                   tesserę.~Lecz tu czekał go zawód, dozorca albowiem
670 61 |                żołnierze, którzy widywali go poprzednio, puszczą go może
671 61 |           widywali go poprzednio, puszczą go może i bez znaku, więc za
672 62 |             tryumf tej sile, która kazała go rozniecić.~Lecz jeszcze
673 62 |                  się z tłumem.~Przywitano go krzykiem i oklaskami. Bachantki,
674 62 |               satyry i żołnierze otoczyli go wraz szalonym kołem, on
675 62 |                   się swemu katowi, który go zdradził; pozbawił go żony,
676 62 |               który go zdradził; pozbawił go żony, dzieci, nasadził na
677 62 |            odpuszczone, raz jeszcze wydał go w ręce oprawców. Nigdy człowiek
678 62 |              niewidzialna ręka zatrzymuje go z nadludzką siłą przed tym
679 62 |                   dwór, i tłumy, a otacza go tylko jakaś bezdenna, straszna
680 62 |                 męczennika, które wzywają go na sąd. A tamten schylając
681 62 |                 porwała Chilona i uniosła go w głąb ogrodu.~Wszędzie
682 62 |                   wreszcie, że wywieziono go jak martwego na wozie. Tu
683 62 |                  pójdź ze mną.~I wziąwszy go szedł z nim ku krzyżującym
684 62 |                 otom ja także nienawidził Go i prześladował Jego wybranych.
685 62 |          prześladował Jego wybranych. Jam Go nie chciał i nie wierzył
686 62 |                 cię powołać ku sobie. Tyś Go nienawidził, a On kochał
687 62 |                  do dna, a Paweł ogarniał go, opanowywał i wiódł, jak
688 62 |              siebie.~Tak mówiąc przywiódł go do fontanny, której srebrny
689 62 |                   cezar i Tygellinus każą go ścigać.~Jakoż nie mylił
690 62 |               pretorianów, którzy porwali go i pod wodzą Scewinusa zawiedli
691 62 |               nieszczęsnego Greka powitał go z twarzą spokojną, ale złowrogą...~-
692 62 |             Skoczywszy do Chilona chwycił go obiema rękami za brodę,
693 62 |                 porwali starca i położyli go na ławę, po czym przytwierdziwszy
694 62 |                  po czym przytwierdziwszy go do niej za pomocą sznurów,
695 62 |          piszczele. Lecz on, w czasie gdy go przywiązywano, całował z
696 63 |           ukrzyżowany niewolnik nie zelży go już, tak jak uczynił to
697 63 |                   mógł zasnąć, że opadały go strachy i dziwne widzenia,
698 63 |                    iść nie mógł. Położono go i przybito do drzewa tak
699 64 |          wyzwoleniem dla siebie, pragnęła go i dla drugiej kochanej duszy.
700 64 |               Chilona na krzyżu przekonał go, że śmierć, nawet męczeńska,
701 64 |                  fali, wierząc, że niesie go ona w wieczną ciszę. Odgadywał
702 64 |                nimi w amfiteatrze, opadną go myśli mniej godne chrześcijanina,
703 64 |                   dostatecznych, polubili go w końcu za jego słodycz.
704 64 |                   jego pogodą, wypytywali go o jej przyczynę, on zaś
705 64 |              pewnością, jakie życie czeka go po śmierci, że słuchali
706 64 |                   po śmierci, że słuchali go ze zdziwieniem, widząc po
707 65 |              Dlaczego to mówisz? - spytał go Petroniusz.~- Przez troskliwość
708 65 |                między nami nikogo, kto by go pochwalił, a jednakże Cherea
709 65 |                  do objęcia władzy. Kocha go Feniusz Rufus, ród Anneuszów
710 65 |                   Wyobraża sobie, że może go spotkać albo największy
711 65 |                 Miedzianobrody nienawidzi go i zapisał mu śmierć w duszy.
712 66 |          powiedział mu nic, tylko zapytał go, wróciwszy od Nerwy, czy
713 66 |                krzyczeć w duszy, ogarnęła go dawna chęć ratowania Ligii
714 66 |                 się, że niepewność zabije go wprzód, nim ujrzy widowisko.
715 66 |                  mogą być słuszne, począł Go błagać w duszy z namiętnością,
716 66 |                   zemsty i krwi. Porywała go szalona chęć rzucić się
717 66 |             rzucić się na Nerona i zdusić go wobec wszystkich widzów,
718 66 |              chociaż ufała Mu i umiłowała Go ze wszystkich sił swego
719 66 |            zbudził się, a raczej zbudziło go tupanie zniecierpliwionego
720 66 |             litością, a przy tym drażniło go nie do wytrzymania to, że
721 66 |                   nadzieją, że może czeka go krzyż, lecz gdy nie ujrzał
722 66 |            patrzył, nie widział. Ogarnęło go uczucie jakiejś strasznej
723 66 |                rozhukanego byka i chwycił go za rogi.~- Patrz! - zawołał
724 66 |                widokach. A oto lud chciał go jej pozbawić. Na tę myśl
725 66 |              łaski ludu, po wtóre, chciał go mieć po swej stronie przeciw
726 66 |            wszelkimi sposobami przejednać go sobie i zwrócić jego gniew
727 67 |                znany mu lekarz i zapewnił go, że dziewczyna żyje i żyć
728 67 |             wzbiera mu w piersi. Chwyciła go nie pohamowana Chęć rzucić
729 67 |                   do Winicjusza i chciała go spytać, gdzie są, lecz z
730 68 |              prawdopodobnie ów, nie mogąc go wprost dosięgnąć, będzie
731 68 |               przeszkodę. Toteż ujrzawszy go następnego dnia rzekł mu:~-
732 68 |           Chrystus ją ocalił.~- To uczcij go stuwołem - odpowiedział
733 68 |              Odyseusza, gdy wrócił prosić go powtórnie o pomyślny ładunek
734 68 |           Chrystus umyślnie przeprowadził go przez mękę, by zmienić duszę
735 69 |                  dalej do Sycylii, począł go błagać, by wraz z nimi opuścił
736 69 |      Przeznaczonym im jednak było widzieć go raz jeszcze. W kilka dni
737 69 |               moje ognisko.~Inni słuchali go z radością i nastawali na
738 69 |                obfity, ale szatan wdeptał go w ziemię. Zastępy aniołów
739 69 |               uczynił już wybór, ogarniał go nagły strach i niepokój.
740 69 |              wiernych, oni zaś, otaczając go coraz ciaśniejszym kołem,
741 69 |                 rzymskim i bez sądu karać go nie mogą, lecz jeśli nad
742 70 |                   wszyscy wierni przyjęli go ze zdumieniem i z trwogą
743 70 |            również, dlaczego Pan zawrócił go z drogi: oto to miasto pychy,
744 71 |             Martynianus, którzy pilnowali go w więzieniu Mamertyńskim,
745 71 |                krzyża, sądzono bowiem, że go udźwignąć nie zdoła, ani
746 71 |                Szedł wolny i wierni mogli go widzieć doskonale. W chwili
747 71 |                jakby zapomnieli, że czeka go męka i śmierć. Szli w uroczystym
748 71 |               który panuje światu, więcem go podbił. Kazałeś mi założyć
749 71 |                    Żołnierze poprowadzili go przez most Tryumfalny, jakby
750 71 |                zbliżyli się do Piotra, by go rozebrać.~Lecz on, modląc
751 73 |      wszechwładnego ministra. Oszczędzano go dotąd ze względu na wyjazd
752 73 |            pracowitość i energię. Uważano go za zdolnego do wszystkiego,
753 73 |             rzeczą roztropniejszą wywabić go z miasta i dosięgnąć dopiero
754 73 |         zwycięstwo.~Tymczasem ów oskarżył go natychmiast o przyjaźń z
755 73 |          zobaczycie, jak się zmiesza, gdy go zapytam, czy to on rozkazał
756 73 |         Winicjusza.~Petroniusz odebrawszy go zamyślił się nieco, po chwili
757 73 |                  Jeśli tak jest, czcijcie go. Ja myślę, drogi, że Ligię
758 74 |             poczęli mu dziękować i sławić go głośno; drudzy mówili, że
759 74 |                   tym, do czego stworzyli go bogowie: dozorcą mułów w
760 74 |                   grotem i odtąd opuściła go spokojność...~Oni zaś wsparci
761 74 |                  albowiem mówił, że morzy go sen i chciałby jeszcze oddać
762 74 |             Hypnosowi, zanim Tanatos uśpi go na zawsze.~Jakoż usnął.
763 Epi|                miał być wolny od duszącej go zmory. Wspomniano, że wśród
764 Epi|            patrząc na kolosy wyobrażające go jako Herkulesa, mimo woli
765 Epi|                 mu, że dalsza zwłoka może go o utratę państwa przyprawić,
766 Epi|                  Lecz gdy wreszcie doszła go wieść, że Windeks ogłosił
767 Epi|                 wieść, że Windeks ogłosił go lichym artystą, zerwał się
768 Epi|                  wzruszeniem otaczających go augustianów, czym był tryumf
769 Epi|                bliską pomstą i wyśmiewano go jako artystę. Z ust do ust
770 Epi|               teatrem i muzyką. Zajmowały go nowo wynalezione instrumenty
771 Epi|          żołnierzy: Oto legioniści otoczą go ze łzami w oczach, on zaś
772 Epi|              samotny po domu, napełniając go okrzykami trwogi i rozpaczy.~
773 Epi|              wprost zaprzeczyć, ostrzegli go tylko, że zanim zdoła dojść
774 Epi|              dojść do Forum, lud rozerwie go na szczątki, i zagrozili,
775 Epi|                   siędzie, i oni opuszczą go także. Faon ofiarował mu
776 Epi|                 godzina śmierci. Opanował go przestrach i wyrzuty sumienia.
777 Epi|                  rolę do końca. Opanowała go gorączka cytat i namiętna
778 Epi|                  wyrzucanej ziemi ogarnął go strach. Tłusta twarz jego
779 Epi|               cytować. W końcu prosił, by go spalono. "Jakiż artysta
780 Epi|              skonał.~Wierna Akte obwinęła go nazajutrz w kosztowne tka-niny