Rozdzial

 1 2 |       twarz ku zorzy wieczornej i odrzekła z prostotą:~- Nad światem
 2 4 |         lecz Ligii jesteś sługą - odrzekła Pomponia Grecyna - lecz
 3 7 |              Ja go nie pamiętam - odrzekła Ligia. - Ursus tylko mi
 4 9 |     Aulosów był ci miłym? - Tak - odrzekła Ligia schylając głowę.~-
 5 11|         się ciebie o to zapytać - odrzekła patrząc mu z wyrzutem w
 6 11|           mówił szczerze, po czym odrzekła:~- Człowieku zapalczywy
 7 12|          brzeg jego togi, po czym odrzekła:~- O, tak, panie! Otrzymałam!
 8 12|          niebieskie, łzawe oczy i odrzekła tak cicho, że ledwo można
 9 22|        jesteś i że śpisz, panie - odrzekła dziewczyna - on zaś żądał,
10 23|         smutku.~- Pokój z tobą! - odrzekła z cicha.~I stała z wyciągniętymi
11 26|        pomyślała o śnie, lecz ona odrzekła wesoło:~- Właśnie chciałam
12 26|              Byłabym szczęśliwa - odrzekła - gdybym ją choć z daleka
13 26|      jestżeś szczęśliwa?~- Tak! - odrzekła Ligia. - Wyznając Chrystusa
14 26|         się przez chwilę, po czym odrzekła: - Nie. Nie mogę bliskich
15 28|      wrócić ją Aulusom? Wprawdzie odrzekła mi, że to jest już niemożliwe
16 34|      schyliwszy zawstydzoną głowę odrzekła: - Ty wiesz...~Winicjusz
17 34|     ciebie...~- Wierz mi, Marku - odrzekła Ligia - że to Chrystus umyślnie
18 34|        wrócić Aulusom? Aleś ty mi odrzekła, że cezar mógłby się o tym
19 34|           róża lub jak jutrzenka, odrzekła: - Zwyczaj każe inaczej.~-
20 34|      Pomponia zrobi, jak zechce - odrzekła Ligia płonąc na wspomnienie "
21 36|     zdrowa!~- Bądź zdrów, Marku - odrzekła Ligia i potem dodała ciszej -
22 39| osrebrzane wierzchołki cyprysów i odrzekła:~- Dobrze, Marku. Tyś pisał
23 51|     chyląc ku nim swą złotą głowę odrzekła: - Panie, przyszedł Antemios
24 60|             Chora jestem, Marku - odrzekła Ligia - i czy na arenie,
25 60|    scriptae duodecim.~- O Marku - odrzekła Ligia - Chrystus sam wołał.
26 74|           Jestem, panie, zawsze - odrzekła.~- Lecz może tego nie wiesz -