Rozdzial

 1 1  |        tamtejszych górali. To tędzy żołnierze ci Iberowie.~- Winicjuszu!
 2 4  |             iż w sieni znajdują się żołnierze, przerażenie zapanowało
 3 4  |           na jej głowie i po chwili żołnierze, przeprowadzani krzykiem
 4 8  |             ale on i tak przejdzie. Żołnierze nie zatrzymują wychodzących.
 5 30 |  odpowiedzieć. Z Winicjuszów dobrzy żołnierze, ale lepsze jeszcze koguty.
 6 33 | chrześcijanie, bom sam widział, jak żołnierze klękali przed tobą, Piotrze,
 7 36 |          czym majtkowie i wysłużeni żołnierze opowiadali dziwy o krajach,
 8 39 |           Aulusa Plaucjusza, i jako żołnierze zakładają kolonie w odległych
 9 46 |        rozruch trwał dopóty, dopóki żołnierze nie obsadzili wszystkich
10 46 |              rzemieślnicy, chłopi i żołnierze, prawdziwe morze ludzkie
11 46 |          przeklinano ich.~Tymczasem żołnierze, wspomagani przez pewną
12 46 |      rozszerzali jednakże wieść, że żołnierze burzą domy nie dla zatamowania
13 51 |             w nich radość i tryumf.~Żołnierze spojrzeli na siebie ze zdumieniem.
14 60 |           się:~- Tak!... Ale tam są żołnierze...~- Setnia pretorianów -
15 61 |     Błysnęła mu jednak nadzieja, że żołnierze, którzy widywali go poprzednio,
16 62 |            kapłani, fauny, satyry i żołnierze otoczyli go wraz szalonym
17 66 |         rozkazy były tak surowe, że żołnierze, nawet znajomi, nie dali
18 71 |          dusze nawet i w więzieniu. Żołnierze Processus i Martynianus,
19 71 |      świadom mocy, ukojony, wielki. Żołnierze poprowadzili go przez most
20 71 |             a wzgórzem Watykańskim. Żołnierze wzięli się teraz do kopania
21 71 |        płonąć blaskiem niezmiernym. Żołnierze zbliżyli się do Piotra,
22 Epi|        donosząc, że w samym mieście żołnierze podnieśli chorągiew buntu
23 Epi|  zwiastujący nadzwyczajność chwili. Żołnierze to pojedynczo, to małymi