Rozdzial

 1 13|    chwilami dla wydłużenia fałd, spostrzegł, że jej ramiona mają przecudny
 2 16|    zwłaszcza na kobiety, ale nie spostrzegł żadnej, która byłaby podobną
 3 21|      przedtem, niemal dzieckiem; spostrzegł także, iż wyszczuplała.
 4 21|           Lecz nagle urwał, gdyż spostrzegł, że twarz Winicjusza pobladła
 5 25|       się z nim dzieje, albowiem spostrzegł, że i w nim poczynają powstawać
 6 27|         przestał mówić, albowiem spostrzegł, że nie byli sami.~Przez
 7 29|       wśród wspaniałych rydwanów spostrzegł pewnego dnia przepyszną,
 8 29|         złość Ligii, ale w końcu spostrzegł, że myśl o niej nie opuszcza
 9 29|       tego, co się w nim dzieje, spostrzegł, że i w tej chwili myśli
10 32| ramionami i niezadowolony mocno. Spostrzegł teraz i on, że przestali
11 32|             Czyś to dziś dopiero spostrzegł?~- Nie. Ale widzisz, tyś
12 35|  przechodząc przez Forum do domu spostrzegł przy wejściu na Vicus Tuscus
13 42|       Juniusz, którego Winicjusz spostrzegł przy gospodzie otoczonego
14 43|        bramy Appijskiej, lecz tu spostrzegł, że przez dzielnicę Porta
15 43|       ostatni, jakiego Winicjusz spostrzegł, starzec o kulach, krzyknął: "
16 43|       prowadzących do cubiculów, spostrzegł migocący płomyk lampki i
17 51|     Persefonę! Mam ich dosyć!"~I spostrzegł ze zdziwieniem, że już coś
18 53|       siebie samego, aż wreszcie spostrzegł, że był tylko igraszką ludzi
19 53|        prędzej uwolnił.~Toż samo spostrzegł i Petroniusz. Tymczasem
20 57|         nich wymyślę? Petroniusz spostrzegł, że idzie złą drogą i że
21 57|              Ale nikt więcej nie spostrzegł? Prawda? Ty zaś, na miłość