Rozdzial

501 62 |               zbrodnie obrazy majestatu - rzekł mu - i kara cię nie minie.
502 62 |                   zwrócił się do Traków i rzekł:~- Wyrwać mu język.~
503 63 |                 zaś zwrócił się do nich i rzekł:~- Ludzie szepczą sobie
504 63 |                  zazdroszczą jej cnoty! - rzekł z nie mniejszym niepokojem
505 63 |                  został chrześcijaninem - rzekł Tygellin.~- Chyba nie może
506 63 |                  A ja mówiłem co innego - rzekł Petroniusz. - Tygellin śmiał
507 63 |             spojrzał na niego szydersko i rzekł: - Ej! jeszcze trochę!~-
508 65 |                   Cezar jest bezdzietny - rzekł - i wszyscy widzą następcę
509 65 |                  mnie, ale Winicjuszowi - rzekł Petroniusz. - Ze względu
510 65 |                 śpieszyć. - Na Kastora! - rzekł Petroniusz. - Być może.
511 65 |                  się, żem dotąd nie żył - rzekł Nero - i że narodzę się
512 65 |               Okręt stoi już w Neapolis - rzekł cezar. - Chciałbym wyjechać
513 65 |             patrząc wprost w oczy Nerona, rzekł:~- Pozwolisz, boski, że
514 65 |                 Petroniusz ma słuszność - rzekł po chwili. Tygellinus spojrzał
515 66 | zniecierpliwionego ludu.~- Chory jesteś - rzekł mu Petroniusz. - Każ się
516 66 |             Petroniuszowi, pochylił się i rzekł:~- Nie ustępuj, boski, mamy
517 67 |                  lekko rękę na jej czole, rzekł:~- Chrystus cię ocalił i
518 68 |               swobodą arbitra elegancji i rzekł mu:~- Czy wiesz, boski,
519 68 |                   na Petroniusza, po czym rzekł:~- Tak jest! Może masz słuszność!
520 68 |              ujrzawszy go następnego dnia rzekł mu:~- Wywieź ją do Sycylii.
521 69 |                serce. Toteż gdy Winicjusz rzekł mu: "Panie! Za twoją to
522 69 |                 nad Jeziorem Tyberiadzkim rzekł mi: "Gdyś był młodszym,
523 69 |                 życie Apostoła.~- Panie - rzekł mu Winicjusz - niech jutro
524 69 |          wyciągając nad klęczącymi dłonie rzekł:~- Niech imię Pańskie będzie
525 70 |             Wówczas Piotr zatrzymał się i rzekł:~- Widzisz tę jasność, która
526 70 |               głos smutny i słodki, który rzekł:~- Gdy ty opuszczasz lud
527 71 |                 młodą twarz zalaną łzami, rzekł: "Plautyllo, córko Zbawienia
528 73 |                zakłopotania i z uśmiechem rzekł do augustianów, których
529 74 |                niezmąconą pogodą, po czym rzekł:~- Zaniesiesz swemu panu
530 74 |                 dłuta mistrza.~- Eunice - rzekł do niej - czy ty wiesz,
531 74 |           uśmiechał się ciągle i wreszcie rzekł jedno tylko słowo:~- Tak!~
532 74 |              białego marmuru.~- Eunice! - rzekł. - Chcę umrzeć pogodnie.~
533 74 |                swym syryjskim wezgłowiu i rzekł z niechcenia:~- Przyjaciele!
534 74 |                  wprost bezcenną, po czym rzekł: - A oto jest ta, z której
535 74 |            rozbiło się w drobne szczątki, rzekł widząc naokół zdumione spojrzenia:~-
536 74 |                 jeszcze do biesiadników i rzekł:~- Przyjaciele, przyznajcie,
537 Epi|               piersiach.~- A więc czas! - rzekł spojrzawszy w niebo. I jeszcze