Tom, Rozdzial

 1     1, 2 |       ciepłą pierzynę narządzą - zaśmiał się wójt. A we wsi tyle
 2     1, 10|          A chciałeś co innego? - zaśmiał się ironicznie.~- Ksiądz
 3     1, 10|       cosik udrze la siebie... - zaśmiał się radośnie, zatarł ręce,
 4     3, 27|      złodzieje latały po kątach; zaśmiał się cosik do siebie i poszedł.~
 5     3, 29|           jeszcze wydolisz!... - zaśmiał się wchodząc na zagon.~-
 6     3, 30|       postawiły takie leki!... - zaśmiał się Pietrek, któren wziął
 7     3, 31|      potrza i pokoje wolne mam!" Zaśmiał się, dał mi paczkę peterburki,
 8     3, 32|   koniowi w zęby nie zaglądają - zaśmiał się kowal.~- Te, wisusy,
 9     3, 33|      folwarczek wama przyobieca.~Zaśmiał się Mateusz i rzuciwszy
10     3, 35|         przeciek nie uchwalim! - zaśmiał się Kłąb.~- Byłby zaraz.
11     3, 36|        leda baba deszcz uprosi - zaśmiał się czwarty.~- Prawda to
12     4, 37|         dobrze jej wynadgrodzi!- zaśmiał się kowal. Szczęściem, że
13     4, 38|      nasze kożuchy śmierdziały - zaśmiał się i któryś, a Grzela,
14     4, 38|         to pilno wam do roboty - zaśmiał się Pietrek.~- A pilno;
15     4, 39|          ma jastrzębie pazury! - zaśmiał się bierąc się do czytania
16     4, 40|         stopimy się na skwarki - zaśmiał się Rocho.~Już nie odrzekła,
17     4, 40|      niespokojnie, skubał wąsy i zaśmiał się zjadliwie, skoro Antek
18     4, 40|         i kijem ziobra zmacać! - zaśmiał się Mateusz.~Rozeszli się,
19     4, 41| zamyślisz o dworskiej kanapie! - zaśmiał się, przyobiecując jednak,
20     4, 44|        to jeno Boga się bójcie - zaśmiał się któryś z rzepeckich.~-
21     4, 44|        mu przetrząsnąć kałduna - zaśmiał się któryś, że to pisarz
22     4, 47|        to i piesek nie weźmie! - zaśmiał się Stacho Płoszka i dziw