Tom, Rozdzial

 1     1, 5 |      się z każdą chwilą; głucha wrzawa huczała niby bór, kiej morze
 2     1, 7 |     wesoło - izba napełniła się wrzawą a tupotem i śmiechami ,
 3     1, 11|       chleb pokrajany i placki.~Wrzawa podnosiła się coraz większa,
 4     1, 11|      wywarli okna, a dom buchał wrzawą, światłami, dygotał, trząsł
 5     1, 12|    hurkotał w oddali, a weselna wrzawa buchała z chałupy i rozkrążała
 6     1, 12|   przyniesła na język.~Wnet się wrzawa wzmogła i wesołość ogarniała
 7     1, 12|       gdy wesele ostrzej lunęło wrzawą i trzaski hołubców, bitych
 8     2, 14|       obejścia Płoszków buchała wrzawa głosów i kwiki świń; w plebani
 9     2, 19|    wszędy gadano tak głośno, że wrzawa przepełniała izbę, a tupoty
10     2, 20|        do chałupy dawna radosna wrzawa, ten spokój wewnętrzny i
11     2, 21|     świat i pękało ze świstem i wrzawą. Jakby tym kotłem gotującym
12     2, 23|     zginęła wieś, umilkła nagle wrzawa ludzka, porwały się nawet
13     2, 23|     zajęczy, potem ostry tupot, wrzawa charczeń, kotłowanina jakaś
14     2, 24|       groźnie i splątana, dzika wrzawa biła od nich kiej bełkot
15     2, 25|        w stoły i hukliwa, sroga wrzawa zagniewanego narodu. ~Każdy
16     2, 25|        światem szły te krzyki a wrzawa.~Ale przycichało z wolna,
17     2, 25|          napełniali las radosną wrzawą.~Kobiety opatrywały co ciężej
18     3, 30|  przeganiał po grudzi, a piski, wrzawa, śmiechy się zatrzęsły,
19     3, 30|        że Chałupa się trzęsła i wrzawa turkotów i śmiechów wichrem
20     3, 32|         na nogi trzęsąc radosną wrzawą, aż się zakotłowało w izbach.~
21     3, 32|       wrzątek kipiący.~Buchnęła wrzawa, śmiechy, cmokania, płacze
22     4, 44| naczelnika z głuchą, rozjuszoną wrzawą, przysapując jeno, a klnąc