Tom, Rozdzial

 1     1, 10|      kolczasty tęskność bolesna, taka straszna tęskność, że choćby głową
 2     1, 10| niewytłumaczonej, z obawy przed jakąś straszną karą j boską... I nie rzec
 3     2, 16|           czuła tę moc słodką, tę moc straszną, jaka biła od niego, szła
 4     2, 24|       zasłuchany w cichą, trwożliwą i straszną jakąś gędźbę drzew.~- Przez
 5     2, 25|           krzywda, stała się jej taka straszna niesprawiedliwość; iż serce
 6     3, 30|            wozów, krzyki łudzi, ryki, straszna groza zniszczenia biły z
 7     3, 32|              i odchodząc rzekła mu ze straszną nienawiścią:~- By ci ten
 8     3, 32|             wyprawia. Jakże to, miała straszną ochotę poczuć się w gromadzie
 9     3, 32|            jaże bęcnął na klepisko...~Straszna złość ją zatrzęsła...~-
10     3, 33|          zdzierżyć spokojnie tę wieść straszną, ale zdradliwe łzy same
11     3, 33|       Wzdychał ciężko zmagając się ze straszną chęcią, jaże odwrócił się
12     3, 35|              ledwie już zdzierżała tę straszną radość; chodziła kiej opita,
13     3, 35|           wołali radośnie.~- Owa! nie straszna praca na swoim!~- Nawet
14     4, 37|             ścieżaj wywarte.~Ale taka straszna groza śmierci biła od niego
15     4, 37|                 Miserere mei Deus".~I straszna pieśń, pieśń śmierci załkała
16     4, 38|          ścianą, spiekota bowiem była straszna, nawet cienie nie ochraniały,
17     4, 39|              obca i zarazem tak jakoś straszna, zła i groźna kiej ta chmura
18     4, 48|             kamień i cisnęła w nią ze straszną zawziętością.~- Poszła precz!
19     4, 48|              skwarem, zmęczeniem i tą straszną udręką.~- I cóż ja teraz
20     4, 49|             na wieś gniew Boży i jego straszną pomstę! Wypędźta ją, póki
21     4, 49|              gromadą, prawo mają...~- Straszna rzecz gniew całego narodu,
22     4, 49|            rzecz gniew całego narodu, straszna! - Jaże się wstrząsł.~-